25 Νοε 2020

ΘΕΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΙΣΩ ΠΟΡΤΑ


Ακούμε τις ημέρες αυτές από δεκάδες, έως εκατοντάδες πιστούς, μετά επάρσεως να ομολογούν ότι κλήθηκαν μυστικά σε ιδιωτικές λειτουργίες, σε μοναστήρια και ενορίες, σε σπίτια και εξοχικές κατοικίες, όπου ο «Γέροντας» κάλεσε μια λίστα «δικούς» του ανθρώπους, της παρέας, της ομάδας, του κύκλου, μια «ευσεβή ελίτ», ώστε να λειτουργηθούν και να κοινωνήσουν .

 

Αλήθεια, ποια ορθόδοξη πνευματικότητα, ποιο θεολογικό και πατερικό κείμενο, ποια αγιοπνευματική παράδοση, είναι εκείνη που λέει ότι μπορώ να κοινωνώ σε κρυφές Λειτουργίες, αδιαφορώντας εάν το σύνολο της εκκλησίας μου, δηλαδή των αδελφών μου, των μελών του Σώματος του Χριστού, μετα πόνου και πένθους δεν μπορεί να το πράξει; 

 

Αλήθεια, από πότε στην Ορθόδοξη εκκλησία, των πατέρων και αγίων που τόσο πολλοί κάποιοι κόπτονται να αυτοπαρουσιάζονται και να αυτοαναδικνύονται ως συνεχιστές τους, αναφέρεται ότι υπάρχει ατομική ευσέβεια, ατομική λατρεία ή ατομική σωτηρία; Δεν έχει διαβάσει ή ακούσει κανείς άραγε ότι ο Χριστιανός ακόμη και όταν προσεύχεται στο κελί ή στο δωμάτιο του, δεν προσεύχεται ως ατομικότητα αλλά ως μέλος της Εκκλησίας; 

 

«Ο πιστός ακόμη κα στ σπίτι του συναδελφώνεται μ λους τος λλους ρθόδοξους Χριστιανος ποπροσεύχονται μ τ δια λόγια πως κι ατός.  προσωπικ προσευχ εναι δυνατ μόνο μέσα στ πλαίσια τς κοινότητας. Κανένας δν εναι Χριστιανς π μόνος του λλ μόνο σν μέλος το Σώματος. κόμη κασ πομόνωση «στ ταμεον»  Χριστιανς προσεύχεται σν μέλος τς λυτρωμένης κοινότητας τςκκλησίας. Κα εναι μέσα στν κκλησία πο μαθαίνει πς ν λατρεύει». *Κάλλιστος Γουέρ- Γεώργιος Φλωρόφκυ 

 

Άραγε θα μπορούσε κανείς να φανταστεί ότι τα μέλη της οικογένειας του πεινάνε και υποφέρουν, και αυτός βρίσκοντας τροφή την κρατάει μονάχα γι αυτόν, αδιαφορώντας για την πείνα των παιδιών και αδελφών του; Θέλω να πιστεύω πως δεν θα το έκανε κανείς. Και αυτό ισχύει για την βιολογική οικογένεια μας, πως το δέχεται η συνείδηση μας, για την πνευματική και εκκλησιαστική; Ή μήπως τελικά η εκκλησία για εμάς όλους, δεν είναι η οικογένεια μας, αλλά ένας χώρος εξυπηρέτησης ατομικών και θρησκευτικών αναγκών όπου ο καθένας κτίζει την ατομική του σωτηρία αδιαφορώντας για τους άλλους; 

 

«Όταν ξεχωρίζουμε τον εαυτό μας, δεν είμαστε χριστιανοί. Αληθινοί χριστιανοί είμαστε, όταν αισθανόμαστε βαθιά ότι είμαστε μέλη του μυστικού σώματος του Χριστού, της Εκκλησίας, με μια συνεχή σχέση αγάπης…» *Όσιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης 

 

Έχουμε αντιληφθεί ότι στην εκκλησία σωζόμαστε ως λαός του Θεού και όχι ως ατομικότητες; Έχουμε επίγνωση ότι είμαστε μέλη του σώματος του Χριστού; Ότι αποτελούμε την μεγάλη οικογένεια του Θεού; Αλήθεια, τι είναι η Θεία Λειτουργία; Δεν είναι ακριβώς η φανέρωση μέσα στο χρόνο των εσχάτων; Δηλαδή της Βασιλείας του Θεού; Και τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει με απλά λόγια, ότι μέσα στον κτιστό και φθαρτό βίο μας, έρχεται το Άκτιστο και αιώνιο, ο Θεός, ο Χριστός, η Αγία Τριάς και ω του θαύματος κοινωνεί μαζί μας, δίνοντας μας ζωή!!! 

