24 Νοε 2021

Η απάντηση είναι Εκείνος…



 

Αλήθεια εάν ξέραμε το «γιατί» του πόνου και της δοκιμασίας μας, θα υποφέραμε λιγότερο; Σαφέστατα και όχι. Δεν πονάμε επειδή δεν ξέρουμε αλλά γιατί δεν αντέχουμε. Υπάρχουν άνθρωποι που έχασαν τα παιδιά τους ή κάποιο πολύ δικό τους άνθρωπο, κι είναι άνθρωποι πιστοί, της εκκλησίας, κι όμως πονάνε. Και πονάνε όχι γιατί δεν πιστεύουν στο Θεό ή στην Ανάσταση του Χριστού μας, αλλά διότι τους λείπει ο άνθρωπος τους. Δεν πονάει η έλλειψη ερμηνείας αλλά η απουσία του αγαπημένου μας. Δεν είναι ότι δεν το καταλαβαίνει το μυαλό μου αλλά δεν το χωράει η καρδιά μου. 

 

Αισθανόμαστε κενό, όχι στο μυαλό αλλά στην καρδιά, στην ψυχή, στο κορμί, η αγκαλιά μας είναι άδεια όχι ο νους μας. Δώστε όσες καλές, έξυπνες και ωφέλιμες ερμηνείες θέλετε γι αυτό που συνέβη σε μια μάνα που έχασε το παιδί της, ή σε έναν άνθρωπο που περνάει μια σκληρή δοκιμασία, δεν θα τον αναπαύσετε διότι απευθύνεστε το μυαλό ενώ εκείνου πονάει η καρδιά του. Κάντε προσευχή, να έρθει η Χάρις, να τον ακουμπήσει ο Θεός, και τότε θα δείτε δίχως καμία ερμηνεία να ησυχάζει, να ειρηνεύει, να γλυκαίνει η πίκρα του θανάτου και η μοναξιά του σταυρού του. 

 

Γι’ αυτό όταν πονάει ένας φίλος μας, υποφέρει ο σύντροφος μας, πενθεί ενας δικός μας άνθρωπος, αφήστε τις έξυπνες εκ του ασφαλούς ρητορείες, τι είπε ο τάδε γέροντας ή βιβλίο, αφήστε τις φλυαρίες που φανερώνουν το δικό σας άγχος και απιστία, και προσευχηθείτε. Πάρτε τον άλλο μια αγκαλιά, κρατήστε του το χέρι, γιατί το σώμα δεν ξέρει να λέει ψέματα. Εάν είναι αληθινό αυτό που κάνετε εκείνη την ώρα, εάν αυτό που πιστεύεται εχει αγγίξει την δική σας καρδιά θα το μεταδώσετε ως καθαρή ενέργεια, φως θα πάει στην ψυχή του άλλου, ανάπαυση θα νιώσει. Σιωπήστε και αφεθείτε στην προσευχή, πιστέψτε με θα νιώσει πολλά περισσότερα από τα φτωχά σας λόγια. 

 

Δεν είναι όλα νους, μυαλό, λόγια και λέξεις. Υπάρχει και μια άλλη γλώσσα εκείνη της ψυχής, εκείνη της προσευχής. Μια από τις μεγαλύτερες μορφές απιστίας, είναι ότι δεν εμπιστευόμαστε την δύναμη της προσευχής. Ότι δεν πιστεύουμε ότι ο Θεός μπορεί να δώσει λύσεις εκεί που η ανθρώπινη λογική, ερμηνεία και δύναμη τερματίζει. 

 

Όσο ο πολύπαθος Ιώβ ρωτούσε με το νου του να λάβει απαντήσεις για τις δοκιμασίες που τον βρήκαν δεν καταλάβαινε τίποτε απολύτως. Πότε λύθηκαν οι απορίες του; Όταν γεύτηκε την Χάρη της παρουσία του Θεού στην καρδιά του. Τότε δίχως να πάρει καμία απάντηση δεν είχε πλέον καμία ερώτηση!! Διότι η Χάρις του Θεού έξω από κτιστά ρήματα, λέξεις και έννοιες μας πληροφορεί σε ένα βαθύτερο επίπεδο για την αλήθεια. Η αλήθεια δεν είναι μια ιδέα που πρέπει να μάθουμε αλλά ένα πρόσωπο που χρειάζεται να γνωρίσουμε, εκείνο του Χριστού. 

 

Είχε πάει κάποτε σε έναν ιερέα, μια κυρία που είχε χάσει την κόρη της, να καταθέσει το πόνο της, τον θυμό και την οργή της απέναντι στο Θεό και στο κακό που βρήκε την οικογένεια της. Εκείνη πίστευε ότι ο ιερέας θα ταραζόταν και θα προσπαθούσε να υπερασπιστεί τον Θεό, να τον δικαιώσει ή να αμυνθεί στις επιθέσεις της. Δεν έκανε όμως τίποτε από όλα αυτά. Απλά την άκουσε, την άφησε να πει ότι ήθελε. Να μαλώνει ώρα με τον Θεό και να του τα λέει έξω από τα δόντια. Όταν τελείωσε, της είπε. «θέλεις τώρα να προσευχηθούμε παρέα…», «Αν και έχω θυμό μαζί του, ναι, η αλήθεια είναι ότι μου έχει λείψει…», ο ιερέας της έπιασε το χέρι και άρχισαν να προσεύχονται, τότε μπήκαν μέσα σε ένα «σύννεφο» χάριτοςς, που τους πήγαινε όπου ήθελε εκείνο και χάθηκαν εκείνοι από το εγώ τους. Όταν σταμάτησαν την προσευχή, σκέψεις, φόβοι, ερωτήματα, αναστάτωση όλα είχαν εξαφανιστεί και την θέση τους είχε λάβει μια βαθιά γλυκύτητα, μια αίσθηση Παρουσίας του Θεού, μια βαθιά εμπιστοσύνη ότι Εκείνος ξέρει και έχει σχέδιο για όλα. Ότι η κόρη της ήταν καλά αφού ήταν Μαζί Του. Αυτός όμως δεν της το είπε κάποιος αλλά το ένιωσε, το έζησε. Ήξερε πλέον και ότι μια ημέρα θα γνωρίσει με την καρδιά της γιατί έγινε ότι έγινε, αφού η καρδιά βλέπει και ο νους μονάχα κοιτάει… 


