14 Σεπ 2019

Ο σταυρός ως κριτήριο αγάπης και πίστης...


Πόσο φορές είπαμε ή ακούσαμε την λέξη «σ αγαπώ» ; Πόσες φορές μας έδωσαν ή δώσαμε όρκους αγάπης; Κι όμως χορτάσαμε από φιλιά προδοσίας. Και τούτο διότι η αγάπη δεν είναι απλά ένας φτηνός συναισθηματισμός, αλλά μια πράξη θυσίας. Δεν υπάρχει αγάπη εκεί που δεν υπάρχει σταυρός. 
Ο Θεός δεν μιλάει απλά για αγάπη, αλλά πεθαίνει από αγάπη. Ο Σταυρός είναι το σύμβολο της αγάπη του Θεού για τον άνθρωπο, για ολάκερη την κτίση. Μιας αγάπης που θυσιάζεται για να ζήσει ο άλλος. Που κενώνεται και αδειάζει για να χωρέσει ο άλλος. 
Ο Σταυρός όμως του Χριστού δεν κρίνει μονάχα την ποιότητα της αγάπης μας, αλλά και της πίστεως μας. Είναι πολύ εύκολο να αναφέρεσαι στον Θεό με υψηλές θεολογικές κορώνες και μεγάλες δηλώσεις, αλλά είναι αρκετά δύσκολο να αφεθείς με απόλυτη εμπιστοσύνη στην πρόνοια Του για σένα, ιδιαιτέρως όταν αυτά που συμβαίνουν δεν ταυτίζονται με τα δικά σου σχέδια και επιθυμίες. 
Να σκεφτούμε μονάχα, πόσοι ήταν εκείνοι που δεν εγκατέλειψαν τον Χριστό, όταν τον είδαν γυμνό, αδύναμο και νεκρό επι του σταυρού; Ελάχιστοι, σχεδόν κανείς. Σκέφτηκαν, «αυτό ήταν, πάει τελείωσαν όλα…». Πάντες εγκατέλειψαν.
Όμως ο Θεός δεν είχε πει την τελευταία λέξη. Δεν είχε τελειώσει το έργο Του. Είχε κι άλλα επεισόδια. Πίσω από το σκηνικό του Γολγοθά ακολουθούσε η ανάσταση. Πίσω από την θλίψη η χαρά, το φως, πίσω από το φαινομενικό τέλος μια νέα αρχή. 
Αυτή είναι η πίστη στον Θεό, να πιστέψεις ότι το αδύνατο μπορεί να γίνει δυνατό. Να εμπιστευθείς το σχέδιο Του. Να μην χαθείς μέσα τις δικές σου ερμηνείες, και να πιστέψεις ότι πίσω από την δοκιμασία σου, τον σταυρό που σηκώνεις, ξημερώνει η ανάσταση. Γιατί θα ξημερώσει.

11 Σεπ 2019

Με τα πρόβλημα ζούμε κοιτώντας την Ανάσταση...


Στην ζωή μετα από αρκετές μάχες με το εαυτό μας, τους άλλους και τον ίδιο το Θεό, θα καταλάβουμε ότι κάποια προβλήματα αλλάζουν, μερικά πολύ λίγο και ορισμένα καθόλου. Αυτά τα τελευταία, που είναι και εκείνα που μας παιδεύουν περισσότερο, θα χρειαστεί να τα αποδεχθούμε, να τα αγκαλιάζουμε και να μάθουμε να ζούμε μαζί τους. 
Πιστέψτε με δεν είναι καθόλου απλό, και δεν θα γίνει εξ αρχής με χαμόγελο και χαρές. Καθ’ άλλο. Θα προηγηθεί φόβος, άρνηση, αμέτρητες προσπάθειες άρνησης και αλλαγής, γεμάτες πόνο και αγωνία μέχρι να έρθει η ώρα της συνειδητοποίησης, «θα πρέπει να μάθω να ζω με τον σταυρό μου…». Άλλωστε Ανάσταση προσδοκά μονάχα εκείνος που είναι σταυρωμένος. Η ανάσταση προϋποθέτει σταυρό και στην ζωή αυτή δεν γνώρισα κανένα άνθρωπο που να μην ανέβηκε στο Γολγοθά. 
Μην κάνετε το λάθος, να συγκρίνεται και να μετράτε με ανθρώπινες λογικές μεζούρες αυτό που σας συμβαίνει. Ειλικρινά δεν βγαίνει πάντοτε νόημα και ούτε ερμηνεύονται όλα, με τα δικά μας μέτρα και αντιλήψεις. Σε ότι μας ξεπερνάει πρέπει να μάθουμε να αφηνόμαστε. Δηλαδή να εμπιστευόμαστε τον Θεό και την ροή της ζωής. 
Για να είμαι ειλικρινής με αρκετά από τα προβλήματα μας, θα περάσουμε όλη τη ζωή μας παρέα. Θα συγκατοικήσουμε. Οπότε ας κοιτάξουμε τουλάχιστον να περάσουμε ωραία. Άλλωστε εκείνοι που έζησαν χαρούμενοι δεν είχαν λύσει όλα τα προβλήματα τους, απλά είχαν πάρει την απόφαση να μην αφήσουν το σταυρό να κρύψει την ανάσταση.

