15 Μαΐ 2022

" Την ευτυχία δεν την αναλύεις αλλά την ζεις... "


Με ρωτάς πως θα γίνεις ευτυχισμένη, και διακρίνω ένα φόβο, ένα άγχος μια αγωνία στα λόγια, στα μάτια στο σώμα σου. 

Η ευτυχία όμως δεν είναι στόχος, σκοπός, δεν είναι νους, αναλύσεις και νοητικές εξηγήσεις. 

Είναι ζωή. 

Εγώ μπορώ να σου λέω χίλιες φορές «σ αγαπώ» και να κάνω τα αντίθετα από αυτά που σημαίνουν αγάπη αληθινή, πραγματική και όχι χειριστική. 

Εγώ μπορώ να λέω ότι «πιστεύω» στον Θεό κι όμως να ζω δίχως Θεό. 

Δεν αρκεί να πούμε κάτι ή να σκεφτούμε, αλλα να ζήσουμε, να αφεθούμε να αισθανθούμε.

Την χαρά δεν την αναλύεις αλλά την ζεις. 

Η ευτυχία είναι αποτέλεσμα ενός τρόπου ζωής και όχι σκέψης. 

Δεν δηλώνεις ευτυχισμένος αλλα φαίνεσαι. 

Μάλιστα θα πρέπει να φοβάσαι εκείνους που διαφημίζουν την ευτυχία τους. 

Κάθε τι που γίνεται στόχος, εμμονή και άγχος χάνει την ουσία και ομορφιά του.

Εάν μέσα σε μια αίθουσα δέκα ή είκοσι ατόμων, πούμε ότι πρέπει σε ένα λεπτό να ηρεμήσουμε, σας διαβεβαιώ ότι δεν θα ηρεμήσει κανείς. Θα σκεφτόμαστε ότι πρέπει να το κάνουμε, θα σκανάρουμε τον εαυτό μας εάν τα καταφέραμε, και επιπλέον θα κοιτάμε τα ρολόγια μας εάν τελείωσε το λεπτό που είχαμε. Εάν πεις πρέπει να κοιμηθώ μέσα σε πέντε λεπτά δεν θα γίνει. Εάν ξεχάσεις ότι ξάπλωσες για να κοιμηθείς θα ξυπνήσεις το πρωί μετα από ένα βαθύ ύπνο.

Οπότε εάν θες να βρεις την ευτυχία, ξεκίνα από την επίγνωση ότι δεν χρειάζεται να την ψάξεις αλλα να την φτιάξεις. Δεν χρειάζεται να την σκέφτεσαι αλλα να την ζεις. 

Άρχισε λοιπόν μικρά, ήμερα, αργά βήματα προς αυτήν. Άλλαξε ότι μπορείς σήμερα να αλλάξεις, αντέχεις και γίνεται. Αλλά να το κάνεις. Μην αναβάλεις γι’ αύριο αυτό που γίνεται σήμερα. Αποδέξου αυτά που δεν μπορείς ακόμη, και οραματίσου ότι αύριο, μεθαύριο με την Χάρη του Θεού θα γίνουν κι αυτά που δεν κατάφερες ακόμη. 

Ζήσε κοντά στις πραγματικές σου ανάγκες, μάθε να ακούς την ψυχή, το κορμί σου. Να ακούς εσένα, όχι τις φωνές των άλλων μέσα σου. Μάθε αναγνωρίζεις την δική σου φωνή, τις δικές σου ανάγκες. Προσευχήσου, συνδέσου, γυμνάσου, έλα σε επαφή με το σώμα σου, ανοίξου στην κτίση του Θεού, συγ- χώρα μέσα σου τα πάντα και τους πάντες. Μάθε τα μαθήματα σου, αυτά που ο Θεός παραχωρεί γιατί τα έχει ανάγκη η ύπαρξη σου, πρέπει να τα μάθεις ώστε να εξελιχθείς πνευματικά, κατά Χριστό. 

Πες φράσεις που απελευθερώνουν τραύματα και μπλοκαρίσματα, όπως, μπορώ, αξίζω, θέλω, επιτρέπω, πιστεύω. «Χριστέ μου παρόλο που φοβάμαι κι έχω ενοχές σου επιτρέπω και πιστεύω ότι μπορείς να με θεραπεύσεις. Παρόλο που φοβάμαι τις αλλαγές που πρέπει να κάνω, αξίζω, μπορώ και θέλω να είμαι ευτυχισμένη /ος ……». 

Και πρόσεξε κάτι πολύ σημαντικό, κανείς δεν έγινε ευτυχισμένος αφού πρώτα έλυσε όλα τα προβλήματα του. Ξεκινάμε το ταξίδι προς την χαρά όχι επειδή είναι όλα τέλεια, αλλα για να γίνουν όμορφα και υπέροχα….

 

30 Απρ 2022

Η προδοσία του εαυτού μας...



