3 Απρ 2020

Ας προσπαθήσουμε γι αυτό που μπορούμε και αντέχουμε.....


Για να είμαστε ειλικρινείς σε κανέναν δεν αρέσει αυτό που βιώνουμε. Κανείς δεν θέλει να κάθεται όλη μέρα στο σπίτι. Αυτό ξέρετε δεν το αντέχει ούτε ησυχαστής των Καρουλίων του Αγ. Όρους. Κι αυτός έχει ένα κήπο, πάει μια βόλτα, κάνει ένα εργόχειρο. Με κάτι αλλάζει τις παραστάσεις του. 
Εάν μάλιστα δεν έχεις συνηθίσει να μένεις σπίτι, δεν τα πας καλά με την ησυχία και τον εαυτό σου. Εάν με τον σύντροφο σου δεν βρίσκεστε στα καλύτερα, εάν συγκατοικείς με γονείς ή πεθερικά, ε τότε νομίζω ότι το όλο σκηνικό μοιάζει εφιαλτικό. 
Στην ζωή όμως δεν κάνουμε πάντα ότι θέλουμε ή σχεδιάζουμε. Η ανατροπή είναι δομικό στοιχείο της. Όταν εμείς κάνουμε σχέδια ο Θεός γελάει. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν κάνουμε σχέδια, μα πάντα ας αφήνουμε την τελευταία πινελιά στο Θεό. Ας λέμε αυτό το υπέροχο που έλεγαν οι γιαγιάδες μας, οι μπαρουτοκαπνισμένες της ζωής "πρώτα ο Θεός....". 
Οπότε ας κάνουμε αυτό που μπορούμε και αντέχουμε. Εκείνο που μας επιτρέπεται και γίνεται να αλλάξει. Δεν ξέρω εάν σε ένα υποχρεωτικό εγκλεισμό γίνουμε δια μαγείας το τέλειο ζευγάρι ή τέλειοι γονείς. Εάν μεταμορφωθούμε σε σεφ, βιβλιοφάγους ή σινεφίλ, σε ανθρώπους της αυτογνωσίας ή της προσευχής. Το πιο πιθανόν είναι ότι δεν θα συμβούν αυτά μέσα σε λίγες μέρες και υπό υποχρεωτικές συνθήκες. 
Ωστόσο όμως μας δίνονται αφορμές και ευκαιρίες για να δούμε αλλιώς την ζωή, τις σχέσεις και τον εαυτό μας. Πολλές φορές όταν ένα γεγονός έρχεται απρόσκλητο στην ζωή μας, μας οδηγεί εκεί που εμείς μόνοι μας δεν θα πηγαίναμε ποτέ. Και η επιδημία αυτή μας έκλεισε στα σπίτια και μας αναγκάζει να ασχοληθούμε με θέματα που πριν δεν θα αγγίζαμε. Θα τα κρύβαμε απλά κάτω από το χαλί της ψυχής μας και θα χανόμαστε στην κρυψώνα της καθημερινότητας μας. 
Οπότε δεν λέω ότι θα γίνουμε άλλοι άνθρωποι. Δεν το ξέρω αυτό. Ούτε ότι μετά την λήξη της καραντίνας θα έχουμε όλοι μεταμορφωθεί σε κάτι καλύτερο. Δεν το γνωρίζω, ίσως κάποιοι να είναι και χειρότεροι. Εκείνο όμως που γνωρίζω είναι ότι δεν πρέπει να αφήσουμε αυτή την δοκιμασία να περάσει δίχως να έχουμε προσπαθήσει για το καλύτερο. Διότι τότε θα έχουμε πονέσει δίχως λόγο. 
Προσέξτε δεν ζητάμε το τέλειο αλλά το καλύτερο. Αυτό που μπορούμε και το αξίζουμε. Δεν μιλάω για τελειότητες. Εγώ προσωπικά έχω ξεχάσει τα τέλεια σενάρια ζωής. Δεν τα ψάχνω καν. Η τελειότητα δεν κατοικεί μέσα μου, ούτε στο άλλον, ούτε στον πληνήτη αυτόν. Είναι κατάσταση του κόσμου που έρχεται ως υπόσχεση και δώρο του Θεού. 
Έχω αποδεχθεί αυτή την αλήθεια και λυτρώθηκα από την εφιάλτη της "τελειότητας". 
Πλέον για όσο είμαι σε αυτή την γη μου αρκεί το απλό που είναι αυθεντικό. Το λίγο που έχει ανθρωπιά και ειλικρίνεια. Το τώρα, η στιγμή, το μαζί, αυτό που μπορώ να αλλάξω και προσπαθώ. Άλλωστε σοφία είναι "να εστιάζεις σε αυτά που μπορείς να ελέγξεις, να αφήνεις αυτά που δεν μπορείς να ελέγξεις και να αναγνωρίζεις την μεταξύ τους διαφορά...".

30 Μαρ 2020

"Η εκδίκηση της καθημερινότητας…."