4 Σεπ 2019

Προσωπεία αποκρουστικά...


Για σκεφτείτε να μην είχαμε τίποτα να κρύψουμε πόσο ευτυχισμένοι θα είμαστε; Φοβόμαστε μήπως πληγώσουμε και πληγωθούμε, δεν λέμε αυτό που νιώθουμε και αισθανόμαστε, αποφεύγουμε τα οδυνηρά συναισθήματα, και έτσι αρρωσταίνουμε, αφού αναγκαζόμαστε να καταπίνουμε αμάσητα όλα εκείνα που μας ενοχλούν. 
Κυρίως όμως ο φόβος μας είναι μήπως οι άλλοι, ανακαλύψουν ποιοι είμαστε και όχι ποιοι φαινόμαστε πως είμαστε. Πανικός απέναντι στην αποκάλυψη της πραγματικότητας μας. 
Ο Χριστός επάνω στο Όρος Θαβώρ, την ημέρα της μεταμορφώσεως του, φανερώνει το πραγματικό του πρόσωπο και κανείς δεν θέλει να φύγει από κοντά του. 
Αλήθεια, εάν εμείς φανερώσουμε το πραγματικό πρόσωπο μας, πέρα από τους ρόλους και τις μάσκες που φοράμε καθημερινά, πόσοι θα ήθελαν να μείνουν μαζί μας; Είναι σίγουρο ότι αυτοί που τώρα είναι δίπλα μας θα παραμείνουν; Και ξέρετε εκείνο που τρομάζει δεν είναι η αμαρτία αλλά η υποκρισία. Ο αμαρτωλός, ο αδύναμος και ραγισμένος άνθρωπος, είναι συμπαθής, αγαπητός πολλές φορές φωτεινός μέσα στα τραύματα του. Εκείνος που είναι αποκρουστικός, είναι ο ψεύτης και υποκριτής. Αυτός που την κακία του την βαπτίζει αρετή και ζητά ή επιβάλει σε όλους να υποκλίνονται στο ψέμα του.

24 Αυγ 2019

Άγιοι υπάρχουν δίπλα μας...


Η αγιότητα του Θεού σαρκώνεται δίπλα μας, πλησίον μας, στους σταυρωμένους που χαμογελάνε αναστάσιμα. Στους κουρασμένους, που δίνουν τον ύπνο τους και τον λιγοστό χρόνο τους, για να διακονήσουν και να βοηθήσουν τον συνάνθρωπο τους. Εκεί μοσχοβολά παράδεισος.
'Άγιοι άνθρωποι υπάρχουν δίπλα μας. Στην καθημερινότητα μας, μόνο που δεν είναι απόλυτο ότι φοράνε ράσα και έχουν μακριά γένια. Ούτε οπωσδήποτε ότι ζουν σε κάποιο μακρινό μοναστήρι. Είναι δίπλα στην πόρτα μας. 
Είναι όλοι εκείνοι που σιωπηλά και αθόρυβα, δίχως τυμπανοκρουσίες και φαντασμαγορίες, βιώνουν σταυρική και αναστάσιμη την αγάπη του Χριστού μας. Για εκείνους η ζωή δεν είναι κέρδος και δύναμη, αλλά χάσιμο και δόσιμο στο όνομα της αγάπης. 
Αναφέρει ο Σ. Ζουμπουλάκης, "όποιος αναζητάει το ίχνος του Θεού σε αυτόν τον κόσμο, δεν θα το βρει παρά μόνο στο πρόσωπο των αρρώστων, των πεινασμένων, των φυλακισμένων, των ξένων.. Όποιος έχει αγόγγυστα σκατοσκουπίσει άρρωστο, είναι μείζων όλων των τιτάνων της θεολογίας". 