Τις περισσότερες φορές όταν αναφερόμαστε στην προδοσία, μιλάμε γι’ αυτά που έκαναν οι άλλοι σε εμάς. Σύντροφοι που μας απάτησαν, φίλοι που μας πλήγωσαν ή απέρριψαν, γονείς που δεν μας αγάπησαν όπως θα θέλαμε κ.ο.κ Στην πραγματικότητα όμως η πιο μεγάλη και σκληρή προδοσία που ραγίζει στην κυριολεξία την ύπαρξη μας, είναι η αυτή που κάνουμε εμείς οι ίδιοι στον εαυτό μας. Εάν αντέχεις βγάλε την κουκούλα του Δήμιου σου, και θα αντικρύσει το πρόσωπο σου. Εσύ είσαι ο πιο μεγάλος δολοφόνος της ζωής σου. Εσύ πέταξες τα δώρα του Θεού, τους ανθρώπους που σου έστειλε να συντροφεύσουν και θεραπεύσουν τους φόβους, τις ανασφάλειες και τα τραύματα σου. Εσύ είσαι ο Ιούδας της ζωής σου. 

Μην ψάχνεις τον Ιούδα στα πρόσωπα των άλλων, το φιλί εσύ το έχεις δώσει στο ίδιο σου τον εαυτό και έχεις ήδη κρεμαστεί στην συκή των ενοχών σου, διότι ποτέ δε μπόρεσες να πεις την αλήθεια, «Ναι εγώ με προδίδω….». 

Ναι εγώ με προδίδω όταν από φόβο θάβω τα χαρίσματα που μου έδωσε ο Θεός. 

Ναι εγώ με προδίδω όταν επιλέγω την συμβατικότητα που μυρίζει θάνατο και όχι την ζωή. 

Ναι εγώ με προδίδω όταν δολοφονώ τους ανθρώπους που μου έστειλε ο Θεός να φέρουν το θαύμα στην ζωή μου. 

Ναι εγώ με προδίδω όταν δεν εκτιμώ αυτά που έχω, αλλά μονάχα όταν τα χάσω. 

Ναι εγώ με προδίδω όταν μένω σε νεκρές σχέσεις, σε κύκλους που έκλεισαν, επειδή με ξεβολεύουν και με καλούν να πάρω την ζωή στα χέρια μου, μα εκείνα ανήλικα τρέμουν..

Ναι εγώ με προδίδω όταν ζω την ζωή των άλλων, όταν εξυπηρετώ τις δικές τους ανάγκες και απαιτήσεις, γιατί έτσι με έμαθαν, πως μόνο όταν ικανοποιώ τους άλλους υπάρχω. 

Ναι εγώ με προδίδω όταν δεν ακούω την καρδιά αλλά το νου μου, που έχει προγραμματιστεί να σκοτώνει ότι αληθινό νιώθω, ότι είναι δικό μου, κάθε επιθυμία και όνειρο μου. 

Ναι εγώ με προδίδω όταν κάθε μέρα ανοίγω κι από ένα τάφο στο νεκροταφείο των στιγμών μου. 

Ναι εγώ με προδίδω όταν και να παθαίνω φοβάμαι αλλά και να ζήσω τρομάζω….. 

Κύριε βοήθησε την απιστία και δειλία μου να ζήσω την ζωή που μου χάρισες…..

 

 

23 Απρ 2022

Ζήσε σαν να μην υπάρχει θάνατος


Θάνατος είναι ο φόβος που σου λέει δεν μπορείς, δεν αντέχεις δεν αξίζεις. 

Ανάσταση είναι ο Χριστός που σου φωνάζει, μπορείς, αξίζεις, γίνεται να τα καταφέρεις. 

Θάνατος είναι η απειλή της απελπισίας που σου λέει έως εδώ, τέλος. 

Ανάσταση είναι ο Χριστός που σου λέει τίποτε δεν τελείωσε, όλα μπορούν να αρχίσουν πάλι, είσαι αιώνιος. 

Θάνατος είναι η άρνηση της ζωής. Η καθημερινή δολοφονία των στιγμών μας. 

Ανάσταση είναι ο Χριστός που χαρίζει άφθονη ζωή, φως και χαρά, μεταμορφώνει την καθημερινότητα σε ευχαριστία και ευγνωμοσύνη για ότι ζούμε, ότι λαμβάνουμε, ότι υπάρχει τώρα και αιώνια. 

Θάνατος είναι ο φόβος να είμαστε ο εαυτός μας.

Ανάσταση είναι να συνδεθούμε με εκείνο που θέλησε ο Θεός να είμαστε και να γίνουμε. 

Θάνατος είναι ο φόβος να ζήσουμε γιατί μπορεί να πονέσουμε. 

Ανάσταση είναι ο Χριστός που σου λέει ότι κάθε Σταυρός μπορεί να γίνει Φως, κάθε τραύμα θαύμα. 

Ζήσε σαν να μην υπάρχει θάνατος. 

Ζήσε προτού πεθάνεις για να μην πεθάνεις όταν πεθάνεις. 

Λέγε θα ζήσω κι ας νιώθεις ότι «πεθαίνεις», είσαι αιώνιος. 

Φοβάσαι τον θάνατο γιατί δεν γνωρίζεις την Ανάσταση. 

Φοβάσαι τον θάνατο γιατί τρέμεις την ζωή. 

Φοβάσαι τον θάνατο γιατί δεν ζεις εσύ. 

Επίτρεψε στο Θεό να ονειρευτεί μέσα σου νίκες και Αναστάσεις. 