Τι ήταν αυτό που κάθε μέρα δεχόταν τις περισσότερες ύβρεις μας; Ποιο ήταν εκείνο που κάθε βράδυ φυσούσαμε να φύγει από πάνω μας ως το μεγαλύτερο φορτίο; Ποιο θέμα απασχολούσε τις κουβέντες μας στο καφέ και το φαγητό; Η καταραμένη, βαρετή και απαίσια καθημερινότητα μας.Η ρουτίνα της καθημερινότητας. Αυτή η κουραστική επαναληψιμότητα. 
Δεν είχαμε και απόλυτα άδικο. Είναι όντως ψυχικά πνιγερό. Γι’ αυτό άλλωστε στο δημόσιο αλλά και στο εκκλησιαστικό βίο, έχουμε θεσπίσει ως ανθρώπινες κοινωνίες, εορτές. Για να θυμόμαστε οτι είμαστε πλασμένοι για κάτι παραπάνω, πιο γιορτινό, βαθύ, ανοιχτό, χαρμόσυνο και αιώνιο. Αυτή όμως είναι η μία πλευρά. 
Γιατί κανείς δεν σκέφτηκε ότι αυτή η ρουτίνα των γνωστών δεδομένων και επαναλήψιμων πρακτικών, είναι το πιο σημαντικό πλαίσιο για να μπορεί να υπάρξει η ζωή. Φανταστείτε να ξυπνούσαμε κάθε πρωί και να φτιάχναμε απ΄ την αρχή την πραγματικότητα μας. Κάθε μέρα να χτίζαμε και το βράδυ να γκρεμίζαμε. Απλά θα μας κατάπινε το χάος του άγχους και της τρέλας. Δεν θα υπήρχε ζωή στο πλανήτη. 
Για να φτάσεις στον ουρανό χρειάζεσαι μια γη. Για να νιώσεις την ψυχή σου, θέλεις ένα σώμα. Για να δώσεις ένα φιλί χρειάζεται ένα κορμί να σ΄αγκαλιάσει. Για να κάνεις όνειρα πρέπει κάπου να κοιμηθείς. 
Να λοιπόν τώρα που ήρθε αυτή η επιδημία και ανέτρεψε την καθημερινότητα μας. Που μας άλλαξε τους τρόπους και τις συνήθειες. Και το σημαντικό δεν είναι αυτό που ζούμε αλλά εκείνο που θα ζήσουμε μετά την λήξη της καραντίνας. Γιατί σίγουρα τίποτε δεν θα είναι όπως πριν. 
Ευκαιρία λοιπόν να ζητήσουμε μια ειλικρινή συγνώμη από την κατασυκοφαντημένη καθημερινότητας μας, που μας πρόσφερε τόσα πολλά και εμείς τα θεωρούσαμε αυτονόητα και δεδομένα. Καιρός να κατανοήσουμε ότι τα σημαντικά είναι κρυμμένα στα απλά, ότι το πολύ είναι στο "λίγο" και το μεγάλο στο "μικρό". 
Τι ειρωνεία όμως, να επαναλαμβάνεται για ακόμη μια φορά ο κανόνας που λεει ότι πρέπει να χάσεις κάτι για να το αγαπήσεις αληθινά, γιατί μονάχα η έλλειψη και απώλεια σε κάνει να κυνηγάς αιώνια.

26 Μαρ 2020

Όταν όλα τελειώσουν τι θα έχει αλλάξει;.....


Όταν με το καλό τελειώσει αυτή η δοκιμασία, με τους λιγότερους νεκρούς-μακάρι να μην υπήρχε ούτε ένας- ίσως να έχουμε αναθεωρήσει κάποιες αξίες μας. Διότι η αλήθεια είναι ότι κανείς δεν άλλαξε όταν τα πράγματα πήγαιναν καλά στην ζωή του. Δεν είναι κακό να σου πηγαίνει ωραία η ζωή, αλλά δεν θα είναι πάντοτε έτσι. Θα έρθει μια αρρώστια, ένα θάνατος, ένας χωρισμός, μια απώλεια, ένας πόλεμος, τώρα μια πανδημία, και θα γυρίσουν όλα ανάποδα. Και τότε; Τότε στα δύσκολα φαίνεται ποιοι είμαστε, τι είμαστε και πως ζούσαμε. Δηλαδή πόσο αξία είχαν οι αξίες μας. 
Εύχομαι λοιπόν σαν τελειώσει αυτή η δοκιμασία όλοι να έχουμε γίνει έστω και ελάχιστα παραπάνω «άνθρωποι». Ξέρεις κάτι. Πολλές φορές για να γίνουμε «άγιοι» ξεχνάμε να είμαστε άνθρωποι. Και δίχως ανθρωπιά αγιότητα δεν υπάρχει.
Μακάρι λοιπόν μετά απ αυτή την κρίση, να καταλάβουμε ότι τα πάντα στην ζωή δεν είναι ρολόγια και αριθμοί. Χρήμα και δουλειά. Αλλά είναι και σχέσεις, επαφή, φύση, ζωή, Θεός. 
Να αισθανθούμε ως αλήθεια μέσα μας, ότι ο σύντροφος μας, τα παιδιά, οι φίλοι και δικοί μας άνθρωποι έχουν ανάγκη την παρουσία μας. Τα κοιτάγματα μας, τα σώματα, τα μάτια, την φωνή, την αγκαλιά μας. 
Κανένα εικονικό μήνυμα από τηλέφωνο ή υπολογιστή δεν μπορεί να αντικαταστήσει την σωματική παρουσία του άλλου στην ζωή μας. Το χάδι, το φιλί, την ζεστή αγκαλιά, το σώμα του που κοιμάται δίπλα μας και ζεσταίνει την ύπαρξη μας. 