Μια μέρα, όλα θα ξεκαθαρίσουν και θα έχουν νόημα. Θα μπορείτε να πείτε, «Γι' αυτό το επέτρεψε αυτό ο Θεός στη ζωή μου!» Μέχρι τότε, ο Θεός θέλει να τον εμπιστευτείς.

 

π. Χαράλαμπος Λίβυος Παπαδόπουλος 

17 Νοε 2021

Ο Παράδεισος δεν κατακτιέται αλλά δωρίζεται....


Τίποτα και κανείς δε μπορεί να μας χωρίσει από την αγάπη του Θεού. Ο Θεός μας αγαπάει αιώνια, αμετάβλητα και αμετάκλητα. Δεν αλλάζει τίποτε την αγάπη του προς εμάς. Καμία αμαρτία, κανένα λάθος, μόνο εάν συνειδητά τον αρνηθούμε, αλλά και πάλι αυτός συνεχίζει να μας αγαπά, απλά εμείς αδικούμε τον εαυτό μας αφού δεν προσλαμβάνουμε αυτή την γλυκιά αγάπη Του. Αυτό όμως είναι αυτοεξορία και όχι τιμωρία του Θεού.
Το ερώτημα είναι, πώς μπορεί κάποιος να βιώσει αυτή την αγάπη. Κάθε αγάπη είτε είναι θεϊκή είτε είναι ανθρώπινη, ουράνια ή γήινή, για να την βιώσουμε πρέπει να θέλουμε και να είμαστε έτοιμοι να αγαπήσουμε και να αγαπηθούμε. Θα ρωτήσει κανείς, υπάρχουν άνθρωποι που δεν θέλουν να τους αγαπήσουν; Όχι, αλλά σίγουρα υπάρχουν ψυχές που δεν αντέχουν την αγάπη, γιατί δεν έχουν μάθει να την διαχειρίζονται. Φοβούνται το δόσιμο και την οικειότητα, τον άγγιγμα και το πλησίασμα, το μοίρασμα και την συντροφικότητα.
Αγαπάς όταν αφήνεσαι. Όταν επιτρέπεις στην αγάπη να σε κατακτήσει. Όταν πάψεις να αναλύεις και ζεις. Δεν αγαπάμε με το νου αλλά με την καρδιά. Αυτή είναι και η βάση της πίστεως προς τον Θεό, που είναι ένα κατ εξοχήν ερωτικό γεγονός. Για να πιστέψεις πρέπει να ερωτευθείς, δηλαδή να αφεθείς.
Υπάρχουν ψυχές που φοβούνται τον έρωτα, γιατί στο έρωτα δεν ελέγχεις αλλά ελέγχεσαι από το γεγονός, μπαίνεις στο σύννεφο του και σε πάει όπου θέλει, κι αυτό σε τρομάζει. Φοβούνται την αγάπη, διότι έχει σταυρό και θυσία, πόνο και άδειασμα, γύμνια και δόσιμο. Έτσι πολλοί κουρνιάζουμε στην μοναξιά και στην άρνηση της αγάπης, συνειδητά ή ασυνείδητα.
Εάν αυτό ισχύει στις ανθρώπινες αγάπες, το ίδιο συμβαίνει και στην σχέση μας με τον Θεό. Δεν τον αφήνουμε να μας νικήσει δια της αγάπης Του, να μας γεμίσει με την δωρεά της Χάριτος Του. Ω θεία Χάρι πόσο γλυκιά γεμάτη φως είσαι. Όχι δεν θέλουμε να αφεθούμε στον μανικό έρωτα Του Θεού. Αντιθέτως επιθυμούμε εμείς να κρατάμε τον έλεγχο. Πως; Θα εκπλαγείτε με αυτό που θα σας πω αλλά είναι η αλήθεια, μέσα από τις «αρετές» μας.
Μέσα από την άσκηση και τον ατομικό αγώνα μας, της νηστείας και προσευχές μας, ασυνειδήτως προσπαθούμε να ελέγξουμε την αγάπη του Θεού και την σωτηρία μας, ώστε να είναι κατόρθωμα δικό μας και όχι δωρεά του Θεού. Δε γνωρίζουμε από σχέσεις αγάπης και προσφοράς, εκεί που δεν μεσολαβεί τίποτε ιδιοτελές παρα μονάχα η αγάπη. Για εμάς κάθε τι στην ζωή κερδίζεται και πληρώνεται αλλά ποτέ δεν προσφέρεται ή δωρίζεται. Έτσι και στην πνευματική ζωή μας, θέλουμε να κερδίσουμε την μάχη με τον Θεό, εισβάλοντας στην Βασιλεία Του καβάλα στο άρμα των κατορθωμάτων μας, ως κατακτητές και νικητές του παραδείσου. Ο παράδεισος όμως δεν κατακτιέται αλλά δωρίζεται.