Επίτρεψε στο Θεό να σε βγάλει από το μνήμα των φόβων σου, να αναστήσει τις επιθυμίες της καρδιάς σου. 

Πίστεψε ότι μπορείς, αξίζεις και θέλεις να γευτείς την Χαρά της Ανάστασης.


 π. Χαράλαμπος Λίβυος Παπαδόπουλος

20 Απρ 2022

Μια πόρνη μας διδάσκει....




Μια πόρνη αγαπάει τον Χριστό και ζητάει να τον συναντήσει εκεί που καμία αμαρτία δεν μπορεί να αγγίξει ή να καταστρέψει το φως και την ομορφιά. Εκεί στο το πιο βαθύ και αθώο παρθένο μέρος της ύπαρξης, την ανθρώπινη καρδιά.
Μια πόρνη μας θυμίζει ότι μπορεί στην καρδιά ενός μαθητή να κρύβεται ένας προδότης και στην καρδιά μιας αμαρτωλής γυναίκας όλη η ομορφιά της γης.
Που ακούστηκε ξανά, μία «πόρνη», πρότυπο των πιστών της εκκλησίας; Δεν το αντέχουν αυτό οι θρησκευόμενοι εραστές το νόμου και του τύπου. Γιατί έχουν μάθει όλα στην ζωή τους, να τα μετράνε με την μεζούρα του "πρέπει", με το ζύγι του νόμου, με την τάξη του φαίνεσθαι και όχι του είναι.
Η εφαρμογή των εντολών του Θεού, είναι γι αυτούς μια μεγάλη κρυψώνα, ένα οχυρό του «εγώ» τους, που πρέπει να τραφεί με αυτοεπιβεβαίωση, με νίκες και επιτυχίες.
Οι «ευσεβιστές» ζητάνε να νικήσουν τον Θεό και όχι να νικηθούν από την αγάπη Του. Η Βασιλεία Του Θεού γι αυτούς, είναι κατόρθωμα και κατάκτηση, ποτέ δωρεά και έλεος.
Όμως ο Θεός πατέρας του Χριστού, είναι παράξενος και παράδοξος. Αγαπά τις εκπλήξεις και τις ολικές ανατροπές. Γι αυτό η Βασιλεία Του, είναι μια ολική ανατροπή των αντιλήψεων και πεποιθήσεων μας.
Στην Βασιλεία του Θεού, δεν θα υπάρχουν τέλειοι αλλά μετανοούντες, όχι άψογοι αλλά ειλικρινείς, όχι ατσαλάκωτοι αλλά τσακισμένοι από τα βάσανα της ζωής. Συντετριμένοι και ταλαιπωρημένοι, κουρασμένοι και βασανισμένοι, απελπισμένοι και προδομένοι, πενθούντες και θλιμμένοι, 
όλοι οι σταυρωμένοι της γης και της ιστορίας, θα ενωθούν στο πρόσωπο Του Χριστού με την Χαρά και το Φως του Θεού. Δεν θα μείνει κανείς έξω του Νυμφώνος. Κανείς έξω από το πανηγύρι της Δόξα του Θεού.
Όσο εμείς θα επιμένουμε να πιστεύουμε στις «αρετές» και την «ηθική» μας, στις νίκες και πνευματικές επιτυχίες μας, τόσο ο Θεός θα γεμίζει τον ουρανό με πόρνες και τελώνες. «αμήν λέγω υμίν ότι οι τελώναι και αι πόρναι προάγουσιν υμάς εις την βασιλείαν του Θεού»

16 Απρ 2022

Στις σιωπές μας απαντά η Παναγία....


Κάθε χρόνο που στην εκκλησία λέμε τους Χαιρετισμούς της Παναγίας, υπάρχει μια φράση που με συγκλονίζει, «Χαίρε σιγής δεομένων πίστις…». Χαίρε Παναγία μου, εσύ που ακούς τις προσευχές εκείνων που σιωπούν. Εκείνων των ραγισμένων που δεν έχουν λόγια να σου πουν αλλά εσύ ακούς τις κραυγές τους.
Πόσες φορές δεν στάθηκα μπροστά στην εικόνα Της, στο καντήλι της και δεν είχα τίποτε απολύτως να της πω. Κενό, τίποτα, όλος, μάτια, όλος δάκρυα..

