23 Ιουν 2021

"Ημέρες θλίψης.."



 

Δεν γίνεται πάντοτε να είμαστε καλά. Να έχουμε πάντα όρεξη ψυχική και σωματική. Υπάρχουν στιγμές που πονάει η ψυχή και το κορμί μας. Αισθανόμαστε ότι δε έχουμε άλλες αντοχές, νιώθουμε κουρασμένοι και εξαντλημένοι. Βαριόμαστε ακόμη και τον ίδιο τον εαυτό μας. «Ούτε εμένα δεν μπορώ παπά μου», μου έλεγε μια κυρία. Μην είμαστε λοιπόν αυστηροί και απόλυτοι με τον εαυτό μας, την ζωή και τους άλλους. Δε γίνεται πάντα να χαμογελάμε, να έχουμε όρεξη και αντοχές να παλεύουμε. Ακόμη και οι άγιοι είχαν τέτοιες στιγμές, πόσο δε μάλλον εμείς μέσα στο κόσμο, στις πιέσεις, άγχη και καημούς. 

 

Λένε για τον Όσιο Ιωσήφ τον Ησυχαστή, ότι κάπου κάπου τον έπιανε η θλίψη και το ρήμαζε. Μια φορά ζήτησε να του φέρουν έναν χωρατατζή μοναχό της σκήτης να γελάσει λιγάκι. «Εάν κάνεις τον άλλον να γελάσει είναι όλα τα λεφτά, γιατί σκάει ο διάβολος και το κακό. Το γέλιο είναι άυλη φιλανθρωπία..» έλεγε ο παπά Ανανίας των Εξαρχείων. 

 

Όλοι λοιπόν μικροί και μεγάλοι, άγιοι και αμαρτωλοί περνάμε δύσκολες στιγμές και περιόδους ζωής, μη μας κακοφαίνεται και μην αφήνουμε τον λογισμό της απελπισίας να μας λέει, «μόνο εσύ είσαι έτσι..." Όχι δεν είσαι, όλοι οι άνθρωποι τα περνάνε αυτά. 

 

Εδώ όμως υπάρχει ένα μυστικό. Από την μια πλευρά όλο αυτό μας κάνει καλό. Μα θυμίζει ότι είμαστε κτιστοί και φθαρτοί, γκρεμίζονται οι ψευδαισθήσεις της παντοδυναμίας μας. Μας ανοίγει στην Χάρη. Διότι εάν αντέχεις τον Σταυρό θα έρθει κι η Ανάσταση. Εάν γευθείς την πίκρα του πόνου τότε θα γλυκαθείς από την Χάρη του Θεού. Έτσι πάνε αυτά. Μεγάλες δοκιμασίες μεγάλα χαρίσματα. 

 

Ένας πειρασμός υπάρχει μονάχα σε αυτές τις δύσκολες και σκοτεινές στιγμές, να μην πέσουμε σε βαριές αμαρτίες και χοντροκομμένα λάθη. Διότι όταν η ψυχή και γενικά ο άνθρωπος πονάει πολλές φορές για να ξεφύγει από την οδύνη και το κενό της θλίψης, κάνει αμαρτίες. Τι είναι η αμαρτία; Το υποκατάστατο του Θεού. Χάνουμε τον Θεό, δεν μπορούμε να ζήσουμε, γευόμαστε το κενό, την ακηδία και θλίψη και τότε για να μην τρελαθούμε κάνουμε αμαρτίες. Για να γεμίσουμε το κενό που είναι έτοιμο να μας καταπιεί. Βέβαια έτσι δεν λύνεται τίποτα, απλά μεγεθύνεται το κακό αλλά ωστόσο προς στιγμή αισθανόμαστε ότι παρηγορηθήκαμε. Αστεία πράγματα, ποιος πραγηρορήθηκε ποτέ δίχως Θεό; 

Γι αυτό και δεν πρέπει να κατακρίνουμε κανέναν, γιατί εσύ βλέπεις την αμαρτία και το λάθος, το πάθος και την αστοχία, αλλά δεν βλέπεις την πληγή, τον πόνο που οδηγεί τον κάθε άνθρωπο στην αμαρτία. Να αγαπάμε τους ανθρώπους, να τους κατανοούμε, είναι ταλαιπωράκια της ύπαρξης, αγάπη θέλουν όχι τιμωρίες και κατακρίσεις. 

 

Σπάνια οι άνθρωποι αμαρτάνουμε χάριν γούστου, τις περισσότερες φορές το κάνουμε γιατι δεν αντέχουμε την ζωη μας, δεν αντέχουμε τον ίδιο τον εαυτό μας, ψάχνουμε να γεμίσουμε το κενό μιας απουσίας. Γι αυτό ο Άγιος Πορφύριος τόνιζε, μην ασχολείσαι με το κακό και τις αμαρτίες σας. Έπεσες σε αμαρτία, εντάξει ξέχνα την, στρέψου στο καλό, στο φως, στον Χριστό. Άμα έρθει το φως τότε το σκοτάδι φεύγει μόνο του, δεν χρειάζεται να το κυνηγάς. Όπως λέει και το όμορφο τραγουδάκι:

 

Εγώ το φως μετάλαβα

κι εκεί σε πάει η καρδιά συνήθως

Υπ’ όψιν μου δεν τα `λαβα

του κόσμου τα χλωμά

Κατάλαβα

Εγώ το φως μετάλαβα

κι αντέχω τη φωτιά

στο στήθος

Υπ’ όψιν μου δεν τα `λαβα

του κόσμου τα χλωμά

κατάλαβα

(Πρωτοψάλτη Άλκηστις)


* π. Χαράλαμπος Λίβυος Παπαδόπουλος 

19 Ιουν 2021

"Τα ψυχοσάββατα των ξεχασμένων..."



Πόσο αγαπάει ο Χριστός τον άνθρωπο. Δεν τον αφήνει ποτέ μόνο, ιδιαιτέρως μετα θάνατον. Όταν πάντες τον έχουν εγκαταλείψει, εκείνος μένει κοντά του, μαζί του, παρέα και συντροφιά του. Δεν τον έπλασε τον άνθρωπο ο Θεός για να χαθεί. Δεν μας έπλασε τυχαία, ούτε μας αφήνει μόνους, κι ας φαίνεται έτσι πολλές φορές. Δεν είναι αλήθεια. «Ο Κύριος όλα τα έφτιαξε με σκοπό..» Παροιμίες 16:4. 