10 Νοε 2021

«Θαύματα φτιαγμένα από τραύματα…»

Με πολλή χαρά σας ανακοινώνω ότι κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις «Αρμός», το νέο μου βιβλίο «Θαύματα φτιαγμένα από τραύματα…». Δεν σας κρύβω ότι αυτό το βιβλίο το αγαπώ πολύ. Ισως η ηλικία που το γράφω, ίσως η ψυχική φάση που βρίσκομαι, δεν ξέρω, άλλωστε δε μου αρέσει να υπεραναλύω αυτά που μου συμβαίνουν, προτιμώ να τα ζω. Πάντως τόσο όταν το έγραφα όσο και τώρα που το είδα τυπωμένο, ένιωσα χαρά.

Την ίδια χαρά εύχομαι να νιώσετε κι εσείς όταν με το καλό το πάρετε στα χέρια σας και το διαβάσετε. 

Υ.Γ Το βιβλίο σταδιακά θα υπάρχει σε όλα τα βιβλιοπωλεία. 

......................

Η ζωή μας διαμορφώνεται πάνω στα τραύματα μας. 

Ότι ζούμε είναι απώλειες που είτε της μεταμορφώσαμε σε ζωή είτε έγιναν η κόλαση μας. 

Η ζωή μας ολάκερη είναι μια μάχη να μετατρέψουμε και να μεταπλάσουμε το σκοτάδι σε φως. 

Αυτό είναι το στοίχημα της ζωής μας, πως το τραύμα θα γίνει θαύμα. Πως η πληγή θα γίνει ζωή. 

Μια από τις βασικές αιτίες που ο Θεός επιτρέπει μια δοκιμασία είναι για να συναντηθούμε με το τραύμα μας. 

Το θαύμα έρχεται οταν δεν το περιμένεις, γιατι δεν είναι θέαμα αλλα θέα στην θεραπεία της ύπαρξης μας.

 

22 Οκτ 2021

Η μόνη αρετή μας είναι το έλεος του Θεού…

 


Πολλές φορές μεσα στην προσευχή, δέχομαι μια πληροφορία που μου λέει, «Αυτό που σε σώζει είναι μονάχα η αγάπη του Θεού, το έλεος Του. Καμία δική σου αρετή, κανένα δικό σου αγώνισμα ή κατόρθωμα, μονάχα Εκείνος, η απόλυτη Αγάπη, ο Χριστός μας!!! Εσύ είσαι τραυματισμένος εκ κοιλίας μητρός. Έχεις τόσες πληγές στην ψυχή και στο σώμα, έχεις τέτοια κούραση από τις τραυματικές εμπειρίες της ζωή σου, που δυσκολεύεσαι αφάνταστα να εφαρμόσεις το θέλημα του Θεού. Η βούληση και θέληση σου, λειτουργούν μα είναι ραγισμένες. Τι μπορείς να κάνεις; Τίποτα, απολύτως τίποτα!! Τι σε σώζει τότε; Το απέραντο έλεος και η αγάπη του Θεού!!!».

 

Αυτό πρέπει να ζητάμε νύχτα και ημέρα, το έλεος του Θεού. Κι όταν έλθει Εκείνος, τότε θα δείτε πόσο πιο εύκολος και χαρούμενος γίνεται ο αγώνας προς τις αρετές. Δίχως την Χάρη, όλα είναι βασανιστικά. Δίχως το Άγιο Πνεύμα ο δρόμος προς τον Χριστό βαλτώνει, κολλάμε στις λάσπες των παθών μας, τα πόδια βαραίνουν και η ψυχή λαχανιάζει. Η απογοήτευση, η πιο μεγάλη απειλή του ανθρώπου χαιρέκακα χαμογελά, αφού βλέπει ότι μένοντας στις δικές μας νάρκισσες προσπάθειες αργά η γρήγορα θα της παραδοθούμε. Δίχως την Χάρη, χωρίς τον Χριστό η απόγνωση θα μας καταπιεί και θα μας πνίξει. Όμως δεν θα συνθηκολογήσουμε μαζί της, δεν θα πέσουμε στην παγίδα της απόγνωσης. Μπορεί να είμαστε αδύναμοι αλλά όχι καταδικασμένοι. Είμαστε θνητοί αλλά όχι νεκροί. Γεννηθήκαμε αλλά δεν θα πεθάνουμε ποτέ. 


Η προσευχή θα φέρει την Χάρη του Θεού. Προσευχή με πόνο και μετάνοια, εσωτερική συντριβή και αυθεντικότητα που να ανοίγει την ύπαρξη ώστε να εισέλθει το Φως. Εάν δεν ανοίξουμε στην προσευχή και στις δοκιμασίες δεν μπορεί να εισέλθει το φως μέσα από το τείχος της φιλαυτίας μας. Εάν θες να δεις τον Χριστό πρέπει να ραγίσεις. Το φως του Θεού εισέρχεται από καρδιές ραγισμένες. 

 

Ας φωνάξουμε λοιπόν στον Χριστό, «Χριστέ μου σε αγαπώ, σε ζητώ, ποθώ και επιθυμώ την ένωση μαζί Σου. Μην βλέπεις που δεν τα καταφέρνω. Δεν είναι ότι δεν σε αγαπώ ή ότι δεν σε ζητώ αλλά μέσα μου υπάρχει ένας τραυματισμένος εαυτός, που ενώ επιλέγω το φως εκείνος με τραβάει στο σκοτάδι. Δεν κάνω λάθη και αμαρτίες επειδή σε αρνούμαι αλλά γιατί οι αντοχές μου είναι μικρές απέναντι στα θηριώδη πάθη μου. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν σ’ αγαπώ, ότι δεν Σε ζητώ με όλα τα κύτταρα της ύπαρξης μου. 