Λέξη δεν έβγαινε από τα ξεραμένα χείλη μου. Λέξη από τα ταραγμένο μου μυαλό. Είναι τότε που ο πόνος σε κλειδώνει, που σε παγώνει στον πιο βαρύ χειμώνα της καρδιάς σου. Σιωπή, βλέμμα κενό, καρδιά παραλυμένη.
Όταν πονάς δεν μιλάς, σιωπάς και είναι τόσο δυνατές οι κραυγές σου που δεν ακούγονται.
Έχω δει χείλη να πάλλονται δίχως να μιλάνε. Φωνές να βραχνιάζουν δίχως να λένε λέξη. Όλος ο άνθρωπος γίνεται μάτια, όλο το σώμα μια κραυγή, μια φωνή δίχως ήχο. Σιωπή, σώμα σε στάση προσευχής, σε κατάσταση αναμονής...
Πόσες φορές προσευχήθηκα σε αυτή την απόλυτη σιωπή. Σε αυτά τα κρύα πατώματα της μοναξιάς σε νύχτες που έμοιαζαν αξημέρωτες. Μόνη παρέα το εικόνισμα της Παναγίας, μια αγκαλιά, ένα χάδι Μάνας, μια ζεστή αγκαλιά και ένας ήχος στο αυτί «σσσσσσς, όλα θα πάνε καλά…….».
Αυτή είναι η Παναγία, που ακούει τις προσευχές των σιωπηλών, που ενώ δεν μιλάς ξέρει τι λες, που δίχως να εξηγείς ξέρει τι νιώθεις και σε καταλαβαίνει.
Σε αυτή την μάνα της σιωπής προσευχήθηκα και σήμερα, προσευχηθήκαμε όλοι, ακόμη και αυτοί που δεν πήγαν εκκλησία. Άκουσε τις σιωπές μας, ένιωσε τα πένθη και τις απώλειες μας. Τις θλίψεις και τα άγχη μας, τους φόβους και πανικούς μας, τις ματαιώσεις και απογοητεύσεις μας.
Και να είστε για ένα σίγουροι, όσο οι άνθρωποι θα σας σταυρώνουν ο Θεός θα σας ανασταίνει. Όσο οι άνθρωποι θα σας πληγώνουν ο Χριστός θα σας συντροφεύει, όσο οι άνθρωποι θα ματαιώνουν τα όνειρα σας, η Παναγία θα γίνεται η πλατυτέρα της καρδιάς σας, που μέσα στο πλάτεμα της αγκαλιά Της θα χωράμε όλοι, προδότες και προδομένοι…

6 Μαρ 2022

Για να προχωρήσουμε πρέπει να συγχωρήσουμε....


Αύριο είναι Κυριακή της Τυρινής, και η εκκλησία μας πριν μπούμε στην μεγάλη Τεσσαρακοστή μας ζητάει να κάνουμε μια πράξη που θα δώσει νόημα στην νηστεία και τις προσευχές μας. Να συγχωρήσουμε. Μονάχα μια καρδιά που συγχωρεί κι αγαπά μπορεί να αισθανθεί τα βήματα του Θεού μέσα της. 


Οι άνθρωποι δυσκολευόμαστε να συγχωρήσουμε για πολλούς λόγους, κυρίως όμως από φόβο. Ο φόβος μας κάνει να αμυνόμαστε, να κλεινόμαστε να βγάζουμε αγκάθια και στο τέλος να πληγωνόμαστε και να πληγώνουμε. 

 

Κι όμως η συγχώρεση είναι ένας δρόμος προς την ευτυχία, την ολοκλήρωση, την εξέλιξη και ωρίμανση της ύπαρξης μας. Η συγχώρεση δεν είναι απλά μια άγευστη και άοσμη ηθική. Ένα πρέπει. Ένας ακόμη φόβος απέναντι στην τιμωρία του Θεού. 


Επιλέγω την συγχώρεση γιατί έτσι αισθάνομαι να μεγαλώνει ο Θεός μέσα μου, να πλαταίνω κι ανθίζω ως ύπαρξη. Να γεμίζω φως και χαρά. Θες να είσαι χαρούμενος, υγιής, λαμπερός και φωτεινός, να αισθάνεσαι το πνεύμα σου να μεγαλώνει, να ανθίζει και να ομορφαίνει; Μάθε να αγαπάς και να συγχωρείς. 

Αυτό δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση ότι ζεις δίχως όρια αλλά ότι ζεις δίχως κακία. Δεν σημαίνει ότι ξεχνάς αλλά ότι προχωράς. Πας παρακάτω την ζωή σου, αλλάζεις σελίδες, γράφεις πάνω σε νέο πίνακα την διαδρομή της ύπαρξης σου. Δίχως τοξικά συναισθήματα, εκδίκησης και μνησικακίας, δίχως τα ψυχικά σακιά που γονατίζουν τα βήματα της ψυχής σου. Ξεφορτώσου κάθε τοξικό συναίσθημα που σε αρρωσταίνει ζήσε πιο κοντά σε αυτό που σε έφτιαξε ο Θεός να είσαι, φως και χαρά. 


Θυμάμαι μια φορά συνάντησα έναν ευλογημένο άνθρωπο του Θεού, έναν μοναχό, που όταν σου μιλούσε ένιωθες την ανάσα του να σκορπά μια απίστευτη ευωδία, σαν άρωμα δεκάδων ανθισμένων ρόδων. Ήταν τόσο γλυκός και θετικός, ξεκουραζόσουν κοντά του, διότι είχε συγχωρέσει μέσα του, δηλαδή είχε κάνει χώρο ανάπαυσης στις σκιές και τα τραύματα του. Είχε κάνει ειρήνη με τον εαυτό του και με εκείνους που τον πίκραναν. 

 

Όταν συγχωρώ καλούμε να χωρέσω μέσα μου εκείνους που δεν ταιριάζουν μαζί μου ή εγώ δεν ταιριάζω με αυτούς. Να χωρέσω μέσα μου, εκείνος που με δυσκόλεψαν ή με πόνεσαν, να τους δώσω χώρο στην καρδιά και την ζωή μου. Να πω «έλα πατέρα, έλα μητέρα, έλα φιλέ, έλα συνάδελφε, ή προϊστάμενε, κάθισε και εσύ μέσα μου. Έχει χώρο και για σένα…». 