***απο το βιβλίο μου "Η ενοχή της Χαράς"....

22 Αυγ 2019

"Τελικά τρομάζει η αγάπη;"


Τελικά τις εντολές του Θεού προσπαθούμε να της εφαρμόσουμε επειδή αγαπούμε τον Θεό ή επειδή φοβόμαστε την οργή του και την απώλεια του παραδείσου; Η μήπως επειδή φοβόμαστε τον εαυτό μας, και μέσα από τα «ασκητικά κατορθώματα», ισχυροποιούμε ακόμη περισσότερο το εγώ μας; Αλήθεια αγαπάμε τον Θεό ή τον παράδεισο Του; Δηλαδή τον πατέρα μας αγαπάμε ή την περιουσία του; 
Τα λέω αυτά, διότι συχνά ακούω και λαμβάνω το ερώτημα, «πάτερ εάν ο Θεός είναι αγάπη, αποδοχή και έλεος, μήπως τελικά ανοίγει η πόρτα για να αμαρτήσουμε; Μήπως αυτή η αγάπη του Θεού γίνει το άλλοθι της ραθυμίας και αμαρτίας μας;». 
Αντιλαμβάνεστε οτι τα παραπάνω ερωτήματα, κρύβουν γενικευμένο άγχος για απόλυτο έλεγχο. Μια δίψα τα πάντα στην ζωή μου να είναι κάτω από τον «δικό» μου έλεγχο. Να τα ορίζω όλα, ακόμη και την σωτηρία μου. Μα στην τήρηση των εντολών του Θεού δεν κινούμαι από φόβο και απειλή, αλλά από έρωτα, πόθο και αγάπη. Τον αναζητώ ως το απόλυτο νόημα της ύπαρξης μου, ως την ολοκλήρωση της βαθιάς ελλείψεως μου, ως απάντηση στην απειλή του θανάτου. Είναι η σωτηρία μου, δηλαδή η ολοκλήρωση μου. 
Εάν χρειάζομαι το φόβο και την απειλή της κόλασης για να αγαπήσω τον Χριστό δεν ξέρω τι αξία μπορεί να έχει η αγάπη αυτή. Προσπαθώ με τις ελλειμματικές δυνάμεις μου, να εφαρμόσω τις εντολές του Θεού, όχι γιατί φοβάμαι αλλά γιατί αγαπώ. Όχι γιατί θέλω τον παράδεισο του, αλλά Εκείνον. Κι όπως έλεγε ο Άγιος Πορφύριος, "εγώ θέλω τον Χριστό ακόμη και στην κόλαση". Αυτό είναι το υγιές χριστιανικό φρόνημα. Ο παράδεισος και η Βασιλεία Του Θεού, είναι το αποτέλεσμα μιας σχέσης και όχι ενός επιτεύγματός. 
Πάντως από την μικρή μου ποιμαντική εμπειρία, εκείνο που πραγματικά αποτελεί άθλο και ασκητικό κατόρθωμα στο χώρο της εκκλησίας, είναι η αποδοχή αρκετών μελλών της, ότι η σωτηρία είναι δωρεά της σχέσης με τον Θεό. Δε το δεχόμαστε. Θέλουμε να κερδίσουμε τον Θεό και όχι να ηττηθούμε από την αγάπη Του. Το εγώ επαναστατεί ζητώντας ικανοποίηση και δικαίωση, θέλει τον απόλυτο έλεγχο. Αναφέρει ο Α. Κατσιάρας, «Δύσκολο πράγμα η σχέση με τον Θεό, γιατί βγάζει άχρηστη από την αρχή τη φιλαυτία μας. Η ασκητική της σχέσης συνίσταται σε τούτο το «ασκητικό κατόρθωμα», να δεχτείς ότι μπορεί κάποιος, και εν προκειμένω ο Θεός, να σ αγαπά, όχι επειδή τα κατάφερες, αλλά επειδή Εκείνος έτσι θέλει να σ αγαπά, χωρίς καμία αιτία ή έμπνευση. Όπως είναι και πολύ εύκολη η σχέση με τον Θεό, αν αποδεχτείς ότι ο Θεός θέλει και σε αγαπά χωρίς να πρέπει να κάνεις κάτι, πέρα από το να δεχτείς ότι τίποτα δεν μπορείς να κάνεις για να τον εμπνεύσεις και να τον προσελκύσεις, όπως και τίποτα δε μπορείς να κάνεις για να τον αποτρέψεις να σ αγαπά….».

