23 Μαΐ 2019

Το "στράβωμα" της ζωής..



Όσο εμονικά προσπαθείς να πείσεις τον εαυτό σου, ότι έχεις «πάντα δίκιο», τόσο αναβάλεις και ματαιώνεις μέσα σου μια σπουδαία εμπειρία ζωής και ψυχικής εξέλιξης, να διδαχθείς από τα λάθη σου. Ένα από τα μεγαλύτερα σχολεία της ζωής είναι τα λάθη μας, διότι στα λάθη μαθαίνουμε την αλήθεια του εαυτού μας. 
Το στράβωμα της ζωής, έχει μέσα του κάτι αυθεντικό, αρκεί να μπορείς να το δεις. Θυμήσου τον άσωτο υιό που μέσα στην τραγωδία του είναι αυθεντικός, ενώ ο μεγάλος αδελφός του, μέσα στην τακτοποιημένη ζωή του είναι ψεύτικος. Εκεί στα λάθη μας, στις αστοχίες μας, χάνουμε και βρίσκουμε αλήθειες ζωής, εκεί πεθαίνουμε και μπορούμε να αναστηθούμε.

20 Μαΐ 2019

Πως ο πνευματικός ελιτισμός, καταστρέφει κάθε αλλαγή

Μπορεί να ακούς κηρύγματα και ομιλίες, να διαβάζεις θρησκευτικά βιβλία, να επισκέπτεσαι μοναστήρια και Γεροντάδες, να κουβεντιάζεις ολημερίς για την αξία της μετάνοιας, αλλά εσύ να μην αλλάζεις σε τίποτα. Τα χρόνια να κυλούν και εσύ απλά να παραμένεις ένας νοητικός θαυμαστής της εκκλησίας σκαρφαλωμένος στο καλάμι της αρετής σου. 

Η ζωή σου όμως, κάθε άλλο παρά Χριστό μαρτυρεί. Στα λόγια και στην ανήλικη ψυχική φαντασίωση σου, είσαι ένας «ομολογητής», ένας «ησυχαστής», αλλά ο τρόπος που ζεις και πολιτεύεσαι, πολλές φορές είναι πολύ πιο κοσμικός ακόμη κι απ΄ εκείνους που ξημερώνονται στα ξενυχτάδικα.  
Γιατί κοσμική ματαιότητα και ματαιοδοξία, δεν υπάρχει μονάχα όπως πιστεύεις σε ανθρώπους και σε χώρους που είναι έξω από την εκκλησία. 

Μπορεί να ζεις στην έρημο και στα μοναστήρια, και ο τρόπος που σκέφτεσαι, νιώθεις και κινείσαι, να είναι απόλυτα κοσμικός. Δηλαδή, να σκέφτεσαι και να κινείσαι από ζήλια, εμπάθεια, κακία και φθόνο, σκοπιμότητα, τακτικισμό. Να ψεύδεσαι με σκοπιμότητα. Να κατακρίνεις, να ειρωνεύεσαι,  να λοιδορείς, να υποτιμάς και εκμεταλλεύεσαι κ.α. 

Δεν μας σώζει η εξωτερική αμφίεση, όσο "παραδοσιακή" κι προσπαθούμε να φαίνεται εάν το "είναι" μας, παραμένει βαλτωμένο στην αδράνεια της αλαζονείας και αυτάρκειας.

Για να έρθουν οι αλλαγές στη ζωή μας χρειάζονται τα εξής:
1. Ξεκαβάλημα από το καλάμι της "αρετής" μας. 
2. Ξεθρόνιασμα από την καθέδρα Μωυσέως, που ολημερίς κάθεσαι κρίνοντας και καταδικάζοντας τους πάντες και τα πάντα, με την δαιμονική αίσθηση ότι εσύ "ξέρεις". 
3. Ρεαλιστική αποδοχή των υπαρξιακών σου ορίων. Δεν είσαι παντοδύναμος. Χρειάζεται την βοήθεια του Θεού και την αλληλεπίδραση των άλλων. 
4. Ταπείνωση και τόλμη, ώστε να ομολογήσεις, "δεν ξέρω", "δεν τα γνωρίζω όλα", "θέλω να μάθω". 
5. Ξεγύμνωμα, από την αυτάρκεια. Στάσου γυμνός από τις δικές σου αρετές να σε ντύσει ο Χριστός με την Χάρι Του. 
6. Διάθεση ειλικρίνειας και τιμιότητας με τον εαυτό σου. 
7. Ανάληψη ευθύνης για την ζωή σου. 
8. Άρση Σταυρού, ως τίμημα κάθε αλλαγής, που πάντα ψυχικά πονάει και κοστίζει.
9. Αποφασιστικότητα και επιμονή. Αλλάζουν εκείνοι που παρόλες τις ματαιώσεις, επέμεναν στην απόφαση τους. 

Από όλα τα παραπάνω αντιλαμβανόμαστε ότι η μετάνοια είναι μια πράξη συνεργίας του Θεού και του ανθρώπου. Συμβαίνει όταν είμαστε εσωτερικά έτοιμοι και κυρίως μέσα σε ένα πλαίσιο ταπείνωσης, δηλαδή, ρεαλιστικής ανάγνωσης του βίου μας. Γιατί ο Θεός σημάδια δίνει, απλά εμείς νομίζουμε ότι είναι τα πούπουλα από τα αγγελικά φτερά μας που μαδάνε.

17 Μαΐ 2019

Κράτησε το μυστήριο, κράτησε την σχέση σου...


Θες η σχέση σου να αποτύχει εύκολα και σίγουρα; Τότε δώσε τα "πάντα" στον άλλο δίχως κόπο. Μην βιάζεσαι να σε μάθει γρήγορα ο σύντροφος σου. Κράτησε το μυστήριο, κράτησε την σχέση σου. Η άνεση στην σχέση νεκρώνει την επιθυμία για τον άλλο. Αναφέρει ο Massimo Rekalcati, «Μία από τις πιο αυταρχικές αυταπάτες της εποχής μας είναι ότι όλα είναι προσιτά χωρίς προσπάθεια: σεξ, αγάπη, επιθυμία ...»..

16 Μαΐ 2019

Προσπάθεια, επιμονή και λάθη...


Εάν θέλεις την αλήθεια, τότε μάθε ότι εκείνοι που τα κατάφεραν ήταν αυτοί που οραματίστηκαν, πίστεψαν, και προσπάθησαν συστηματικά. Βιώσαν την χαρά αλλά και αποδέχτηκαν το λάθος και την αστοχία ως μέρος της όλης διαδρομής. Εμείς αποτυγχάνουμε γιατί πρώτον δεν το πιστεύουμε αρκετά άρα εσωτερικά σαμποτάρουμε τον ευατό μας, και δεύτερον διότι θέλουμε το αποτέλεσμα δίχως τον κόπο και την πολλές φορές εξαντλητική προσπάθεια. Αυτό άλλωστε δεν κάνουμε και στην πνευματική ζωή; Ζητάμε από το Θεό μεγάλα χαρίσματα αλλά τον σταυρό τον πριονίζουμε πάνω στα θέλω μας…

10 Μαΐ 2019

Τρείς ομιλίες στην Αθήνα.

Ομιλίες Αθήνα:

1. ΚΥΡΙΑΚΗ,12/5: Ναός Φανερωμένης Χολαργού, 7:00μ.μ, θέμα, "Άλλο ταπείνωη κι άλλο κόμπλεξ" (Τι είναι ταπείνωση και τι αίσθημα κατωτερότητας; )....



2. Δευτέρα, 13/5: Παρουσίαση του βιβλίου της Σοφίας Χατζή, "Τελευταίο κέρασμα", στην "Κυπριακή Εστία", Κέκροπος 3, Πλάκα, 8:00μ.μ 



3. ΤΡΙΤΗ, 14/5: Ναός Αγ. Τριάδος Πετρουπόλεως, 7:30μ.μ 
θέμα, "Τέλειος ή Αληθινός;" (απο την νεύρωση της τελειότητας στην υγεία της αυθεντικότητας)....