Μακάρι να συνειδητοποιήσουμε ότι η αγάπη δεν πρέπει να αργεί ούτε μια μέρα ούτε μια στιγμή. Να μάθουμε να λέμε τώρα στο άλλο «σ αγαπώ, μου λείπεις, είσαι σημαντικός για μένα…» Η μάνα, ο πατέρας, ο φίλος ο δικός μας άνθρωπος μπορεί αύριο να μην υπάρχει στην ζωή μας. Μην αναβάλεις την αγάπη. 
Να συναισθανθούμε επιτέλους ότι είμαστε μέσα σε ένα δίκτυο σχέσεων. Εάν ο άλλος δεν είναι καλά αργά ή γρήγορα δεν θα είμαι ούτε εγώ. Εάν δεν φροντίζω τον πλανήτη, μαζί του θα καταστραφώ κι εγώ. 
Να καταλάβουμε ότι δίχως Θεό ο κόσμος είναι παράλογος, δεν βγάζει κανένα νόημα. Είναι τραγωδία να ζεις ένα σενάριο που δεν έγραψε κανείς. 
Αυτή η δοκιμασία της πανδημίας, θα νικηθεί με δυο τρόπους, εάν είμαστε απόλυτα υπεύθυνοι απέναντι στους συνανθρώπους μας και εάν μετα το τέλος της έχουμε λάβει τα μαθήματα ζωής που μας παρέδωσε. Διαφορετικά θα έχει συμβεί κάτι ακόμη πιο τραγικό από το θάνατο. Θα έχουμε πονέσει δίχως κανένα νόημα. Δηλαδή θα έχει χαθεί ακόμη μια ευκαιρία να περάσουμε από την νεκρή επιβίωση στη χαρά της ζωής.

25 Μαρ 2020

Η εορτή των καλών νέων....


Ο Ευαγγελισμός είναι η εορτή των καλών νέων. Πότε έχουμε όμως καλά νέα; Όταν για πολύ καιρό όλα πηγαίνουν δύσκολα και ανάποδα. Αυτό σημαίνει ότι πάντα σε μια δοκιμασία όσο μεγάλη κι αν είναι φτάνει η στιγμή να ακουστούν και τα καλά νέα. 
"Έλα, κατέβα από το Σταυρό. Σήκω βγες έξω. Ήρθε η ώρα που περίμενες. Ήλθε η στιγμή που πίστεψες ότι δεν θα φτάσει ποτέ." 
Γιατί η αλήθεια είναι ότι μέσα στην δίνη της δοκιμασίας έρχεται μια μαύρη στιγμή που μυρίζει απόλυτα κόλαση, και πείθεσαι ότι,«σε αυτή την μαυρίλα φως δεν πρόκειται να ξαναμπεί…». Κι όμως θα μπει. Θα έρθουν τα καλά νέα. Αυτό μας διδάσκει ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου, ότι κάθε δύσκολη περίοδος της ζωή μας έχει ένα τέλος.
Βέβαια εδώ υπάρχει ένα μυστικό. Ότι για να γίνει αυτός ο Ευαγγελισμός των καλών νέων στην ζωή μας, θα πρέπει να είμαστε έτοιμοι. Δηλαδή να μπορούμε να πούμε το «ναι, είμαι εδώ, δέχομαι το φως….», όπως το έκανε η Παναγία.Μην βιαστείτε να το θεωρήσετε αυτονόητο. Δεν είναι. Δεν θέλουμε όλοι το φως, γιατί ουρλιάζουν τα σκοτάδια μας.

24 Μαρ 2020

Για την τιμιότητα στον καιρό της επιδημίας. Με οδηγό τον Καμύ.....

Στ. Ζουμπουλάκης: «Για την τιμιότητα στον καιρό της επιδημίας. Με οδηγό τον Καμύ» Μαθήματα από την Πανούκλα του Αλμπέρ Καμύ Πηγή: www.lifo.gr