 

Σε κάθε Θεία Λειτουργία, η οποία είναι η πράξη πραγμάτωσης της Εκκλησίας, προγευόμαστε την δόξα της Βασιλείας Του Θεού. Ο Χριστός ενώνει στο Αναστημένο Σώμα Του, τους πάντες και τα πάντα. Μηδενός εξαιρουμένου. Η κατακερματισμένη και διασκορπισμένη από την αμαρτία (δηλαδή την φιλαυτία) ανθρωπότητα, ενώνεται στον πρόσωπο του Χριστού. Γι αυτό τον λόγο και οποιαδήποτε διαίρεση αυτού του ενιαίου σώματος του Χριστού, αποτελεί αίρεση. Ποτέ και για κανέναν λόγο δεν μπορεί η Θεία Λειτουργία, να τελεστεί με κριτήρια διχαστικά, επιλεκτικά και διαιρετικά, φυλής, αίματος, ομάδος, σωματείου, παρέας, γνωστών, συγγενών και ελίτ ευσεβών. Η Θεία Ευχαριστία φανερώνει τον παράδεισο στο οποίο τα πάντα και οι πάντες είναι ενωμένοι με τον Χριστό. Μονάχα η κόλαση είναι διαιρεμένη και κατακερματισμένη πραγματικότητα σε μοναχικές ατομικότητες. Παράδεισος σημαίνει ενότητα αγάπης και κοινωνίας, στην οποία δεν χωράει ο θάνατος, παρα μόνο το Φως της δόξης του Θεού. 

 

Είναι σημαντικό να καταλάβουμε ότι αυτές τις δύσκολες και επώδυνες ημέρες της πανδημίας, δεν κρίνεται μονάχα η σωματική υγεία μας, αλλα και η πνευματική. Είναι οι οριακές καταστάσεις που φανερώνουν την ποιότητα μας. Γι αυτό και πρέπει να μείνουμε ενωμένοι ως ενιαίο σώμα Χριστού, ως εκκλησία Του, με αγάπη και υπακοή. 

 

Κανείς ποτέ δεν έχασε κάνοντας υπακοή. Ο Άγιος Θεόδωρος Στουδίτης αναφέρει ότι εκείνος ο οποίος δεν κοινωνάει με δική του ευθύνη και υπαιτιότητα, αλλά κάνοντας υπακοή, ο Χριστός μυστικώ τω τρόπω, νοερά αλλά υπαρκτά ο Κύριος ενώνεται μαζί του. 

 

Ας δούμε όλη αυτή την σκληρή πανδημία ως παραχώρηση Θεού. Ως μια δοκιμασία που ζητάει από εμάς, να επαναξιολογήσουμε τις αξίες και «αρετές» μας, το βίωμα και την εμπειρία μας, την εκκλησιαστική συνείδηση μας, τα όρια, την ευθύνη και την χρήση της ελευθερία μας, απέναντι σε εμάς, τους άλλους, την κτίση ολάκερη, που καθημερινά βιάζεται και καταστρέφεται από τον ανθρώπινο παράγοντα. 

 

Μην θέλουμε και μην βιαζόμαστε να βγάλουμε από πάνω μας, με ανεύθυνες και ανέξοδες δικαιολογίες, παρανοϊκές συνωμοσιολογίες και ρητορείες τον Σταυρό, την δοκιμασία που επίτρεψε ο Θεός να έρθει στην ζωή μας. Ας κάνουμε υπομονή, προσευχή, υπακοή, άσκηση υπευθυνότητας, πνευματικής ωριμότητας, σε κλίμα μετάνοιας και ησυχίας. 

 

Το μόνο σίγουρο είναι ότι θα περάσει κι αυτό, θα φύγει και θα έρθει κάτι άλλο. Αλλά η Εκκλησία θα υπάρχει, ο Χριστός θα είναι εδώ, στα πάντα παντού. Μπορεί για λίγο μόνο να στερηθούμε της κοινωνίας του Σώματος και του Αίματος Του, κι αυτό θα μας πονέσει αλλα συγχρόνως θα μας ταπεινώσει και ωριμάσει πνευματικά. Η υπακοή θα μας προετοιμάσει ώστε σε λίγο καιρό που θα μπορούμε και πάλι να κοινωνήσουμε το Αχράντου και ζωοποιού, σώματος και αίματος του Χριστού, τούτο γίνει φώς και ανάσταση εντός μας. 