21 Αυγ 2019

Στο παράδεισο πηγαίνεις, ήττα ήττα...


Στην εν Χριστώ ζωή δεν αγωνιζόμαστε για να νιώσουμε τέλειοι, αλλά για να συνειδητοποιήσουμε την οντολογική μας ανεπάρκεια. Να βιώσουμε απενοχοποιητικά την ραγισμένη ατελή ύπαρξη μας, δίχως ενοχή, ακύρωση και ματαίωση. Στην εκκλησία σε αγαπάει κάποιος ακόμη και στις πιο σκοτεινές ημέρες της ζωής σου. Εγώ μπορεί να είμαι ένα μάτσο χάλια αλλά ο Θεός με αγαπάει. Αυτή είναι η εμπειρία της αγάπης του Θεού, απόλυτη αποδοχή και μέγα έλεος. 
Αναφέρει ο άγιος Τύχων, ο Ρώσος, ότι στον παράδεισο δεν πάμε πραγματώνοντας ηθικές και πνευματικές νίκες. Η πύλη του παραδείσου δεν ανοίγει με τις νηστείες και αρετές μας ή με την ηθική καθαρότητα μας. Ο παράδεισος είναι πάντα δωρεά της αγάπης του Θεού και όχι ατομικό μας κατόρθωμα ή αξιομισθία. Δεν πάμε στον παράδεισο νίκη-νίκη, αλλά ήττα-ήττα. Ο παράδεισος δωρίζεται σε εκείνους που ποτέ δεν πίστεψαν ότι τους ανήκει και μάλιστα αποκλειστικά. 

***απο το νέο πρός έκδοση βιβλίο μου.

17 Αυγ 2019

«Οι σταυρωμένοι του Αυγούστου…»