 

Και βλέπουμε ότι η εκκλησία μας καλεί σε προσευχή προς τους κεκοιμημένους αδελφούς μας, γιατί ακριβώς όπως έλεγε και ο π. Ανανίας «είμαστε παιδιά της Αναστάσεως». Αυτή είναι η πίστη μας, ότι ο Χριστός αναστήθηκε και μαζί πάντες εμείς. «Ε δ Χριστός οκ γήγερται, ματαία  πίστις μν». (Α' Κορ. 15,17)


Έχουμε λοιπόν τα Ψυχοσάββατα. Ημέρες μνήμης και προσευχής. Στην εκκλησία δεν θυμόμαστε απλά ψυχολογικά και συναισθηματικά την απώλεια και απουσία του άλλου, αλλά προσευχόμαστε γι αυτόν. Ζητάμε το έλεος και η αγάπη του Θεού να τον αγκαλιάσει, να τον ζεστάνει και αναπαύσει μέσα στο φως της δόξης Του. 

 

Είναι όμως και κάτι άλλο που κάνει όμορφα και ευλογημένα τα Ψυχοσάββατα. Κάτι που ίσως μας διαφεύγει. Ότι αυτές τις ημέρες πέρα ότι προσευχόμαστε για τους κεκοιμημένους μας, η εκκλησία ζητάει να προσευχηθούμε για όλους εκείνους που πέθαναν και δεν έχουν κανέναν να τους θυμάται και να προσεύχεται γι’ αυτούς. Για τους ξεχασμένους της ιστορίας, τους παρατεταμένους και λησμονημένους από τους ανθρώπους. 

 

Ο μακαριστός παπα Ανανίας Κουστένης, έλεγε ότι η ημέρα του Ψυχοσάββατου είναι η μέρα του αγνώστου στρατιώτου. Έλεγε συγκεκριμένα ότι η ημέρων των Ψυχών, είναι το το «μνημείο της Ορθοδόξου Εκκλησίας στον άγνωστο στρατιώτη, στον άγνωστο νεκρό». Διότι την ημέρα αυτή εκκλησία προσεύχεται για όλους, πάντες τους κλείνει στην προσευχή της, κατά προέκταση στην αγκαλιά του Χριστού. Να μην μείνει κανείς έξω από την Βασιλεία Του, από την μνήμη του Θεού, από την δόξα της Χαράς και του Φωτός Του. Μνημονεύει: 

* Όλους εκείνους που υπέστησαν «άωρον θάνατον», σε ξένη γη και χώρα, σε στεριά και σε θάλασσα.

* Εκείνους που πέθαναν από λοιμική ασθένεια, σε πολέμους, σε παγετούς, σε σεισμούς και θεομηνίες.

* Όσους κάηκαν ή χάθηκαν.

* Εκείνους που ήταν φτωχοί και άποροι και δεν φρόντισε κανείς να τούς τιμήσει με τις ανάλογες Ακόλουθες και τα Μνημόσυνα.

Μνημονεύει: ιερείς, ιερομονάχους, μοναχούς, παππούδες, γιαγιάδες, προπαπούδες, συζύγους, παιδιά, φίλους, συγγενείς, τους πάντες. 

«Ως αιώνιος και πανταχού παρών ο πανάγαθος Κύριος μας Ιησούς Χριστός αγκαλιάζει με τη θεία του πρόνοια το άπειρο σύμπαν και τούς ατέρμονες αιώνες. Όλους τους ανθρώπους που έζησαν, ζουν και θα ζήσουν τούς νοιάζεται η αγάπη του• «η γαρ αγάπη του Χριστού συνέχει ημάς» (Β´ Κο 5,14).

Με αυτήν την πίστη αναθέτουμε στην αγάπη και στην αγαθότητα του Θεού «εαυτούς και αλλήλους», τους ζωντανούς αλλά και τους κεκοιμημένους μας.»

17 Ιουν 2021

Άνθρωποι γεμάτοι από Θεό....




Υπάρχουν άνθρωποι, που δεν είναι σε κάποιο μοναστήρι, ούτε είναι απαραιτήτως κληρικοί, οι οποίοι είναι αναγεννημένοι από το Αγιο Πνεύμα. Άνθρωποι πίστεως και υπομονής, χαράς και ελπίδας. Λογισμοί καθαροί και διάφανες ψυχές. Δεν σε μπερδεύουν, δεν σε περιπλέκουν, δεν σε σκοτίζουν, αναπαύεσαι κοντά τους και λες «τι όμορφος άνθρωπος, τι όμορφα πέρασα κοντά του….» Και προσέξτε δεν είναι τέλειοι αυτοί οι άνθρωποι. Βγάλετε αυτές τις ευσεβιστικές αντιλήψεις από το μυαλό σας και ελευθερωθείτε στην ομορφιά και σοφία των λαθών μας. 

 

Τέλειος είναι μόνο ο Θεός. Κανείς άνθρωπος. Τότε αυτοί οι χαριτωμένοι άνθρωποι τι είναι; Τίποτα, ταλαιπωράκια της ζωής που αγαπάνε πολύ τον Θεό κι αυτός αγαπά εκείνους. Ψυχές φιλάνθρωπες, γεμάτες κατανόηση και αγάπη προς όλους. Είναι από εκείνους που όταν όλοι σου πετάνε πέτρες μετά χαράς μπαίνουν μπροστά να φάνε την πετριά. 

 

Το Πνεύμα του Θεού αναπαύεται πάνω σου και ποιεί κατοικία όταν δει ταπείνωση και απλότητα. Αποστρέφεται τον εγωισμό, τον ξερολισμό και τον πνευματικό ελιτισμό, φαρισαϊσμό. Την αίσθηση δηλαδή ότι εγώ δεν είμαι σαν τους άλλους ανθρώπους και πιστούς. 