 

Κάθε φορά που αμαρτάνω, και είναι πολλές αυτές οι φορές Χριστέ μου, δεν το πράττω για να σε αρνηθώ αλλά γιατί ψευδώς νομίζω ότι έτσι θα παρηγορηθώ. Μια φυγή είναι η αμαρτία μου, ένα υποκατάστατο της Απουσίας Σου. Ξέρω ότι είναι ψευδαίσθηση και ματαιότητα, ότι τρυγάω θάνατο και θλίψη, αλλά δεν αντέχω να αντισταθώ, διότι όπως εσύ καλύτερα γνωρίζεις, άλλα λέει το μυαλό, διαφορετική η καρδιά ποθεί και στο τέλος άλλα αντέχουμε να πράξουμε. Κι εάν ένας Μέγας Απόστολος Παύλος δήλωνε ότι άλλα θέλει κι άλλα κάνει, και ότι αυτά που μισεί αυτά πράττει, τότε τι μπορώ να πω εγώ ένας ασήμαντος και τραυματισμένος άνθρωπος; 


Όχι δεν θέλω να δικαιολογηθώ Θεέ μου, άλλωστε ποιος μπορεί να κρυφτεί ή να σε ξεγελάσει; Ξέρω ότι γνωρίζεις και καταλαβαίνεις ότι τούτη την ώρα λέω την αλήθεια, η αμαρτία μου δεν ακυρώνει την αγάπη σου σε Εσένα. Γι’ αυτό επειδή πιστεύω μονάχα στο έλεος σου και την άπειρη αγάπη σου, δεν θα παύσω μέχρι τελευταίας μου στιγμής να σου φωνάζω «Χριστέ μου ράγισα, άφησε το φως σου να κυλήσει από τις ρωγμές μου και να φωτίσει τα συντρίμμια μου, είναι η μόνη θεραπεία της ύπαρξη μου, αυτό το Φως που γλυκαίνει τα σκοτάδια μου…».


π. Χαράλαμπος Λίβυος Παπαδόπουλος

2 Οκτ 2021

Μαθήματα χαράς....



 Δεν ξέρω εάν οι άνθρωποι που είναι γύρω μας, θέλουν την ευτυχία μας, επιθυμούν να μας βλέπουν χαρούμενος, αλλά γνωρίζω κάποιον που το θέλει πάρα πολύ, κι αυτός είναι ο Θεός. 

Παρόλο που αρκετοί στο όνομα του, φόβισαν και απείλησαν τους ανθρώπους, τους γέμισαν ενοχές και φόβους, ο ίδιος ο Θεός επιθυμεί να μας βλέπει χαρούμενος και ευτυχισμένους και μας το φωνάζει μέσα από τον Λόγο Του, «Να χαίρεστε πάντοτε με την χαρά που δίνει η κοινωνία με τον Κύριο. Θα το πω και πάλι: να χαίρεστε… Για τίποτε να μην σαν πιάνει άγχος, αλλά σε κάθε περίσταση τα αιτήματα σας να τα απευθύνετε στο Θεό με προσευχή και δέηση, που θα συνοδεύονται από ευχαριστία...» Φιλιππησίους 4: 4, 6. 

Δυστυχώς εδώ και αρκετά χρόνια πέρασε η αντίληψη ότι όσο πιο βλοσυρός και θλιμμένος φαίνεσαι τόσο περισσότερο άνθρωπος του Θεού είσαι. Αυτό όμως είναι ένα τεράστιο ψέμα. Εάν γνωρίσατε ή ίδιοι ή ρωτήσετε ανθρώπους που γνώρισαν τους συγχρόνους Αγίους μας, π.χ Παίσιο, Πορφύριο, Ιάκωβο κ.α θα διαπιστώσετε πόσο χαρούμενοι και κεφάτοι άνθρωποι ήταν. Γελούσαν, έκαναν αστεία, σκορπούσαν ελπίδα, έλαμπαν από χαρά και φως του Χριστού. Εμείς όμως σαπίζουμε στην σοβαροφάνεια και τον ηθικισμό μας. Έχουμε γεμίσει άγχος και ενοχές, νευρώσεις που εμποδίζουν στην ουσία τον Θεό να μας επισκεφτεί. 

Ένα από τα βασικά μαθήματα που μας διδάσκει ο λόγος του Θεού ώστε να αρχίσουμε να περπατάμε την οδό της χαράς, είναι να πάψουμε να ανησυχούμε. Είδατε πως το λέει; «Για τίποτε να μην σαν πιάνει άγχος, αλλά σε κάθε περίσταση τα αιτήματα σας να τα απευθύνετε στο Θεό με προσευχή και δέηση, που θα συνοδεύονται από ευχαριστία...». 

Πως θα έχουμε χαρά όταν είμαστε πνιγμένοι μέσα σε λογισμούς και σκέψεις ανησυχίας; Όταν αγωνιούμε για όλα και όλους; Έχετε σκεφτεί άραγε από που προέρχεται αυτό το άγχος και αγωνία; Σαφέστατα από τον εγωισμό μας να ελέγχουμε τα πάντα. Στην ουσία πρόκειται για μια μορφή απιστίας, αφού θεωρούμε ότι ο Θεός δεν ξέρει και δεν έχει προνοήσει για όλα. Είναι σαν να λέμε στο Θεό, «δεν τα έχει όλα υπό την πρόνοια σου, άσε να φροντίσω εγώ..» Γι αυτό και προσπαθούμε με το νου και τις σκέψεις μας να τα λύσουμε όλα. Αποτέλεσμα; Χάος εσωτερικό. Άγχος, νεύρα, ένταση, φόβος και ανασφάλεια. Πως μπορείς σε αυτές τις συνθήκες να είσαι ευτυχισμένος; Απλά δεν είσαι. Είσαι τρομοκρατημένος και βλοσυρός, αργά η γρήγορα και θλιμμένος. 