«Όλο το ζήτημα ήταν να σώσουν όσο γίνεται περισσότερους ανθρώπους από τον θάνατο και τον οριστικό χωρισμό. Ένας μοναχά τρόπος υπήρχε για αυτό: να πολεμήσουν την πανούκλα. Αυτή η αλήθεια δεν ήταν αξιοθαύμαστη, ήταν απλώς λογική απόρροια της πραγματικότητας», διαβάζουμε στην Πανούκλα (1947) του Καμύ (La Peste, folio, σ. 126). Υπάρχουν αλήθειες που δεν είναι ούτε αξιοθαύμαστες ούτε μεγαλεπήβολες, αλλά ανιαρά απλές, αλήθειες που τις επιβάλλει η ίδια η πραγματικότητα, για όσους δεν είναι εξημμένες κεφαλές. Αυτό ακριβώς είναι το ζήτημα και με τη σημερινή παγκόσμια επιδημία: να σώσουμε όσους γίνεται περισσότερο. Όλα τα άλλα είναι ανοησίες ή και αήθειες. Θα έχουμε πολλά να συζητήσουμε και να αποφασίσουμε και να αλλάξουμε, όταν περάσει η μπόρα, κυρίως για να αντιμετωπίσουμε την κατεξοχήν ανισότητα που υπάρχει στον κόσμο, την ανισότητα απέναντι στην υγεία και τη ζωή. Τώρα προέχει να ζήσουμε σχεδόν όλοι. 
Ξέρω καλά τι τεράστια απόσταση πόνου χωρίζει το «όλοι» από το «σχεδόν όλοι» και μακάρι να μην ήμουν υποχρεωμένος σε αυτή τη διατύπωση.   Ορισμένοι από μας γνωρίζαμε ήδη, από πικρή προσωπική πείρα, και δεν περιμέναμε τη νέα επιδημία για να το μάθουμε, ότι αυτοί που κρατάνε την κοινωνία όρθια είναι πρώτα από όλα οι γιατροί και οι νοσηλευτές που ξέρουν να κάνουν σωστά τη δουλειά τους.    Από τι εξαρτάται η μεγαλύτερη δυνατή προσέγγιση σε αυτό το ιδανικό «όλοι»; Πρωτίστως, από τους γιατρούς, τους νοσηλευτές και όλο το υγειονομικό προσωπικό που ξέρει να κάνει τη δουλειά του. Ο γιατρός Ριέ της Πανούκλας, που κοιμάται σε όλη τη διάρκεια της επιδημίας τέσσερις ώρες την ημέρα, δεν είναι ούτε άγιος ούτε ήρωας. Το δικό του ηθικό ιδεώδες είναι η τιμιότητα, δηλαδή, όπως εξηγεί ο ίδιος, το να κάνει σωστά τη δουλειά του, μια δουλειά που κάποιες φορές θα απαιτήσει να θέσει σε κίνδυνο και τη δική του υγεία. 
Ορισμένοι από μας γνωρίζαμε ήδη, από πικρή προσωπική πείρα, και δεν περιμέναμε τη νέα επιδημία για να το μάθουμε, ότι αυτοί που κρατάνε την κοινωνία όρθια είναι πρώτα από όλα οι γιατροί και οι νοσηλευτές που ξέρουν να κάνουν σωστά τη δουλειά τους. 
Τα νοσοκομεία είναι τα κατεξοχήν ιερά καθιδρύματα κάθε πόλης.   Εκτός όμως από την τιμιότητα των γιατρών, οι επιδημίες δοκιμάζουν και την τιμιότητα καθενός από εμάς, η οποία απαιτεί αδιάκοπη προσοχή.
 Με τα λόγια του Ταρρού, άλλου κεντρικού προσώπου της Πανούκλας: «Ο τίμιος άνθρωπος, αυτός που δεν μολύνει σχεδόν κανέναν, είναι ο όσο γίνεται λιγότερο αφηρημένος. Χρειάζεται θέληση και ένταση για να μην είσαι ποτέ αφηρημένος!» (σ. 228). Με άλλα λόγια, τιμιότητα είναι η ένταση της ευθύνης για τους άλλους, που στην περίοδο των επιδημιών, για τους περισσότερους από μας, εκφράζεται, παράδοξα και βασανιστικά, με το να μένεις μακριά τους. Αυτήν την τιμιότητα ο Ταρρού, που δεν πιστεύει στον Θεό, όπως δεν πιστεύει και ο Ριέ, την ονομάζει σε άλλο σημείο αγιότητα χωρίς Θεό (σ. 230).  
Επειδή έγινε μεγάλη συζήτηση στον τόπο μας για τη στάση της Ορθόδοξης Εκκλησίας απέναντι στην επιδημία, θα ήθελα να απευθυνθώ και στους πιστούς, με μια φράση ενός ετεροδόξου, του αγίου Ιγνατίου Λογιόλα. Η φράση δεν απαντά πουθενά στα γραπτά του, αλλά μας την έχει διασώσει ο στενός συνεργάτης και πρώτος βιογράφος του Pedro de Ribaneyra (1527-1611): «Πράξε ως εάν όλα να εξαρτώνται από σένα, γνωρίζοντας ότι στην πραγματικότητα όλα εξαρτώνται από τον Θεό».   

*Ο Σταύρος Ζουμπουλάκης είναι συγγραφέας , πρόεδρος του Εφορευτικού Συμβουλίου της Εθνικής Βιβλιοθήκης   Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ Πηγή: www.lifo.gr

23 Μαρ 2020

Τι μας θυμίζει ο Σταυρός...


Ημέρα Σταυροπροσκυνήσεως. Δυστυχώς αντί στην εκκλησία, στο σπίτι. Εύχομαι να προσευχηθήκαμε τουλάχιστον. Ν' ανάψαμε το καντήλι μας, να θυμιάσαμε και να είπαμε μερικά λεπτά την «Ευχή του Ιησού». 
Δοκιμασία μεγάλη αλλά όχι η μόνη στην ζωή μας. Το ξέρω, το ξέρεις ότι η ζωή έχει βάσανα και δυσκολίες που όμως κατά ένα παράξενο τρόπο την κάνουν όμορφη και μυστηριακά γοητευτική. 
Καλό θα ήταν αυτή την μέρα να μην ξεχάσουμε ότι ο Σταυρός του Χριστού μας θυμίζει τα εξής σημαντικά για την ζωή μας: 
1. Ότι ο Θεός μας αγαπάει μέχρι Σταυρού. Η αγάπη του φτάνει στην απόλυτη θυσία για εμάς. Θα κάνει τα πάντα αρκεί να μας σώσει. 
2. Ότι στο δικό μας πόνο και δοκιμασία, ποτέ δεν είμαστε μόνοι. Είναι κι Εκείνος μαζί μας. 
3. Ότι τις στιγμές που πονάμε και λέμε «γιατί Θεέ μου…», ο Χριστός βραχνιάζει μαζί μας.  
4. Ότι τις ώρες του πειρασμού δεν μας κοιτάει από απέναντι αμέτοχος, αλλά ιδρώνει με την αγωνία μας. Θυμήσου τον Χριστό στο κήπο της Γεσθημανή όταν πήρε πάνω του όλη την αγωνία του κόσμου. 
5. Ότι δεν υπάρχει ζωή δίχως πόνο, προβλήματα και βάσανα. Όπου κι αν πάμε οι πειρασμοί θα έρθουν μαζί μας. Ότι κι αλλάξουμε, πόλη, χωριό, δουλειά, συναδέλφους, αφεντικά, άντρα, γυναίκα, εάν κάνουμε ή δεν κάνουμε οικογένεια, εάν γίνουμε μοναχοί ή έγγαμοι, δοκιμασίες και βάσανα θα έχουμε. Ας το καταλάβουμε. Ο Σταυρός είναι μέρος του βίου ότι κι αν κάνουμε. 

