31 Ιουλ 2020

Όταν νηστεύεις, να ευχαριστείς και να χαμογελάς...


Από αύριο μπαίνουμε σε μια πανέμορφη περίοδο, νηστείας, προσευχής και περισσότερης μετοχής στην Θεία Λειτουργία. Όλα αυτά με κέντρο ένα λατρεμένο γυναικείο και μητρικό πρόσωπο, εκείνο της Παναγία μας. Πόση αγάπη έχουμε πάρει και πόσο αγάπη νιώθουμε ότι πρέπει να της δώσουμε ως ένα τεράστιο ευχαριστώ για όλα. Γι’ αυτά που ξέρουμε ότι μας πρόσφερε και συνεχίζει να μας προσφέρει μα ιδιαιτέρως για όλα εκείνα που δεν τα γνωρίζουμε και πιστέψτε με είναι τόσο πολλά. Μεγάλη η προστασία της. 


Λένε κάποιοι πατέρες της εκκλησίας ότι όταν χωριστεί προσωρινά η ψυχή από το σώμα μας, θα δούμε σαν ταινία να περνάει από μπροστά μας, η πρόνοια και παρουσία του Θεού στην ζωή μας. Πόσες φορές μας φρόντισε και μας προστάτεψε, πως και γιατί έκανε ότι έκανε. Και τότε σίγουρα θα αντιληφθούμε τι σήμαινε η σκέπη και προστασία της Παναγίας μας. Θα τα καταλάβουμε όλα, όχι με το μυαλό, αυτό πιστέψτε με νιώθει τα πιο λίγα. Αλλά με μια άλλη, ετέρα γνώση, πέρα της συμβατικής. 


Οπότε από αύριο νηστεία και προσευχή. Της το χρωστάμε αυτό το ευχαριστώ, ψυχή και σώματι. Στο ευχαριστώ να μετέχουμε ολόκληροι ως υπάρξεις Να είναι εμποτισμένος ο όλος ο εαυτός μας στην ευχαριστία. Ψυχή και σώματι. Να διαβάζουμε την παράκληση της και να κάνουμε μετάνοιες. Να συμμετέχει και το σώμα μας σε αυτή την ένδειξη αγάπης και δοξολογίας προς τον Θεό και την Παναγία μας. 


Και να προσέξουμε τα εξής: όχι επειδή θα σταματήσουμε να τρώμε κρέας να αρχίσουμε να «τρώμε» τους συνανθρώπους μας. Προσοχή στην κατάκριση. Λίγα λόγια, πολλά χαμόγελα. Ούτε να τρώμε πολύ. Λίγο φαγητό, όχι πολλά πολλά. Να σηκωνόμαστε από το τραπέζι δίχως να νιώθουμε φουσκωμένοι και γεμάτοι. Να μένει μια αίσθηση «πείνας» έτσι ώστε να ζητάμε να μας χορτάσει ο Θεός. Δεν αλλάζουμε φαγητά στο τσικάλι. Νηστεύουμε. Άλλο πράγμα αλλάζω διατροφή, και αντί κρέας τρώω καραβίδες και ότι σόγια έχει εναπομείνει στον πλανήτη, κι άλλο νηστεύω, που σημαίνει άσκηση και στέρηση. Πεινάμε δηλαδή λιγάκι. 


Και να μην ξεχνάμε ότι κάνουμε, μα προσευχή είναι αυτή, νηστεία είναι, ότι τέλος πάντων άσκηση κι αν είναι, να χαμογελάμε. Μην είμαστε μέσα στην θλίψη και την μιζέρια, στην κακομοιριά και την γκρίνια. Εάν είναι να νηστεύεις κι από τα νεύρα σου να δέρνεις όλο το κόσμο, άστο καλύτερα. Το χαμόγελο δείχνει ότι χαίρεσαι αυτό που κάνεις, ότι ο Θεός αναπαύεται σε αυτά που πράττεις. 


Το χαμόγελο είναι μια προσευχή που κάνει το σώμα μας όταν χαίρεται η ψυχή μας. Είναι μια πράξη βαθιά πνευματική μέσα σε ένα κόσμο που κάνει τα πάντα για να μας λυπήσει.