Και τώρα σας ερωτώ, ανησυχώντας λύσατε ποτέ κανένα πρόβλημα; Μάλλον χειρότερα τα κάναμε. Τι κερδίζουμε; Άγχος, απώλεια τεράστιας ενέργειας που μας κάνει να χάνουμε το χαμόγελο μας. Η αγωνία δεν μπορεί να αλλάξει το παρελθόν και δεν μπορεί να ελέγξει το μέλλον, μπορεί όμως να σου καταστρέψει το παρόν της ζωής σου. Ναι αυτό το κάνει περίτεχνα. 

Η προσευχή δεν είναι η έσχατη λύση αφού έχουμε δοκιμάσει τα πάντα. Η προσευχή για να γίνει πηγή χαράς και εσωτερική ειρήνης, πρέπει να είναι καθημερινός διάλογος με τον Θεό, άφημα και παράδοση στο θέλημα Του. Εμπιστοσύνη και βεβαιότητα ότι Εκείνος με αγαπά και δεν θα επιτρέψει τίποτε που θα είναι εναντίον μου ακόμη και εάν ο νους μου το ερμηνεύσει καταστροφικά. 

Δεν μπορείτε να ανησυχείτε και να είστε ευτυχισμένοι ταυτόχρονα. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο το πρώτο βήμα προς την ευτυχία είναι να σταματήσετε να ανησυχείτε - και να αρχίσετε να προσεύχεστε! Δεν είναι πάντα εύκολο να το κάνουμε αλλά ας ξεκινήσουμε, ας δοκιμάσουμε, αξίζει. 

Καθώς σταματάτε να ανησυχείτε και αρχίζετε να προσεύχεστε, θα βρείτε νέα δύναμη στη ζωή σας καθώς ζείτε για τους σκοπούς του Θεού κάθε μέρα.


π. Χαράλαμπος Λίβυος Παπαδόπουλος


*** στην εικόνα απεικονίζεται ο Άγιος Εφραίμ Κατουνακιώτης

έργο του π. Σταμάτη Σκλήρη

 

 

21 Σεπ 2021

Στην αναμονή, υπάρχει ευλογία



Υπήρξαν προσευχές στις οποίες ο Θεός απάντησε αμέσως στην ζωή μου. Υπήρξαν όμως και προσευχές στις οποίες ο Θεός έκανε μέρες, μήνες, ακόμη και χρόνια να απαντήσει. Κι όμως αυτός ο χρόνος της αναμονής είχε το δικό του νόημα, το δικό του δρόμου μέσα στην ψυχή μου. Τότε δεν καταλάβαινα γιατί αργούσε τόσο πολύ. Θύμωνα, φοβόμουν, λιγοψυχούσα. Θλίψη και πανικός καταλάμβανε τα σπλάχνα και την καρδιά μου. Μοναξιά και αγωνία έλουζε με κρύο ιδρώτα την ύπαρξη μου. Όμως ο Θεός όσο κι ας σας φανεί παράδοξο, στην σιωπή αυτή εργαζόταν εντός μου. Ο Θεός όταν σιωπά εργάζεται μέσα μας. 

 

Στην αναμονή, υπάρχει ευλογία. Μια από τις ευλογίες είναι ότι μαθαίνεις περισσότερα για τον εαυτό σου όταν δεν παίρνεις αμέσως όλα όσα θα ήθελες. Όταν δεν σου κάνουν όλα τα χατίρια βγαίνουν πτυχές του εαυτού σου που ούτε εσύ δεν γνώριζες ότι έκρυβες μέσα σου. Σκιές και σκοτάδια αναδύονται στην ψυχή μας όταν μας πουν «όχι». Δεν είναι τυχαίο ότι οι άνθρωποι ακόμη και οι φίλοι μας, μας αγαπούν όσο τους λέμε «ναι», όταν αρχίζουμε να βάζουμε όρια, όταν εξελισσόμαστε και ζητάμε σεβασμό τότε αρχίζουν να μας λένε «μα πως άλλαξες τόσο; Δεν ήσουν έτσι… χάλασες», και σαφέστατα στο «χάλασες» εννοούν ότι δεν κάνεις πια τα θελήματα τους. Οπότε το πιο πιθανό είναι να μην χάλασες εσύ, αλλά να χαλάστηκαν εκείνοι διότι δεν είσαι πλέον το παιδί για όλες τις δουλειές ή ο μεγάλος γελωτοποιός της παρέας. 

 

Ας εμπιστευτούμε λοιπόν τον Θεό που ως πατέρας και μέγας παιδαγωγός, ξέρει τι και πότε χρειαζόμαστε το καθετί. Γνωρίζει πότε να μας δώσει και πότε να μας αρνηθεί αυτό που ζητήσαμε στην προσευχή μας. Ας δεχθούμε την "σιωπή" του Θεού. Όταν υπάρχει ησυχία ακούμε τους θορύβους των παθών μας, ξεμυτίζουν τα σκοτάδια μας και ο Θεός τα μεταπλάθει σε φως....

 

π. Χαράλαμπος Λίβυος Παπαδόπουλος 

15 Σεπ 2021

Θεέ μου τι θέλεις να μάθω απ΄ αυτό;




Όταν συμβαίνουν δύσκολα πράγματα στην ζωή μας, δεν μας βοηθάει σε τίποτα να ρωτάμε, «Γιατί αυτό σε εμένα;..» Αντιθέτως το όφελος είναι τεράστιο όταν μάθουμε να ρωτάμε, «Θεέ μου τι θέλεις να μάθω απ΄ αυτό;». Η ζωή αυτή είναι ένα τεράστιο σχολείο, που συνεχώς καλούμαστε σε υπαρξιακά μαθήματα. Ότι δεν μαθαίνουμε ο Θεός επιτρέπει να το συναντάμε μπροστά μας, μέχρι να το μάθουμε, να το ξεπεράσουμε ή να το διαχειριστούμε. Κανείς πειρασμός δεν θα περάσει, κανένα πάθος δεν θα εξαφανιστεί εάν η ύπαρξη μας δεν λάβει το μάθημα που είναι απαραίτητο για την συνέχεια του αιώνιου ταξιδιού της. 