 

Όμως μέχρι τότε δεν θα μείνουμε ολότελα ορφανοί και στερημένοι της Χάριτος Του. Πέρα από την Θεία κοινωνία που είναι η απόλυτη ένωσης μαζί Του, κατά τους αγίους πατέρες υπάρχουν κι άλλοι τρόποι θεοκοινωνίας, όπως: 

1. Οι εφαρμογή των εντολών Του. 

Ο άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής, όσον αφορά την τήρηση των εντολών μας λέει: «Ο λόγος του Θεού και Πατρός βρίσκεται μυστικά σε κάθε μία από τις εντολές Του, οπότε αυτός που δέχεται τον λόγο του Θεού δέχεται τον Θεό». Ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, μιλώντας για τη θέωση του ανθρώπου με την εφαρμογή των εντολών του Θεού, λέει: «Οι εντολές του Θεού παρέχουν όχι μόνο τη γνώση, αλλά και τη θέωση».

2. Νοερά προσευχή-Ευχή του Ιησού, «Κύριε Ιησού Χριστέ Ελέησον με…». 

3. Ακρόαση και ανάγνωση του Λόγου του Θεού. 

 

Αφήνω τελευταία για να κλείσω το κείμενο αυτό, την καταπληκτική ιστορία που μας διηγηθείτε ο Ντοστογιέφσκι η οποία η συμπερίληψη όλων των παραπάνω: Γράφει  μεγάλος ρσσος φιλόσοφος λογοτέχνης Θεόδωρος Ντοστογιέφσκι στό βιβλίο «δελφοί Καραμάζωφ».

«Σέ να χωριό ζοσε μιά σεβάσμια γερόντισσα. Τήν κτιμοσε λος  κόσμος. Μά πιό πολύ κτιμοσε  δια τόν αυτό της. 

Μιά μέρα,  γερόντισσα ατή πέθανε πως λοι. κλεισε τά μάτια της καί «κοιμήθηκε». Μά ταν σέ λίγο ξύπνησε, στήν λλη ζωή, διαπίστωσε (πρός μεγάλη γανάκτησή της!), τι εχε βρεθε σέ μιά μεγάλη λίμνη φωτιά. Καί βλέποντας κάποια στιγμή τόν γγελό της στήν χθη, το φώναξε:

-Κάποιο λάθος γινε! γώ, πρόσωπο σεβαστό, δέν πρεπε νά βρίσκομαι δ!

 γγελος τήν συμπόνεσε. Καί φιλοτιμήθηκε νά ψάξει νά βρε λαφρυντικά, νά τήν βοηθήσει. Καί θυμήθηκε, τι κάποτε εχε δώσει σέ μιά ζητιάνα να φρέσκο κρεμμύδι, πού τυχε καί  γγελος τό εχε μαζί του. Κρατώντας το λοιπόν πό τά φύλλα τς τό ρριξε μπροστά της.

-Πιάσε το, νά σέ τραβήξω ξω. (Τς επε).

κείνη τό πιασε. Καί  γγελος ρχισε νά τήν τραβάει ξω πό τήν λίμνη-φωτιά. Καί βλέποντάς την νά βγαίνει πό τό πρ τς κόλασης ρπάχτηκαν πό πάνω της (πό τά πόδια της, πό τά χέρια της, πό τά ροχα της), λλοι πολλοί· μέ τήν λπίδα νά βγον καί ατοί· νά σωθον!

λλά  σεβάσμια γερόντισσα θύμωσε ναντίον τους! ταν κατάσταση ατή; Νά κρεμαστε  ληταρία τοκόσμου πάνω της;

Καί ρχισε νά τούς κλωτσάει μέ γανάκτηση.

-Τί εναι τοτο πάλι! Μέ τό δικό μου κρεμμύδι θέλουν νά σωθον λοι ατοί;

Καί τό βλαστάρι το κρεμμυδιο κόπηκε. Καί λοι ατοί, καί  σεβάσμια γερόντισσα μαζί, ξανάπεσαν στό αώνιο πρ.

Καί τώρα μία ρώτηση-πορία:

-Γιατί κόπηκε τό κρεμμύδι;

πάντηση:

-Γιατί  Θεός εναι γάπη. Καί θέλει νά χουμε γάπη. μως·  γερόντισσα ατή δέν εχε γάπη. ν εχε γάπη, θά λεγε:

-Κάμε, Θεέ μου, μέ τήν εσπλαγχνία Σου, πιασμένοι πό τοτο τό κρεμμύδι, νά βγομε λοι πό δ. Νά μή μείνει νθρωπος στήν κόλαση κανένας…….»