 

30 Ιουλ 2020

Ο αυτόκλητος σωτήρας…

 


Θα έχετε δει φαντάζομαι αρκετές φορές, ότι αρκετοί μόλις αποκτήσουν σχέση με την εκκλησία, πάνε μερικές φορές σε κάποια αγρυπνία, πάρουν ένα κομποσκοίνι και αποκτήσουν γέροντα, αμέσως πλήττονται από το σύνδρομο του διαφωτιστή και σωτήρα των άλλων(το ίδιο εξίσου παθαίνουν κι αυτοί που πάνε ψυχοθεραπεία ή μετέχουν σε κάποια θεραπευτική ομάδα). 

 

Καφέ δε μπορείς πλέον να πιείς μαζί τους ή να κάνεις μια ανθρώπινη κουβέντα. Πολλώ δε μάλλον να του πεις τα λάθη ή τα προβλήματα σου. Αμέσως αρχίζουν να διδάσκουν, περί του ορθού και σωστού, περί αμαρτίας, σωτηρίας, κολάσεως και παραδείσου με μία τέτοια απολυτότητα λες και μόλις κατέβηκαν από τον ουρανό με μαδημένες φτερούγες. Ούτε ο ίδιος ο Θεός δεν θα ήταν τόσο απόλυτος. 

Ο αυτόκλητος απρόσκλητος «σωτήρας» ολημερίς διδάσκει, επιπλήττει, διορθώνει τις ζωές των άλλων, και γενικά ζητάει να τον προσέξουν πάντες μια κι εκείνος «ξέρει». Ξέρει βέβαια πάντα τα στραβά των άλλων και ποτέ τα δικά του. 

 

Νομίζω ότι δεν χρειάζεται ιδιαίτερη ανάλυση ώστε να αντιληφθεί κάποιος ότι ένας τέτοιος άνθρωπος σαφέστατα δεν έχει προχωρήσει πνευματικά άλλα ούτε και θεραπευμένος είναι. Θα χρειαστεί ακόμη αρκετό δρόμο, ώστε να εισέλθει στην ωριμότητα της πνευματικής ζωής, που διακρίνεται από ταπείνωση, σιωπή, σεβασμό στην ελευθερία του άλλου, στην μοναδικότητά και σε αυτό το ψυχικό timing, που είναι μυστήριο για την κάθε ψυχή. 

 

Άλλωστε εάν ζει μέσα μας ο Θεός και έχουμε προχωρήσει θεραπευτικά, θα γνωρίζουμε ότι η μέγιστη αρετή είναι η διάκριση. Δηλαδή να ξέρεις πόσο, πώς και πότε θα μιλήσεις σε κάθε άνθρωπο ξεχωριστά, γιατί ο Θεός δεν τσουβαλιάζει ούτε πετροβολά χριστιανικά…

26 Ιουλ 2020

"Οι κουρτίνες του Ερντογάν"


Τι έκρυψε ο Ερντογάν πίσω τις κουρτίνες που έβαλε στην Αγιά Σοφιά; Την ενοχή του κατακτητή και το μίσος του Ισλάμ στην αξία του ανθρώπου. Αλλά ας τα δούμε ένα ένα. Οι κουρτίνες του Ερντογάν κάλυψαν με το θράσος και την ασέβεια του κατακτητή το πρόσωπο της Παναγίας. Της Μητέρας του Χριστού. Δηλαδή εκείνης που έδωσε ύλη στον άυλο, εκείνης που έδωσε σάρκα στον άσαρκο Δημιουργό. Εδώ είναι και το πρόβλημα του Ισλάμ. Ότι είναι μια απόλυτα μονοφυσιτική αίρεση εικονοκλαστικής κακοδοξίας. 

 

Ο Ερτογάν και οι τούρκοι ισλαμιστές βάζουν κουρτίνα στο πρόσωπο της Παναγίας γιατί δε μπορούν να δεχθούν ότι ο Θεός γίνεται άνθρωπος με σκοπό ο άνθρωπος να γίνει Θεός. Δεν μπορούν να δεχθούν ότι η ύλη μπορεί κατά χάρη να θεωθεί. Το κτιστό να κοινωνήσει των ενεργειών του Ακτίστου. Για την Ορθόδοξη εκκλησία όμως αυτή είναι η πεμπτουσία της πίστεως της. Όλο το νόημα της θείας ενσαρκώσεως, αποκαλύπτεται ακριβώς εδώ: ότι η ύλη, το σώμα, ο άνθρωπος ως ψυχοσωματική ενότητα υπάρχουν με σκοπό την θέωση. Τα πάντα και οι πάντες θα ενωθούν με τον Χριστό διότι αυτός είναι το αρχέτυπο όλης της δημιουργίας.