 

Όταν ένας άνθρωπος έχει την Χάρη του Αγίου Πνεύματος το νιώθουμε χωρίς αυτός να κάνει ή να λέει κάτι. Άσε δε που όποιος είναι άγιος δεν το ξέρει. Άμα το ήξερε δεν θα ήταν άγιος, πλανεμένος θα ήταν. Ο άνθρωπος του Θεού έχει χαρά, φως στην ψυχή, σου δίνει ελπίδα και κουράγιο σε κάθε αποστροφή του λόγου του. Δεν σε φοβίζει και απειλεί με κολάσεις, διάβολους και αντιχρίστους. Η προσευχή, η ταπείνωση και ησυχία, είναι οι καρποί του Αγίου Πνεύματος. Όταν βλέπεις ταραχή και ένταση άπελθε. 

 

Έναν λοιπόν τέτοιο άνθρωπο, μια τέτοια γυναίκα, αποχαιρέτισα πριν λίγες μέρες από την εκκλησιαστική μου κοινότητα. Μια γυναίκα που στάθηκε πιο ψηλά από το τραύμα της. Που δεν χρησιμοποίησε τον πόνο της, για να την λυπηθούν. Ούτε εξαργύρωσε τα καρφιά του σταυρού της, με επαίνους και χειροκροτήματα. Πάντα σταυρωμένη αλλά συγχρόνως χαριτωμένη. Με το χαμόγελο στα χείλη, με την καλή και ενισχυτική κουβέντα. Κάθε συνάντηση μαζί της και μια αποκάλυψη. Χαρά, φως, χαμόγελο, υπομονή και πίστη στο Χριστό. 

 

Το πιο συγκλονιστικό όμως γεγονός το βίωσα όταν την επισκέφτηκα στο σπίτι της τις τελευταίες ημέρες της ζωής της. Εκεί δέχθηκα ένα μεγάλο κήρυγμα. Το πως δηλ ο άνθρωπος της πίστεως αντιμετωπίζει τον θάνατο. Ήταν στο κρεβάτι της, τελευταία στάδια σοβαρής μορφής καρκίνου. Μπήκα στο δωμάτιο της διστακτικά. Αγχος, αμηχανία και πόνος μαζί έκαναν βαριά τα βήματα μου. Ξέρετε όταν ένας ιερέας πραγματοποιεί τέτοιες επισκέψεις δεν είναι και το πιο απλό πράγμα. Διότι πολλές φορές θα δεχθεί επικριτικά σχόλια, θα δεχθεί αντιδράσεις του ασθενούς ή των συγγενών του, σκληρά ερωτήματα για έναν Θεό που "σιωπά" και "αδιαφορεί", «που είναι πάτερ ο Θεός; Γιατί δεν ακούει τις προσευχές μας…κ.α». Ε, άνθρωπος είναι κι ο παπάς δυσκολεύεται. 

Στην περίπτωση όμως αυτής της γυναίκας έγινε το εξής θαυμαστό. Αντί να γίνω εγώ ως ιερέας πρόξενος παρηγοριάς συνέβη το αντίστροφο. Άρχισε αυτή να με ενισχύει και συμβουλεύει. Μου έλεγε για την αξία της υπομονής, και την δοξολογία του Θεού. "Πάτερ μου πονάω πολύ, αλλα δεν πειράζει, ότι θέλει ο Θεός, δόξα τω Θεώ, ότι θέλει ο Χριστός μας, δεν πειράζει πάτερ δεν πειράζει, όλα καλά, δόξα σοι ο Θεός». Σαφέστατα και δεν μιλούσα, άλλωστε τι να πεις και για ποιο λόγο όταν όλα τα λέει ο Θεός.


π.Χαράλαμπος Λίβυος  Παπαδόπουλος

14 Ιουν 2021

Μου αρκεί να ξέρω ότι είσαι εδώ…



 

Η προσευχή δεν είναι ένας μακρύς κατάλογος αιτημάτων προς τον Θεό. Δεν προσεύχομαι μόνο όταν θέλω κάτι ή όταν φοβάμαι από κάτι. Πρωτίστως προσεύχομαι για να κάνω σχέση με τον Θεό. Είναι η αγάπη και ο έρωτας μου. Του μιλώ και μου μιλά, τον κοιτώ και με κοιτά, και όταν προχωρήσει αυτή η σχέση δεν χρειάζεται καν να του μιλώ, αρκεί να είμαστε μαζί στον ίδιο χώρο σιωπής. Τι να πεις όταν τα λέει όλα η αγάπη. Όταν νιώθεις δεν μιλάς, Όταν αγαπάς δεν χρειάζεται να εξηγείς, ξέρει ο άλλος, αισθάνεται τι νιώθεις γι αυτόν. Όταν μάλιστα σε αγαπά και εκείνος πολύ, τότε ξέρει τι θέλεις πριν το πεις. Γι’ αυτό λέει ο Άγιος Ισαάκ, στην Βασιλεία του Θεού η γλώσσα που θα μιλάμε, θα είναι η σιωπή. Ναι. Γιατί θα μιλάμε με την αγάπη, οπότε δεν χρειάζονται λόγια. Όλα θα είναι Παρουσία, αίσθηση βαθιάς πληρότητας. 

Όμως εδώ στην γη αυτή, στο κόσμο που ζούμε, βιώνουμε πόνο, δυσκολίες και δοκιμασίες. Ραγίζουν οι αντοχές μας, κυρτώνουν οι ελπίδες μας. Σκοτεινιάζει η ψυχή μας και θέλει φως. Έχουμε ανάγκη να μιλήσουμε, να μοιραστούμε, να κοινωνήσουμε, τα βάσανα και τους καημούς μας. Ο ευαίσθητος Άγιος Γρηγόριος θεολόγος έλεγε, «παιδιά να μιλάτε, να μιλάτε κι ας είναι στο αέρα…». Πες στο Θεό τι σε ταλαιπωρεί, τι σε πληγώνει, μαλώστε μαζί. Ναι. Ο Θεός θέλει να του τα λέμε όλα, ξέρει ότι τον έχουμε ανάγκη. 