9 Μαΐ 2019

Τα λάθη είναι δρόμοι...

Τώρα πλέον είμαι σίγουρος, ότι όλα αυτά που στο παρελθόν ονόμασα ως αποτυχίες, όλα εκείνα που ήρθαν ως δοκιμασίες και δυσκολίες να κλυδωνίσουν την ζωή μου, ήταν τελείως απαραίτητα για το ταξίδι της ψυχής μου. Τα χρειαζόμουν και είχα την ανάγκη να τα βιώσω και να τα γευτώ. 
Γι αυτό δεν πρέπει να πετάμε τίποτα από την διαδρομή που ζήσαμε και ζούμε. Όλα έχουν το χώρο και την θέση τους. Ακόμη κι οι αμαρτίες είναι δρόμος προς την αρετή. 
Όλα είναι μέρος της ζωής μας, εάν τα αφαιρέσουμε απλά δεν θα είμαστε εμείς, και σίγουρα δεν θα γίνουμε εκείνο για το οποίο ήρθαμε στην ύπαρξη.

1 Μαΐ 2019

Ζήτω η ρουτίνα, ζήτω τα συνηθισμένα….

Μπορείτε να φανταστείτε τι θα συνέβαινε εάν αύριο το πρωί σηκωνόμαστε και δεν υπήρχε το σπίτι μας, οι φίλοι, η δουλειά και η πόλη που γνωρίζουμε πολύ καλά να περπατάμε την κάθε γωνιά της; Εάν δεν υπήρχαν οι συνήθειες μας; Τι θα γινόταν άραγε εάν θα έπρεπε κάθε μέρα να στήνουμε εξ αρχής το σκηνικό της ζωής μας; 

Η απάντηση είναι άμεση και απλή, χαμός!! Απόλυτη κατάρρευση και αποσυντονισμός. Άγχος κατακλυσμιαίο έτοιμο να τινάξει στο αέρα όλη την ύπαρξη μας. Οπότε αυτό που με τόση απέχθεια ονομάζουμε καθημερινότητα, ρουτίνα ή συνήθειες αποτελούν την βάση πάνω στην οποία μπορούμε να χτίσουμε την ζωή μας. Εάν δεν υπήρχε αυτή δεν θα άνθιζε κανένας ανθρώπινος βίος. Ας σταματήσουμε λοιπόν την υποτίμηση και τον εξορκισμό της καθημερινότητας και ας κατανοήσουμε την βαθύτερη αναγκαιότητα της για τους εξής λόγους:
1. Δεν έχουμε το άγχος του αύριο να μας κομματιάζει. 
2. Ξέρουμε που θα βρισκόμαστε το πρωί που θα ανοίξουμε τα μάτια μας. 
3. Πάνω κάτω το πρόγραμμα είναι γνωστό. 
4. Μας δίνει τις βάσεις και το πλαίσιο ώστε να κτίσουμε την ευτυχία μας, για την οποία ας μην ξεχνάμε ότι πρέπει να παλέψουμε και ν’ αγωνιστούμε με μεθοδικότητα, πίστη και ελπίδα. 
Σε όλα όμως τα παραπάνω πρέπει να μην ξεχνάμε μια βασική αλήθεια, το γνωστό, το καθημερινό, η ρουτίνα της επανάληψης, είναι σημαντική στο ποσοστό που χρησιμοποιείτε ώστε να κτίσουμε τα όνειρα και τις επιθυμίες μας, και όχι για να μετατραπεί σε τάφο ή κρυψώνα κάθε μορφής χαρισματικότητας και ζωής. 

Κι ας έρθουμε τώρα σε αυτά που ονομάζουμε «κοινότυπα» και «συνηθισμένα» τα οποία όμως όταν λείψουν από την ζωή μας, τότε μετα δακρύων κατανοούμε την σημαντικότητα τους.

Στις μέρες μας υπάρχει ένα φοβερό άγχος να αποδείξουμε στον εαυτό μας και στους άλλους, οτι δεν είμαστε ένας "συνηθισμένος" άνθρωπος. Λες και είναι κακό να εισαι ένας απλός άνθρωπος. Προβάλετε και όλοι μεγαλώνουν με την αντίληψη ότι για να έχουμε αξία, πρέπει να «ξεχωρίσουμε», να «φανούμε», να «επιτύχουμε». Κι εδώ κάπου ξεκινάει η τραγωδία. Διότι στην προσπάθεια αυτή να γευθεί κανείς αυτή την ξεχωριστότητα» κάνει τα πάντα. Τα πάντα ακόμη και τα πλέον καταστροφικά. Ας μην ξεχνάμε ότι πολλοί για να ξεχωρίσουν και να γίνουν «είδηση», έφτασαν στην παραβατική και εγκληματική συμπεριφορά, στην απόλυτη ψυχική διαστροφή. 
'Ομως η μοναδικότητα δεν είναι το ψέμα και το φάντασμα μια εικόνας που επαιτεί αναγνωρισιμότητα. Εχει να κάνει με τον τρόπο που συνδεόμαστε, αγαπάμε και γευόμαστε την ομορφιά της ζωής στα άμεσα και απλά που είναι άγια και σημαντικά. Είναι ο τρόπος που μοιραζόμαστε την ομορφιά των χαρισμάτων μας, σε μια προοπτική ενότητας.
Ο Mark Manson θα πει, «θα αρχίσετε να εκτιμάτε τις βασικές εμπειρίες της ζωής: τις απολαύσεις της απλής φιλίας, της δημιουργίας ενός αντικειμένου, της βοήθειας προς έναν πρόσωπο που έχει την ανάγκη της, της ανάγνωσης ενός καλού βιβλίου, του γέλιου μαζί με κάποιον για τον οποίο νοιάζεστε. Ακούγετε βαρετό; Αυτό συμβαίνει επειδή τα πράγματα που προανέφερα είναι συνηθισμένα. Όμως ίσως είναι συνηθισμένα για έναν λόγο: επειδή είναι αυτά τα οποία έχουν πραγματικά σημασία…».

Λίγο πριν την Ανάσταση....



Απόψε σε όλες τις χριστιανικές εκκλησίες θα στηθεί ένα απίστευτο γλέντι χαράς. Χιλιάδες άνθρωποι θα συνομολογήσουν ότι ο θάνατος νικήθηκε. Ο Χριστός αναστήθηκε. Ας είμαστε όμως ειλικρινείς, απόψε είναι η πιο δύσκολη στιγμή για την ανθρώπινη ύπαρξη, να πιστέψει δηλαδή και να ομολογήσει, ότι ο Χριστός νίκησε τον θάνατο, και ως εκ τούτου, το παιδί, ο σύζυγος, η μάνα και ο πατέρας μας, δεν θα εξαφανιστούν στο μηδέν της ανυπαρξίας, αλλά θα ζήσουμε όλοι μαζί αιώνια. 
Είναι πολύ εύκολο ή εάν θέλετε γοητευτικό να πιστεύεις στην διδασκαλία του Χριστού περί αγάπης, ειρήνης και δικαιοσύνης, αλλά είναι απίστευτα δύσκολο να κάνεις το άλμα της πίστεως, και να πιστέψεις στην Ανάσταση Του, και μάλιστα την ανάσταση των νεκρών. 
Αυτή όμως είναι η ουσία του μηνύματος και της παρουσίας του Χριστού στον κόσμο, να νικήσει τον θάνατο φανερώνοντας την σταυροαναστάσιμη ουσία της ζωής. Μπορεί μόνος του ο άνθρωπος να πιστέψει στην Ανάσταση; Όχι. Η πίστη είναι δώρο του Θεού, δωρεά της αγάπης Του σε εκείνους που Τον αναζητούν. 
«Δεν είναι μια εύκολη πίστη αυτή, μη γελιόμαστε, μην κρυβόμαστε, μην κοροϊδεύουμε εαυτούς και αλλήλους. Είναι δύσκολη υπόθεση η πίστη, πρέπει να σου δωρηθεί από τον Θεό. Ναι, είναι δώρο. Στη χριστιανική σκέψη και παράδοση γίνεται η ουσιώδης διάκριση μεταξύ ομολογίας και πίστεως. Ομολογώ σημαίνει ότι αναγνωρίζω τις βασικές αλήθειες της χριστιανικής αποκάλυψης. Το να φτάσω να τις πιστεύω, να γίνει αυτή η ομολογία πίστη, αυτό δεν είναι ανθρώπινο κατόρθωμα. Είναι ένα δώρο του Θεού σε εκείνον βεβαίως που το αποζητάει». Ας μην ξεχνάμε οτι η πίστη είναι παραίτηση απο τις ψευδαισθήσεις του "εγω" και άνοιγμα εμπιστοσύνης στο Θεό. Οπότε η αναγκαιότητα της φύσης μου, με οδηγεί στην απιστία αλλά η δίψα για ελευθερία μου φανερώνει τον δρόμο της πίστεως.