 

Κι όμως αυτή την θεμελιώδη διδασκαλία της Ορθοδόξου Εκκλησίας, δεν την αγνοούν κακοδόξως μονάχα οι Ισλαμιστές αλλά και πολλοί Χριστιανοί. Διότι κάθε φορά που ένας χριστιανός υποτιμά τις ανάγκες και την αξία του ανθρωπίνου σώματος πέφτει στην αίρεση του μονοφυσιτισμού. Κάθε φορά που θεωρεί την ψυχή ανώτερη από το σώμα, εκφράζει την αίρεση του μανιχαισμού, και κάθε φορά που αρνείται την ζωή αυτή ως δώρο Θεού, ουσιαστικά αγγίζει τα όρια της αρνησιθεΐας, διότι ο Θεός αυτόν το κόσμο δημιούργησε και μας έδωσε ως παράδεισο χαρά και κοινωνίας. 

 

Η βασιλεία του Θεού δεν είναι εκμηδένιση του κόσμου αλλά μεταμόρφωση του σε καινή γη και καινό ουρανό. Η ύλη και η κτίση δημιουργήθηκε από το Θεό ως σημείο συνάντησης μαζί Του. Το σώμα μου είναι η γη που φανερώνεται ο Θεός. Σώμα χωρίς ψυχή είναι πτώμα αλλά και ψυχή δίχως σώμα είναι φάντασμα και σαφέστατα όχι άνθρωπος. Το συναμφότερο αυτών των δυο είναι ο άνθρωπος κατα τον Άγιο Γρηγόριο Παλαμά. 

 

Τέλος πέραν της θεολογικής ερμηνείας των κουρτινών του Ερντογάν, δεν πρέπει να ξεχνάμε και κάτι άλλο εξίσου σημαντικό. Ότι οι κουρτίνες φανερώνουν μια τεράστια ενοχή. Την ενοχή του κατακτητή. Όταν ως Ισλαμιστής μετατρέπεις μια εκκλησία του 537μ.χ σε τζαμί, ως τι μπαίνεις μέσα εκεί; Μα μονάχα ως κατακτητής. Κάθε φορά λοιπόν που η φωνή του ιμάμη θα ακούγεται στην Αγιά Σοφιά, θα δηλώνεται ευθαρσώς σε όλη την ανθρωπότητα ότι η Τουρκία ζει επι ξένων εδαφών ως βάρβαρος κατακτητής. Αυτό ίσως δεν αποτελεί ντροπή για την πολιτισμική ευαισθησία των Τούρκων, αλλά ίσως κάποια στιγμή αποτελέσει για την Δύση, όταν επιτέλους εκ νέου αναδομήσει την Χριστιανική ταυτότητα της.

 

π. Χαράλαμπος Λίβυος Παπαδόπουλος

25 Ιουλ 2020

Η ησυχία του νου και τα μηνύματα του Θεού…


 Ο Θεός μιλάει καθημερινά μαζί μας. Στέλνει διαρκώς τα μηνύματα του. Πως; Με πολλούς, διαφορετικούς και ενίοτε παράδοξους τρόπους. Κάποιες φορές μέσα στο νου, ως σκέψη και λογισμό. Άλλοτε μέσα από το σώμα μας. Μια ασθένεια, μια δοκιμασία είναι ένα μήνυμα αλλαγής. Μπορεί όμως και μέσα από έναν άνθρωπο, ένα φίλο ή απλό περαστικό. Σε κοινά και γνωστά μας μέρη, που δουλεύουμε και ζούμε. Αλλά και σε περιστασιακά. Κάπου πάμε να αγοράσουμε κάτι, να δούμε, να πιούμε και να φάμε. Και τότε κάτι ακούμε, βλέπουμε, μας λένε και παίρνουμε απαντήσεις σε θέματα που μας ταλαιπωρούν και ζητάνε λύσεις. Κανείς δεν ξέρει που, πότε και πως ο Θεός θα στείλει το μήνυμα και τις απαντήσεις του σε αυτά που μας ταλαιπωρούν. 