 

Μια φορά μια νεαρή κοπέλα έχασε τον σύζυγο της. Νέο παλικάρι κι αυτός. Μάχη με το καρκίνο. Κάλεσε το τηλέφωνο τον παπά Ανανία Κουστένη. Εκείνος της λέει, «έλα αμέσως εδώ, σε περιμένω…» Πήγε εκείνη στο κελακι του. Μόλις την είδε την πήρε αγκαλιά, της επέτρεψε να κλάψει, να φωνάξει, έκλαψε κι αυτός μαζί της. Μετα την γύρισε στην εικόνα του Χριστού και της λέει με τον δικό του τρόπο, «Χώστου τα… πες του ότι σε βαραίνει, κάνε τα παράπονα σου, είναι ζωντανός και σε ακούει, βγάλε το καημό σου…». 

 

Έτσι είναι η σχέση με τον Θεό, ζωντανή. Αγαπιόμαστε και μαλώνουμε, τα βρίσκουμε και τα χάνουμε, πότε μας αφήνει να φύγουμε και πότε μας μαζεύει πίσω. Αλλά σίγουρα είναι πάντα μαζί μας, κυρίως όταν δεν το νιώθουμε. 

 

Οπότε η προσευχή είναι κυρίως σχέση με τον Θεό, έπειτα δοξολογία και ευχαριστία, μετα εξομολόγηση, άδειασμα, μίλημα και μοίρασμα με τον Χριστό όλων των βασάνων και προβλημάτων μας, και στο τέλος του λέμε, « Κάνε ότι νομίζεις. Εγώ αυτό θέλω, αλλά δεν ξέρω εάν με συμφέρει, εάν το χρειάζομαι, εσύ ξέρεις, εσύ δώσε μου ότι έχω πραγματικά ανάγκη. Αλήθεια ποιος ξέρει τι πραγματικά έχει ανάγκη; Η επιθυμία μας χάνεται στο σκοτάδι του ασυνειδήτου, άγνωστοι είμαστε μπροστά στο είδωλο μας. Μονάχα ένα ξέρω καλά Χριστέ μου, ότι μακριά σου κρυώνω και νιώθω μοναξιά, θλίψη και ερήμωση. Μονάχα στην αγκαλιά Σου ζεσταίνομαι. Κράτα με λοιπόν να μην με χάσεις.. Μου αρκεί να ξέρω ότι είσαι εδώ κι ας μην το βλέπω πάντα, μου αρκεί να το αισθάνομαι…».

 

π. Χαράλαμπος Λίβυος Παπαδόπουλος 

 

 

10 Ιουν 2021

Όταν σε χάνω σε βρίσκω.... (Εορτή Αναλήψεως)



Πολλές φορές θα χρειαστεί να χάσουμε για να ψάξουμε, να ηττηθούμε για να νικήσουμε, να μου λείψεις για να σε ποθήσω. Έτσι είναι οι αληθινοί έρωτες και οι μεγάλες αγάπες. Σταυρωμένες στην έλλειψη και απουσία. Βαπτισμένες στην συνεχή ανακάλυψη και επανεύρεση. Όταν τον άλλον τον θεωρείς δεδομένο τον δολοφονείς μες στην αγκαλιά σου. Τον πνίγεις στις βεβαιότητες σου. Ο Θανάσης Λάλας έλεγε, «στεριώνουμε εκεί που διαρκώς αμφισβητούμε» και είχε απόλυτο δίκιο. 

 

Οι πατέρες της εκκλησία μας λένε ότι η ρίζα όλων των παθών είναι η φιλαυτία. Η αρρωστημένη αγάπη στο εαυτό μας. Σπάνια εκτιμάμε αυτό που έχουμε και κρατάμε στα χέρια μας. Διαρκώς γκρινιάζουμε γι’ αυτό που μας λείπει. Η φιλαυτία μετατρέπει την παρουσία του άλλου στην ζωή μας, σε ιδιοκτησία. Σπάνια αγαπάμε πραγματικά τον άλλον, περισσότερο τον χρησιμοποιούμε. Δεν βιώνουμε τα πράγματα και τα πρόσωπα που είναι στην ζωή μας, ως δώρα και δωρεές του Θεού, αλλά ως κτήμα και ιδιοκτησία μας, προεκτάσεις του νάρκισσου εαυτού μας. Τα παιδιά μας γίνονται προέκταση του εαυτού μας, θέλουμε να πραγματοποιήσουν τα δικά μας όνειρα και επιθυμίες. Τον σύντροφος να καλύπτει τα κενά και τραύματα μας, τον πνευματικό ως δεκανίκι της ανευθυνότητας μας και την θρησκεία ως κρυψώνα της δειλίας μας. 

 

Ο Χριστός γνωρίζοντας την φίλαυτη παθογένεια μας, φεύγει για να μην γίνει η συνήθεια μας. Όπως έλεγε ο παπά Ανανίας «την κάνει για αλλού…», μας κρύβεται ώστε να τον ψάξουμε, να τον ποθήσουμε και να τον βρούμε. Η Ανάληψη του Χριστού φανερώνει την απόλυτη ελευθερία του Θεού. Δεν επιθυμεί να επιβληθεί αλλά να φανερωθεί σε εκείνους που αγαπητικά και ειλικρινά τον θέλουν στην ζωή τους. Εάν έμενε στην γη, θα μας επέβαλε την Παρουσία Του. Θα πήγαινε περίπατο τη ελευθερία μας. Και ο Χριστός δεν θέλει να επιβάλλεται αλλά να ανακαλύπτεται και αποκαλύπτεται. «Χάνεται» για να μπορέσουμε αληθινά να τον βρούμε. «Σαν ήσουνα κοντά μου δεν είχα τι να πω τώρα που ζεις μακριά μου νιώθω να σου μιλώ…»,

 


9 Ιουν 2021

" Ένας "νεκρός" γεμάτος ζωή..(Όσιος Ευμένιος Σαριδάκης)"




Ανέβηκα σήμερα να πω ένα ευχαριστώ στον Όσιο Ευμένιο Σαριδάκη. Όπως σας έχω πει, είναι από τα μέρη μου. Πέντε λεπτά με το αμάξι είναι ο τάφος του από το σπίτι μου. Ήρθαν και πάλι μνήμες στο μυαλό μου, από την ημέρα της κηδεία του. Όχι από τον κόσμο που όντως ήταν πάρα πολύς, ούτε από τις όμορφες ομιλίες που ακούστηκαν, αλλά από την παρουσία του Γέροντα. Παρουσία έντονη κι ας είχε πεθάνει σχεδόν τρείς μέρες όταν τον έφεραν στην Κρήτη. Πιο ζωντανός από τους ζωντανούς ήταν. Έκαιγε όλο το σώμα του, τυλιγμένο στο άκτιστο φως της δόξας του Θεού. 