Το 1991-92 βρέθηκα στο ευλογημένο νησί της Τήνου, για να παρακολουθήσω την εβδόμη τάξη της Ιερατικής Σχολής. Είχα πλέον πάρει την απόφαση ότι θα γίνω κληρικός. Στο νησί αυτό καταλαβαίνεις απόλυτα τι σημαίνει να ζεις μέσα στο μυστήριο της παρουσίας της Παναγίας. Κανένας λόγος και καμία εξήγηση ή ερμηνεία δεν χρειάζεται, αφού όλα ντύνονται στην σιωπή της Παρουσίας της. Η Παναγία είναι τα πάντα και παντού. 
Τα Σαββατοκύριακα, ανέβαινα 100 μέτρα παραπάνω από την σχολή που ήταν ο λαμπρός και επιβλητικός ναός της Παναγίας, με την ιερά εικόνα της, και έψαλα στις παρακλήσεις. Κάθε μια ώρα σχεδόν είχε πλοίο. Κόσμος, άνθρωποι όλων των ηλικιών, κοινωνικών και μορφωτικών τάξεων, γινόντουσαν ίσοι. Ο πόνος τους ένωνε. Μάτια δακρυσμένα, πρόσωπα απελπισμένα, γεμάτα φόβο και αγωνία, αδύναμα να ελέγξουν το ανεξέλεγκτο της θνητότητας. Σαφέστατα υπήρχαν και οι χαρούμενες όψεις του προσκυνήματος, άλλα κι εκείνοι είχαν περάσει από την κόλαση και τώρα χαμογελούσαν από τον παράδεισο. Ερχόντουσαν αυτή την φορά να πούνε ένα «ευχαριστώ» στην μεγάλη Μάνα. 
Η πιο συγκλονιστική όμως εικόνα ήταν εκείνη των ανθρώπων που σχεδόν από το πλοίο, από το λιμάνι, διέσχιζαν γονατιστοί την μεγάλη λεωφόρο, την τεράστια ανηφόρα που οδηγούσε στον ναό της Παναγίας. Ένας Γολγοθάς γεμάτος πόνο και πολύ ελπίδα. Εκεί ένιωθες να ραγίζουν τα μέσα σου, συγκίνηση και απόλυτο σεβασμό σε ανθρώπινα πρόσωπα που ο πόνος τα είχε γονατίσει. Όλοι έκαναν στην άκρη και με ρίγη συγκινήσεως κοιτούσαν. Κάποιοι προσεύχονταν γι αυτούς κι ας μην τους ήξεραν, γνώριζαν όμως ότι κουβαλούσαν αβάστακτο πόνο. Αυτή η μυσταγωγία ολοκληρώνονταν όταν εισέρχονταν μετα από πολύ ώρα ματωμένοι και ταλαιπωρημένοι, μέσα στο ναό. Δέος, κατάνυξη, δάκρυα και συγκίνηση. Σταυρωμένοι άνθρωποι που αναζητούσαν την ανάσταση. 
Σαφέστατα και η Παναγία δεν έχει ανάγκη τίποτε απο ολα αυτά για να συντρέξει εις βοήθεια. Όμως έχει αξία να σταθούμε στον πόνο, την αγωνία, την απελπισία αυτών των ανθρώπων. Στην πίστη τους για θεραπεία, για λύτρωση, για μια ζωή "Αλλιώς". Και ξέρετε οταν φτάσει κανείς στα όρια του θανάτου, οχι μόνο του δικού του, αλλά του παιδιού του, γενικότερα του ανθρώπου του, τότε μπορεί ολότελα να αντιληφθεί αυτό τον σωματοποιημένο σπαργαμό. Να νιώσει το δίκαιωμα σε αυτή την σωματοποιημένη κραυγή, στο μοναχικό "γιατί". 
Βέβαια όλα αυτά για να τα καταλάβεις και να μην τα λοιδορήσεις, χρειάζονται τρεις προϋποθέσεις: πίστη, ταπείνωση και πόνος. Ο Σταύρος Ζουμπουλάκης, περιγράφει μοναδικά την εικόνα αυτή, όταν η χρόνια πάσχουσα αδελφή του Γιούλα, επισκέφθηκε την Τήνο, : «μια χρονιά, αργότερα, ταξίδεψε στην Τήνο, και έκανε το προσκύνημα των απελπισμένων, πήγε γονατιστή από το λιμάνι στην Παναγία. Τρέχαν τα γόνατα της αίμα, την εποχή εκείνη δεν υπήρχε η μοκέτα που υπάρχει σήμερα. Δεν την ένοιαζε το βλέμμα του κόσμου, το σχήμα της αξιοπρέπειας. Μου γυρίζουν πάντα τα άντερα διάφοροι αγέρωχοι προοδευτικοί που χλευάζουν αυτούς του απελπισμένους ανθρώπους που σέρνονται στα γόνατα γυρεύοντας την γιατρειά τους, όλοι αυτοί που αισθάνονται ανώτεροι από τη μάνα εκείνη που έχει κάνει τούτο το τάμα, για να σταθεί στα πόδια του το παράλυτο παιδί της. Περπατώντας με το κεφάλι ψηλά στην λεωφόρο της Προόδου, δεν προλαβαίνουν να κοντοσταθούν και να αναρωτηθούν τι πόνος μπορεί να δέρνει αυτους τους ανθρώπους. Όταν πολύ αργότερα πήγα και εγώ στην Τήνο, είδα με πόσο σεβασμό περιβάλλουν οι άλλοι προσκυνητές αυτούς που πάνε στα γόνατα. Η στιγμή της εισόδου τους στην εκκλησία είναι μια ιερή στιγμή, ένα δέος δονεί την ατμόσφαιρα…» .

15 Αυγ 2019

Παναγία, μια σχέση ζωής..