π. Χαράλαμπος Λίβυος Παπαδόπουλος

23 σχόλια:

  1. Σχετικά με την άποψη σας για την "Θεία Κοινωνία από την πίσω πόρτα..."

    Ας δούμε όμως στο σημείο αυτό, πώς τοποθετείται ο Άγιος Νεκτάριος στην περίπτωση που η Πολιτεία αυθαιρετεί και επιβάλλει στους πιστούς, την παραβίαση των θείων εντολών, δηλαδή, την παραβίαση του ευαγγελικού ηθικού νόμου της πίστεώς τους: Ο Άγιος Νεκτάριος -του οποίου φέτος εορτάζουμε τα 100 χρόνια από την κοίμησή του και τον οποίο τίμησε πρόσφατα η Πανελλήνιος Ένωσις Θεολόγων, με διεθνές Θεολογικό διαδικτυακό Συνέδριο (13-14 Νοεμβρίου)- θεωρεί «χρέος της πολιτείας να προνοεί υπέρ της θρησκευτικής αναπτύξεως των πολιτών της. Οι λειτουργοί της πολιτείας, κατά την Καινή Διαθήκη, θεωρούνται ταγμένοι από τον Θεό». Σημειώνει επίσης ότι ο Απ. Παύλος «ονομάζει τους άρχοντας της Πολιτείας λειτουργούς του Θεού στο αγαθόν. Από αυτούς τους λόγους συνάγεται ότι το θέλημα του Θεού για την κλήση των αρχόντων της πολιτείας είναι σχετικό και υπάρχει μόνον, εφ’ όσον οι άρχοντες δεν προσκρούουν στον σκοπό, προς τον οποίο ορίστηκε η εξουσία τους από τον Θεό. Οι άρχοντες της Πολιτείας, ως διάκονοι του Θεού, οφείλουν να προάγουν την ηθική τάξη του Θεού στον κόσμο με αυστηρή δικαιοσύνη. Επειδή δε η ηθική τάξη του Θεού στον κόσμο στοχεύει στην πνευματική τελειοποίηση του ανθρώπου και στην προς τον Θεό εξομοίωσή του, οφείλουν και οι λειτουργοί της Πολιτείας, με όλες τις ενέργειές τους, να αποβλέπουν στην ανάπτυξη και πνευματική τελειοποίηση των πολιτών και δι’ αυτής στην όσο το δυνατό τελειότερη πραγματοποίηση της Βασιλείας των Ουρανών επί της γης. Βέβαια, είναι απρεπές να ολιγωρεί η Πολιτεία για την υλική ευημερία των πολιτών, διότι η πνευματική ανάπτυξη προϋποθέτει και κάποια υλική ευημερία. Δεν πρέπει, όμως, να θεωρείται η υλική ευημερία των πολιτών ως ύψιστος σκοπός, στον οποίο οι λειτουργοί της πολιτείας αποβλέπουν, διότι, εάν ως ύψιστο σκοπό θεωρούν την υλική ευημερία των πολιτών, δεν είναι πλέον διάκονοι του Θεού στο αγαθό. Όπως ο Θεός με όλη την ενέργειά Του τηρεί τους υπ αυτού ορισμένους και αμετάτρεπτους νόμους, έτσι και οι λειτουργοί της Πολιτείας οφείλουν να τηρούν τους ισχύοντας νόμους, χωρίς να αφίστανται από αυτούς. Ομοίως, η Καινή Διαθήκη ορίζει και τα καθήκοντα, τα οποία οι πολίτες οφείλουν να εκπληρώνουν προς τους λειτουργούς της Πολιτείας. Οι πολίτες οφείλουν να τιμούν και να πείθονται στους λειτουργούς της Πολιτείας. Η απείθεια, τότε μόνον επιτρέπεται, όταν οι λειτουργοί της πολιτείας επιβάλλουν παραβίαση των θείων εντολών. Γι’ αυτό οι νόμοι, τους οποίους οι λειτουργοί της Πολιτείας επιβάλλουν στους πολίτες πρέπει να στηρίζονται στις αρχές του ηθικού νόμου, για να μην απειθούν οι πολίτες». Πρέπει να συμπληρώσουμε ότι ο Άγιος Νεκτάριος θεωρεί ηθικό νόμο, τον «έμφυτο ηθικό νόμο, που ταυτίζεται με τον νόμο του Θεού, τον νόμο του Ευαγγελίου, το θείο θέλημα, το γραπτό στην καρδία του ανθρώπου» (Αγ. Νεκταρίου, Χριστιανική αγωγή της Ορθοδόξου Εκκλησίας, Αθήναι 2010, σ. 310-312).