Αυτό σημαίνει συ-γχωρώ, ότι δίνω τον χώρο που πρέπει να εχει ο καθένας στην καρδιά μου. Εγώ τον τοποθετώ. Δηλαδή αρχίζω να αναγνωρίζω ότι όλοι αυτοί που είδα, γνώρισα και συνδέθηκα μαζί τους, παίζοντας κάποιο ρόλο στην ζωή μου, δεν ήταν τυχαία πρόσωπα. Όλοι κάτι με δίδαξαν, κάτι μου έμαθαν, κάτι εξυπηρέτησαν, κάπου με ζόρισαν ή με ευλόγησαν. Πάντες υπήρξαν δάσκαλοι μου, που επέτρεψε ο Θεός να έρθουν στην ζωή μου και εγώ να μπω στην δική τους, ώστε μέσα από μια δύσκολη ή ευλογημένη αλληλεπίδραση να δώσουν και να πάρουν μαθήματα ζωής. 


Είμαστε όντα που πορευόμαστε προς την Βασιλεία του Θεού, και στο δρόμο μας πρέπει να λάβουμε μαθήματα πνευματικής εξέλιξης. Κάθε πρόσωπο, κάθε εμπειρία και γεγονός, είναι και μια πρόσκληση και πρόσκληση σε μάθημα αθανασίας. 

Γι’ αυτό πρέπει να συγχωρήσουμε, για να προχωρήσουμε…..

Μας περιμένει η ζωή, μας περιμένει ο ουρανός...


π. Χαράλαμπος Λίβυος Παπαδόπουλος 

3 Μαρ 2022

Μην αφήσεις το φόβο να σε σκοτώσει πριν το κάνει μια σφαίρα.

 

Περνάμε πολύ δύσκολες στιγμές ως πλανήτης, ως άνθρωποι και κοινωνίες. 

Για ακόμη μια φορά ως ανθρωπότητα ανοίξαμε την πόρτα της κόλασης και μύρισε θάνατος. 

Αίμα και σάρκες ανθρώπων, ψυχές χαμένες και όνειρα στο απόσπασμα. 

Νιάτα, όμορφα κορμιά και μάτια γεμάτα πόθο για ζωή, κυρτωμένα στο φόβο, παραμορφωμένα στην σήψη του θανάτου, χαμένα στους δρόμους της ανθρώπινης κακίας. 


Γέροντες, παππούδες και γιαγιάδες, που χρόνια πάλεψαν με την ζωή και περίμενα το γήρας να ξεκουράσουν τις αντοχές του, σκοτώνονται ως άχρηστα αντικείμενα στην μηχανή της εξουσίας, της δύναμης και του πλούτου. 


Για ακόμη μια φορά το σκοτάδι που κουβαλάμε στις ψυχές μας, δεν μπόρεσε να γίνει Φως όπως μας ζήτησε ο Χριστός. Για ακόμη μια φορά επιλέξαμε το θάνατο αντί την ζωή. Την δύναμη και εξουσία, αντί τον έρωτα και την αγάπη. 


Αντί να ερωτευθούμε δολοφονούμε. Αντί να ζήσουμε πεθαίνουμε. Αντί να κάνουμε έρωτα, να αγκαλιαστούμε, να μιλήσουμε και να διαφωνήσουμε, να παίξουμε και να δημιουργήσουμε, να ονειροτούμε και να ματαιωθούμε, να πέσουμε και να σηκωθούμε, να κάνουμε όλα αυτά που ομορφαίνουν το ταξίδι της ύπαρξης, δολοφονούμε και διώχνουμε την χάρη του Θεού από τις ζωές μας και ολάκερη την κτίση. 


Το πιο φοβερό, ότι σε λίγο καιρό όλοι αυτοί οι εραστές της εξουσίας και του θανάτου, θα πλύνουν τα χέρια τους από το αίμα των αθώων και θα κάτσουν σε κάποιο πλούσιο τραπέζι διαπραγματεύσεων. Θα μοιράσουν και πάλι εξουσία και χρήμα, θα συνεχίσουν να γελούν, να τρώνε και να πίνουν, να αγκαλιάζουν τα παιδιά τους και να κάνουν διακοπές, την ίδια στιγμή που χιλιάδες άνθρωποι θα είναι νεκροί για ένα τίποτα….. Αυτό με τρελαίνει και θέλω να σας το εξομολογηθώ. 


Πρέπει όμως να αντισταθούμε. Σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να αφήσουμε το πόλεμο και το σκοτάδι τους να μας οδηγήσει στην απόγνωση. Πρέπει να είμαστε καλά για τους σταματήσουμε:


• Να προσευχόμαστε. Να ησυχάσουμε το νου μας. 

• Να είμαστε ο ένας κοντά στο άλλον. Να ακούμε, να μιλάμε, να νιώθουμε. Να αγκαλιαζόμαστε να αγαπάμε και ερωτευόμαστε. 

• Να κοιμόμαστε καλά, να τρώμε σωστά, να περπατάμε πολύ. 

• Να μετέχουμε σε διαμαρτυρίες και διαδηλώσεις, να μην μένουμε αδρανείς. Να "χτυπάμε" το κακό όπου το βρούμε. 