Άρα το ζήτημα δεν είναι εάν θα πονέσουμε ή εάν θα αντιμετωπίσουμε δυσκολίες, όπως αυτή που περνάμε τώρα(πανδημία), αλλά τι νόημα θα δώσουμε στα βάσανα και τις δοκιμασίες μας. Δεν ρωτάμε εάν θα πονέσουμε αλλά για ποιο λόγο αξίζει να πονέσουμε. 
Άλλωστε ας μην ξεχνάμε ότι κανείς Σταυρός δεν μένει δίχως Ανάσταση. Αρκεί βέβαια να μην κατέβουμε μόνοι μας από το Σταυρό. Γιατί κάθε δοκιμασία για να φέρει καρπό πρέπει να ολοκληρώσει την διαδρομή της.

21 Μαρ 2020

Προφητείες, συνωμοσιολογίες και οι άγιοι του Θεού...




Μια από τις μεγαλύτερες δωρεές του Αγίου Πνεύματος στον άνθρωπο είναι η διάκριση. Να μπορεί δηλαδή να διακρίνει καταστάσεις και αναλόγως να αποφασίζει και να ενεργεί. Αυτή όμως η μεγάλη αρετή φαίνεται ότι είναι άγνωστη σε ένα μεγάλο ποσοστό των θρησκευομένων. 
Το λέω αυτό διότι αυτές τις ημέρες μέσα στα πολλά απίθανα μηνύματα που έχω δεχθεί (συνωμοσιολογικά, «προφητολογικά», καταστροφικά, παρανοϊκά), και ό, τι άλλο μπορεί κανείς να φανταστεί, φάνηκε στο inbox μου και ένα ερώτημα που ζητάει να απαντήσω περί του τι λένε οι «Γεροντάδες», για το θέμα το Κορωναϊου. 
Κοιτάξτε δεν ξέρω πώς βλέπετε εσείς την εκκλησία, το Χριστό και τους αγίους, αλλά για μένα είναι απολύτως ξεκάθαρο ότι δεν είναι ούτε επιδημιολόγοι, ούτε λοιμωξιολόγοι και ούτε δουλεύουν στο ινστιτούτο «Παστέρ». Πολλώ δε μάλλον δεν είναι πράκτορες της ΚΥΠ, ΜΙΤ και CIA. 
Ο άγιοι κρατάνε τα μυστικά τής εν Χριστώ ζωής, μέσα στο βίωμα της αγάπης και της ταπείνωσης και όχι τα κλειδιά της επιστήμης της παγκόσμιας κατασκοπείας. Άλλη η δουλειά ενός αγίου κι άλλη εκείνη του επιστήμονα. Ξεκάθαρα και διαφορετικά επίπεδα γνώσης. Άλλοι τρόποι, άλλες καταστάσεις. 
Ένας άγιος άνθρωπος θα μας μάθει την τέχνη της κατά Χριστό ζωής, και όχι την Βίβλο των λοιμώξεων και των επιδημιών. Δεν είναι ούτε στρατηγικός, ούτε γεωπολιτικός αναλυτής. Είναι άνθρωπος της Βασιλείας Του Θεού. Στα μάτια του και στους τρόπους του βλέπουμε τον Χριστό μας. 
Το προφητικό χάρισμα στην εκκλησία έχει πάντα σχέση με την Αλήθεια του Θεού που σώζει. Δηλαδή την μετάνοια, την μεταμόρφωση του πιστού. Ο Προφήτης δεν είναι εκείνος που απλά λέει το μέλλον ωσάν να επρόκειτο για μέντιουμ ή αστρολόγο, αλλά εκείνος που μας φωνάζει μια ξεχασμένη αλήθεια του Θεού. Το σάλπισμά του δεν είναι πολέμου, αλλά ξύπνημα συνειδήσεως, φωνή που ξυπνά την λάβα της ψυχής μας. Φανερώνει το Χριστό που είναι η σωτηρία μας. 
Αλήθεια, πόσο όμορφα ο Μέγας Βασίλειος, έχοντας το πνεύμα της διακρίσεως και το χάρισμα της θεολογίας, αναφέρει στην «Εξαήμερό» του, «για το ποιος δημιούργησε το κόσμο θα το απαντήσει η θεολογία, αλλά για το πώς, η επιστήμη…». Τι ωραίες ξεκάθαρες απαντήσεις. 
Γι αυτό εάν γνωρίζετε έναν άγιο άνθρωπο μην τον ρωτάτε τι θα γίνει με την επιδημία ή τι πρέπει να κάνουμε διότι δεν είναι δουλειά του. Να του πείτε να προσεύχεται για τον κόσμο ολάκερο. Την προσευχή του έχουμε ανάγκη, όχι τις επιστημονικές του γνώσεις που έτσι κι αλλιώς δεν διαθέτει. 
Ας αφήσουμε την επιστήμη να μας πει τι πρέπει να κάνουμε για να προστατευτούμε και να αντιμετωπίσουμε τον Κωροναϊο, και την Εκκλησία με τους αγίους της, το πώς όλη αυτή η δοκιμασία μπορεί να μεταπλαστεί από σκοτάδι σε φως, πώς δηλαδή ο Σταυρός μπορεί να γίνει Ανάσταση.