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Πολύ πνευματικά όσα γράφονται αλλά δεν νομίζω ότι όταν ο πνευματικός σου λειτουργεί και σε καλεί να κοινωνήσεις οπουδήποτε κάνεις κάποιο λάθος.Υπακοή στον πνευματικό σου κάνεις.Τέλος να προσθέσω ότι Άγιος γίνεσαι μόνο μέσα από ένωσή σου με το θεό στο μυστήριο της θείας ευχαριστίας και όλα τα υπόλοιπα είναι τα μέσα για να τα καταφέρεις.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. μακάρι να κοινωνάνε αδελφοί μας και να αγιάζεται ετσι ένα μέρος του ποιμνίου του Κυρίου, για να δώσει ο Θεός αυτήν την ευκαιρία σε κάποιους γνωρίζει καλύτερα από εμάς το γιατί, υπάρχουν ιερείς που νιώθουν τελείως υπεύθυνοι γι αυτήν τη δοκιμασία που περνάμε και ιερείς που θέλουν να μοιραστούν την ευθύνη λέγοντας πως φταίμε όλοι. Οι πρώτοι ιερείς είναι αυτοί που κάτω από το βάρος της ευθύνης τους κάνουν το παν για να μην πεινάνε τα παιδιά του Θεού, ας τους ενισχύσουμε με προσευχή και όχι με αποδοκιμασία να τους λιθοβολούμε, ξέρει ο Θεός...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Ουαί υμίν, γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριταί ότι οικοδομείτε τους τάφους  των προφητών και κοσμείτε τα μνημεία των δικαίων και λέγετε

    ¨ει ήμεν εν ταις ημέραις των πατέρων ημών ουκ αν ήμεν κοινωνοί αυτών εν τω αίματι των προφητών¨

    ώστε μαρτυρείτε εαυτοίς ότι υιοί εστέ  των φονευσάντων τους προφήτας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Eσείς που λέτε για τις φυλές , ελπίζω να πάθετε τα χειρότερα απ'αυτές τις φυλές όπως πάθαμε εμείς και τα παιδιά μας! Νισάφι πια!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Δεν θα σχολιάσω το πλέον -απ' όσα έχω διαβάσει-κατάλληλο εκκλησιαστικό κείμενο για τα κοροναϊκά μέτρα!
    Όποιος απαντήσει κατάλληλα κο όχι δι'άλλης οδού σ' αυτά τα τρομερά ερωτήματα - δηλώσεις του π.Χαράλαμπου που παραθέτω εδώ παρακάτω θα κερδίσει έπαθλο αξιοπρέπεια πνευματική ,χωρίς να χρειασθεί να παίζει παρανοϊκά στους όρους του παιχνιδιού που μας έβαλε ο καιρός, ο Θεός κι ο αυτός ο "παραγιός"!
    Η βιασύνη είναι κακός σύμβουλος στην λήψη αποφάσεων που σημαδεύουν την ζωή μας...

    Εδώ και πάλι ο ερωτών και απορών παπαλίβυος:

    Αλήθεια, ποια ορθόδοξη πνευματικότητα, ποιο θεολογικό και πατερικό κείμενο, ποια αγιοπνευματική παράδοση, είναι εκείνη που λέει ότι μπορώ να κοινωνώ σε κρυφές Λειτουργίες εάν το σύνολο της εκκλησίας μου, δηλαδή των αδελφών μου, των μελών του Σώματος του Χριστού, μετα πόνου και πένθους δεν μπορεί να το πράξει;

    Ἀκόμη καὶσὲ ἀπομόνωση «στὸ ταμεῖον» ὁ Χριστιανὸς προσεύχεται σὰν μέλος τῆς λυτρωμένης κοινότητας τῆςἘκκλησίας. Καὶ εἶναι μέσα στὴν Ἐκκλησία ποὺ μαθαίνει πῶς νὰ λατρεύει». *Κάλλιστος Γουέρ- Γεώργιος Φλωρόφκυ Άραγε θα μπορούσε κανείς να φανταστεί ότι τα μέλη της οικογένειας του πεινάνε και υποφέρουν, και αυτός βρίσκοντας τροφή την κρατάει μονάχα γι αυτόν, αδιαφορώντας για την πείνα των παιδιών και αδελφών του; Θέλω να πιστεύω πως δεν θα το έκανε κανείς. Και αυτό ισχύει για την βιολογική οικογένεια μας, πως το δέχεται η συνείδηση μας, για την πνευματική και εκκλησιαστική;