 

Αλήθεια υπάρχει πιο ζωντανός άνθρωπος από έναν άγιο; Αυτός έχει ενωθεί με τον Χριστό, ζει στην αιωνιότητα, δίχως πόνο, οδύνη και στεναγμό, λουσμένος στο φως του Θεού, έξω από τον χώρο και χρόνο, αδέσμευτος δια της χάριτος του Θεού, να πάει παντού και στους πάντες. Δίχως διακρίσεις και διαχωρισμούς. Στους πάντες με αγάπη. Έτσι ακριβώς όπως το έλεγε ο Άγιος Πορφύριος, «όταν θα φύγω θα είμαι κοντά σας, πιο κοντά σας. Μετά θάνατο καταργούνται οι αποστάσεις..». 

 

Η πιο συγκλονιστική στιγμή και εμπειρία από την εξόδιο ακολουθία του Αγίου Ευμενίου ήταν όταν του αφαίρεσαν από το πρόσωπο τον «αέρα»(ιερατικό κάλυμμα), έπαθα σοκ. Στεκόμουν από αριστερά του, στο ύψος των ποδιών του. Τέτοια λάμψη δεν είχα δει ποτέ στην ζωή μου. Φως, φως γλυκό, απαλό, ιλαρό, μεταμορφωτικό, θεραπευτικό των πιο ταραγμένων λογισμών. 


Είχε αποτυπωθεί πάνω στο πρόσωπο του όλη η ζωή του. Ένας άνθρωπος βαθιά σταυρωμένος αλλά πάντα γελαστός και ειρηνικός, ησυχαστικός και αγαπητικός. Γεμάτος από αγάπη στον Θεό και τους ανθρώπους. Ταπεινός και απλός, μια αγκαλιά γεμάτη ανθρωπιά. Τον κοιτούσες και ηρεμούσες, τον έβλεπες και λάμβανες παρηγοριά, έλεγες κάποιος με αγαπάει πολύ κι ας έχω τα μαύρα μου τα χάλια και ας τα έχω κάνει θάλασσα στην ζωή μου. 

 

Την ώρα που τελείωσε η ακολουθία και φεύγαμε, λίγο πριν τον πάρουν για να τον αποθέσουν στην γη του Κυρίου Του, από αγάπη και τρυφερότητα έπιασα τα πόδια του. Δεν του φορούσαν παπούτσια μόνο κάτι μάλλινες κάλτσες. Νεκρός έ; Κι όμως τα πόδια του έκαιγαν, ζεστά, ζωντανά, και απόλυτα εύκαμπτα και μαλακά. Σε κάθε γωνιά του σώματος του, είχε κατοικήσει το Αγιο Πνεύμα, όλος ήταν μαρτυρία και παρουσία του Χριστού που μας φώναζε μέσα από τον κοίμηση ενός αγίου του, ότι θάνατος δεν υπάρχει…

 

6 Ιουν 2021

Ποιος είναι ο ένοχος ;


Σε κάθε δυσκολία και δοκιμασία της ζωής ψάχνουμε έναν ένοχο. Πάντα κάποιος φταίει για ότι δύσκολο συμβαίνει στην ζωή μας. Άραγε γιατί όταν όλα πάνε καλά, δεν ρωτάμε ποιος είναι η αιτία του καλού στην ζωή μας; Ποτέ δεν γίνεται αυτή ερώτηση. Στις δυσκολίες όμως, αναζητούμε τον ένοχο. Συνήθως φταίνε οι άλλοι. Ο Θεός, ο διάβολος, οι γονείς μου, οι φίλοι, ο σύζυγος, τα παιδιά μου, οι γείτονες, οι συνάδελφοι και ο προϊστάμενος. Κάποιες φορές φταίω και εγώ. Αν και βέβαια πίσω από αυτήν την ενοχοποίηση των πάντων, για τα κακά της ζωής μας, στην ουσία φωνάζουμε μια αλήθεια δίχως λέξεις, « με κούρασες εαυτέ μου». Απλά κάνουμε τους άλλους καθρέπτες για να πούμε αυτά που στην ουσία νιώθουμε για εμάς τους ίδιους. Στους άλλους ξεσπάμε το θυμό που έχουμε στο ίδιο μας τον εαυτό. 

 

Ο Χριστός βρίσκεται μπροστά σε έναν εκ γενετής τυφλό. Οι μαθητές και ο κόσμος κοιτάνε με απορία τον ταλαίπωρο αυτόν άνθρωπο, και θέτουν το ερώτημα «τς μαρτεν, οτος  ο γονες ατονα τυφλς γεννηθ;» (Ιωάν. θ’ 2). Ποιος Κύριε φταίει; Ποιος είναι ο ένοχος ώστε αυτός ο άνθρωπος να γεννηθεί τυφλός. Για να λάβουν την απάντηση του Χριστού, «Κανείς!!!», έγινε αυτό για να φανερωθεί η δόξα του Θεού. 

 

Σταματήστε τους λέει να ψάχνετε ενόχους, δείτε πέρα από το δίπολο ενοχή-αθωότητα, από το παιγνίδι του νου σας καλό – κακό, αγαθός- αμαρτωλός. Υπάρχουν ερμηνείες και εξηγήσεις που σας ξεπερνάνε. Δεν είναι μέσα στην ηθική και λογική σας. Γιατί δεν το αποδέχεστε; Ο νους σας δεν μπορεί όλα να τα εξηγήσει. Μπορεί να κάνει πολλά, αλλά όχι τα πάντα. Είναι κάποια πράγματα που εντάσσονται σε ένα βαθύτερο σχέδιο του Θεού που εσείς δεν μπορείτε να ερμηνεύσετε. Και εκεί δεν υπάρχουν καλοί και κακοί, ένοχοι και αθώοι, κλέφτες και αστυνόμοι. Δεν υπάρχει το κακό παιδί που πρέπει να τιμωρηθεί. 

