5 Δεκ 2019

Προσευχή, η δύναμη της ζωής μας...


Απόψε με πολύ χαρά δέχθηκα ένα μήνυμα που έλεγε, «πάτερ διάβασα το βιβλίο σας, και ξεκίνησα και πάλι να προσεύχομαι..». Όχι δε με κολακεύει, θα ήταν πολύ φτηνό και λίγο να μείνω σε αυτό, αλλά με συγκινεί. Διότι γνωρίζω από τα δικά μου παθήματα και αδιέξοδα πόσο μεγάλο δώρο είναι η προσευχή. Πόσο οξυγόνο μεταγγίζει στην ψυχή και καθαρότητα χαρίζεις στις σκέψεις μας. 
Είναι τόσο άδικο για τον εαυτό μας, να του αποστερούμε την προσευχή, να μην του δίνουμε την δυνατότητα να φεύγει από την φυλακή του νου και να κατεβαίνει στην ελευθερία της καρδιάς. Θα έλεγα ότι αποτελεί μια μορφή αναπηρίας να μην γνωρίζεις ότι εκτός από νους και σώμα είσαι και πνεύμα. Ότι ο Θεός μέσα σου έβαλε μια άλλη διάσταση, μια δυνατότητα κοινωνίας με χώρους έξω από τις αισθήσεις. Πέρα από το έτσι και το αλλιώς. 
Ένας ολάκερος ουρανός ζει μέσα μας, ο οποίος ποτέ δεν χάνεται από σύννεφα και κακοκαιρίες. Έχει πάντα λιακάδα και πολύ φως. Θα μου πεις βέβαια, «μα πάτερ, τότε γιατι εγώ αισθάνομαι βαρυχειμωνιά στην ψυχή μου;» Μα γιατί ακριβώς ζούμε εγκλωβισμένοι στο επίπεδο του νου και μόνο. 

Ταυτίζουμε την αλήθεια της ύπαρξης μας, με αυτό που κάνουμε, αισθανόμαστε και σκεφτόμαστε. Είμαστε όμως μόνο αυτό; Σαφέστατα όχι. Δεν είναι αυτή η εσώτερη αληθεια μας. Δεν είμαστε οι ρόλοι, οι σκέψεις και τα μεταβλητά συναισθήματα μας. Είμαστε κάτι πολύ βαθύτερο και περισσότερο. 
Και σε αυτό το βαθύτερο εαυτό μας μπορεί να μας οδηγήσει η προσευχή. Αυτή αποκαλύπτει το θεϊκό στοιχείο που ζει και υπάρχει μέσα μας. Αυτή την πνοή του Θεού που ποτέ δεν έφυγε και ποτέ δεν μας εγκατέλειψε, αλλά μένει πάντα εκεί. Ώστε να μας θυμίζει από που ερχόμαστε και που πάμε. Γιατί όσο χώμα μυρίζουμε άλλο τόσο ουρανό κουβαλάμε μέσα μας. Κι αυτό δεν πρέπει να το ξεχνάμε ποτέ, όσο κι αν λασπώνουν καθημερινά τα γόνατα μας..

2 Δεκ 2019

Ένα δώρο του Θεού στην εποχή μας...


Ο άγιος Πορφύριος, είναι ένα δώρο του Θεού στην ανθρωπότητα. Σε μια εποχή πολύ κουρασμένη και μπερδεμένη. 
Ακόμη δεν έχουμε καταλάβει τι σημαίνει Πορφύριος. Είναι πολύ πιο μπροστά από την εποχή του, από αντιλήψεις και νοοτροπίες πολλών μέσα στην εκκλησία. 
Στο άγιο Πορφύριο δεν θα βρεις «πρέπει» και «μη», καταπίεση και άγχος, ακρότητες και υπερβολές. Δεν θα βρείς φτηνές και ρηχές ερμηνείες.
Δεν υπάρχουν ενοχές και απειλές, ούτε φόβος και μιζέρια. Η διδασκαλία του είναι γεμάτη Χριστό, φως, χαρά και ελευθερία. 