    υπάρχουν κι άλλοι τρόποι θεοκοινωνίας,



    Ας δούμε όλη αυτή την σκληρή πανδημία ως παραχώρηση Θεού. Ως μια δοκιμασία που ζητάει από εμάς, να επαναξιολογήσουμε τις αξίες και «αρετές» μας, το βίωμα και την εμπειρία μας, την εκκλησιαστική συνείδηση μας, τα όρια, την ευθύνη και την χρήση της ελευθερία μας, απέναντι σε εμάς, τους άλλους, την κτίση ολάκερη, που καθημερινά βιάζεται και καταστρέφεται από τον ανθρώπινο παράγοντα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Καλησπέρα!
    Στα θέματα αυτά ας λειτουργεί κατά συνείδηση με υπακοή στον πνευματικό και με διάκριση στην οικογένειά του.
    Την Ευχή σας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Πάτερ μου μείνετε και εσείς ακοινώνητος από το σώμα και αίμα του Κυρίου μας όλο αυτό το διάστημα και τότε ξαναδιαβάστε αυτό που γράψατε. Θα κάνουμε ταπείνωση στον Καίσαρα αφού δεν κάνουμε στο Θεό μας. Τον Θεό μας που ο ίδιος μας είπε πως ενωνόμαστε μαζί Του και μένει μαζί μας όταν Τον κοινωνούμε. Με πολλή αγάπη, την Αγάπη τη μία που έχουμε όταν είμαστε όλοι μέσα στο σώμα Του.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Όταν προ Κορωνοιου κάποιος έλεγε εγώ πιστεύω με το δικό μου τρόπο ή μένω στο σπίτι μου και θα προσευχηθώ έπεφταν όλοι να τον φάνε λέγοντας το σωστό είναι να πηγαίνεις στην εκκλησία. Τώρα που κάποιοι πάνε στις εκκλησίες με κίνδυνο να πληρώσουν και κάνα πρόστιμο λέμε μείνετε σπίτια σας. Κάπου φασκουμε και αντιφασκουμε εδώ πέρα... Όπως μας συμφέρει τα λέμε μου φαίνεται... Να με συγχωρείς πάτερ Λιβυε αλλά εμένα γινηκανε όλες οι μέρες ίδιες και χάσανε την νοστιμιά τους!και θα έρθει του Άη Νικόλα μεθαύριο (σσ πέφτει και Κυριακή φέτος) και δεν θα πάω να του πω τα χρόνια πολλά στο "σπίτι του"! Θα τρίζουν τα κόκαλα των προγόνων μας που αγωνίστηκαν για να μείνουν οι εκκλησίες μας ανοιχτές κι εμείς να κάνουμε το σταυρό μας λεφτεροι χωρίς να φοβόμαστε να μας πάρουν το κεφάλι στη πόρτα του σπιτιού μας! Κριμα είναι...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Οχι, καπεταν Νικολα! Θα παμε στον αγιο εστω και εξω απο την εκκλησια, ν ακουμπαμε το κεφαλι στην κλειστη πορτα και να του λεμε την προσευχη μας για τους ναυτικους και για ολους! Κι εκεινος θα δει τιν πονο μας και θα μας βοηθησει.Κανεις δεν θα μας εμποδισει να του πουμε τα χρονια πολλα...ουτε καν οι ομορφοστολισμενες ανορθοδοξες κουβεντες μερικων...

      Διαγραφή
  10. Δυστυχώς,επικρατεί αυτό που ο Αγ.Νεκτάριος έχει γράψει για..." ού κατ'επίγνωσιν Χριστιανούς..." Ένα κατάλοιπο παλαιότερων εποχών είναι ο "ευσεβισμός"με γνωστές πηγές προέλευσης,μακρύ μανίκι,κότσος.μουστάκι,κλπ.Ένα άλλο νεότερο φαινόμενο που έχει πέραση είναι ο "νεοζηλωτισμός" με πολλές μορφές,από τους μεγάλους εδαφιαίους σταυρούς,μέχρι τους μη θεολόγους "θεολογούντες","δογματολογούντες",διάβασα κάτι, άκουσα κάτι, παρακολούθησα "κύκλους μελέτης",έγινα ...ο "κριτής της οικουμένης".Δλδ. ένας φαρισαϊσμός,μία ευσεβοφάνεια,επίκληση τίτλων της Αγ.Γραφής παριστάνοντας τον εισαγγελέα των άλλων,χώρια την πρόσφατη Ρωσολαγνεία λές και μετά από 100 χρόνια θα μας μάθουν Ορθοδοξία.Τέλος η επ'εσχάτων "γεροντο-μανία",μέχρι σημείου νεαρά αρχιμανδριτάρια (κατά τον +Κοζάνης Διονύσιο Ψαριανό)να εμφανίζονται σοφότεροι από λευκασμένους κληρικούς.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Είναι μια δοκιμασία που περνάμε• η οποία έχει άλλη όψη για τους λαϊκούς και άλλη για τους κληρικούς.