Το μεγάλο όμως ερώτημα, είναι γιατί ενώ ο Θεός μιλάει και επικοινωνεί μαζί μας, εμείς αυτό δεν το αντιλαμβανόμαστε; Γιατί δεν λαμβάνουμε τα μηνύματα του Θεού; Μα γιατί είμαστε κατειλημμένοι. Τι σημαίνει αυτό; Ότι η ύπαρξης μας, είναι διαρκώς απασχολημένη με πολλά και αλλότρια πράγματα και δεν αντιλαμβάνεται ότι ο Θεός στέλνει μήνυμα. Ας φανταστούμε ένα τηλέφωνο που καλούμε αλλά μας λέει ότι είναι κατειλημμένο. 


Ποιο είναι το μυστικό ώστε να λάβουμε τα μηνύματα του Θεού; Η ησυχία, η σιωπή. Να αφήσουμε το τηλέφωνο σε αναμονή. Με την προσευχή, και ιδιαιτέρως με την καρδιακή νοερά προσευχή, λέγοντας την ευχή, «Κύριε Ιησού Χριστέ Ελέησον με…», ησυχάσουμε το νου και να γλυκάνουμε την καρδιά μας. Σπάμε αυτό το συνεχές βραχυκύκλωμα μεταξύ νου και καρδιάς. Αυτή την ταύτιση του εαυτού μας με αυτό που σκεφτόμαστε ή νιώθουμε. 


Εάν φύγουμε από το νου θα καταλάβουμε ότι δεν είμαστε αυτό που σκεφτόμαστε. Αλλά κάτι πολύ βαθύτερο. Θα αντιληφθούμε ότι ο Θεός μιλάει διαρκώς, στέλνει σημάδια, μηνύματα, απαντά και διαλέγεται. Ας μαζέψουμε τον διαχυμένο εαυτό μας προς το κέντρο μας, μέσα μας. Ας τον σωματοποιήσουμε. Να φύγει από την φαντασία και τον μετεωρισμό. Να έρθει στο παρόν και στο τώρα της ζωής μας. 


Να έχουμε ανοιχτές τις αισθήσεις μας, να είμαστε σε εγρήγορση πνευματική ώστε τα πάντα να είναι αιτία δοξολογίας, ευχαριστίας, δοκιμασίας και φανέρωσης του Θεού. Ο Θεός φανερώνεται στα απλά και καθημερινά. Στο καθημερινό πεδίο του καθημερινού μας αγώνα. Εκεί βρίσκεται, αρκεί να είμαστε έτοιμοι να τον δούμε και να τον συναντήσουμε.

 

π. Χαράλαμπος Λίβυος Παπαδόπουλος

 

 

21 Ιουλ 2020

Η ταπείνωση δεν σιχαίνεται αυτό που είμαστε...

 
 
Πόσες ψυχές έχουν πονέσει και πληγωθεί από τον κακό χειρισμό ενός κληρικού στην εξομολόγηση; Πόσοι πήγαν να βρουν παρηγοριά και βυθίστηκαν ακόμη περισσότερη θλίψη και απόγνωση;
 
Μεγάλη η αμαρτία να έρχεται ένας άνθρωπος δίπλα σου, να σε εμπιστεύεται, να σου ανοίγει την καρδιά του, να φανερώνει τις ουλές και τα τραύματα του, και εσύ να βγάζεις μαστίγιο, να φοράς τήβεννο και να τον εξουθενώνεις. Να τον γεμίζεις φόβο και ανασφάλειες να τον βάζεις ακόμη περισσότερο να σιχαθεί τον εαυτό του.
 
Μα ο εαυτός, η ψυχή και το σώμα που τον βάζεις να σιχαθεί είναι «Εικόνα Θεού», είναι δημιούργημα του Θεού. Σκοπός της πνευματικής ζωής δεν είναι να σιχαθούμε αυτό που είμαστε αλλά να το αγαπήσουμε. Να το φωτίσουμε. Να το θεραπεύσουμε. Ο αμαρτωλός δεν είναι κακός αλλά άρρωστος. Δεν είναι θέμα ηθικό αλλά υπαρξιακό. Δεν υπάρχουν αμαρτωλοί και αναμάρτητοι αλλά θεραπευμένοι και αθεράπευτοι.
 