Μου έλεγε αγιορείτης ηγούμενος, «πάτερ μου, κάθε 1000 χρόνια ένας Πορφύριος…μέγα δώρο του Θεού…». Άλλος μοναχός, κουρασμένος και τσακισμένος από σκληρούς και άκαμπτους κανόνες, μου έλεγε, «με τον Άγιο Πορφύριο ανέπνευσα. Βρήκα τον Χριστό, την ελευθερία, βρήκα τον εαυτό μου…Πίστεψε με πάτερ, εδώ και δυο χρόνια δεν επιτρέπω στο εαυτό μου να βάλει τίποτε άλλο μέσα στο νου μου εκτός απ' το Ευαγγέλιο, το Γεροντικό και τους λόγους του Αγίου Πορφυρίου. Και είμαι ευτυχισμένος…». 
Κι όμως αυτός ο μέγας Πορφύριος, ήταν έναν απλό γεροντάκι. Ένας παπαδάκος που σαν τον έβλεπες δεν σου γέμιζε καθόλου το μάτι. Μάλλον τον προσπερνούσες αδιάφορα. Βλέπεις δεν "πουλούσε" αγιότητα. 
Γιατί η αγιότητα είναι απλότητα, ταπείνωση, αμεσότητα, δεν κρεμάει κουδούνια, δεν γυαλίζει βιτρίνες, και δεν πουλιέται στα παζάρια όπως λέει άλλος σπουδαίος αγιορείτης. 
Ο γέροντας Πορφύριος κανέναν δεν καλούσε, δεν υποχρέωνε και δεν καταπίεζε. Σε άφηνε εσύ να έλθεις, να το θελήσεις και ποθήσεις. Δεν είχε καμία μανία "κατηχήσεως" κανένα άγχος να αποδείξει κάτι, ήταν ελεύθερος. Δεν έκανε κηρύγματα γιατί ο ίδιος και η ζωή του μιλούσαν!!! 

Σου έδινε όταν ήσουν έτοιμος. Σου άνοιγε την θέα προς τον ουρανό όταν μπορούσες να δεις. Διακριτικά, απαλά και όμορφα. Μαζί του ήσουν ο εαυτός σου, η μοναδικότητα σου, κι έτσι ανέπνεες, ωρίμαζες και μεγάλωνες, γινόσουν αυτό που ήσουν πάντα μα είχες ξεχάσει...

25 Νοε 2019

"Να μην φοβάσαι που είσαι ζωντανός…"


Δεν είμαστε εκείνο που λέμε αλλά αυτό που φαίνεται. Γι αυτό όταν λες και πολλές φορές κρυφά επαίρεσαι ότι πας εκκλησία, νηστεύεις και κοινωνάς, πρέπει η ζωή σου να το φανερώνει. 
Δεν λέω να είσαι τέλειος. Κανείς δεν είναι, ούτε ακόμη και οι άγιοι, μα ωστόσο στο βίο σου, πρέπει να αποτυπώνεται αυτή η σχέση που λες ότι έχεις με τον Θεό.
Να μυρίζεις αγάπη, ταπείνωση, ελπίδα και θετικότητα. Ενδιαφέρον και νοιάξιμο για τον άλλο, και κυρίως μια βαθιά κατανόηση προς όλους και όλα. 
Όχι αυτό το επικριτικό βλέμμα που είναι πάντα έτοιμο να καταδικάσει κάθε τι διαφορετικό από εσένα, έτοιμο να στείλει στην κόλαση ότι ζει και κινείται επειδή εσύ απλά έχεις επιλέξεις να ζεις ως πεθαμένος. 
Γιατί εκείνος που φοβάται τον εαυτό του, το σώμα και τις επιθυμίες του, τους άλλους και την ζωή κρυπτόμενος πίσω από μεγάλες και υψηλές θρησκευτικές έννοιες, δεν είναι πνευματικός άνθρωπος, αλλά απλά φοβισμένος. 
Δεν θέλει ο Χριστός να φοβόμαστε την ζωή, να αρνούμαστε τα δώρα της δημιουργίας Του, να είμαστε μίζεροι και αρνητικοί. Να έχουμε ενοχές με κάθε τι που ζει και υπάρχει, ακόμη και με την ίδια μας την ανάσα. Δεν είναι όλα αμαρτίες, είναι και ευλογίες ζωής, και πρέπει να τις ζήσουμε. 
Πίστεψε με, εκείνο που θέλει ο Χριστός είναι να μην φοβάσαι που είσαι ζωντανός…