Οπότε όταν έρχονται πειρασμοί και δοκιμασίες, ας μην μένουμε στην άρνηση και τον θυμό. Ας προχωρήσουμε στην ωφέλεια που μπορεί αυτές να μας δώσουν. Ας σκεφτόμαστε τον Σταυρό του Χριστού μας. Ας θυμόμαστε ότι μέσα από αυτήν την δοκιμασία, την υπακοή στο θέλημα του Θεού, ο Χριστός μεταμόρφωσε το σκοτάδι και την κακία του κόσμου σε ευλογία και φως. Ότι ενώ ο κόσμος θέλησε να τον εξοντώσει εκείνος όχι μόνο έζησε αλλά νίκησε τον ίδιο τον Θάνατο. Γιατί ο Θεός μπορεί να μεταμορφώνει όλες τις ήττες σε νίκες, τα σκοτάδια σε φως, κάθε σταυρό μας σε Ανάσταση. 

Ο Σταυρός του Χριστού είναι ένα τεράστιο μάθημα ζωής και θανάτου, διότι: 

• Φανερώνει το πόσο πολύ μας αγαπάει ο Θεός, αφού πεθαίνει για να ζήσουμε εμείς. 

• Ότι η ζωή αυτή, έχει πάντα μια γλυκόπικρή γεύση. Η υφή της είναι σταυροαναστάσιμη. Θα χρειαστεί να σταυρωθούμε πολλές φορές αλλά και να αναστηθούμε άλλες τόσες. 

• Ότι δεν υπάρχει κακό, που να μπορεί να νικήσει την απέραντη αγάπη του Θεού. 

• Ότι ο Θεός είναι Εκείνος που μπορεί να μετατρέψει κάθε κακό και σκοτάδι, σε φως. 

• Ότι για έναν άνθρωπο που πιστεύει στον Χριστό, δεν υπάρχει τέλος, δεν υπάρχει οριστική ήττα, αλλά εκεί που όλα μοιάζουν να τελειώνουν αρχίζουν και πάλι από την αρχή. 

Ο Θεός σίγουρα δεν δημιουργεί το κακό, όμως μπορεί να το χρησιμοποιήσει πάντα προς όφελος μας. Δεν μας οδηγεί αυτός στον Σταυρό, αλλά όμως μπορεί να μας Αναστήσει….

 

11 Σεπ 2021

Σπάσε, ράγισε κι αγίασε.



Καθημερινά φοράμε πολλές και διαφορετικές μάσκες. Υποδυόμαστε αρκετούς ρόλους, σε σημείο στο τέλος να χάνουμε την επαφή με τον πραγματικό εαυτό μας και τις κρίσιμες αληθινές ανάγκες μας. Δημιουργούμε ένα ψευδή εαυτό που έχει ψευδείς ανάγκες. Κι εάν αυτό το παιγνίδι ρόλων και εξουσίας μπορεί να μας κάνει να επιβιώνουμε στην ζούγκλα της καθημερινότητας, δεν μας βοηθάει καθόλου να ζήσουμε στην χαρά της μακαριότητας του Θεού. Δεν μας βοηθάει να γνωριστούμε με τον Θεό. Διότι ο Θεός ως ακέραιο και αληθινό πρόσωπο ζητάει το ατόφιο και αυθεντικό κομμάτι της ύπαρξης μας για να συναντηθεί μαζί του. 

 

Θα μου πείτε, «μα ποιος άνθρωπος είναι απόλυτα αληθινός;». Κανείς. Αυτή είναι η αλήθεια. Κανείς άνθρωπος δεν είναι απόλυτα ακέραιος. Είμαστε ελλειμματικοί, αδύναμοι, αμαρτωλοί όπως λέει η εκκλησία. Έτσι ερμηνεύεται η ουσία του Αγιογραφικού λόγου, όταν λέει ότι και μια μόνο ημέρα να ζήσει ο άνθρωπος είναι αμαρτωλός. Δηλαδή είναι τραυματισμένος, πληγωμένος, αδύναμος κι ελλιπής. Ποιο είναι το τραύμα του; Ο θάνατος, ο κατακερματισμός, είναι κομμάτια. Μην ακούτε όλους εκείνους που ενοχοποιούν την ζωή των ανθρώπων θέλοντας να παραμορφώσουν την έννοια της αμαρτίας ως ποινική παράβαση που επισύρει την εξ ουρανού ποινή. Καμία σχέση δεν έχει με την ορθόδοξη θεολογική παράδοση, που ξεκάθαρα στην αμαρτία βλέπει μια υπαρκτική αστοχία, μια αδυναμία και ένα τραύμα που χρειάζεται θεραπεία και όχι δικαστήριο. 

 

Οπότε ο καλός Θεός, μέσα στο σχέδιο και την πρόνοια του, για να μας φέρει σε συνάντηση με τον βαθύτερο εαυτό μας, που ζει και υπάρχει κάτω από τα δεκάδες προσωπεία μας, επιτρέπει και ποτέ δεν δημιουργεί, τους πειρασμούς και τις δοκιμασίες. Δηλαδή επιτρέπει να έρθουμε αντιμέτωποι με τα αποτελέσματα των επιλογών μας ή των επιλογών κάποιον άλλων. Διότι η ανθρώπινη φύση ως καθολική επηρεάζεται και επηρεάζει την ζωή των άλλων. Το κακό μπορεί να έρθει από εμένα προς τον εαυτό μου, αλλά και από το άλλον προς εμένα ή από εμένα προς τον άλλον. Μπορεί να έρθει και από το διάβολο. Ο Θεός ποτέ δεν είναι αίτιος του κακού, αυτό ας το βάλουμε καλά στο μυαλό μας, ώστε να μην υποκύπτουμε σε πειρασμούς θεοκατηγορίας. 