    Οι λαϊκοί οφείλουν να κάνουν υπακοή στους κληρικούς και οι κληρικοί στον Χριστό...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Η βάση της χριστιανικής πνευματικότητας είναι η υπακοή στον πνευματικό πατέρα ακόμη και αν αυτός λανθάνει. Νομίζω ότι χρειάζεται διάκριση για αυτό που σωστά ανάφερει ο πάτερ. Άλλο να σε καλεί ο πνευματικός σου να κοινωνήσεις επειδή γνωριπολυ καλύτερα από κάθε άλλον ότι το έχεις ανάγκη και άλλο να βρίσκεσαι στον ίδιο χώρο επειδή πιστεύεις ότι θα σωθείς την ώρα που όλο το σώμα της εκκλησίας άθελά του τον εκκλησιασμό και τη συμμετοχή του στα αχραντα μυστήρια.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Γράψατε ότι "... σε λίγο καιρό που θα μπορούμε και πάλι να κοινωνήσουμε του Αχράντου και ζωοποιού, σώματος και αίματος του Χριστού, τούτο να γίνει φώς και ανάσταση εντός μας."
    α)Ποιος θα μας πει πότε μπορούμε να κοινωνήσουμε; Το κράτος ή οι γιατροί;
    β)Από πότε έχει απαγορευτεί η Θεία Κοινωνία και δεν μας το είπε κανείς;
    γ)Οι Χριστιανοί εν διωγμώ κάνουνε Θείες Λειτουργίες στις κατακόμβες. Θεωρούνται ιδιωτικές λειτουργίες;
    Παρακαλώ να δοθούν απαντήσεις στα ανωτέρω ερωτήματα, διότι πιθανολογώ ότι έχουμε λησμονήσει την πρώτη, απαράβατη αρχή του Χριστού:"...όστις θέλει οπίσω μου ελθείν..."!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Αδελφοί οι ναοί έκλεισαν τα μυστήρια συνεχίζονται.Όπως μπορώ ελέυθερα (ακόμη) να πάω να εξομολογηθώ στον πνευματικό μου το ίδιο μπορώ να πράξω και με τη θεία κοινωνία αν μου το προτείνει ο ίδιος.Μην τρελαθούμε κιόλας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. Διαβάζω το κείμενο του π. Χαράλαμπου, διαβάζω και τα σχόλια... κι αναρωτιέμαι: αν ήταν ο Χριστός εδώ αυτόν τον καιρό τι θα έκανε; τι έκανε τότε που οι καιροί ήταν ακόμη πιο δύσκολοι;
    Φοβήθηκε; Όχι!
    Ντράπηκε; Όχι!
    Τσακωθηκε; Όχι!
    Έκανε το θέλημα του καισαρα;Όχι!
    Ως πολίτης υπάκουσε την Πολιτεία, ως "χριστιανός"το θελημα του Θεού Πατερα Του. Χωρίς βία, χωρίς λόγια, χωρίς φωνές, προσευχόταν στη σιωπή δίχως να προκαλεί, δίχως να υποθαλπτει καμία ανθρώπινη εξουσία. Είχε υπομονή,καρτερικοτητα, αγάπη για δίκαιους και άδικους. Ας κάνουμε το ίδιο κι εμείς...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  16. Πιστεύω τον λόγο του γέροντα μου :
    Εχω κάνει πολλά και μεγάλα λάθη , ως πνευματικός έφαγα πολλές φορές τα μούτρα μου . Ένα όμως παιδί μου ξέρεις ότι ο Θεός που μας αγαπά θα κάνει τα πάντα προς όφελος και προστασία μας . Μπορεί να κάνει παιδί μου το δικό μου λάθος να να είναι προς όφελος σου . Εγώ είμαι ένας αμαρτωλός δεν είμαι άξιος για τίποτα αλλά μπορεί ο πατέρας Θεος να φέρει τα πάνω κάτω για να σκεπάσει το λάθος μου και να οφελήσει εσένα (εμένα δλδ) .
    Εγώ πατέρα Λιβυε δεν θέλω παραπανίσιες σκέψεις , διλήμματα και επουδενί αμφιβολίες . Αν ο γέροντα μου πει πήγανε , θα πάω κι αν μου πει μην πας , δεν θα πάω.
    Την ευχή σας .