Υ.Γ...υπάρχουν άγιοι που όντως προφήτευσαν κάποια πράγματα για το μέλλον. Όχι πάρα πολλά. Τα πραγματικά είναι ελάχιστα. Αυτά που κυκλοφορούν στην πλειοψηφία τους, είναι αμφιβόλου προελεύσεως και πηγών.  Όμως τις προφητείες των αγίων δεν μπορεί ο καθένας να τις ερμηνεύει. Ερμηνεία κάνει μονάχα το σώμα της Εκκλησίας, το σύνολο της Εκκλησίας και όχι ο καθένα μόνος του, πολλώ δε μάλλον οχι οι εφημερίδες μαζί με τις συνταγές του Άκη και τα σταυρόλεξα.

18 Μαρ 2020

Πόσο Χριστό κουβαλάμε μέσα μας;


Πάντως καλό θα ήταν αυτές τις μέρες που οι ναοί θα μείνουν κλειστοί, αντί να μαλώνουμε, να γκρινιάζουμε και να βριζόμαστε μεταξύ μας, να φανερώσουμε το πόσο Χριστό κουβαλάμε μέσα μας. 
Το πόσο οι Θείες Λειτουργίες στις οποίες τόσα χρόνια συμμετείχαμε έχουν μεταμορφώσει, το νου, τις σκέψεις, την ψυχή και ολάκερη την ζωή μας. 
Γιατί ξέρετε κάτι μεταξύ μας; Βαρέθηκα τις μεγάλες δηλώσεις περί Ορθοδοξίας, κουράστηκα από τους μάρτυρες του καναπέ, και τους ομολογητές του πληκτρολογίου. Που φωνάζουν μαλώνουν, βρίζονται, κατηγορούν για προδοσίες, συνωμοσιολογίες και άλλες προφητολογίες αλλά η ζωή τους είναι μέσα στην θλίψη και την μιζέρια, την μαυρίλα και την απαισιοδοξία, την κακία και την ίντριγκα, τα κουτσομπολιά, την κατάκριση και την ανυπακοή. Καιρός λοιπόν να δείξουμε πόσο Χριστό κουβαλάμε μέσα μας. 
Ας φανερώσουμε στο δημόσιο βίο της χώρας μας, τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος της Θείας Λειτουργίας. Να ζεις από και για την Θεία Ευχαριστία. Ότι τέλος πάντων βρε αδελφέ αυτή η εκκλησία, οι γεροντάδες και τα μοναστήρια που επισκέπτεσαι τόσα χρόνια, έχουν έστω και στο ελάχιστο μεταμορφώσει τη ζωή σου. Γιατί εάν είναι να συμπεριφερόμαστε και να ζούμε χειρότερα από αυτούς που δεν πάνε εκκλησία τότε τι μαρτυρία Χριστού δίνουμε; Αναρωτιέμαι.
Έλεγε μακαριστός Παύλος Ευδοκίμωφ, ότι στα αθεϊστικά κράτη που οι άνθρωποι δεν μπορούσαν να έχουν μια ομαλή λειτουργική ζωή, οι πνευματικοί πατέρες προέτρεπαν τους πιστούς, να γίνουν οι ίδιοι ναός και η ζωή τους Λειτουργία. Δηλαδή να λειτουργούμε στο εσωτερικό θυσιαστήριο της καρδιάς μας. 
Τι σημαίνει αυτό πρακτικά; Τι σημαίνει να γίνω θυσιαστήριο του Θεού; 
Ότι φανερώνεις καθημερινά μέσα από τις σχέσεις, σκέψεις, απόψεις και τρόπους, ότι είσαι άνθρωπος του φωτός, της χαράς και της θετικότητας. Ότι τα πάντα στο βίο σου, μυρίζουν Χριστό. 
Ότι έχεις την χαρά του Αγίου πνεύματος, που ανθίζει μέσα σου ακόμη και στις βαρυχειμωνιές της ζωής. Δίχως να έχεις λύσει τα προβλήματα σου, εσύ χαμογελάς γιατί είσαι Αναστημένος. 
Ότι πιστεύεις ότι ο Θεός δεν έχει πει την τελευταία λέξη. Ξέρεις ότι μιλάει πάντα τελευταίος, εκπλήσσοντας τους πάντες. 
Ότι τα σχέδια του Θεού είναι πέρα και πάνω από τους δικούς μας υπολογισμούς. 
Ότι στις δοκιμασίες φανερώνεται η πίστη και εμπιστοσύνη στην πρόνοια Του. 
Ότι γνωρίζεις να σιωπάς, να υπομένεις, και να κάνεις υπακοή στην εκκλησία και όχι στο δικό σου θέλημα. 
Ότι γίνεσαι φορέας φωτός, ελπίδας, πίστεως στο καλύτερο, το ομορφότερο και αναστάσιμο.
Ότι εκεί που οι άλλοι λένε «πάει χαθήκαμε», εσύ φωνάζεις, «έχει ο Θεός, θα τα καταφέρουμε, όλοι μαζί μπορούμε..». 
Οι ναοί έκλεισαν για λίγες μέρες αλλά ο Χριστός δεν έφυγε ούτε στιγμή από την ζωή μας. Είναι εδώ για μένα, για σένα, για όλους. Αρκεί να διώξουμε τη θολούρα του φόβου και της απελπισίας από το νου και την ψυχή μας και να του φωνάξουμε, «Κράτα μας Χριστέ μου γιατί μας χάνεις…..» .