28 Απρ 2019

Εραστές της Αναστάσεως...

Μια φοβερή επιθυμία εκκρεμεί μέσα μας. Εραστές του απολύτου και της τελειότητας. Γεννιόμαστε μαζί της, λες και κάποιος μας έπλασε γι αυτήν και μόνο. Την ζητάμε παντού από το πρώτο μας κλάμα. Στους γονείς μας, στην παιδική αθωότητα και παντοδύναμη εφηβεία, στο έρωτα που ως άλλος παράδεισος μας υπόσχεται αιωνιότητα, για να βιώσουμε τελικά σε όλα αυτά την προδοσία και ματαίωση. Η φαντασία μας είναι παράδεισος μα η πραγματικότητα κόλαση. Είμαστε αδύναμοι αλλά και για μεγάλα πλασμένοι ταυτόχρονα. Γι αυτό η επιθυμία μας λυγίζει κάτω από την ευθύνη. 
Δεκάδες μικροί θάνατοι η ζωή. Νεκρά όνειρα και επιθυμίες προδομένες. Θρυμματισμένες ψυχές, κομματιασμένες σε χιλιάδες εσωτερικά κενά που ζητούν να γεμίσουν από την παρουσία του Άλλου. Ο θάνατος παντού μας απειλεί και εμείς γεννημένοι για ζωή, αδυνατούμε να πιστέψουμε ότι αυτός είναι ο οριστικός προορισμός μας. Είμαστε αδύναμα όντα που διψάμε με κάθε μας κύτταρο την ανάσταση. 
Η ανάσταση είναι αφύπνιση σε έναν άλλο τρόπο ζωής, στην ζωή του πνεύματος. Είναι η ολοκλήρωση της επιθυμίας που κατατρώει την ψυχή μας. 
Ίσως η καλύτερη εικόνα για να καταλάβουμε την αφύπνιση και το άνοιγμα στο αλλιώς της ύπαρξης, είναι εκείνη που χρησιμοποιεί η Ντολτό στα γραπτά της, δηλαδή της ενδομήτριας ζωής που γίνεται γέννηση, «η ανάσταση για μένα είναι άφιξη στο κόσμο του πνεύματος. Σας δίνω μια άλλη εικόνα, είναι όπως όταν καταλάβαμε ότι η τωρινή ζωή μας εγκαινιάστηκε με τη γέννηση μας, την άφιξη μας, όταν γεννηθήκαμε, στο κόσμο των επίγειων πλασμάτων, στο δικό τους χώρο και χρόνο, αφού προηγουμένως είχαμε ζήσει στο ενδομήτριο κόσμο». 
Ο Θεός μέσα από την Ανάσταση του Χριστού μας κλείνει το μάτι για το αλλιώς, το καινούργιο, το πέραν του τάφου. Υπάρχει μια έκπληξη ακόμη από πλευράς Του. Δεν τελειώνει το έργο με τον θάνατο, ίσως μάλιστα τότε επι της ουσίας ξεκινάει.

22 Απρ 2019

Για να αναστηθεί η νεκρή ζωή μας....


Το μόνο που χρειάζεται για να γίνει η αλλαγή στην ζωή μας είναι να πιστέψουμε οτι αυτό είναι δυνατόν να συμβεί. Να είμαστε ανοιχτοί στην αλλαγή, την προσπάθεια, τη χάρι και το θαύμα. Ο Χριστός ζητάει να έρθει στην ζωή μας, ως Νυμφίος εν μέσω της νυκτός. Ποια είναι αυτή η νύχτα που χρειάζεται φως; Μα ποια άλλη απο εκείνη της μοναξιάς και απογοήτευση μας, του φόβου και ανασφάλεια μας, των πάθων και όλων εκείνων των αυτοκαταστροφικών συνηθειών και αυτοματισμών μας. Ο Χριστός, μπορεί να αλλάξει την ζωή μας, εμείς το θέλουμε; Το πιστεύουμε οτι μπορεί να συμβεί; Δεν ζητάει, ούτε κοιτάει, μήτε ασχολείται με το παρελθόν μας, όσο άστοχο ή ένοχο κι αν ήταν. Μονάχα το παρόν μας θέλει με σκοπό να το αναστήσει. Ας γίνουμε λοιπόν φίλοι του Νυμφίου, ας αγαπήσουμε τον εαυτό μας πιστεύοντας στις αλλαγές που μπορούν να συντελεστούν στην νεκρή ζωή μας. Για να αναστηθούμε χρειάζεται να το πιστέψουμε. Να ελπίσουμε οτι τα όνειρα, οι επιθυμίες, η ίδια η νεκρή ζωή μας μπορεί να αναστηθεί. Μην βασανίζεστε για το χθες, αρκεί να εστιάσουμε στο σήμερα και να αποφασίσουμε την σταύρωση και Ανάσταση μας. Ιδού ο Νυμφίος έρχεται.

18 Απρ 2019

Συναισθήματα που μας αρρωσταίνουν...



«Φοβόμαστε να παραδεχτούμε τα τρομερά συναισθήματα που τρέφουμε στην ψυχή μας, γι αυτό σπρώχνουμε πράγματα κάτω από το χαλί. Με τον καιρό όμως, κάθε συζήτηση που δεν έγινε, συσσωρεύεται και παράγει δυσαρέσκεια και πικρία..»(Jordan Peterson)
Γι αυτό ο άγιος Πορφύριος επέμενε τόσο πολύ να μην κρατάμε μέσα μας τοξικά συναισθήματα υπογραμμίζοντας «μην αφήνετε κενά μέσα σας, γιατί τα κενά εκδικούνται». Κι αυτή είναι μια μεγάλη αλήθεια. Δεν φτάνει να βγάλεις ένα πάθος από την ζωή σου, σημασία έχει να γεμίσει και το κενό που δημιουργείται, διαφορετικά η οδύνη θα επιστρέψει πίσω με χειρότερη μορφή. Εάν δεν διηγηθούμε την ιστορία της ψυχής μας, το σώμα μας θα αναλάβει το ρόλο του αφηγητή. Και συνήθως οι αφηγήσεις του σώματος γίνονται με τα συμπτώματα μιας ασθένειας. Πολλές φορές μια ασθένεια φανερώνει τον τρόπο που ζήσαμε, και κυρίως που χειριστήκαμε τα συναισθήματα μας.

12 Απρ 2019

Είσαι κάτι βαθύτερο....