• Να κάνουμε αυτό που αντέχουμε και μπορούμε σήμερα, αύριο έχει ο Θεός. Να το κάνουμε όμως. Μην αναβάλεις γι’ αύριο αυτό που σήμερα μπορεί να γίνει. 

• Πες ένα «σ αγαπώ» ένα «συγνώμη» σήμερα, αύριο μπορεί να είναι αργά.

• Μην αφήσεις το φόβο να σε σκοτώσει πριν το κάνει μια σφαίρα. Δήλωσε παρόν, ζήσε την κάθε μέρα, κάθε στιγμή σαν να είναι η τελευταία πριν την αιωνιότητα. Πίστεψε με ότι ζήσεις εδώ θα πάρεις μαζί σου εκεί, και φρόντισε να φύγεις με φως, καλοσύνη και χαρά στην καρδιά σου, γιατί ότι έζησες εδώ θα αποτυπωθεί αιώνια στην ψυχή σου. 


Κράτα γερά αδελφέ και αδελφή μου, στο τέλος θα κερδίσει και παλι ο Χριστός και η ζωή. Το σκοτάδι υπάρχει γιατί εμείς δεν ανάψαμε το Φως.

1 Μαρ 2022

Άλλο αγάπη κι άλλο ενοχή…


 

Ο άνθρωπος είναι δημιούργημα της αγάπης του Θεού και δεν μπορεί να ολοκληρωθεί έξω και πέρα από την αγάπη. Στην αγάπη ψηλώνει, πλαταίνει κι ανθίζει. Ο άνθρωπος για να ολοκληρωθεί χρειάζεται να αγαπήσει και να αγαπηθεί. Σε κάθε μορφή σχέσης πρέπει να δώσουμε και να πάρουμε αγάπη. Διαφορετικά δεν ζούμε αλλά καταστροφικά επιβιώνουμε. Μυρίζουμε θάνατο. 

Μέσα σε μια σχέση λοιπόν καλούμαστε να νιώσουμε και να μας νιώσουν, να δώσουμε και να πάρουμε, να αγαπήσουμε αλλά και να αγαπηθούμε. Κάθε τι μονόπλευρο είναι προβληματικό, δεν έχει αρμονία. Το να δίνεις μόνο σε κάνει θύμα και εξαρτημένο, αλλά και το να παίρνεις μονάχα, σε παραμορφώνει σε νάρκισσο και τύραννο. Όταν δίνεις και λαμβάνεις ολοκληρώνεσαι. 

Το δόσιμο όμως θέλει προσοχή. Διότι πολλές φορές δίνουμε απομακρυσμένοι από το κέντρο μας. Δηλαδή από την αλήθεια του εαυτού και της ψυχής μας. Ο Χριστός μας λέει ότι θα πρέπει να αγαπήσεις τον άλλον ως τον εαυτό σου. Που σημαίνει δυο πράγματα: οτι πρέπει να αναγνωρίσεις τις πραγματικές ανάγκες του εαυτού σου και από την άλλη να τον αγαπήσεις. Τότε μονάχα η αγάπη που δίνεις στο άλλον έχει υγεία. Δηλαδή δεν είναι χρηστική και χειριστική ή δεν είναι θυματοποιημένη και εξαρτησιακή. 

Κάθε μορφή λοιπόν αγάπης που δίνεται δεν μπορεί να είναι προϊόν ενοχής. Δεν μπορείς να λες ότι αγαπάς τον άλλον ενώ στην πραγματικότητα τον λυπάσαι, νιώθεις θύμα ή εξάρτηση. Διότι όταν αισθάνεσαι ένοχος για κάθε τι που του συμβαίνει τότε δεν τον αγαπάς, απλά μεταφράζεις τα πάντα στο χώρο που ζεις και αναπνέεις σε ευθύνη δική σου. Ακόμη και την συναισθηματική ή σωματική απομάκρυνση σας. 

Όταν η μαμά δεν ήταν καλά έφταιγες εσύ. Εσύ που την στεναχώρησες. Όταν ο μπαμπάς είχε νεύρα έφταιγες εσύ που τον έβγαλες εκτός εαυτού, κι όταν οι δυο τους μάλωναν ήσουν ένοχη εσύ γιατί εάν ήσουν καλό κορίτσι οι γονείς θα ηταν αγαπημένοι. 

Κάθε φορά που ως παιδιά ξεφεύγαμε από αυτό που ήθελαν οι γονείς μας και πηγαίναμε να πράξουμε σύμφωνα με τις δικές μας ανάγκες, ερχόταν η φωνή που έλεγε, «κοίτα πως έκανες τώρα τι μαμά;», «κοίτα πως στεναχώρησες τώρα τον μπαμπά;», «δεν είμαστε καθόλου περήφανοι για σένα, μας έκανες ρεζίλι, μας στεναχώρησες…». 

Ασυνείδητα, το βάρος αυτής της φωνής γράφτηκε βαθιά μέσα μας σαμποτάροντας την ενήλικη ζωή μας, μην αφήνοντας να νιώθουμε και να πράττουμε ελεύθερα εκείνο που πραγματικά μας εκφράζει. 