17 Μαρ 2020

Εάν θες να φύγει το σκοτάδι γίνε φως...


Αυτές τις ημέρες έχουμε όσο ποτέ άλλοτε την ανάγκη της προσευχής.
Να ενωθούμε με τον Χριστό, να γευθούμε την χαρά και την χάρη της Παρουσίας Του.
Να γλυκαθεί η πίκρα των φόβων μας.
Να ηρεμήσει ο ταραγμένος νους μας από τις τόσες αρνητικές γεμάτες πανικό πληροφορίες. 
Γι αυτό εάν δεν έχουμε ακόμη διαμορφώσει ένα γαλήνιο καταφύγιο μέσα στο σπίτι μας, ας το πράξουμε τώρα. Αυτό χρειαζόμαστε. Ένα χώρο μέσα στο σπίτι μας, που να μπορούμε να ησυχάζουμε. Να σωπαίνουμε, να ανανεώνουμε την κουρασμένη μας ψυχή. 
Εικόνες πολλές ή ελάχιστες δεν έχει σημασία. Ένα καντηλάκι, λίγο όμορφο θυμίαμα και ένα κερί να μας θυμίζει το φως που έχουμε μέσα μας και όλο το ξεχνάμε. Γιατί όλοι ανεξάρτητα τα λάθη και τις αμαρτίες μας, μέσα μας έχουμε το φως του Θεού. 
Εκεί στο καταφύγιο μας, μπορούμε να προσευχηθούμε, όπως ο καθένας αναπαύεται. Του αρέσει και πάει στο χαρακτήρα του.
Με προσευχητάριο, λέγοντας το απόδειπνο, τους χαιρετισμούς ή την παράκληση της Παναγία μας. Ενός αγίου που νιώθουμε πολύ κοντά μας. Μπορούμε με το κοσμποχοίνι προφέροντας αργά και ήρεμα την ευχή του Ιησού. Να κατεβαίνουν οι λέξεις με έρωτα βαθιά στην ψυχή. Να χτυπάνε με πάθος μέσα μας. "Κύριε Ιησού Χριστέ Ελέησον με...". 
Αλλά και μένοντας τελείως σιωπηλοί. Απλά παριστάμενοι ενώπιων Του. Να το κοιτάτε και να σας κοιτάει. Αυτό είναι το Παν. Η σιωπή του έρωτα. 
Μπορείς όμως να διαβάσεις και κάτι που θα σου δώσει δύναμη, ηρεμία και θετικότητα. Όχι βαριά κείμενα αυτές τις μέρες. Δεν είναι ώρα τώρα για προβληματισμούς. Το νευρικό μας σύστημα θέλει τροφή για να αντέξει. Κι αυτή είναι η ησυχία και ηρεμία του νου.
Και μουσική μπορεί να ακούσεις, αρκεί να σε χαλαρώνει. Να ξέρεις ότι όλα μπορούν να γίνουν προσευχή, αρκεί να σε πηγαίνουν σε Εκείνον. 
Να προσέξεις το λογισμό. Μπορεί να σου πει ότι «εδώ ο κόσμος χάνεται και εγώ ηρεμώ και προσεύχομαι…».
Μη τον ακούς. Σου λέει ψέματα. Τώρα είναι που πρέπει να προσεύχεσαι. Το έχεις ανάγκη, το έχουν ανάγκη οι συνάνθρωποι μας που δοκιμάζονται.
Και μην ξεχνάς πως εάν είσαι εσύ καλά θα είναι και άλλοι γύρω σου. Πως εάν έχεις εσύ φως θα το προσφέρεις και στους άλλους. Εάν βρεις εσύ την ειρήνη στο λόγο, στους τρόπους και την μορφή σου, τότε και οι γύρω σου θα γαληνέψουν την ταραχή του νου τους.
Εάν θες να φύγει το σκοτάδι, γίνε φως......

15 Μαρ 2020

Ζητείται πράξη ευθύνης και θυσίας...


