Υπαρξιακός Απολογισμός.

Σε λίγες μέρες. Σε λίγες ώρες οι δείκτες των ρολογιών, τα φύλλα των ημερολογίων, μα πάνω απ’ όλα η ύπαρξη μας θα μετρήσει την αλλαγή, το πέρασμα, την φεύγα ενός ακόμη χρόνου.

Ενός χρόνου που κύλησε πάνω στις μέρες και τις ώρες, μα περισσότερος απαιτητικός κύλησε πάνω στην ψυχή και τα κορμιά μας.

Άφησε σημάδια. Σμίλεψε εμπειρίες. Ζωγράφισε λευκά και σκοτεινά τοπία. Σάρκωσε επιθυμίες, απέρριψε όνειρα. Ματαίωσε πόθους, αποκαθήλωσε μύθους, σταύρωσε και ανέστησε την ύπαρξη μας.

Πολλές φορές πονέσαμε αλλά στο τέλος χαρήκαμε. Αρκετές διερωτηθήκαμε το "γιατί", μα λίγο πριν την ολική απόγνωση, βρήκαμε το χαμένο νόημα. Ανακαλύψαμε ότι πίσω από τον Σταυρό ανατέλλει η Ανάσταση.

Δεν ήταν λίγες οι φορές που κάναμε λάθη. Αποτύχαμε στο ιδανικό και τέλειο της φαντασίας μας. Όμως κατανοήσαμε ότι σημασία έχει το μονοπάτι. Η προσπάθεια. Εκείνη που μας κάνει έμπειρους, σοφούς, αγίους, ικανούς για την ζωή και την περιπέτεια της ύπαρξης.

Αρκετές φορές είπαμε «αχ Θεέ μου γιατί να πονώ;..» Αλλά μέσα μας ξέραμε. Γνωρίζαμε. Ότι αυτός ο πόνος της ψυχής μας. Αυτές οι οδύνες θα γέννησουν την γνώση. Στην ζωή ο πόνος μας έκανε σοφούς, έμπειρους, ανθρώπινους και θεϊκούς.

Είπαμε " δεν μπορώ άλλο". Ομολογήσαμε συντετριμμένοι «κουράστηκα». Ναι, το είπαμε πολλές φορές. Μέσα στην δοκιμασία, την ώρα της εσωτερικής ερήμωσης. Έπειτα όμως όταν πέρασε η μπόρα, κι ήρθαν οι καλύτερες μέρες, ανακάλυψες ότι μπορούσες πολλά περισσότερα. Ότι ο Θεός είχε βάλει μέσα σου πολλές μεγαλύτερες δυνάμεις από αυτές που νόμιζες ότι είχες. Αυτές που ίσως φοβόσουν να ανακαλύψεις ότι διαθέτεις, γιατί σε άγχωνε η διαχείριση τους.

Άλλες φορές αισθανθήκαμε μέσα μας μια αντίφαση. Νιώσαμε να υπάρχει το καλό αλλά και το κακό. Αντίθετες δυνάμεις και θελήσεις πάλευαν στα σωθηκά μας. Εγδερναν και μάτωναν τα όνειρα μας. Μονάχα όμως όταν αποδεχθήκαμε φιλικά, δίχως τρόμο και ενοχές το παράδοξο της υπάρξεως μας, μπορέσαμε να μεταμορφώσουμε με την Χάρι Του Θεού το σκοτάδι σε φως.

Ήρθαν στιγμές που δεν αντέξαμε και πέσαμε. Αμαρτήσαμε. Αστοχήσαμε. Και αυτό μας πλήγωσε. Χάλασε την αυτοεικόνα μας. Γέμισε ενοχές το προσωπικό μας τοπίο. Αλλά με τον καιρό κατανοήσαμε ότι πολλές φορές μια πτώση, μια αμαρτία μας ανοίγει στην χάρη και το έλεος πολύ περισσότερο από την αλαζονεία της αρετής. Άλλωστε ο Χριστός προτιμά έναν αμαρτωλό πάρα έναν ενάρετο αλαζόνα.

Πολλές φορές υποδυθήκαμε ρόλους που δεν μας ανήκαν, αλλά μονάχα όταν επιτρέψαμε να είμαστε ο πραγματικός εαυτός μας, νιώσαμε την χαρά.

Ψάξαμε την χαρά στα μεγάλα, στα σχεδιασμένα και αριστα προγραμματισμένα. Αλλα με την ματαίωση μάθαμε οτι η χαρά βρίσκεται στα απλά και καθημερινά. Δίπλα μας, μεσα μας. Απλά πρέπει να τις επιτρέψουμε να υπάρξει στην ζωή μας.

Τέλος στο χρόνο που έφυγε ήρθαν και απώλειες. Μάχαιρα δίστομος στα στήθη. Κορμί και ψυχή σε θλίψη. Βηματισμός στα όρια της απόγνωσης. Πείνα και δίψα για νόημα και ελπίδα. Όμως μονάχα εμπιστευόμενοι Εκείνον. Αισθανόμενοι και όχι γνωρίζοντας ότι μας αγαπάει. Ψηλαφώντας το άρρητο μυστήριο του, ανοίξαμε την ύπαρξη μας και πλατύναμε τις καρδιές και τον ορίζοντα μας στο αλλιώς της ζωής. Στο επέκεινα του "τέλους".

Πονέσαμε για την έλλειψη και την απουσία. Την ορφάνια του βλέμματος μας. Την ερήμωση της καρδιάς μας. Αλλά κρατήσαμε την πίστη και την ελπίδα. Το βίωμα της ζωής που δεν γνωρίζει θάνατο.

Ζητούμενο το νέο χρόνο να ζήσουμε την ζωή που μας ανήκει. Με τον τρόπο που μας αποκαλύψε το Χριστός. Μια ζωη γεμάτη νόημα και υπαρξιακή πληρότητα. Εμείς και όχι άλλοι στη θέση μας. Για μας και όχι για τις προσδοκίες των άλλων. Μαζί με τους άλλους όχι όμως για τους άλλους. Χωρίς ενοχές για αυτό που υπήρξαμε. Δίχως φόβο για αυτό που είμαστε. Με ελπίδα και όνειρο για εκείνο που μπορεί να γίνουμε.

Εύχομαι σε όλους Χρόνια καλά και ευλογημένα!!!!

π. Λίβυος