Δεν φοβάσαι εσύ. Δεν αγχώνεσαι εσύ. Δεν είσαι εσύ που τρέμεις και τρελαίνεσαι κάτω από τα βάρη και τις δυσκολίες της καθημερινότητας, μα οι ρόλοι που έχεις επωμιστεί. Εάν βγάλεις το κουστούμι που σου έβαλαν και σκίσεις την μάσκα που φοράς, υποδυόμενος κάτι που δεν είσαι, τότε θα δεις ότι εσύ ποτέ δεν φοβήθηκες. Ότι ποτέ δεν μελαγχόλησες. Η θλίψη σου, δεν σου ανήκει. Ανήκει στους ρόλους σου. Όχι σε εσένα. Εσύ είσαι χαρούμενος. Το πνεύμα, η ψυχή που ζεί μέσα σου, δεν ξέρει από θλίψη, είναι δώρο Θεού γεμάτο φως και χαρα. Ο Θεός είναι μέσα μας, γι αυτό και όσο καθαριζόμαστε απο τα πάθη και εισερχόμαστε με την προσευχή εντός μας, νιώθουμε γαλήνη. Γιατί στο βυθό πάντα έχει ησυχία, τα κύματα είναι στην επιφάνεια. Η εικόνα του Θεού ζει μέσα μας. Ετσι η θλίψη είναι αντίδραση στο ψέμα που ζεις. Το άγχος σε εκεινο που προσπαθείς να υποδυθείς, ο φόβος ενοχή όχι γι’ αυτά που έκανες, μα για εκείνα που ξέχασες και αρνήθηκες να ζήσεις…

3 Απρ 2019

Διαχείριση υλικού...


Το να ζητάς να γίνεις κάτι άλλο από αυτό που στην πραγματικότητα είσαι είναι ματαιοπονία, πολλές φορές και εγωισμός. Το να μεταμορφώνεις και να διαχειρίζεσαι εν Χριστώ το υλικό σου είναι ταπείνωση και μετάνοια, τιμιότητα απέναντι στο Θεό και τον εαυτό σου.

30 Μαρ 2019

"Πρέζες" υπάρχουν πολλές.....


Αυτές τις μέρες είχα μια πολύ όμορφη εμπειρία, από εκείνες που σημαδεύουν για πάντα την ζωή μας. Αυτές που είναι ικανές να φέρουν αλλαγές στα εσώτερα τοπία. Να σε μάθουν να βλέπεις αλλιώς την ζωή και ιδιαιτέρως να σε κάνουν αντί να γκρινιάζεις να ευχαριστείς. 
Η εμπειρία ήταν μια τρίωρη συνάντηση με την ομάδα απεξάρτησης του «ΚΕΘΕΑ» Ηρακλείου. Άνθρωποι με διάφορες εξαρτήσεις, ουσίες, αλκοόλ, τζόγος κ.α. Τώρα βέβαια θα μου πείτε και ποιος δεν έχει εξαρτήσεις, και ποιος δεν έχει πάθη που τον κρατούν δέσμιο; Αλλά βλέπετε υπάρχουν πάθη που φοράνε γραβάτα και άλλα που ξεπαγιάζουν μόνα και γυμνά. Άλλωστε όπως είχε πει ο Π. Σιδηρόπουλος, «πρέζες υπάρχουν πολλές, η ηρωίνη όμως σκοτώνει…..». 
Καθίσαμε σε κύκλο, ώστε να μπορεί ο ένας να κοιτάει τα μάτια του άλλου, κυρίως να αισθάνεται τον άλλο δίπλα του. Τα παιδιά πήραν τον λόγο και αυτοπαρουσιάστηκαν, είπαν το όνομα τους και ο καθένας την μικρή του ιστορία. Μετα άρχισε η κουβέντα. Δεν θα γράψω πολλά γι αυτήν την συνάντηση διότι τα περσότερα και σημαντικότερα νομίζω ότι δεν αναλύονται αλλά βιώνονται ως εμπειρία ζωής, οπότε κάθε προσπάθεια περιγραφής στέκει ανίκανη να πλησιάσει την ουσία. Παρα ταύτα θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας, τα εξής: 
1.   Καμία στιγμή δεν αισθάνθηκα άσχημα ή σε δύσκολη θέση. Κι τούτο διότι εκεί δεν λειτουργούν οι μάσκες και τα προσωπεία. Εκεί ο καθένας ξεγυμνώνεται σχεδόν ανυπεράσπιστος στο βλέμμα του άλλου, χωρίς φόβο μην τυχόν και φανούν οι πληγές της μοναξιάς του. 
2.   Αισθάνεσαι άνετα και υπαρξιακά ευρύχωρα, γιατί δεν έχεις την ανάγκη να αποδείξεις τίποτε και σε κανέναν. Πολλώ δεν μάλλον δεν καλείσαι να πείσεις για τις αρετές σου ή να δικαιολογηθείς για αποτυχίες σου, αφού η ήττα δεν ενοχοποιείτε ούτε η αμαρτία σε χαρακτηρίζει ως άνθρωπο. 
3.   Μπορείς να μιλήσεις γι’ αυτό που σε βασανίζει όσο φρικτό και αν είναι, δίχως να επέρχεται λογοκρισία ή απειλή. Γενικά σου δίδεται η δυνατότητα να είσαι ο εαυτός σου.
4.   Μαθαίνεις να δίδεις αξία στα μικρά καθημερινά βήματα προς τον στόχο, χωρίς το άγχος του τερματισμού. 
5.   Το κυριότερο αισθάνεσαι ότι κάπου ανήκεις και δεν είσαι απλά ένα όνομα σ’ ένα κουδούνι μιας πολυκατοικίας που κανείς ποτέ δεν χτυπάει.
Η αλήθεια είναι, ότι ενώ με κάλεσαν να κάνω εγώ την ψυχοθεραπευτική ομάδα, τελικά ένιωσα να επιδρούν εκείνοι θεραπευτικά πάνω μου. Ήταν πραγματικά μια εμπειρία ζωής, που σαφέστατα θα ήθελα να επαναλάβω, και για τούτο ευχαριστώ την ψυχοθεραπεύτρια της συγκεκριμένης ομάδας του «ΚΕΘΕΑ» Ηρακλείου, κ. Μαρία Σμυρνάκη που μου έδωσε αυτή την βιωματική εμπειρία και ευκαιρία ζωής και συγχρόνως να την συγχαρώ τόσο εκείνη προσωπικά όσο και το πρόγραμμα για το φως που σκορπάνε στο σκοτάδι. 

-->

29 Μαρ 2019

Η χαρά κρυμένη στα απλά και καθημερινά...


Μια από τις βασικές αιτίες που δεν χαιρόμαστε στην ζωή μας, είναι ότι περιμένουμε να συμβεί κάτι σπουδαίο, μεγάλο, φοβερό και εκπληκτικό, για ν΄αισθανθούμε οτι υπάρχει αιτία χαράς στην ζωή μας.Όμως δεν πρόκειται να συμβεί κάτι τέτοιο, διότι η χαρά βρίσκεται και αναγνωρίζεται σε πολύ μικρά καθημερινά πράγματα. 
Αναφέρει ο Σ. Ζουμπουλάκης, οτι ένα απο τα πολλά σημαντικά που μας προσφέρει ο πόνος είναι το "ξύπνημα", σε ολα αυτά τα απλά καθημερινά μα σπουδαία, που εμείς τα προσπερνάμε ως αυτονόητα. Κι όμως, όταν τα χάσουμε τότε τα εκτιμούμε. 
Διότι η χαρά είναι κρυμμένη στο πρωινό ξύπνημα, στην χαραυγή, στο καφέ ή τσάι που φτιάχνεις ή πίνεις. Στην προσευχή που έχει ευχαριστία και δοξολογία. Σε ένα καντήλι που θα ανάψεις, σε ένα λιβάνι που θα μυρίσεις, στο φαγητό που ετοιμάζεις για σένα ή την οικογένεια σου. Στην δουλειά που κάνεις ή μοιράζεσαι με άλλους ανθρώπους. Στον περίπατο με έναν φίλο ή με τον αγαπημένο σου ζώο. Στην βροχή που σε πλένει, στην γη που σε κρατά, στον αέρα που σε σκορπά, στην φωτιά που μέσα σου κεντά. Στην χειραψία που είσαι παρών. Στην αγκαλιά που δεν είσαι απών. Στο φιλί που λαχταράς, στην ψυχή που αγαπάς στο έρωτα που δεν ρωτά. 
Πάψε να τα αναβάλεις όλα για μετά, δεν υπάρχει παρά μόνο το τώρα, και εσύ δυστυχώς έμεινες στο πουθενά.