 

Γιατί θα πει τώρα κάποιος ο Θεός επιτρέπει τις δοκιμασίες και τους πειρασμούς; Ακριβώς για να μας οδηγήσει στην αλήθεια μας. Στην πραγματική μας ταυτότητα. Κι αυτό για να γίνει πρέπει να γκρεμιστούν οι αυταπάτες. Να σπάσουν οι βιτρίνες του εγώ. Να τσαλακωθεί το είδωλο μας, και να ραγίσουν τα συμπαγή μέτωπα του εγωισμού μας. Όταν έχεις τόση σκληρή επιφάνεια, αλήθεια πες μου, πως θα εισέλθει το φως του Θεού; Σπάσε, ράγισε κι αγίασε. Να χαίρεσαι όταν πέφτεις και τσακίζεσαι, όταν σαπίζει κάθε παλιό και ψεύτικο μέσα σου, διότι μονάχα στην σαπίλα του χθες ανθοφορεί το αύριο του Θεού.

 

2 Σεπ 2021

Τίποτα δεν υπάρχει έξω από την πρόνοια του Θεού...


Εάν νομίζουμε ότι υπάρχει κάτι που είναι έξω από την πρόνοια του Θεού κάνουμε τεράστιο λάθος. Δεν δημιουργεί, ούτε είναι αίτιος ο Θεός των πειρασμών και δοκιμασιών που περνάμε, ωστόσο δεν είναι έξω από την πρόνοια του. Προγνωρίζει και δεν καθορίζει, επιτρέπει αλλά δεν ευδοκεί το κακό. Ο Θεός ακόμη και το μεγαλύτερο λάθος μας, την μεγαλύτερη αμαρτία και αστοχία μας, δεν θα την αφήσει δίχως να την αξιοποιήσει προς το συμφέρον μας. Χαριτωμένα λένε στο Άγιον Όρος οι πατέρες, «όταν ο διάβολος σου πετάει πέτρες ο Θεός κτίζει εκκλησίες…». Κι αυτό φανερώνει ακριβώς αυτή την μεγάλη αλήθεια, ότι κανείς πειρασμός και δοκιμασία που θα περάσουμε στην ζωή μας, δεν θα μείνει αναξιοποίητη από τον Θεό. Κανείς Γολγοθάς δεν θα μείνει δίχως Ανάσταση, εάν βεβαίως και εμείς το θέλουμε και συνεργαστούμε αγαπητικά με τον Θεό.
Μπορεί να αντιμετωπίζουμε αδιέξοδο αυτή τη στιγμή - οικονομικό, συναισθηματικό, φιλικό, ιατρικό κ.α. Αλλά αν εμπιστευτούμε τον Θεό και σχετιστούμε, κοινωνήσουμε μαζί του, μέσα από την προσευχή, την Θεία Κοινωνία και τις εντολές του, τότε ακόμη και εκεί που εμείς δεν βλέπουμε τρόπο διαφυγής από το πρόβλημα μας, Εκείνος θα μας ανοίξει δρόμο.
Όμως ας προσέξουμε μια λεπτομέρεια, ο δρόμος φωτίζεται όσο περισσότερο προχωράμε προς το Φως. Τι σημαίνει αυτό; Ότι ξεκινάς να περπατάς κι ας είναι ακόμη σκοτάδι. Δηλαδή κι ας μην είναι όλα τέλεια και ξεκάθαρα. Προχωρώντας αρχίζει ο ήλιος να φωτίζει όλο και περισσότερο, πέφτει το πρώτο φως και βλέπεις λιγάκι καλύτερα. Να, ένα μονοπάτι υπάρχει μπροστά σου που πριν στο σκοτάδι δεν το έβλεπες. Και καθώς προχωράς και εμπιστεύεσαι τον Θεό, ο ήλιος σηκώνεται όλο και πιο ψηλά, ο δρόμος γίνεται πιο ξεκάθαρος και τα βήματα σου πιο σταθερά, μέχρι να λάμψει ολότελα και να δεις μπροστά σου τον προορισμό σου αποκαλυπτικό και όμορφο.
Οπότε μην περιμένεις να γίνεις τέλειος ή όλα ιδανικά στην ζωή σου, για να ξεκινήσεις να εμπιστεύεσαι και να περπατάς την οδό του Κυρίου. Ξεκίνα, και ο Θεός θα σου φανερώνει κάθε τόσο στην ζωή σου πως θα φτάσεις στον προορισμό σου.
Κάνε υπομονή. Ο Θεός ξέρει τι κάνει. Ξέρει τι είναι καλύτερο για εμάς. Εμπιστεύσου Τον.
Μπορεί να μην μπορείτε να δείτε το τελικό αποτέλεσμα, αλλά ο Θεός μπορεί. Όλα εκείνα τα προβλήματα, οι πόνοι και οι δυσκολίες - όλα αυτά που σε κάνουν να ρωτάς «γιατί» - μια μέρα θα είναι ξεκάθαρα υπό το φως της αγάπης του Θεού.
Αλλά προς το παρόν, μαθαίνετε να εμπιστεύεστε τον Θεό. Προχωρήστε λοιπόν και συνεχίστε να ακολουθείτε αυτόν τον δρόμο που έχει χαράξει για εσάς.

14 Αυγ 2021

"Τι μάνα είναι αυτή...!!!"