Δεν οδηγείς κάποιον στην ταπείνωση βάζοντας τον να βρίζει και να σιχαίνεται τον εαυτό του, αλλά συμφιλιώνοντας τον με αυτό που είναι και εκείνο που μπορεί να γίνει. Οδηγώντας τον, στην αποδοχή των τραυμάτων και χαρισμάτων του ως ενιαία δώρα της πρόνοιας του Θεού.
 
Ως δρόμους προς Εκείνον. Να μάθει να λέει «Σε ευχαριστώ Θεέ μου για όλα όσα μου χάρισες.. Κι αυτά που καταλαβαίνω κι εκείνα που δεν μπορώ να εξηγήσω…».
Ο πραγματικά ταπεινός δεν είναι αυτός που κακολογεί και μαστιγώνει τον εαυτό του για αυτά που δεν κατάφερε ή δεν πέτυχε. Αλλά εκείνος που βλέπει τι μπορεί να γίνει και που μπορεί να φτάσει με την βοήθεια Του Θεού.
Ταπείνωση σημαίνει να πιστεύω ότι τα πάντα, όσα έχω και δεν έχω είναι του Θεού.

π. Χαράλαμπος Λίβυος Παπαδόπουλος


16 Ιουλ 2020

Δεν θα μας σώσει η "τελειότητα" μας...


Όταν η εμπειρία των πατέρων της εκκλησίας, αναφέρει ότι η μετάνοια είναι μια ισόβια πράξη ζωής, δηλαδή ότι μια ζωή παλεύεις με τα πάθη σου, σίγουρα δεν το κάνει για να μας απογοητεύσει.
Αλλά για να μας προσγειώσει και να μας κάνει να καταλάβουμε ότι δεν θα σωθούμε γιατί γίναμε τέλειοι αλλά ταπεινοί και ειλικρινείς. 

Οι πατέρες έχουν επίγνωση της ανθρώπινης συνθήκης. Ξέρουν καλά τι σημαίνει άνθρωπος. Οι περισσότεροι λοιπόν από εμάς θα χρειαστούμε αγώνα και προσπάθεια απέναντι στα πάθη και τα σκοτάδια μας. Εντάξει υπάρχουν και κάποιες εξαιρετικές περιπτώσεις μετάνοιας και αλλαγών που ακριβώς επειδή είναι και σπάνιες ονομάζονται θαυμαστές. Όμως αυτές δεν είναι το σύνηθες, αλλά η εξαίρεση. 

Η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων, των πιστών, δεν θα καταφέρει να ξεπεράσει τα πάθη της. Πιο πιθανόν θα πεθάνουμε μαζί με κάποια από αυτά. Στην καλύτερη των περιπτώσεων με την Χάρη του Θεού θα μάθουμε να τα διαχειριζόμαστε. Να τα αποδεχόμαστε, όχι δικαιολογώντας τα αλλά κατανοώντας τα. 

Τώρα βέβαια το ηθικιστικό και νομικό κομμάτι του εαυτού μας, και της αλλοτριωμένης παραδόσεως μας, θα επαναστατήσει λέγοντας, "και πως θα σωθούμε;" Κοιτάξτε. Ευτυχώς που ο Θεός δεν έχει καμία σχέση με τις δικές μας αντιλήψεις και ψυχικές προβολές. Ευτυχώς που ο Θεός δεν ενεργεί με τα δικά μας κριτήρια δικαιοσύνης. 
Ευτυχώς που ο Θεός δεν περιμένει την τελειότητα μας, αλλά την αυθεντικότητα μας. Την ρεαλιστική αποδοχή των υπαρκτικών μας ορίων. Θεός ζητά την ανθρωπιά και ειλικρίνεια μας. 

Εκείνο που μπορεί να μας κλείσει την θύρα της Βασιλείας Του δεν θα είναι η αμαρτία μας, αλλά η υποκρισία και η ψευτιά μας. Ο απίστευτος κρυφός και φανερός εγωισμός μας, που πιστέψτε με ξέρει να κρύβεται καλά ακόμη και μέσα στις δήθεν αρετές μας.