28 Μαρ 2019

Ο Θεός δεν στέκει απέναντι μας....


Σε κάθε λάθος και πάθος, σε κάθε αστοχία και αμαρτία μας, στο πόνο και την δοκιμασία μας, ο Χριστός δεν είναι απέναντι μας, αλλά μαζί μας. Δεν μας απειλεί αλλά μας κατανοεί, δεν μας δικάζει αλλά μας αγκαλιάζει. Στην πτώση και το λάθος ας μην θυμόμαστε την κόλαση και την τιμωρία, αλλά την Αγάπη και την Θυσία Του. 
" Ουράνιε Βασιλεύ,
δώσε μας να συνειδητοποιήσουμε
ότι δεν είσαι, λόγω των αμαρτιών μας,
εναντίον μας, αλλά μαζί μας,
ώστε η ενθύμησή σου,
όταν ξυπνάει μέσα μας και κάθε φορά που ξυπνάει,
να μη μας θυμίζει τις αθετήσεις μας,
αλλά την συγχώρεσή Σου..."
(Ποίημα του Σαίρεν Κίρκεγκωρ)

22 Μαρ 2019

Μια ρωγμή ζητάει ο Θεός...


Βλέπεις ανθρώπους με πάθη και αμαρτίες, λάθη και σφάλματα και μόλις λίγο στραφούν στο Χριστό γεύονται μεγάλες χαρές πνευματικές. Κι άλλοι, χρόνια από παιδιά ίσως στο χώρο της εκκλησίας, και η ζωή τους άγευστη και άχρωμη από την εμπειρία του Θεού και την γλυκύτητα της Χάριτος. Τότε μοιραία μέσα σου γεννιούνται ερωτήματα, «μα γιατί; τι φταίει άραγε;». Την απάντηση την πήρα μια όμορφη νύχτα σε ένα κελί του Αγίου Όρους. «Γέροντα…», ρώτησα, «μα γιατί ο Θεός χαριτώνει ανθρώπους που δεν είναι και τόσο ασκητικοί και απαθείς και άλλους με πολύ αγώνα και κόπο πνευματικό τους αφήνει χρόνια στην πάλη; Μα γιατί ευλογημένε, αυτοί αισθάνονται αυτάρκεις. Αισθάνονται ότι τα κάνουν όλα σωστά και τέλεια. Η μεγαλύτερη αμαρτία τους είναι η «αρετή» τους … Κανόνες, νόμοι, φόβοι, ενοχές, πρέπει, εμμονές, διατήρηση πάση θυσία της εικόνας και του προφίλ μας, αυτοδικαιωτισμός και αισθήματα πνευματικών κατορθωμάτων, δεν αφήνουν κανένα περιθώριο στο Θεό να έρθει. Έχουν φτιάξει ένα συμπαγές οχυρό του "εγώ". Ο Θεός θέλει χώρο για να έρθει, ζητάει μια ρωγμή το Φως για να διώξει το σκοτάδι…». Οι άνθρωποι της Χάριτος είναι ραγισμένοι...

20 Μαρ 2019

Επισκέψεις Θεού...



Είναι πολύ σημαντικό στην ζωή μας να τα βλέπουμε όλα κατά Θεό. Όχι μόνο τα ευχάριστα, τα καλά, τα δοξασμένα και κολακευτικά. Αλλά κι όλα εκείνα που ενδεχομένως μας πικραίνουν ή μας πληγώνουν γεμίζοντας ερωτηματικά την ψυχή μας. Εκεί στα δύσκολα είναι που φανερώνεται η ουσιαστική σχέση με τον Χριστό. Στα δύσκκολα κρίνονται οι μεγάλες αγάπες. Οι δοκιμασίες είναι το χνώτο του Θεού στην ζωή μας, που προσπαθεί να ζεστάνει την καρδιά μας, ώστε να υπάρξει ικανή στην υποδοχή της χάριτος. Γιατί όταν εσύ σιωπάς και υπομένεις μιλάει ο Θεός. 
Η ασθένεια, η θλίψη, ο πόνος, τα δάκρυα, ίσως μια προσβολή, μια κατηγορία ή συκοφαντία, όλα είναι επισκέψεις της Χάριτος. Δηλαδή είναι ο Θεός που ενεργεί και επιτρέπει περιστατικά μέσα στην ζωή μας με σκοπό να μας μεγαλώσει και ωριμάσει πνευματικά. Θέλει να μας μάθει τους τρόπους και τους δρόμους που συναντιόμαστε μαζί Του, και για να γίνει αυτό, πρέπει να σπάσει ο εγωισμός μας. 
Δεν είναι τόσο εύκολο, σαφέστατα και είναι δύσκολο να διακρίνουμε πίσω απο την πληγή την αγάπη του Θεού, όμως είναι αλήθεια. Ο Θεός δεν προκαλεί τον πόνο, όμως τον μεταμορφώνει σε ευκαιρία. Όπως πήρε το θάνατο του Χριστού και τον έκανε Πάσχα.
Γι αυτό μετά το πρώτο σοκ που επιφέρει μια σκληρή δοκιμασία ή ακόμη και τον εφνιδιασμό που αισθανόμαστε, ας προχωράμε στην αποδοχή του γεγονότος ως επίσκεψη του Θεού. Έλεγε ο Γέροντας Αιμιλιανός, Θὰ ἔρθη βροχή, λαίλαπα, χαλάζι, κεραυνός; «Εἴη τὸ ὄνομα Κυρίου εὐλογημένον».
Ἐπειδὴ αὐτὰ κοστίζουν στὴν σαρκικότητά μας, γι' αὐτὸ ἐμεῖς τὰ βλέπομε ὡς ἀπρόοπτα.
Γιὰ νὰ μὴν ταράσσεσαι λοιπὸν κάθε φορᾶ καὶ στεναχωριέσαι, γιὰ νὰ μὴν ἀγωνιᾶς καὶ προβληματίζεσαι, νὰ τὰ περιμένης ὅλα, νὰ μπορῆς νὰ ὑπομένης ὅτι ἔρχεται.
Πάντα νὰ λές, καλῶς ἦλθες ἀρρώστια, καλῶς ἦλθες ἀποτυχία, καλῶς ἦλθες μαρτύριο.
Αὐτὸ φέρνει τὴν πραότητα, ἄνευ τῆς ὁποίας δὲν μπορεῖ νὰ ὑπάρχη καμία πνευματικὴ ζωή.””

16 Μαρ 2019

Η πληγή σου, η πιο μεγάλη προίκα της ζωής σου....