Η Παναγία δέχεται να ζήσει στην αφάνεια. Να γίνει η πιο ταπεινή των ταπεινών. Να μην ζητήσει τίποτε δικό της, τίποτε για τον εαυτό της, να τα δώσει όλα στον Θεό. Νιάτα, ζωή, μητρότητα, το παιδί της. Να δεχθεί τα πάντα, όλες τις δοκιμασίες της γης, αρκεί να πραγματωθεί το θέλημα του Θεού, το σχέδιο της σωτηρίας μας. Μένει πάντα στην άκρη για να φαίνεται μονάχα Εκείνος. Κρύβεται να μην τον κρύψει ούτε στιγμή. Ζει ως να μην υπήρχε, από έσχατη ταπείνωση και υπακοή στο θείο θέλημα Του. 

 

Για αιώνες γράφονται ελάχιστα για εκείνη και το έργο της, την μετοχή της στο σχέδιο της Θείας οικονομίας, μέχρι που ο Θεός την δοξάζει απόλυτα, βάζοντας την στο κέντρο της λατρευτικής ζωής της εκκλησίας. Αυτή δεν διαμαρτυρήθηκε ποτέ, δεν γόγγυξε, δεν λιγοψύχησε, έζησε στην σιωπή, την προσευχή και την ταπείνωση. Από εκεί, από θέση ταπεινή και σιωπηλή δεν σταμάτησε λεπτό να βοηθάει το ανθρώπινο γένος, να στηρίζει, να παραμυθεί και να οδηγεί. Μάνα γλυκιά, αγκαλιά μεγάλη και πλατιά, στήριγμα κραταιό, σκέπη και παρηγοριά, στους ταπεινούς και αβοήθητους, στους απελπισμένους και ταλαιπωρημένους της ζωής. Ποτέ δεν αρνήθηκε την βοήθεια της, ποτέ δεν μάλωσε κανέναν, σκέπαζε και σκεπάζει τα λάθη και τις ανοησίες μας, τις αμαρτίες και αστοχίες μας. Εκεί δίπλα μας να περιμένει πότε θα μεγαλώσουμε και θα ωριμάσουμε, πότε θα καταλάβουμε, πότε θα νιώσουμε και θα μετανοήσουμε. 

 

Είναι αδύνατον ανθρώπινη καρδιά με έμπονη προσευχή να ζητήσει την Παναγία και εκείνη να μην έρθει. Προσέξτε όμως αυτό που υπογραμμίζω, να ζητήσει την Παναγία, όχι δώρα και χατίρια, αλλά πρώτα την παρουσία της, πρώτα την φιλία της, πρώτα την σχέση μαζι της και τότε να δείτε τι δώρα κάνει τι χαρές μας προσφέρει. 

Αναφέρει ένα όμορφο περιστατικό ο Όσιος Παίσιος, που φανερώνει τι θα πει προστασία και παρουσία της Παναγίας. Τι θα πεί μάνα του Θεού και όλων των ανθρώπων, αναφέρει λοιπόν ο Αγιος: 

Η Παναγία, όποτε έχουμε ανάγκη, απαντά αμέσως στην προσευχή µας∙ όποτε δεν έχουµε, µας αφήνει, για να αποκτήσουμε λίγη παλληκαριά.

Όταν ήµουν στην Μονή Φιλοθέου, µια φορά, αµέσως µετά την αγρυπνία της Παναγίας µε έστειλε ένας Προϊστάμενος να πάω ένα γράµµα στην Μονή Ιβήρων. Ύστερα έπρεπε να πάω κάτω στον αρσανά της µονής και να περιµένω ένα γεροντάκι που θα ερχόταν µε το καραβάκι, για να το συνοδεύσω στο µοναστήρι µας – απόσταση µιάµιση ώρα µε τα πόδια.

 

Ήµουν από νηστεία και από αγρυπνία. Τότε την νηστεία του Δεκαπενταυγούστου την χώριζα στα δύο∙µέχρι της Μεταµορφώσεως δεν έτρωγα τίποτε, την ηµέρα της Μεταµορφώσεως έτρωγα, και µετά µέχρι της Παναγίας πάλι δεν έτρωγα τίποτε. Έφυγα λοιπόν αµέσως µετά την αγρυπνία και ούτε σκέφθηκα να πάρω µαζί µου λίγο παξιµάδι. Έφθασα στην Μονή Ιβήρων, έδωσα το γράµµα και κατέβηκα στον αρσανά, για να περιµένω το καραβάκι. Θα ερχόταν κατά τις τέσσερις το απόγευµα, αλλά αργούσε να έρθη.

 

Άρχισα εν τω µεταξύ να ζαλίζωµαι. Πιό πέρα είχε µια στοίβα από κορµούς δένδρων, σαν τηλεγραφόξυλα, και είπα µε τον λογισµο µου: «Ας πάω να καθήσω εκεί που είναι λίγο απόµερα, για να µη µε δει κανείς και αρχίσει να µε ρωτάει τι έπαθα». Όταν κάθησα, µου πέρασε ο λογισµός να κάνω κοµποσχοίνι στην Παναγία να µου οικονοµήσει κάτι.

 

Αλλά αµέσως αντέδρασα στον λογισµο και είπα: «Ταλαίπωρε, για τέτοια τιποτένια πραγµατα θα ενοχλείς την Παναγία;». Τότε βλέπω µπροστά µου έναν Μοναχό. Κρατούσε ένα στρογγυλό ψωµι, δύο σύκα και ένα µεγάλο τσαµπι σταφύλι. «Πάρε αυτά, µου είπε, εις δόξαν της Κυρίας Θεοτόκου», και χάθηκε. Ε, τότε διαλύθηκα∙ µε έπιασαν τα κλάµατα, ούτε ήθελα να φάω πιά … Πα, πα! Τι Μάνα είναι Αυτή! Να φροντίζει και για τις µικρότερες λεπτοµέρειες! Ξέρεις τι θα πει αυτό!.....»