30 Ιουν 2020

Η μετάνοια δεν είναι ενοχή....


Οποιαδήποτε μορφή μετάνοιας που έχει μέσα της ενοχή και απόγνωση, δεν είναι κατά Θεό. Η μετάνοια που κινείται από το Πνεύμα του Θεού έχει επίγνωση της καταστάσεως στην οποία βρισκόμαστε αλλά δεν οδηγεί στην απογοήτευση. Διότι το ίδιο Πνεύμα που σε οδηγεί στην μετάνοια το ίδιο σου αποκαλύπτει ότι ο Θεός σε αγαπάει πολύ. Ότι καμία αμαρτία δεν μπορεί να είναι τόσο μεγάλη ώστε να επισκιάσει το αμέτρητο έλεος του Θεού.

Οπότε ο Θεός δεν έχει ανάγκη από την απογοήτευση ή το αυτομαστίγωμα του εαυτού σου ώστε να φανερώσει το έλεος Του. Δεν τον συγκινεί εάν βρίζεις και κακολογείς τον εαυτό σου. Γνωρίζει καλά ότι αυτά τα κάνει ο πληγωμένος εγωισμός σου και όχι η αληθινή διάθεση για αλλαγή και μεταμόρφωση. Απλά δεν αντέχεις να βλέπεις την βιτρίνα σου σπασμένη και την εικόνα σου κουρελιασμένη. Αυτό σε κάνει να κλαις και να χτυπιέσαι. Ποιο δηλαδή; Ότι δεν είσαι αυτό που πίστευες και φαντασιωνόσουν.

Ας ακούσουμε τον Άγιο Ιωάννη της Κλίμακος που μας λέει ότι «τίποτε δεν υπάρχει ίσο ή ανώτερο από του οικτιρμούς του Θεού. Γι’ αυτό όποιος απελπίζεται σφάζει ο ίδιος τον εαυτό του…».

Τι σημαίνει αυτό; Ότι εμείς οι ίδιοι τυραννάμε τον εαυτό μας. Εμείς τον γεμίζουμε άγχος, ενοχές και πανικό. Βέβαια αυτήν την εικόνα περί Θεού δυνάστη και τιμωρού, φρόντισαν να την κτίσουν στην συνείδηση μας κάποιοι άνθρωποι της θρησκείας, που είχαν όφελος να είμαστε φοβισμένοι και ενοχοποιημένοι ώστε να μας ελέγχουν. Ας σκεφτεί ο καθένας μόνος του ποιοι και γιατί μας θέλουν έτσι. Σίγουρα αυτός δεν είναι ο Θεός.

Διότι ο Θεός μας έχει συγχωρήσει, δηλαδή μας έχει χωρέσει στο Αναστημένο σώμα Του προ των αιώνων, "καθὼς καὶ ἐξελέξατο ἡμᾶς ἐν αὐτῷ πρὸ καταβολῆς κόσμου.."*. Πριν έρθουμε στην ζωή είμαστε συγχωρεμένοι και σωσμένοι από τον Χριστό. Τι μένει λοιπόν σε εμάς; Να αποδεχθούμε αυτό το δώρο του Θεού. Να ζούμε με ευχαριστία και δοξολογία την κάθε μας στιγμή. Να φανερώνουμε με τις σκέψεις, τις αποφάσεις και επιλογές μας, με τον όλο βίο μας, ότι πιστεύουμε στον Χριστό που ήρθε στο κόσμο και Αναστήθηκε από τους νεκρούς. Μονάχα έτσι όταν έρθει ο θάνατος θα βρει μόνο τα κόκαλα μας αφού τα όνειρα μας θα τα έχουμε ζήσει. Άλλωστε αιωνιότητα σημαίνει να ζεις στα όνειρα του Θεού, στην προαιώνια σκέψη και βούληση Του.

*Εφεσίους 1.4

19 Ιουν 2020

Δεν υπάρχουν "τυχαία" παιδιά.....