Το κερί που θα φωτίσει αυτή την νύχτα, το ανάβω για σένα, που είσαι μόνος, που είσαι μόνη και κινείσαι μονότονα στο μισοσκόταδο του απεναντινού διαμερίσματος. Για σένα, που σκυμμένη στο κινητό ψάχνεις μια επαφή να σου απαντήσει ή μια αγκαλιά να σε κρατήσει. Κυρίως όμως για σένα, που σε μπέρδεψε από μικρή η ζωή με σκιές και φαντάσματα, κι όλο προσπαθείς να βγεις στο ξέφωτο μα χάνεσαι. Ξέρω όταν είσαι στο σκοτάδι σε εκνευρίζει να σου μιλάνε για φως, μέσα σου λες, «άσε μας ρε φίλε με τις θεωρίες σου». Ξέρω επίσης ότι θα προτιμούσες να είμαι και εγω χάλια όπως εσένα, μερικές φορές σε παρηγορεί πιο πολύ αυτό, να ξέρεις ότι δεν είσαι μόνη στο μαρτύριο αυτό, όμως, ένα θα σου πω και να το θυμάσαι: Μην Απελπίζεσαι!!! Όσο κι αν πονάς, όσο κι αν αισθάνεσαι ότι δεν πρόκειται ποτέ να γίνεις καλά, θα έρθουν και οι καλύτερες μέρες. Απλά τώρα περνάς μια φάση, μα δεν θα είναι πάντα έτσι. Μπορείς και αξίζεις το καλύτερο. Αν και δυσκολεύεσαι προσπάθησε να δεις με τα μάτια του Θεού, που δεν σε βλέπει μονάχα στο τώρα που είσαι χάλια αλλά και στο αύριο που γελάς, χαίρεσαι την ζωή, δημιουργείς και ανασαίνεις ελπίδα. 
Κράτα βαθιά μέσα σου εκείνη την εικόνα του Γολγοθά. Όταν ο Χριστός έγερνε κουρασμένος το κεφάλι φωνάζοντας, «Θεέ μου γιατί με εγκατάλειψες…;» Είμαι σίγουρος ότι κάτι σου θυμίζει αυτή η κραυγή έτσι δεν είναι; Ναι εκείνες τις πολύ δικές σου στιγμές που ράγιζαν οι αντοχές σου. Όμως μην μείνεις εκεί, γιατί δεν τελείωσε έτσι η ιστορία του Γολγοθά. Προχώρα και θα δεις ότι ο Χριστός κραυγάζει ξανά στο Πατέρα Του, λέγοντας του Θεέ μου σε εμπιστεύομαι, εσύ ξέρεις ας γίνει το θέλημα σου… Και ποιο ήταν αυτό; Η ανάσταση. Ποιος αλήθεια περίμενε ότι πίσω από την σταύρωση ξημέρωνε η ανάσταση; Γι αυτό σου λέω οι πληγές σου μια μέρα θα γίνουν η πιο μεγάλη προίκα της ζωής.

11 Μαρ 2019

Συγχώρεση σημαίνει, να είναι ο άλλος ευτυχισμένος...


Όσο κι αν ένας άνθρωπος έχει πέσει σε ολέθρια λάθη, ακόμη κι αν κινείτε μέσα σε φρικτά πάθη και αμαρτίες, αδύναμες στιγμές και αστοχίες, δεν παύει να είναι εικόνα Θεού. Να ζει δηλαδή μέσα του το θεϊκό στοιχείο. Γι αυτό και η συγνώμη δεν είναι απλά μια συναισθηματική ανοχή προς τον άλλο, αλλά η θέαση του Θεού στο βάθος της ύπαρξης του άλλου ανθρώπου. Η συγχώρεση δεν είναι συναίσθημα αλλά πράξη ζωής, κίνηση και άνοιγμα. Κάνω χώρο στην ζωή μου να χωρέσει ο άλλος ακόμη και με τα λάθη του. Δεν ζητώ να τον αλλάξω, ούτε να τον κρίνω ή ερμηνεύσω αλλά να τον αγαπήσω, έτσι όπως είναι και όχι όπως θα ήθελα να είναι. Συγχώρεση σημαίνει κάνω ότι περνάει από το χέρι μου για να είναι ο άλλος καλά. 

Η εκκλησία δεν είναι μια κοινωνία τελείων, αλλά ένας χώρος που με την χάρη του Θεού, διαχειριζόμαστε τα τραύματα και τα σκοτάδια μας. Αναφέρει ο Jim Forest, « ας το παραδεχθούμε λοιπόν: για τους περισσότερους ανάμεσα μας, ακόμη είναι νύχτα. Διότι, αντί να βλέπουμε τα αδέλφια μας, εμείς βλέπουμε ταμπέλες: μαύροι-άσπροι, άντρες-γυναίκες, ετεροφυλόφιλοι-ομοφυλόφιλοι, φιλελεύθεροι-συντηρητικοί. Με βάση αυτά τα δίπολα, μαθαίνουνε ποιον να καλοδεχτούμε και ποιον να κρατήσουμε σε απόσταση, ποιον να νοιαστούμε και ποιον αν αγνοήσουμε, γινόμαστε εν ολίγοι στρατευμένοι πολίτες της νύχτας…». 
Η αλήθεια όμως είναι, ότι για να συμβούν τα παραπάνω δεν φτάνει, ούτε αρκεί μονάχα η δική μας βούληση, χρειάζεται η ενίσχυση της χάριτος του Θεού. Ωστόσο εμείς θα κάνουμε αυτό που μπορούμε και αντέχουμε σε κάθε φάση της ζωής, δηλαδή θα αγαπάμε τους άλλους δίχως να σκεφτόμαστε εάν το αξίζουν ή όχι. Αυτή η πράξη μας ακόμη και αν δεν είναι σε τέλεια μορφή θα φέρει το επόμενο στάδιο, όταν εντός μας, θα ξημερώσει η βασιλεία του Θεού, δηλαδή όταν ο άλλος πάψει να είναι ο εχθρός μας και θα γίνει ο αδελφός μας. Είναι ακριβώς το σημείο εκείνη που η ύπαρξη μας, δια της Χάριτος του Θεού, αντιλαμβάνεται ότι η αίσθηση της ξεχωριστότητας ήταν η μεγαλύτερη πλάνη μας, μια και στην πραγματικότητα είμαστε ενωμένοι, δηλαδή όλοι είμαστε ένα…

10 Μαρ 2019

Η νηστεία ως πράξη χαράς...



Ο Χριστός ζητάει η νηστεία και η προσευχή μας, να είναι αιτίες και ενέργειες χαράς. Νεύρα, θυμός, θλίψη και επιθετικότητα, δεν έχουν θέση σε πράξεις που είναι γεμάτες αγάπη και τρυφερότητα. Γιατί αυτό είναι η νηστεία, πράξη χαράς. Νιώθω ευφροσύνη, διότι προσφέρω κάτι στο Χριστό, διότι υποβάλλομαι σε μια θυσία από αγάπη και πόθο προς Εκείνον. Όταν η νηστεία γίνεται με χαρά, τότε συμβαίνει κάτι θαυμαστό, όλη η ύπαρξη κατακλύζεται από μια γλυκιά παρηγοριά, μια ζέση στην καρδιά, μια βαθιά συγκίνηση. Έπειτα σε αυτό μέσα το χαριτωμένο εσωτερικό κλίμα, αναβλύζει εύκολα η προσευχή, η σχέση με τον Θεό. Τότε διψάς πότε θα έρθει η ώρα να μείνεις μόνος στο δωμάτιο σου με τον Χριστό. Ανοίγεις διάλογο μαζί Του. Αναφέρεις τα πάντα από την ζωή σου, γίνεται πατέρας, φίλος και αδελφός. Αισθάνεσαι ότι σ ακούει και έχει λόγο στην ζωή σου, γιατί εσύ του το επέτρεψες με την διάθεση και πρόθεση σου. 
Η νηστεία και η προσευχή είναι μια κατάθεση προθέσεως. Είναι σαν να λες στο Χριστό «σε ζητώ, σε θέλω στην ζωή μου..». Ακόμη και τις μέρες εκείνες που δεν θα νιώθουμε όρεξη για προσευχή, που θα αισθανόμαστε ανίκανοι να συλλαβίσουν έστω και μια λέξη, ας πάρουμε την καρέκλα μας, ας κάτσουμε κάτω κατά γης ή στο κρεβάτι μας, και κουρελιασμένοι από την εξάντληση την σωματική ή ψυχική ας πούμε στο Θεό, «να.. είμαι και πάλι εδώ. Νιώθω αδύναμος, κομμάτια, σέρνομαι πάνω στα ερείπια της ψυχής μου, με κυνηγά η θλίψη απειλώντας να με σύρει στα ψυχρά μονοπάτια της, αλλά να είμαι εδώ, ήρθα στο ραντεβού μας. Έλα. Μην αργείς, γιατί με χάνεις…..».