 

Εκεί υπάρχει κάτι πολύ βαθύτερο ενώ φαίνεται ακατανόητο είναι απόλυτο αρμονικό και πλήρες νοήματος. Εμπιστεύσου τον Θεό, περίμενε με υπομονή και προσευχή, αφήσου και θα νιώσεις, πίστεψε και θα δεις, με την καρδιά σου αυτά που δεν αντέχει το μυαλό σου. 

 

Γνώρισα κάποτε στην Θεσσαλονίκη δυο κοπέλες τυφλές. Ήρθαν σε μια ομιλία μου. Στο τέλος με περίμεναν για να με χαιρετήσουν. Δεν είχα δει πιο λαμπερά πρόσωπα, γεμάτα φως και χαρά. Τα έχασα, τι να έλεγα; Δεν χρειάστηκε, η μια έσκυψε στο αυτί και μου λέει, «Μη στεναχωριέσαι πάτερ μου… από την μέρα που έχασα το φως μου βλέπω τον Χριστό…Η τύφλωση πάτερα μου ήταν η πιο μεγάλη ευλογία της ζωής μου...ο Θεός δεν κάνει ποτέ λάθη πάτερ μου...». Σιώπησα. Δάκρυσα, Δοξολόγησα, με είχε συντρίψει η ζωντανή παρουσία του Αγίου Πνεύματος. Το βράδυ στην προσευχή μου συγκλονισμένος ψέλλισα.. «ποιος ξέρει ή μπορεί να εξηγήσει τα σχέδια σου Κύριε. Ποιος μπορεί αν απαντήσει στις άγνωστες βουλές σου. Είσαι Θεός παράδοξος, Θεός εκπλήξεων, Θεός γεμάτος ανατροπές. Είσαι όλος ένα θαύμα Κύριε, δόξα σοι».

 

 π.Χαράλαμπος Λίβυος Παπαδόπουλος 

 


31 Μαΐ 2021

Τις Θεός μέγας.....(Αγία Φωτεινή)



 Κάθε φορά που διαβάζω την Αγία Γραφή, μου κάνει εντύπωση, ότι ο Θεός τις περισσότερες φορές για να στείλει ένα μήνυμα, για να ολοκληρώσει ένα σχέδιο, για να φανερώσει την δόξα Του, διαλέγει ανθρώπους που δεν ήταν τα καλύτερα παιδιά της εποχής τους. Όχι μόνο ήταν αμαρτωλοί, γιατί αμαρτωλοί είμαστε όλοι, αλλά ήταν και στο περιθώριο της κοινωνίας που ζούσαν. Πόρνες, τελώνες, φτωχοί και καταφρονημένοι, όλοι από τα αζήτητα της κοινωνίας κοντά Του. Ας μην ξεχνάμε άλλωστε, ότι μια από τις μεγαλύτερες κατηγορίες που απηύθηναν οι Φαρισαίοι στον Χριστό ήταν ότι κάνει παρέα με όλους τους περιθωριακούς. 

 

Οπότε και σήμερα στο ευαγγελικό ανάγνωσμα ο Χριστός πιάνει κουβέντα με μια τέτοια γυναίκα που βρισκόταν στο περιθώριο και στις γλώσσες των ανθρώπων. Και τι κάνει ο Χριστός; Της πιάνει κουβέντα. Πρώτη μέγιστη υπέρβαση. Να μιλάς και να απευθύνεις δημόσιο λόγο σε γυναίκα και μάλιστα στην ερημιά. Αμαρτία!!! Δεν τον απασχολεί όμως τον Χριστό τι λένε οι άνθρωποι, οι πεποιθήσεις και αντιλήψεις τους, τον ενδιαφέρει η αποστολή Του. Έλεγε ένας Αγιορείτης γέρων, "για να φτάσεις στον Θεό πρέπει να γράψεις όλο τον ντουνιά στα υποδήματα σου....". Οπότε ο Χριστός αγνοεί την γνώμη του κόσμο για νά σώσει μια ύπαρξη. Να ξέρετε ότι αυτό δεν το έκανε μονάχα τότε. Το κάνει πάντα. Για να σας φέρει κοντά Του, θα κάνει στην άκρη όλους όσους μπαίνουν εμπόδιο στην συνάντηση μαζί Του. 

 

Η γυναίκα αυτή διψάει και πάει μέσα στην ζέστη του μεσημεριού να βάλει νερό από το πηγάδι του Ιακώβ. Δεν μπορούσε βλέπετε να πάει άλλη ώρα. Έβγαινε όταν ο κόσμος δεν κυκλοφορούσε γιατί την σχολίαζαν, την κατηγορούσαν και την πετσόκοβαν με τα μάτια και τα λόγια τους. Τα λόγια πολλές φορές πονάνε περισσότερο κι από μαχαίρι. 

Ο Χριστός βλέπει την δίψα της, βλέπει εκείνο που εμείς δεν μπορούμε να δούμε, βλέπει το πόνο της, την ψυχική οδύνη και μοναξιά της. Προσέξτε γιατί πολλές φορές πίσω από αμαρτίες, λάθη και αποτυχίες, ψάχνουμε τον Θεό. Το τέλειο ζητάμε, την αλήθεια και το φως, αλλά σε λάθος τόπο και κυρίως με λάθος τρόπο. 

 

Ο Χριστός βλέπει την ψυχή της, γι αυτό της αποκαλύπτεται. Δεν κολλάει στις αμαρτίες της, ξέρει ότι η καρδιά της είναι φωτεινή. Γι’ αυτό την επιλέγει για Ιεραπόστολο Του. Και ερχόμαστε στο αρχικό ερώτημα μας. Μα καλά, δεν είχε σεμνές, αξιοπρεπείς και ηθικές γυναίκες να πάρει ο Χριστός ώστε να δώσει την Χάρη Του και να διαμορφώσει αποστόλους; Είχε, αλλά τον ενοχλεί κάτι σε όλο αυτό. Τι; Η αυτάρκεια τους. Η ψευδής αυτάρκεια της αρετής. Ότι νιώθουν πληρότητα. Που να μπει το φως όταν δεν επιτρέπεις να φανούν οι ρωγμές σου; Πως να έρθει ο γιατρός όταν δηλώνει υγιής; 

 

Η Σαμαρείτιδα είναι ραγισμένη. Τα πάθη και η αμαρτία, η κακία του κόσμου την έχουν εξουθενώσει. Είναι κουρασμένη, και μονάχα όταν κουραστούμε από το ψεύδος του κόσμου μπορούμε να ξαποστάσουμε στην αγκαλιά του Χριστού. 