Μπορεί να υπάρχουν «τυχαίοι γονείς» αλλά όχι τυχαία παιδιά. Μπορεί οι γονείς σου να μην σε είχαν στα σχέδια τους, να τους «έτυχες» αλλά ο Θεός σίγουρα σε είχε στα σχέδια του. Για τον Θεό δεν υπάρχει τύχη αλλά Πρόνοια. Οπότε κράτα αυτό, ότι δεν είσαι τυχαίος, δεν είσαι πεταμένος στην μέση του πουθενά, δεν προέκυψες απλά από ένα λάθος ή μια λάθος στιγμή. Δεν είσαι το λάθος μιας ζωής. 

Ο Θεός τα "λάθη" τα κάνει ευλογίες και ευκαιρίες. Είσαι μοναδικός για Εκείνον, είσαι κομμάτι του σχεδίου Του για την δημιουργία και Βασιλεία Του. Ήθελε να έρθεις στην ύπαρξη γι’ αυτό και δεν θα σε αφήσει να χαθείς. 

«Τη μέρα που γεννήθηκες δεν σού ‘κοψαν τον ομφάλιο λώρο ούτε σε πλύναν με νερό για να σε καθαρίσουν, δεν σ’ έτριψαν με αλάτι ούτε σε σπαργάνωσαν. Κανένα μάτι δεν σε λυπήθηκε [...] αλλά σε πέταξαν στα χωράφια, όταν γεννήθηκες, χωρίς για τη ζωή σου να νοιαστούν. Εγώ πέρασα από κοντά σου, σε είδα να κυλιέσαι μες στο αίμα σου, κι έτσι στην κατάσταση που βρισκόσουνα σου είπα: Ζήσε!». Προφήτης Ιεζεκιήλ

13 Ιουν 2020

Βλέπω αυτό που είσαι κι' όχι αυτό που κάνεις...


Να σε κρίνω από το λάθος σου; Όχι, γιατί έχεις κάνει και τόσα σωστά. 

Να σε κρίνω από το πάθος σου; Όχι γιατί έχεις και αρετές. 

Να σε κρίνω από τις αδυναμίες σου; Όχι γιατί έχεις και πολλά χαρίσματα. 

Να σε κρίνω από μια λάθος στιγμή; όχι γιατί τότε θα αδικήσω μια ολάκερη ζωή; 

Προτιμώ να βλέπω αυτό που μπορείς να γίνεις κι όχι εκείνο που είσαι. 

Κανένα λάθος και πάθος δεν είναι πάνω και πέρα από την αγάπη του Θεού. Τι είναι πιο μεγάλη η αμαρτία ή η αγάπη του Θεού; Το πάθος ή η Χάρις; Το λάθος ή το έλεος Του; 

Καμία αμαρτία δεν μπορεί να καταστρέψει αυτό που δημιούργησε ο Θεός. Η φύση μας είναι γεμάτη Θεό, όσα λάθη, πάθη και αμαρτίες κι αν κάνουμε αυτό δεν αλλάζει. Ο πιο μεγάλος αμαρτωλός κρύβει ολάκερο τον Θεό μέσα του. Ας το αντέξουν οι ηθικιστές. 

Τι μας χρειάζεται τότε η άσκηση; Μας χρειάζεται για να φανεί αυτό που πάντα υπήρχε στο βάθος της ύπαρξης μας. Η αλήθεια της φύση μας. Ότι είμαστε εικόνες Θεού. Ένα ξεσκόνισμα είναι η άσκηση να φύγει η σκόνη και η ακαθαρσία, να λάμψει ο χρυσός που κουβαλάμε στα στήθη μας.

10 Ιουν 2020

Ο Θεός ποτέ δεν εκδικείται για το παρελθόν....


«Ο Θεός ποτέ δεν εκδικείται για το παρελθόν αλλά φροντίζει για το μέλλον μας.»