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  17. Πατέρα Χαράλαμπε πάνω σε αυτές τις λέξεις
    «Γέροντας» «δικούς» «ευσεβή ελίτ»
    Χτίσατε ...
    Διαβάστε και Σκεφτείτε τι Χτίσατε.
    Σκεφτείτε τους ανθρώπους που σας διαβάζουν , έχετε και πείρα και διάνοια αλλά νομίζω και φωτισμό .
    Δεν ξέρετε την εύθραυστη μας πίστη;
    Όλοι μας έχουμε χαρά και αγκαλιάζουμε στην σκέψη ότι ο γέροντας μας θα μας πει το σωστό και ο θεος θα μας σκεπάσει .
    Είναι άραγε προς όφελος αυτή η αμφισβήτηση ;
    Δεν ξέρω πραγματικά δεν ξέρω !
    Να σας φορτίζει η Παναγία και άγιοι μας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  18. Στο 19ο σχόλιο έχω ρητά και κατηγορηματικά να πω
    πώς μια δύσκολη πνευματική αρετή ,
    που την λένε υπακοή ,
    όλοι δυσκολεύονται να την εφαρμόσουν!
    Αυτή μας έβγαλε΄από το αμέριμνο του παραδείσου στον αρχέγονο χρόνο'
    αυτή μας βγάζει κάθε τόσο από την χαρά που φυσιολογικά έχει κάθε ψυχή!
    Αυτή πάει κόντρα στο θέλημα του Θεού!
    Η ανυπακοή, η αναρχία, η ασυδοσία, η αδιαφορία η προπέτεια, το εγώ!
    Πρόσφατα έκουσα τον π. Θεοδόσιο από την Μικρά αγία Άννα να επιμένει
    καρδιακά να λέει
    πού οφείλουμε πρώτα κι έπειτα υπακοή:
    πρώτα στην εκκλησία ,
    μετά στον πνευματικό,
    ύστερα στα μέλη της οικογένειας και στην ευρύτερη κοινωνία ,
    με πνεύμα ταπεινό ,
    κι ο καλός Θεός θα εξασφαλίσει
    την ωφέλεια απ' αυτή την άσκηση !
    Η εκκλησία λοιπόν ακόμη δεν μας έδωσε το πράσινο φως
    για μια διαφορετική μεταχείρηση της κατάστασης'
    γιατί απλά και όμορφα δεν φαντάζεται ...αλλά λογαριάζει τα γεγονότα
    και τα ζυγίζει καθαρά και ξάστερα ,
    χωρίς παραμιλητά και νοσηρές λύσεις...
    που αποδεικνύονται τελικά επικίνδυνες για όλους!
    Ας μην παίζουμε ...και μιλάμε , με την υγεία στην τσέπη μας!
    Σεβασμός σε όσους νοσούν
    και σε όσους υπεύθυνους και γνώστες της κατάστασης
    μας εκλιπαρούν να προσέχουμε!!!!!!!!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  19. Και στο 20ο σχόλιο ξαναδιαβάστε τον Γιάννη,
    αξίζει

    Blogger Ο/Η Γιάννης είπε...
    Διαβάζω το κείμενο του π. Χαράλαμπου, διαβάζω και τα σχόλια... κι αναρωτιέμαι: αν ήταν ο Χριστός εδώ αυτόν τον καιρό τι θα έκανε; τι έκανε τότε που οι καιροί ήταν ακόμη πιο δύσκολοι;
    Φοβήθηκε; Όχι!
    Ντράπηκε; Όχι!
    Τσακωθηκε; Όχι!
    Έκανε το θέλημα του καισαρα;Όχι!
    Ως πολίτης υπάκουσε την Πολιτεία, ως "χριστιανός"το θελημα του Θεού Πατερα Του. Χωρίς βία, χωρίς λόγια, χωρίς φωνές, προσευχόταν στη σιωπή δίχως να προκαλεί, δίχως να υποθαλπτει καμία ανθρώπινη εξουσία. Είχε υπομονή,καρτερικοτητα, αγάπη για δίκαιους και άδικους. Ας κάνουμε το ίδιο κι εμείς...

    ΑπάντησηΔιαγραφή