Πέρα από την θεολογική σημασία μιας εορτής, εκείνο που μας συνδέει περισσότερο με αυτήν, είναι μια προσωπική ιστορία. Όλος αυτός ο κόσμος που αύριο θα γιορτάσει το πρόσωπο της Παναγίας, μπορεί να μην ξέρει την ιστορική εξέλιξη ή την θεολογία της εορτής, γνωρίζει όμως πολύ καλά το πρόσωπο της Παναγίας. Κι με αυτό το πρόσωπο τον συνδέουν πολλά και σημαντικά. Μια σχέση ζωής. Βάσανα, δοκιμασίες και ανθρώπινες περιπέτειες σε ένα κόσμο αφιλόξενο έχουν διαμορφώσει μια βαθιά σχέση με την Παναγία. Γιατί απλά εκείνη ήταν πάντα εκεί, με το δικό της τρόπο.
Η Παναγία είναι κομμάτι της ιστορικής μας σάρκας που ζει στα έσχατα, κομμάτι της γης που ακούμπησε και γεύθηκε απολύτως τον ουρανό, ψυχή και σώματι. Είναι εκείνη που γενόμενη μητέρα του Θεού, έγινε μητέρα όλου του κόσμου. Για τον καθένα από εμάς ξεχωριστά υπάρχει ως προστασία, αγκαλιά, καταφυγή, παραμυθία, οδηγήτρια, σκέπη και χαρά. 
Αύριο οι ναοί ολάκερης της χώρας γεμίσουν από προσκυνητές, ο καθένας από αυτούς, θα έχει το δικό του λόγο, θεολογικά αν θέλετε συζητήσιμο, αλλά εσωτερικά μοναδικό και ανερμήνευτο. Διότι η Παναγία είναι ένα μυστήριο, και τα μυστήρια δεν τα αναλύεις, τα προσκυνάς και αυτά σου αποκαλύπτονται.

6 Αυγ 2019

"Είμαστε αυτό που μπορούμε να γίνουμε…"


Ο Χριστός στο όρος Θαβώρ, δεν φανερώνει μονάχα την αλήθεια του, δηλαδή ότι είναι Θεός, αλλά συγχρόνως αποκαλύπτει το μέλλον του ανθρώπου και της ιστορίας. Στο πρόσωπο του Χριστού γευόμαστε αυτά που έρχονται, αυτά που είναι εδώ μα όχι απόλυτα ακόμη. Δεν πρέπει να μας διαφεύγει ότι στην παρούσα φάση ζωής, όλες οι εμπειρίες του Θεού, κάθε γεύση της γλυκιάς Παρουσίας Του, όσο μεγάλη και δυνατή κι αν είναι δεν κρατάει για πολύ, ακόμη και στους αγίους. 

Είναι πάντα πρόγευση εκείνου που έρχεται, των εσχάτων της Βασιλείας Του. Γι αυτό, μην επιζητούμε ματαίως καμία μονιμότητα χαράς, ευδαιμονίας, γλυκύτητας, γέλιου, ειρήνης και ηρεμίας σε αυτόν τον κόσμο. Θα έρχεται και θα φεύγει, σε μια διαρκής εναλλαγή ψυχικών και πνευματικών καταστάσεων. 
Πότε φως πότε σκότος, πότε γέλιο και δάκρυ, πότε άνοιξη και χειμώνας, αυτή είναι η ζωή. 
Μην ξεχνάμε ότι και οι μαθητές θέλουν να μείνουν επάνω στο όρος Θαβώρ όταν ο Χριστός φανερώνει την θεία δόξα Του. Είναι τόσο όμορφα, τόσο υπέροχα, τόσο γλυκά και μακάρια, που ζητάνε να φτιάξουν σκηνές και να μείνουν εκεί. Όταν κανείς γευθεί τον ουρανό δεν θέλει να επιστρέψει στην γη, στην καθημερινότητα που τσακίζει και μυρίζει θάνατο. Όμως ο Χριστός τους λέει ότι πρέπει να επιστρέψουν, δεν είναι η ώρα ακόμη για την Βασιλεία Του. 

Είπαμε όμως ότι ο Χριστός επάνω στο όρος Θαβώρ φανερώνει το μέλλον του ανθρώπου. Δηλαδή μας δείχνει ότι ο άνθρωπος είναι φως, εικόνα Θεού, κουβαλάει μέσα του τον παράδεισο, και ότι γι αυτόν είναι φτιαγμένος και όχι για τον θάνατο. Είναι το μέλλον που του ανήκει. Μπορεί σε αυτή την φάση ζωής πολλές φορές να γευόμαστε την κόλαση αλλά δεν είμαστε δική της δεν της ανήκουμε, είμαστε παιδιά του Θεού και πολίτες της αιωνιότητας. 
Μια από τις σημαντικότερες αιτίες που καταδικάζουμε και ακυρώνουμε τόσο τον εαυτό μας όσο και τους συνανθρώπους μας, είναι ότι κρίνουμε την ζωή τους, την ζωή μας, σύμφωνα με το χθες και το σήμερα. Μας διαφεύγει το μέλλον. Ξέρουμε τι έκανε ένας άνθρωπος και τι κάνει, αλλά δεν ξέρουμε τι μπορεί να γίνει. Αυτό το γνωρίζει μονάχα ο Θεός. Το πλαζ της ζωής μας, είναι ολόκληρο ιδωμένο μονάχα από το Θεό, εμείς βλέπουμε ασύνδετα κομμάτια, που πολλές φορές αδυνατούμε καν να τα ενώσουμε. Εκείνος όμως ξέρει για εμάς όχι μονάχα το χθες και το σήμερα μας, αλλά και το αύριο της ζωής μας. Γι’ αυτό και ποτέ δεν μας καταδικάζει. Ακόμη και οι δοκιμασίες που επιτρέπει στην ζωή μας, είναι κομμάτια που ενώνουν και συν διαμορφώνουν το αύριο της ύπαρξης μας. Γιατί καμία ζωή δεν μπορεί να καταδικαστεί με βάση το χθες δίχως την ελπίδα και το δικαίωμα του αύριο.