4 Μαρ 2019

Η νηστεία ως προσμονή του Θεού, κατά τον Γέροντα Αιμιλιανό Σιμωνοπετρίτη




του Πρωτ. Χαράλαμπου (Λίβυου) Παπαδόπουλου



Ο Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης, αυτός ο μεγάλος σύγχρονος θεολόγος και νηπτικός, προσέθετε στην νηστεία και μια άλλη βαθύτερη ερμηνεία πέραν των γνωστών και καθιερωμένων. Η νηστεία γι αυτόν, ήταν μια βαθιά υπαρξιακή προσμονή. Προσμονή του όλου ανθρώπου, ψυχής και σώματος, προς τον Θεό. 
Η νηστεία κατα τον Γέροντα Αιμιλιανό, είναι μια κραυγή του πληγωμένου ανθρώπου, που μέσα στο σπίτι ή στο κελί του μοναστηριού, πεσμένος ενίοτε στα ψυχικά του πατώματα, γεμάτος δάκρυα ή πολλάκις στεγνωμένος ακόμη κι απ΄ αυτά, κραυγάζει προς τον Θεό «είμαι εδώ Κύριε και σε προσμένω…». Παρόλα τα κενά, τα λάθη, τα πάθη, τις αμαρτίες και αστοχίες μου, είμαι εδώ, ένα αδύναμο πλάσμα και σε προσμένω, σε ζητώ, ελθέ. Με τη νηστεία, την αίσθηση αυτή κενότητας στο σώμα από την ελάχιστη λήψη τροφής, φωνάζουμε προς τον Θεό, σε πεινώ, σε θέλω σε ζητώ, έλα προς συνάντηση μαζί μου. Έχω μείνει νηστικός και περιμένω να με χορτάσεις. Η νηστεία γίνεται μια θυσιαστική ερωτική αναφορά του πιστού προς τον Χριστό, αφού μειώνει την τροφή στα απλά και απέριττα, ώστε ο χορτασμός να γίνει δια της κοινωνίας μετα του Θεού. 
Αναφέρει ο Γέροντας Αιμιλιανός, «Η προσμονή του θεού εκφράζεται με την νηστεία, με την κενή γαστέρα… Η νηστεία έχει μία και μοναδική σημασία την έκφρασή της προσμονής του Θεού…. Το ίδιο ισχύει και για την προσευχή. Αν αυτή καθ’ εαυτή η προσευχή είχε σημασία, η ζωή μου θα ήταν η προσευχή, θα ήταν μια ανθρώπινη ενέργεια, μια τάσις και ανάβασις, δεν θα ήταν ο Θεός. Η προσευχή μου έχει σημασία γιατί ακριβώς εκφράζει αυτή την προσμονή μου, « το ελθέ και σκήνωσον…» το πού είσαι Θεέ μου…[1]».

Σε αυτή την δίψα και πείνα, προσπαθεί να απαντήσει η νηστεία και γενικά ή όλη πνευματική και ασκητική προσπάθεια αυτών των ημερών που ανοίγεται μπροστά μας δια της Μ. Τεσσαρακοστής. Η περίοδος αυτή θα κινηθεί πάνω σε τρείς εσωτερικές ψυχικές κατευθύνσεις, της νηστείας, της προσευχής και της μετάνοιας. Και οι τρείς θα λέγαμε δηλώνουν ακριβώς αυτό στο οποίο αναφερόμαστε, την προσμονή του Θεού. Εάν ο άνθρωπος στην κάθε μικρή του πράξη, στην πιο επιπόλαια κίνηση του, αναζητά την χαρά και ευτυχία, είναι γιατί η όλη του ύπαρξη σε οντολογικό επίπεδο διψά τον Θεό. Δηλαδή το απόλυτο νόημα, την πληρότητα και αιτία της ζωής, την θεοκοινωνία. 
Κάθε μορφή αναζήτησης του τελείου, του κάλλους, της ομορφιάς, της ειρήνης και χαράς, είναι πόθος Θεού, ακόμη κι όταν για διαφόρους λόγους δεν ομολογείται. Δεν μπορείς να αναζητάς το κάλλος δίχως να διψάς τον Θεό που είναι η πηγή και αιτία αυτού. Σε αυτή την συνάντηση, στην κοινωνία μετα του Θεού, δεν μας μεταφέρουν, ούτε μας οδηγούν, οι ασκητικές επιδώσεις μας, τα πνευματικά κατορθώματα μας, μήτε οι αρετές μας, αλλά η ταπείνωση και η αγάπη προς Εκείνον. Η όλη άσκηση στην οποία υποβαλλόμαστε είναι κατάθεση διάθεσης και ευχαριστίας προς Εκείνον, είναι μέσα όχι ο σκοπός. 
 Με την νηστεία και την προσευχή, καταθέτω μια πρόθεση, ανοίγομαι ως ύπαρξη, ομολογώ την οντολογική μου ανεπάρκεια, ότι δεν μπορώ να υπάρχω απόλυτος τηρητής του νόμου και των εντολών, ότι μονάχα με τις δικές μου δυνάμεις δεν δύναμαι να κοινωνήσω του προσώπου Του, γι αυτό συνθλίβομαι, αποδέχομαι την ανεπάρκεια μου, και ζητώ την έλευση Του. 
Αναφέρει πάλι ο Γέροντας Αιμιλιανός Σιμονοπετρίτης, «Με την νηστεία, την αγρυπνία, την προσευχή, την χαμαικοιτία, την κακουχία δείχνομε τα κουρέλια μας στον Θεόν, όπως ο πτωχός δείχνει τα κουρέλια του στον συνάνθρωπο του για να τον λυπηθή και να τον βοηθήση, ή όπως ο τυφλός έκραζε τον Χριστόν να του χαρίση το φώς. Έτσι κι εμείς του δείχνομε την φτώχεια μας και του ζητάμε να μας ανοίξη τα μάτια, για να καταλάβωμε οτι είμαστε αμαρτωλοί, ώστε να μετανοήσωμε και να μας συγχωρήση…..»[2]