Πόσοι άνθρωποι δεν μεγάλωσαν από παιδιά μαθαίνοντας ότι εκεί ψηλά στον ουρανό υπάρχει ένα αιμοβόρο τέρας που διψάει για αίμα για κακό και εκδίκηση. Ένας Θεός που κόβει γλώσσες μικρών παιδιών, χέρια και πόδια. Ένας Θεός που αστυνομεύει την ζωή των ανθρώπων και καταδικάζει σε αιώνιες κολάσεις αδύναμες υπάρξεις;
Πόσες ψυχές δεν τραυματίστηκαν, λύγισαν και έσπασαν κάτω από τις απειλές και τον μεταφυσικό εκφοβισμό ακόμη και των πιο ανθρώπινων εκδηλώσεων, όπως ο έρωτας, η αγάπη, η σεξουαλικότητα; Παντού ενοχές και φόβος. Απειλές και ταραχή. Ένας Θεός που μόνο να τον αγαπήσεις δε μπορούσες.
Είναι όμως αυτός ο Θεός που μας αποκάλυψε ο Χριστός; Είναι αυτός ο Πατέρας Του, εκείνος που «τόν ἥλιον αὐτοῦ ἀνατέλλει ἐπί πονηρούς καί ἀγαθούς καί βρέχει ἐπί δικαίους καί ἀδίκους»(Ματθ. 5, 45)
Θα μου πείτε τώρα πως σου ήρθαν όλα αυτά και τα γράφεις; Ναι, τα έχω πει πολλές φορές και τα έχω αναφέρει σε ομιλίες μου άλλες τόσες. Ωστόσο μελετώντας τους πατέρες της εκκλησίας κάθε φορά που πέφτω πάνω σε ένα κείμενο που μου θυμίζει το πόσο παραχαράξαμε και παραμορφώσαμε την αρχική διδασκαλία του Χριστού, νιώθω πάλι την ανάγκη να γράψω γι αυτά τα θέματα. 
Εδώ θα σας παραθέσω απλά και μόνο τι λέει ο Άγιος Ισαάκ ο Σύρος και σας υπόσχομαι ότι θα επανέλθω με κείμενα κι άλλων αγίων για να βεβαιωθείτε ότι έχουμε παραμορφώσει μέσα στο νομικισμό και τον ηθικισμό την αρχική διδασκαλία της εκκλησίας μας. 
«οι δοκιμασίες δεν επέρχονται ως εκδίκηση για ενέργειες του παρελθόντος αλλά χάρη του συνεπαγομένου κέρδους που θα προέλθει από αυτά….ο Θεός δεν είναι Αυτός που εκδικείται το κακό, αλλά Αυτός που το επανορθώνει. Το πρώτο είναι χαρακτηριστικό των κακών ανθρώπων, ενώ το δεύτερο είναι χαρακτηριστικό του πατέρα…»
«Και όπως μια χουφτιά άμμου, πού πέφτει σε μεγάλη θάλασσα, χάνεται, έτσι και τα αμαρτήματα οποιουδήποτε ανθρώπου δεν μπορούν να σταθούν μπροστά στη φιλάνθρωπη πρόνοια και στην ευσπλαχνία του Θεού. Και όπως δεν μπορεί να φράξει κανείς μια πηγή με πολύ νερό με μια χούφτα χώμα, έτσι δεν μπορεί να νικηθεί ή ελεημοσύνη του Θεού από την κακία των κτισμάτων….»
«Να γίνεις κήρυκας της αγαθότητας και της αγάπης του Θεού πού, ενώ είσαι ανάξιος, σε φροντίζει και, ενώ τα χρέη σου σ' αυτόν είναι πολλά, δε σε εκδικείται, παρά για τα μικρά καλά σου έργα σου αντιπαρέχει μεγάλες δωρεές.»
«Ή ελεημοσύνη όμως είναι λύπη της ψυχής για τον ανήμπορο. Ή ελεημοσύνη κινείται από τη θεία χάρη και ξεστρατίζει για να βοηθήσει όλους με συμπάθεια και στον άξιο τιμωρίας δεν ανταποδίδει το κακό και τον άξιο του καλού επαίνου τον φορτώνει με αγαθά.»
«Αγάπησέ τον, λοιπόν, όπως έχεις χρέος να τον αγαπήσεις και όχι για τα μέλλοντα αγαθά πού περιμένεις να σου δώσει, αλλά για όσα λάβαμε και μόνο για τούτον τον κόσμο πού δημιούργησε για μας και μας τον χάρισε……Ας νιώθουμε, λοιπόν, ευγνωμοσύνη και αγάπη για όσα ή άφατη φιλανθρωπία του Θεού μας χάρισε και συνεχίζει να μας χαρίζει.»