 

Ο Χριστός θα μπορούσε να πάρει μια «σεμνή» και «ηθική» κυρία να την μεταβάλει σε ιεραπόστολο του. Δεν το κάνει. Και ξέρετε γιατί, για να φανερωθεί η δύναμη και η δόξα του Αγίου Πνεύματος. Πως δηλ., παίρνει τα πάθη και τις αδυναμίες μας και τα μεταπλάθει σε χαρίσματα και αρετές, πως την πόρνη κάνει αγνή, τον ληστή ομολογητή, τον διώκτη απόστολο, τον άρρωστο δυνατό, τον σκοτεινό φωτεινό. Τότε θρυμματίζεται ο ορθολογισμός της ηθικής μας και αναφωνούμε "Τίς Θες μέγας, ς  Θες μν, σ ε  Θεός,  ποιν θαυμάσια μόνος. ."

 

π. Χαράλαμπος Λ. Παπαδόπουλος 

 

28 Μαΐ 2021

"Από την πλατεία Εξαρχείων στην πλατεία του Ουρανού…"

 

Δεν είναι εύκολο να γράψεις για τον π. Ανανία Κουστένη, διότι δεν ήταν μια εύκολη περίπτωση. Ήταν «σημείον αντιλεγόμενον…» όπως άλλωστε και ο Χριστός μας, το οποίο ο Γέροντας Ανανίας αγάπησε και αφιέρωσε την ζωή του. Ο Χριστός και πάντες οι άγιοι υπήρξαν στην εποχή τους σημεία αντιλεγόμενα, ώστε να φανερώνεται η άλλη διαφορετική ματιά του Θεού από εκείνη του κόσμου. Ο Θεός είναι τελείως άλλο από τις αντιλήψεις και πεποιθήσεις του κόσμου, δρα ελεύθερα και αγαπητικά, και κυρίως δίδει την Χάρι Του, σε εκείνους που ο κόσμος  απορρίπτει, δεν υπολογίζει, αδικεί και περιφρονεί, σταυρώνει και τρελαίνει. Ο Θεός πάντα θα εκπλήσσει τον ορθολογισμό μας και θα ακυρώνει τον νομικισμό μας, τον δε ηθικισμό μας θα περιγελά, διαλέγοντας ως παιδιά του πόρνες, τελώνες και ληστές. 

 

Γι’ αυτό και στο πρόσωπο του Γέροντα Ανανία διχάστηκαν πάντες, γιατί ήταν ένα τέτοιο αγαπημένο παιδί του Χριστού. Οι ηθικιστές δεν μπορούσαν να χωνέψουν τις πτώσεις και αδυναμίες του, οι νομικιστές δεν άντεχαν την ελευθερία του, καρπό του Αγίου Πνεύματος, και οι προοδευτικοί τις εθνικές και πατριωτικές αναφορές του. Όμως ο Γέροντας ήταν κάτι πέρα και πάνω από όλα αυτά. Ήταν άνθρωπος του Θεού, φίλος του Χριστού, δοχείο του Αγίου Πνεύματος. Δεν ήταν ανάγκη να τον ερμηνεύσεις ή εξηγήσεις, αλλά τον ζήσεις. 

 

Με κουράζουν απίστευτα οι άνθρωποι της θρησκείας που θέλουν για όλα απαντήσεις και δεν μπορούν τίποτα να ερωτευθούν, σε τίποτε να αφεθούν. Τον Θεό όμως ποτέ δεν θα καταφέρουν να τον ελέγξουν. Γιατί ο Θεός δεν χωράει στην μεζούρα τους. Το ίδιο και οι άγιοι του. Τον παπά Ανανία δε μπορούσες να τον ελέγξεις, να τον ορίσει και κατατάξεις. Εκεί που νόμιζες ότι τον έχεις καταλάβει μια σαλότητα του έφερνε την ανατροπή. Εκεί που έλεγες είναι άγιος ως άλλος καυσοκαλιβίτης έκαιγε την φήμη του, ως γνήσιος Εξαρχειώτης έσπαγε την βιτρίνα του και έφευγε. Εκεί που έλεγες είναι σαλός τα μάτια και η μορφή του, η πλουσία Χάρις πάνω του, σε πληροφορούσαν εδώ κάτι άλλο συμβαίνει. Άντε να βγάλεις άκρη. Μα αυτό ήθελε και εκείνος, να μην βγάζουν άκρη μαζί του, για να πέσουν όλοι στην αγκαλιά του Χριστού. 

 

Θυμάμαι η πρώτη φορά που τον συνάντησα ήταν γύρω στο 1996 στην Αθήνα. Εγώ πνιγμένος μέσα στις θρησκευτικές ενοχές και φοβίες, που είχαν φροντίσει εντέχνως να καλλιεργήσουν στην ψυχή μου όλοι εκείνοι που ο όπως αναφέραμε αισθάνονται ότι κατέχουν και δεν μετέχουν του Θεού. Μου άνοιξε ο ίδιος την πόρτα του μικρού διαμερίσματος του. Δεν θα ξεχάσω ποτέ το φως του προσώπου του. Με τύφλωσε στην κυριολεξία. Έπαθα σοκ, εκεί στην πόρτα, είχα παραλύσει μπροστά στην Χάρη που είχε πάνω του. Φως παντού, φως γεμάτος φως. Το ίδιο φως συνάντησα δυο φορές ακόμη στην ζωή μου, στο πρόσωπο του Οσίου Γέροντος Ευμενίου Σαριδάκη, την ημέρα της κηδεία του, και σε ένα ησυχαστή γέροντα, ανώνυμο και άγνωστο στο Άγιον Όρος. Περάσαμε στο μικρό δωματιάκι του. Παντού βιβλία πεταμένα, εικόνες ασύμμετρα βαλμένες στο τοίχο, άγιοι και αμαρτωλοί, ήρωες του '21, κλεφτουριά και ποιητές, κεριά και λιβάνια, όλοι και όλα μαζί, σε ένα πάζλ αναστάσιμης αντίστασης και ρήξης με τον θάνατο. Ακαταστασία μέγιστη, ώστε να θυμίζει ότι οφείλουμε διαρκώς να φροντίζουμε την εσωτερική μας τακτοποίηση. 