Ο Γέροντας Αιμιλιανός, ομιλεί όχι για μια ψυχολογικού τύπου ταπείνωση που αγγίζει πολλές φορές τα όρια της παθολογίας, ως έλλειψη αυτοεκτίμησης του ανθρώπου. Αλλά για μια εν χάριτι αποδοχή των υπαρκτικών μας ορίων. Ταπείνωση είναι η αποδοχή εκείνου που είμαι, η γνώση των κτιστών μου ορίων, η ανάληψης των κληρονομικών του ελλειμάτων, παθών και αδυναμιών, η κατάθεση ενώπιον του Θεού της γύμνιας μου, η απέκδυση του είναι μου από μάσκες και προσωπεία ή ρόλους δυνάμεως και ισχύος. Στην αυθεντική σχέση με τον Θεό, οδηγεί μια ουσιώδης πράξη, η απογύμνωσης και προσμονή. Στέκομαι γυμνός μπροστά στο Θεό και Τον προσμένω. Αυτός ξέρει πότε και πως θα με ντύσει, έτσι ώστε η ύπαρξης μου να μην πεθάνει από το δριμύ χειμώνα της ζωής. 
Με αυτόν τον τρόπο μας λέει ο Γέροντας Αιμιλιανός, ο Θεός προσλαμβάνει την ελεύθερη βούλησή μας, δηλαδή την διάθεση μας, την προσμονή μας προς το πρόσωπό Του και την μεταμορφώνει σε μυστική βίωση της αοράτου ζωής. Βγαίνει δηλαδή ο Θεός από το κάδρο του μυαλού και εισέρχεται ως θείος εραστής στο βάθος της καρδιάς μας. Όλη η ύπαρξη μας βιώνει πλέον την παρουσία Του. Ο Θεός παύει να είναι μια ιδέα ή ιερή αντίληψη και γίνεται βίωμα, εμπειρία, ζωή, πόσις και βρώσις της ύπαρξης μας. Αναφέρει χαρακτηριστικά ο Γέροντας Αιμιλιανός, « τόσο κοντά έρχεται ο Χριστός, ώστε γίνεται μια παρουσία αισθητή. Δεν τον βλέπω, ακούω όμως τα βήματα του, νιώθω το χνώτο του, καταλαβαίνω ότι να, φαίνεται...».[3]
«Το έγγισμα λοιπόν είναι άκτιστη ενέργεια, αληθινή προβολή του είναι του. Γι αυτό και η δική μου ζωή είναι αληθινή μετάληψις του αληθινού Θεού. Ενώ ο Θεός ενεργεί, εγώ τον μεταλαμβάνω. Ενώ ο Θεός είναι απρόσιτος, εγώ τον προσλαμβάνω….»[4]
Ο Θεός σκύβει πάνω στο άνθρωπο, στην χοϊκή ύπαρξη μας, και μας γεμίζει με την παρουσία Του. Γίνεται ένα μαζί μας, ξέρουμε ότι είναι πλέον εδώ, ένα μ΄ εμάς και τις περιπέτειες του βίου μας, έτοιμος να μας αναστήσει από την πιο βαθιά και σκληροί κόλαση μας. 
«Τα πάντα αρχίζουν από τον Θεό, είναι εν τω Θεώ, και εγώ είμαι στην αγκάλη του Θεού. Ο Θεός με αγκάλιασε και με σφίγγει τόσο πολύ, ώστε τώρα κινδυνεύω να πνιγώ από την αγαπητική μας σχέση.. Ο Θεός είναι τόσο εντός μου, που εγώ πλέον είμαι θεός…»[5].
Ας μην ξεχνάμε λοιπόν ότι η νηστεία είναι μια ψυχοσωματική έκφραση αυτής της βούλησής μας, μια κατάθεση προσμονής του Θεού στην ερημιά της καρδιάς μας. Μιας βούλησης που εάν είναι αυθεντική και ειλικρινής αναζήτηση του Θεού, αρκεί ώστε να κάνει ορατό στην καθημερινότητα της ζωής μας τον Χριστό, « Μόνο το, άχ που είσαι Θεέ μου, μπορεί  να μας κάνει ορατή της αόρατη παρουσία του Θεού…Εμείς δίνουμε την βούληση μας, το είναι μας, Εκείνος διευθετεί τα πάντα, μας ζυμώνει..»[6]. Κι αυτό το ζύμωμά στα χέρια του Θεού, είναι πραγματικά το πιο όμορφο και σωτήριο άγγιγμα στην ζωή μας. 






[1]Αρχιμ, Αιμιλιανού Σιμωνοπετρίτου, Λόγοι εόρτοι και Μυσταγωγικοί, σελ. 43, Ίνδικτος

[2] Αρχιμ. Αιμιλιανού Σιμωνοπετρίτου, «Χαρισματική Οδός», Ίνδικτος

[3]Αρχιμ, Αιμιλιανού Σιμωνοπετρίτου, Λόγοι εόρτοι και Μυσταγωγικοί, σελ. 44, Ίνδικτος

[4]Αρχιμ, Αιμιλιανού Σιμωνοπετρίτου, Λόγοι εόρτοι και Μυσταγωγικοί, σελ. 45, Ίνδικτος

[5]Αρχιμ, Αιμιλιανού Σιμωνοπετρίτου, Λόγοι εόρτοι και Μυσταγωγικοί, σελ. 45, Ίνδικτος

[6]Αρχιμ, Αιμιλιανού Σιμωνοπετρίτου, Λόγοι εόρτοι και Μυσταγωγικοί, σελ. 49, Ίνδικτος

1 Μαρ 2019

Πέρα απο τα λόγια...


Ας αφήσουμε τα μεγάλα λόγια, την φλυαρία των λογισμών και ας πάρουμε τον άλλο μια αγκαλιά. Το σώμα ξέρει καλύτερα να ηρεμεί την ταραχή του νου, απο τις ακροβασίες των θεωριών. Και για εκείνους που δεν έχουν κάποιον στην ζωή τους, ας αγκαλιάσουν τον εαυτό τους. Τότε θα συμβεί κάτι θαυμαστό. Όσο θα αγαπάς τα μέσα σου, όσο θα αποδέχεσαι τα σκοτάδια σου, όσο ο Χριστός θα διαλύει τις βαθύτερες σκιές του είναι σου, τόσο κι οι άλλοι θα ερωτεύονται αυτό που είσαι και εσύ είχες ξεχάσει στην σταυρική ψυχική σου νύχτα.

24 Φεβ 2019

"Χωραάει ο Θεός στην καρδιά σου;"


Μη διαμαρτύρεσαι λέγοντας: Πού είσαι Θεέ μου; Προσεύχομαι και δεν μου αποκάλυψες ποτέ τον εαυτό σου, δεν μου έδωσες ούτε μία χαρά, δεν μου πραγματοποίησες κανένα από τα όνειρά μου. Σου ζητάω υγεία, μου δίνεις αρρώστια. Σου ζητάω βοήθεια, μου δίνεις θάνατο. Σου ζητάω αρετή, μου δίνεις πόνο. Τι Θεός είσαι;
Όχι! Μη σκεφθείς ποτέ έτσι. Ο Θεός ξέρει πότε η καρδιά σου θα είναι χωρητική. Εάν ακόμη δεν πήρες κάτι, σημαίνει ότι δεν χωράει η καρδιά σου. Η καρδιά σου είναι στουμπωμένη, όπως όταν βάζεις πολλά πράγματα μαζί και τα πιέζεις, για να μη μείνει καθόλου κενό αέρος. Ούτε αέρας δεν μπορεί να χωρέσει στην καρδιά σου, και θέλεις να χωρέσει ο Θεός, τον οποίο δεν χωρούν ολόκληροι οι ουρανοί;
"Μόλις δώ, παιδί μου, την κατάλληλη στιγμή, σε βεβαιώ ότι δεν θα καθυστερήσω ούτε ένα δευτερόλεπτο να σου πραγματώσω τους πόθους σου, τις λαχτάρες σου, τα θεϊκά σου όνειρα. Αμέσως θα το κάνω."
Ο οδοντίατρος σου κάνει ένεση και περιμένει να μουδιάσεις για να σε εγχειρήσει. Εάν σου κάνει αμέσως την εγχείρηση, θα πεταχτείς από τον πόνο και μπορεί να σπάσει και το δόντι σου. Έτσι και ο Θεός περιμένει την κατάλληλη στιγμή, για να έρθει να σου φωτίσει την διάνοια, να σου χαρίσει όλο τον παράδεισο. Αυτό που νοσταλγούσες ένα, δύο, τρία, πέντε, είκοσι, πενήντα χρόνια, θα το πάρεις σε μια στιγμή. Η μετάνοια δεν πάει ποτέ χαμένη, και δεν χάνεις τίποτε όταν την ασκείς.

*** Κείμενο του Γέροντος Αιμιλιανού Σιμωνοπετρίτου, ενός μεγάλου σύγχρονου νηπτικού πατέρα της εκκλησίας μας.