22 Νοε 2019

Οτι μοιράζεται αγιάζεται…


Να μοιράζεσαι το κακό που σκοτεινιάζει την ψυχή σου. Να μιλάς, κι ας είναι ακόμη και στο αέρα όπως έλεγε ο ευαίσθητος και εύθραυστος Άγιος Γρηγόριος Θεολόγος. Ήξερε εκείνος τι σημαίνει μοναξιά του πόνου. 
Όταν πονάμε, όταν ένας λογισμός σκορπά θλίψη, φόβο και ταραχή στην ψυχή μας, νιώθουμε μια απέραντη μοναξιά. «Λες να είμαι μόνο εγώ έτσι; Σε ποιον να πω αυτό που αισθάνομαι; Λες να με περάσουν για τρελό; Για άρρωστο;..». Φτάνουμε στο σημείο να πονάμε περισσότερο από τις σκέψεις παρα από το ίδιο το πρόβλημα μας. 
Γι αυτό και όσοι βασανίστηκαν από μικρά παιδιά ή επι χρόνια πολλά στην ζωή τους, απέκτησαν μια απίστευτη υπαρξιακή όσφρηση, ώστε να μυρίζουν από μακριά τον πονεμένο. Έτσι για να σπάει η μοναξιά του "στιγματισμένου", του "καταραμένου", του "κολασμένου". Και σαν τον βρουν, χαίρονται. Μια απίστευτη χαρά, ένα ψυχικό άνοιγμα συντελείτε μέσα τους. Όχι επειδή πονά κάποιος άλλος, αλλά γιατί δεν είναι μόνοι πάνω στο Γολγοθά. 
Θέλεις να ξέρεις ότι κάπου υπάρχει κι ένας άλλος που ξέρει τι περνάς, τι νιώθεις, τι σου συμβαίνει. Τότε ο πόνος γίνεται πιο λίγος, μικραίνει τόσα δα, και σαν μοιραστεί αλαφρώνει. Γιατί ότι μοιράζεται αγιάζεται…

20 Νοε 2019

Στις συννεφιές της ζωής, να θυμάσαι....



Μην περιμένεις να είναι πάντα λιακάδα στην ζωή σου. Θα έρθουν και οι δύσκολες μέρες, γεμάτες σύννεφα και υγρασία που τρυπά τα κόκκαλα της ψυχής. 
Έτσι ήταν και θα είναι η ζωή όλων των ανθρώπων. 
Ακόμη και των ηρώων σου, των αγίων που προσκυνάς με τόσο πόνο και ζητάς την βοήθεια τους. 
Τι θαρρείς ότι επειδή λάμπουν μέσα στα φωτοστέφανα ποτέ δεν χλώμιασαν; 
Επειδή ψάλουμε και πανηγυρίζουμε τα πρόσωπα τους, δεν ένιωσαν μοναξιά, πόνο και θλίψη; 
Αυτοί κι αν ένιωσαν τι θα πει παγωνιά της ύπαρξης.  
Όμως γι’ αυτό κι μπορούν να μας νιώσουν απόλυτα. Να κατανοήσουν όχι μόνο τις χαρές μα κυρίως τις θλίψεις μας. Όχι τις επιτυχίες μα πρωτίστως τις αποτυχίες μας. 
Γι΄ αυτό μην ακούς εκείνους που λένε ότι ο Θεός ντρέπεται, φεύγει και χάνεται από την ζωή σου, όταν κάνεις λάθη και αμαρτίες, όταν πονάς και κλαις. Τότε είναι μαζί σου, όσο ποτέ άλλοτε. Όσο καμιά άλλη στιγμή. Όταν σε βλέπει λίγο πριν το κενό και την απόλυτη απελπισία. 
Ο Χριστός γι’ αυτό ήρθε στο κόσμο, να κατέρχεται στο Άδη της καρδιάς μας και να ανασύρει τα συντρίμμια μας, να πεθαίνει Εκείνος για να ζήσουμε εμείς….

15 Νοε 2019

Εάν αποφασίσεις να νηστέψεις, να θυμάσαι....


Να νηστέψεις μα να μην κοροϊδέψεις, τον Θεό, τους ανθρώπους και πρωτίστως το εαυτό σου. 
Δεν είναι νηστεία απλά μια διατροφική αλλαγή, μα οι μικρές ποσότητες. Το λίγο που γίνεται πολύ στην ψυχή. Να σηκώνεσαι από το τραπέζι και λίγο να πεινάς ακόμη, ώστε να θυμάσαι ότι η τροφή ποτέ δεν χορταίνει εάν η ψυχή δεν γεμίσει Χριστό. 