 

Τότε όπως ανέφερα ήταν η εποχή που ο θρησκευτικός χώρος με είχε πνίξει στις ενοχές και μεταφυσικές απειλές. Φοβόμουν και την σκιά μου. Παντού έβλεπα την κόλαση, διαβόλους και αμαρτίες. Δεν μπορούσα να χαρώ με τίποτα. Μου είχαν μεταφέρει μια βαθιά ενοχή για τα πάντα, που ήμουν άνθρωπος, νέος, που ζούσα και αγαπούσα την ζωή. Όχι έπρεπε να την μισήσω χάριν κάποιας άλλης. Πέρασα και έπαθα πολλά για να καταλάβω με την βοήθεια του Αγίου Πορφυρίου, ότι την ζωή την χαιρόμαστε, δεν την καταστρέφουμε αλλά την μεταμορφώνουμε εν Χριστώ σε χαρά και δοξολογία, σε πρόγευση της αιώνια ουράνιας λιακάδας. 

 

Ο παπά Ανανίας μου έδωσε πίσω την ζωή. Με πήρε από το χέρι και μου έδειξε έναν άλλον Θεό, μια άλλη εκκλησία, ένα Χριστό φίλο κι αδελφό, ζωή, χαρά και φως. Ποτέ δεν θα ξεχάσω τα λόγια του, που με σημάδεψαν και με λύτρωσαν όσο τίποτε άλλο στην ζωή μου, « το ύφασμα σου ήταν από μετάξι, στο τράβηξαν και σκίστηκε, εγώ θα στα ξαναράψω αλλά θα φαίνεται για πάντα η ουλή». Όχι δεν θέλησε να γίνει γέροντας ή πνευματικός μου. Τίποτε από αυτά. Απλά με άκουγε επι χρόνια στο τηλέφωνο. Εγώ Κρήτη αυτός Αθήνα. Αλλά ερχόταν τόσο κοντά στην ψυχή μου. Όταν πάτησα κάπως στα πόδια μου, ως ελεύθερος άνθρωπος που ήταν, τραβήχτηκε. Χάθηκα κι εγώ, μα πάντα τον κουβαλούσα μέσα μου. Τον είδα ξανά πριν τέσσερα χρόνια και πάλι στο κελί του. Είχα πάει αυτή την φορά να τον ρωτήσω εάν θα πρέπει να συνεχίσω να μιλάω και να γράφω ή να κάτσω σε μια άκρη. 

 

Ο Ανανίας με ελευθέρωσε. Μου έδωσε το δικαίωμα να είμαι ο εαυτός μου. Ξερίζωσε τις ενοχές και τους φόβους μου, μου είπε ΖΗΣΕ, ελευθέρωσε την συνείδηση μου εν Χριστώ. Σε μια δύσκολη στιγμή της ζωής μου ήταν εκεί με αγάπη και αποδοχή, γι αυτό και εγω τώρα είμαι εδώ και γράφω αυτές τις γραμμές, ως ελάχιστο αντίδωρο στην μεγάλη αγκαλιά του. Γιατί αυτό ήταν ο παπά Ανανίας μια μεγάλη αγκαλιά για όλους και όλα.

« Όλοι μια αγκαλιά θέλουμε....! 

Ο αιώνας αυτός που διανύουμε είναι αιώνας του Θεού.

Ο αιώνας της Εκκλησίας.

Ο αιώνας της μετανοίας!

Ο αιώνας της προκλητικής αγάπης του Θεού.

Ο αιώνας της επιστροφής των ασώτων και παραστρατημένων στον μεγάλο μας Πατέρα. Στην Αγία μας Εκκλησία που είναι η αγκαλιά του Χριστού. Όλοι μια αγκαλιά θέλουμε. Όλοι μια αγκαλιά γυρεύουμε. Ε, αυτή είναι του Χριστού η αγκαλιά, Ο Οποίος τη στήνει στα τρίστρατα της ζωής μας.»

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

26 Μαΐ 2021

Κανένας πειρασμός πάνω από τις δυνάμεις μας...


"Οι πειρασμοί που αντιμετωπίσατε ως τώρα δεν ήταν παρά στα ανθρώπινα μέτρα σας. Κι ο Θεός, που κρατάει τις υποσχέσεις του, 
δε θα επιτρέψει σε κανέναν πειρασμό να ξεπεράσει τις δυνάμεις σας· αλλά, όταν έρθει ο πειρασμός, θα δώσει μαζί και τη διέξοδο, ώστε να μπορέσετε να τον αντέξετε." (Α' Κορ. ι' 13)
Όταν ο ίδιος ο Θεός σου δίνει μια τέτοια υπόσχεση, όταν μέσα στο Λόγο Του ,υπάρχει αυτή η συμφωνία, τότε δεν πρέπει να απογοητευόμαστε. Βέβαια ως άνθρωποι λυγίζουμε, τα χάνουμε και ραγίζουν οι αντοχές μας. Ναι, απόλυτα ανθρώπινο, εάν δεν ήταν έτσι θα σήμαινε ότι δεν είμαστε άνθρωποι αλλά θεοί. Άνθρωποι είμαστε και πέφτουμε κι όλας. Όμως κρατώντας την ελπίδα μας στον Χριστό μπορούμε χίλιες φορές να πέσουμε και χίλιες να σηκωθούμε. Όταν μάλιστα ακούς την φωνή Του να σε διαβεβαιώνει "δεν θα σε αφήσω να πονέσεις πάνω από τις δυνάμεις σου" τότε τι κάνεις; Αναθαρύνεις, γλυκαίνεται η πίκρα της καρδιάς σου, γεμίζεις δύναμη και κουράγιο και ας είσαι ακόμη στο σταυρό, εσύ ήδη μιλάς για την Ανάσταση.
Οσες φορές νιώσαμε ότι δεν αντέχαμε άλλο ήταν γιατί δεν γνωρίζαμε που μπορούμε να φτάσουμε. Είμαστε πλασμένοι για τον ουρανό και δεν μας χώρα ο θάνατος.