Νομίζεις ότι αυτή η παιδική εκμάθηση ενοχής θα εκλείψει όταν παντρευτείς ή κάνεις μια σχέση; Σαφέστατα και όχι. Και εκεί θα αναπαράγεις το ίδιο μοντέλο ένοχης "αγάπης". 

Θα είσαι ο άνθρωπος που τα δίνει όλα, που γίνεται χαλί να τον πατήσεις, που σπαταλάει κάθε ανάσα οξυγόνου του με αποτέλεσμα να μην ζει, όχι γιατί αγαπάει αλλά γιατί δεν πρέπει φταίει. 

Μα μην φταίει που ο άλλος έχει παράπονα, να μην φταίει που ο άλλος δεν έχει όρεξη, να μην φταίει που ο άλλος κάθεται όλη μέρα σκυφτός και σκυθρωπός και δεν του δίνει τίποτα χαρά στην ζωή του, που δεν πάνε καλά τα παιδιά στα μαθήματα που υπάρχουν οικονομικά προβλήματα που δεν υπάρχει χαρά και ενθουσιασμός στην σχέση, που δεν γίνεται σεξ, που μαραζώνετε και οι δυο και χάνεται το δώρο του Θεού που λέγεται ζωή. Φόβος, λύπηση και ενοχή, είναι τρία τοξικά συναισθήματα που αργά η γρήγορα θα αρρωστήσουν την σχέση αλλά κυρίως την ίδια την ψυχή σας. 

Η αγάπη όμως είναι φως, ούτε ενοχή, ούτε λύπηση, πολλω δε μάλλον φόβος. Η αγάπη είναι πράξη ελευθερίας. Μοίρασμα ομορφιάς. Δεν αγαπάμε επειδή πρέπει αλλά γιατί επιλέγουμε να αγαπήσουμε κάποιον και να μοιραστούμε μαζί του ολάκερη της ζωής μας. 

Καμία υγιής σχέση δεν μπορεί να κτιστεί και ν΄ ανθίσει πάνω στην λύπηση, τον φόβο και την ενοχή. Δεν μένουμε μαζί με κάποιον ή κάποια επειδή νιώθουμε ενοχές ή λύπηση. Αλλά επειδή τον θαυμάζουμε, μαζί του εξελισσόμαστε, αλληλοσυμπληρωνόμαστε, μας δίνει και του δίνουμε, μας γεμίζει και τον γεμίζουμε, αγαπάμε το φως και τα σκοτάδια του, είμαστε σε μια συνεχή δημιουργική αλληλεπίδραση, σε συνεχή μαθήματα ζωής και θανάτου. Είμαι μαζί με τον άλλον, όχι γιατί είναι τέλειος αλλά γιατί δεν είναι βαρετός και συνεχώς μέσα σε συνθήκες θανάτου εκείνος μου μεταφέρει μικρές καθημερινές εκπλήξεις ζωής. Όχι δεν είναι ο Θεός μου, αλλά είναι ένας σημαντικός σύντροφος που αξίζει να ζω μαζί του, το δώρο που λέγεται ζωή. 

 

π. Λίβυος 

 

 

 

 

 

21 Φεβ 2022

Σκέψου εάν αύριο ήταν η τελευταία μέρα της ζωής σου...


Σκέψου εάν αύριο ήταν η τελευταία μέρα της ζωής σου,
ποια σημασία θα είχαν όλες αυτές οι σκέψεις που σήμερα σε τυράννησαν;
Τι αξία θα είχαν όλα αυτά που σε παίδεψαν και σε έκαναν καθημερινά να χάνεις όλη την ομορφιά και ενέργεια της ψυχή σου; Γλιστράει η ζωή από τις παλάμες μας και την καταπινει ο θάνατος.
Ξέρεις τι θα έκανες εάν αύριο έφευγες από αυτή την ζωή; Θα έκλαιγες και θα γελούσες μαζί.
Θα έκλαιγες για όλα αυτά που είχες και δεν τα κοίταξες ποτέ.
Για όλες τις στιγμές που σκεφτόσουν και δεν έζησες.
Για τα μαθήματα ζωής που σου πρόσφερε ο Θεός και εσύ αρνήθηκες, γιατί νόμιζες ότι ήξερες καλύτερα από Εκείνον.
Για όλες τις φορές που η αγάπη χτυπούσε την πόρτα της καρδιά σου και εσύ ή αργούσες ή δεν ήθελες να ανοίξεις.
Για όλα τα δώρα που σου έδωσε ο Θεός και δεν άνοιξες ποτέ να Τον ευχαριστήσεις.
Για όλες τις δολοφονημένες στιγμές, ώρες και μέρες που δεν ήσουν παρόν στην ζωή σου.
Για τα παιδιά σου, που μεγάλωσαν και δεν το κατάλαβες.
Για του φίλους που έφυγαν και δεν αγκάλιασες.
Για όλους εκείνους που δεν τους είπες «σ αγαπώ…»
Για την ζωή που σου δωρίστηκες και σπατάλησες.
Αλλά σαν βγεις από το σώμα σου και εισέλθεις σε αυτό το γλυκύ και ιλαρό φως, γεμάτο χαρά και αιωνιότητα, θα γελάσεις κι' όλας. Και ξέρεις γιατί; Διότι θα βρεθείς προ εκπλήξεων μεγάλων.
Θα είναι σχεδόν ανέκδοτο, όταν στον παράδεισο δεν θα δεις όλους αυτούς που είχες σίγουρους για εκεί, και θα δεις εκείνους ακριβώς που δεν περίμενες ποτέ ότι ο Θεός θα είχε διαλέξει για αιώνια παρέα Του.
Η τελευταία όμως πιο μεγάλη έκπληξη θα υπάρξει όταν μέσα από αυτό το Φως θα ακουστεί η φωνή Εκείνου, «Γιατί τυράννησες και τυραννήθηκες τόσο πολύ. Γιατί φοβήθηκες να ζήσεις το δώρο της ζωής; Δεν κατάλαβες ότι εγώ δεν είχα καμία σχέση με όλα αυτά που σου είπαν άλλοι για Εμένα; ». Αυτό το τελευταίο όσο μεγαλώνω το πιστεύω όλο και περισσότερο.
...................................................................................................