Να νηστέψεις τις τροφές αλλά πρόσεξε μην τρως τις σάρκες των συνανθρώπων σου. Λίγο να μιλάς και πολύ να προσεύχεσαι, να μην κατακρίνεις μα να κατανοείς και να σκεπάζεις τα λάθη των ανθρώπων. 

Δεν είναι νηστεία ο στόχος να χάσω κιλά μα να αλλάξω μυαλά. Νου. Λογισμούς. Καρδιά. 
Σαν τελειώσει η νηστεία, να είσαι λιγάκι καλύτερος ως άνθρωπος. Να αγαπάς περισσότερο και να κατακρίνεις λιγότερο. Να βλέπεις τον άλλο ως παράδεισο και όχι ως απειλή και κόλαση. Να λαχταράς την παρουσία του και να πονάς στην απουσία του. 
Δεν είναι νηστεία να διορθώσω την υγεία μου, μα να φωτίσω την ψυχή μου. Να της δώσω νόημα να ζει και να υπάρχει. Και όταν ένας άνθρωπος είναι χαρούμενος που ζει, τότε και η υγεία μου σαφώς θα είναι καλύτερη. 
Να νηστεύεις και να είσαι χαρούμενος, όχι γεμάτος νεύρα και θυμό, για κάτι που κάνεις αλλά δεν το θέλεις με το βάθος της καρδιάς σου. Δεν φτάνει απλά να υπακούς σε ένα κανόνα χρειάζεται να αγαπάς και Εκείνον για τον οποίο το εφαρμόζεις. 
Μέρες μπορώ να μην φάω, να μην πιω, να μην κοιμηθώ να κουραστώ και να αγωνιστώ, για να σε δω, να σε αγγίξω να σε χαρώ. Κι όλα τούτα γιατί σε ποθώ, γιατί σ' αγαπώ. Γιατί τελικά μονάχα οι ερωτευμένοι νηστεύουν αληθινά...

6 Νοε 2019

Δεν γίνεται πάντα να γελάς....



Δεν γίνεται πάντα να γελάς επειδή το ζητάει η μόδα της «θετικότητας». Υπάρχουν και στιγμές που τα μέσα σου ζητούν να ουρλιάξουν και να κλάψουν. Κι αυτό δεν είναι αρρώστια, αλλά συναισθηματική υγεία. Δεν μπορείς πάντα να είσαι ήρεμος και νηφάλιος, είσαι μεταβλητός και ευάλωτος γιατί πολύ απλά είσαι άνθρωπος. Δεν είναι έλλειψη πίστης ο φόβος, γιατί και ο Χριστός φοβήθηκε και δάκρυσε.
Δεν αλλάζουν όλα στην ζωή μας, υπάρχουν κι εκείνα που θέλουν χρόνο, υπομονή και αποδοχή. Στο τέλος μαθαίνουμε να τα διαχειριζόμαστε και παύουν να βάζουν τρικλοποδιές στην χαρά μας. 
Στο κάτω κάτω κανείς δεν έφτασε στην δοξολογία δίχως να βραχνιάσει στην γκρίνια, μήτε μπήκε στο παράδεισο χωρίς να θρηνήσει στην κόλαση.

4 Νοε 2019

Το πανωφόρι της Μητέρας...



Μέσα σε εμβατήρια και παρελάσεις, μέσα σε επισήμους και άρματα, χάθηκε η Μητέρα με το πανωφόρι. Εκείνη που φανερώθηκε σε αγίους και απλούς ανθρώπους της πίστεως να κρατάει ένα ρούχο και να τους σκεπάζει.
Μα υπάρχει αλήθεια πιο όμορφη εικόνα από εκείνη της Παναγίας που κρατά στα χέρια της ένα ζεστό ρούχο και μας σκεπάζει; Είναι η μάνα που σαν δει το παιδί της γυμνό σπεύδει να το σκεπάσει, να μην κρυώσει από την παγωνιά του κόσμου.
Είναι η Παναγία που τρέχει να κρύψει την γύμνια μας, από όλους εκείνους που δεν σεβάστηκαν ποτέ ότι σταθήκαμε «γυμνοί» ενώπιων τους και εξομολογηθήκαμε κορμί και ψυχή, όλα εκείνα που μάτωσαν μέχρι να γίνουν λέξεις στα χείλη μας. 
Γι αυτό Παναγία μου σκέπασε με, κάνει τόση παγωνιά στο κόσμο μας, κι εγώ από μικρό παιδί είχα την κακή συνήθεια να ξεσκεπάζομαι τις νύχτες…