2 Αυγ 2019

Νηστεία και χαρά…



Όταν χειροτονήθηκα κληρικός, πριν εικοσιπέντε περίπου χρόνια και ήρθα στο χωριό, συνάντησα μια γενιά ανθρώπων που σαν έμπαινε η νηστεία ήταν χαρούμενοι. Ούτε νεύρα, ούτε «τι θα ψήσουμε τώρα να φάμε…» είχε. Χαρά και προσμονή, αυτό υπήρχε. Δεν έψαχναν να βρουν λόγους για να νηστέψουν π.χ. δίαιτας, υγείας, ενίσχυσης του εγώ. Αρκούσε που το έλεγε η εκκλησία, που το είχε κάνει ο ίδιος ο Χριστός και οι άγιοι, που έτσι μεγάλωσαν και έμαθαν να υποδέχονται τις μεγάλες εορτές. Η πράξη αυτή της νηστείας, τους συνέδεε με τους αιώνες, με την χριστιανική κοινότητα στην οποία ανήκαν, με την πραγματική τους πατρίδα την εκκλησία. 
Σαφέστατα και δεν ήταν τέλειοι άνθρωποι ή χριστιανοί. Ήταν καθόλα θνητοί. Άρα επιρρεπείς στο λάθος και την αστοχία. Νομίζω ότι ούτε οι ίδιοι επιδίωξαν ποτέ καμία ωραιοποίηση ή εξιδανίκευση του βίου τους. Άλλωστε για τους ανθρώπους της υπαίθρου η θρησκεία είχες άλλες λειτουργίες στην ζωή τους και σε καμία περίπτωση εκείνες που είχε για το αστό. Δηλαδή δεν χρησιμοποιούνταν ως ενισχυτικό του κοινωνικού τους προφίλ ή μύθου. 
Η νηστεία διαμόρφωνε μέσα τους μια προσμονή για συνάντηση. Συνάντηση με τους εκκλησιαστικούς προγόνους τους, προφήτες, μάρτυρες, όσιους και αγίους, πάππους και προπάππους, μητέρες και γιαγιάδες, μια μεγάλη πνευματική οικογένεια. Ήταν η πράξη της εκκλησίας. Προσμονή με την εορτή που ερχόταν, με το φως που θα λουζόταν, με την Θεία Κοινωνία. Άλλαζε όλος ο χρόνος τους. Εσπερινοί, παρακλήσεις, Θεία Λειτουργία, εξομολόγηση, όλα μαζί ένας άλλος τρόπος, ένας άλλος κόσμος. Γεύση εκείνου που θα έρθει, που στην Θεία Κοινωνία είναι «εδώ» αλλά «όχι ακόμη». 
Αυτοί οι άνθρωποι και οι κοινωνίες τους τελείωσαν. Δεν θα ξαναυπάρξουν πλέον, με όλα τα θετικά και αρνητικά τους. Ωστόσο θα μπορούσαμε να κρατήσουμε κάτι πολύ σημαντικό απο τον βίο τους, την λατρευτική τους χαρά. Δηλαδή μια σχέση με τον Θεό που πραγματοποιείται μέσα στην χαρά και την εορτή. Αυτό άλλωστε αισθάνομαι ότι είναι το ζητούμενο όλων των εποχών, πως θα ζήσουμε σ΄ ένα κόσμο θανάτου με όρους Ανάστασης.