8 Φεβ 2022

Ησύχασε με την αλήθεια του Θεού μέσα σου…



Δεν χρειάζεται να ζεις μέσα στο άγχος και τον φόβο. 
Δεν είσαι εδώ κατά λάθος. Κάποιος σε αγάπησε πριν γεννηθείς και θέλησε να έρθεις στην ύπαρξη. Να υπάρξεις, για τώρα, για αιώνια. Δεν θα πεθάνεις ποτέ, γιατί πέθανε και αναστήθηκε για σένα ο Χριστός.  

Για μερικά μόνο χρόνια θα χρειαστεί να μπεις στο χώρο και τον χρόνο, ώστε να μάθεις ότι χρειάζεσαι για το μεγάλο ταξίδι στο Φως του Θεού. 

Θα φορέσεις ρόλους, αλλά δεν θα είσαι εσύ. 
Θα σου δώσουν όνομα κι αριθμό μα δεν θα είσαι εσύ. 
Θα μάθεις μια δουλειά και θα ζήσεις κάπου εκεί στην γη μα δεν θα είσαι εσύ. 
Ίσως πονέσεις και πληγωθείς, μα δεν θα είσαι εσύ. 
Ίσως πνιγείς σε μέριμνες και φροντίδες της γης, στο άγχος και το φόβο μα δεν θα είσαι εσύ. 

Γιατί εσύ δεν είσαι οι ρόλοι σου, η ταμπέλα που σου έβαλαν, η ετικέτα που κρέμασαν στο μέτωπο σου, εσύ είσαι φως, εικόνα Θεού, μέσα σου ζει ο Χριστός, είσαι παιδί δικό Του.

Μέσα σου πάντα ήσουν καλά, ήρεμος και γαλήνιος, αλλά ο φόβος και τα τραύματα δεν σε άφησαν να το νιώσεις και να το καταλάβεις ότι εσύ δεν είσαι αυτό που είπαν οι άλλοι για σένα αλλά Εκείνο που επέλεξε ο Θεός, αιώνια δικός Του και δική Του. 

Πρέπει να καταλάβεις, να νιώσεις και να αισθανθείς ποιος είσαι, ποια είσαι, να εμπιστευτείς τον Θεό και τότε δεν χρειάζεται να ανησυχείς για τίποτα. Σε κρατάει αγκαλιά κι ας νομίζεις ότι περπατάς. 

Αυτός ο κόσμος είναι έργο του Θεού. Η ζωή στην οποία ήρθες δεν θα τελειώσει ποτέ, άρχισε άλλα δεν έχει τέλος γιατί έτσι θέλησε Εκείνος. 

Άρχισε να χαίρεσαι τις χαρές της ζωής είναι δώρο, μη φοβάσαι τις θλίψεις είναι μαθήματα, μην τρομάζεις στον θάνατο είναι πέρασμα.  

Νιώσε αυτό που στα αλήθεια είσαι, πίστεψε στο Θεό που ονειρεύεται μέσα σου και σε θέλει χαρούμενο. 

Η ειρήνη είναι μέσα σου, η αγάπη είναι μέσα σου, δεν χρειάζεται να πας πουθενά για να βρεις τον Θεό, γιατί είναι μέσα σου.

Η σκάλα που οδηγεί στο παράδεισο είναι μέσα στην καρδιά σου λέει ο Αγιος Ισαάκ ο Σύρος. 

Περπάτησε την. Μην βιάζεσαι. Σκαλί σκαλί, σιγά σιγά και ήμερα. Δεν σε κυνηγάει κανείς, δεν σε απειλεί και φοβίζει κανείς, είναι η δική σου σκάλα είναι η οδός του Ουρανού, σε περιμένει ο Χριστός στην άκρη της γεμάτος Φως και χαρά. 

Δεν χρειάζεται να πας στους ουρανός να τον βρεις ήρθε Εκείνος στην γη. Δεν χρειάζεται να ψάξεις αλλού να συναντηθείτε, ζει μέσα σου, ζει στον αδελφό σου, ζει στην Εκκλησία Του, που είναι όλο το Σύμπαν. Κοίτα μεσα σου και πάρε ανάσες από την Πνοή του Θεού που ανασαίνει στην ψυχή σου. Εκείνος ήταν, είναι και θα είναι πάντα εκεί, φρόντισε να μην λείπεις εσύ.