Κανείς δεν μας ζήτησε να αρνηθούμε τον Χριστό.
Κανείς δεν είπε ότι θα σταματήσει η Θεία Λειτουργία(θα την κάνει έστω ένα παπάς με ένα πιστό...).
Κανείς δεν είπε ότι η Θεία κοινωνία είναι φορέας μικροβίων. Όσοι έχουν βιωματική σχέση με το Σώμα και το Αίμα του Χριστού ξέρουν καλά ότι είναι ο ίδιος ο Θεός κρυμμένος στο άρτο και τον οίνο.
Κανείς δεν μας είπε να μην εκφράσουμε την ευγνωμοσύνη μας στη Παναγία και τους Αγίους.
Κανείς δεν μας έθεσε διλήμματα πίστεως. 
Πολύ απλά ως εκκλησία και ως χριστιανοί θέλοντας υπεύθυνα να συμβάλουμε στην αντιμετώπιση της επιδημίας, είπαμε σε ευπαθείς ομάδες, σε ανθρώπους μεγάλης ηλικίας, αλλά και γενικότερα προς όλους, να περιοριστούμε αυτό το διάστημα στα σπίτια μας.
Εκεί μπορούμε να προσευχηθούμε για την εκκλησία και ολάκερο τον κόσμο, ιδιαιτέρως δε για τους συνανθρώπους μας, που δοκιμάζονται σκληρά. 
Άλλο το σώμα και το αίμα του Χριστού, που σαφέστατα δεν είναι φορέας μικροβίων όταν ενεργείται με πίστη, και άλλο οι συναθροίσεις. Στο κόσμο αυτό δεν υπάρχει χώρος όπου δεν υφίσταται φθορά και θάνατος. Δεν υπάρχει!!!!!!!!! Η αφθαρσία και ανοσία είναι καταστάσεις του κόσμου που έρχεται. Της Βασιλείας Του Θεού.
Οι άγιοι δεν αρρώσταιναν; Δεν πέθαιναν; Η εκκλησία δεν είναι χώρος αποστείρωσης, ούτε χώρος στο οποίο όποιος μπαίνει δεν αρρωσταίνει, δεν παθαίνει ατυχήματα, δεν έχει πειρασμούς και δοκιμασίες. Αλήθεια έχετε διαβάσει τα συναξάρια των αγίων; Τους πειρασμούς και δοκιμασίες τους τις γνωρίζετε; 
Η εκκλησία και η Θεία Ευχαριστία, είναι χώρος γεύσεως των εσχάτων. Της Βασιλείας του Θεού. Του κόσμου που έρχεται αλλά δεν είναι ακόμη εδώ. Εκεί που δεν θα υπάρχει το κακό, ο πόνος, η ασθένεια και ο θάνατος. Η Θεία κοινωνία είναι φάρμακο αθανασίας, όχι σε αυτόν τον κόσμο αλλά στο μέλλοντα. Είναι σχέση, διαθήκη, ενότητα με τον Χριστό. Κοινωνάω και ενώνομαι με τον έρωτα της ζωής μου, αυτόν που ούτε ο θάνατος θα μας χωρίσει!!! 
Αυτή βέβαια η σχέση με την ποτήριον της Θείας Ευχαριστίας με τον ίδιο τον Χριστό σίγουρα μας ενδυναμώνει, μας ενισχύει, γλυκαίνει την ύπαρξη μας, μας χαρίζει τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος, αλλά δεν μας κάνει εδώ στην ζωή αυτή αθάνατους και άνοσους. Εδώ γευόμαστε μερικώς αυτό που θα έρθει καθ ολοκληρία στην Βασιλεία Του Θεού. Στο κόσμο αυτό θα αρρωστήσουμε και θα πεθάνουμε αλλά θα αναστηθούμε εις ζωήν αιώνιο. 
Μην βλασφημούμε το όνομα του Θεού και μην πειράζουμε την δύναμη του. Διαβάστε τους πειρασμούς του Χριστού στην έρημο και θα καταλάβετε τι εννοώ. 
Ομολογία πίστεως σε αυτές τις ιδιαίτερες συνθήκες είναι να μείνουμε σπίτι μας. Αυτό θέλει ο Χριστός. Αυτό ζητάει.
Ας νιώσουμε όπως ο Χριστός. Τι θα έκανε εκείνος στην θέση μας; Λέτε να ζητάει μια λατρεία που αγνοεί και προκλητικά αδιαφορεί για την υγεία των συνανθρώπων μας; 
Μα εδώ ο Χριστός λέει ότι εάν φέρεις δώρα στο ναό και στο δρόμο σκεφτείς ότι κάτι έχεις με τον αδελφό σου, άφησε τα δώρα πήγαινε πρώτα να τα βρει, να συμφιλιωθείς με τον συνάνθρωπο σου, και μετά έλα στην Λατρεία μου. 
Πως είναι δυνατόν ο Χριστός να αποδεχθεί μια λατρεία που γίνεται στο όνομα του, αλλά αδιαφορεί για το καλό, την υγεία, την χαρά και την ζωή των συνανθρώπων μας;
Έλεον λέει, δηλαδή αγάπη θέλω και όχι θυσίες... Αυτό ζητάει ο Χριστός; Θα το κάνουμε;
Ποιος σας είπε ότι ο Χριστός θα είναι χαρούμενος εάν γεμίσουμε τους ναούς αλλά αγνοήσουμε τους συνανθρώπους μας; 
Η εκκλησία μας, όλοι εμείς βρισκόμαστε μπροστά σε μια ιστορική ευθύνη και πρέπει να αποδείξουμε ότι γνωρίζουμε βιωματικά ποιος είναι ο Χριστός και όχι ιδεολογικά.
Πρέπει να φανερώσουμε σε όλους, ότι ο Χριστιανός είναι ο άνθρωπος της κοινωνικής ευθύνης και αλληλεγύης. Που δεν νοιάζεται για την ψυχούλα του, αλλά τις ψυχές όλων. Που δεν τον νοιάζει αυτός να πάει στο παράδεισο και όλοι οι άλλοι να μείνουν έξω. Κανείς παράδεισος δεν υπάρχει όταν είσαι μόνος, και μάλιστα κλεισμένος στον εγωισμό σου.