9 Αυγ 2018

Η μεζούρα της "αρετής" ....


Οι αμαρτίες και τα λάθη μου, είναι δικά μου. Μονάχα εγώ και ο Θεός ξέρουμε γιατί και πως τα έκανα. Εσύ μικρέ μου "ανθρωπάκο" με την μεζούρα της «αρετής» και του νόμου στο χέρι δεν μπορείς να με κρίνεις, γιατί απλά δεν ξέρεις τίποτα για την ζωή μου, ιδιαιτέρως δε για τα βράδια που πλημμύριζαν αλμύρα τα όνειρα μου. Και μάθε και κάτι άλλο, κανείς δεν αμάρτησε ποτέ για γούστο αλλά γιατί κάπου εκεί βαθιά μια αόρατη πληγή αιμορραγούσε κι ένα τραύμα βαθύ σαν πέλαγος κάθε που κινούσαμε για ταξίδι βύθιζε τις ελπίδες μας.

4 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Απιστευτα ομορφο και αληθινο!!!!
Την ευχη σας πατερ!

Βασιλική είπε...

Πατέρα Λύβιε, αν όλοι οι εξωμολόγοι,ήταν σαν και σας οι ναοί θα ήταν πάντα γεμάτοι
Και πολλές ψυχές, θα έβρισκαν το μονοπάτι για το θεό,έχω γνωρίσει και άλλους, υπέροχους,ιερείς ,αλλά δυο θα μου μείνουν αξέχαστοι ,γιατί δεν με εξωμολόγησαν απλά με πυροβολήσαν,από τότε προσέχω σε ποιόν θα ανοίξω την καρδιά μου...

ΝΤΚ είπε...

Ελπίδα για αγάπη,ελπίδα για στοργή,ελπίδα για ζωή!
Αυτές ειναι οι αμαρτωλές μου σκέψεις!
Τα ξέρει ολα ο Θεος μου και του ζήτω να με συγχωρεί.Κι ας ειναι καμια φορά η δύναμη μου η η καταστροφή μου.
Ποσο μας αισθάνεστε Πατερ,ποσο μεγαλοσύνη έχουν τα κείμενα σας...
Σας ευχαριστω!

Ανώνυμος είπε...

Στα σταυροδρόμια αιμορραγούν οι πληγές.
Είναι η στάση πριν την θεραπεία.

Αν αποκαλυφθείς μπορεί να Τον ακούσεις.


Καλή συνέχεια!