20 Νοε 2019

Στις συννεφιές της ζωής, να θυμάσαι....



Μην περιμένεις να είναι πάντα λιακάδα στην ζωή σου. Θα έρθουν και οι δύσκολες μέρες, γεμάτες σύννεφα και υγρασία που τρυπά τα κόκκαλα της ψυχής. 
Έτσι ήταν και θα είναι η ζωή όλων των ανθρώπων. 
Ακόμη και των ηρώων σου, των αγίων που προσκυνάς με τόσο πόνο και ζητάς την βοήθεια τους. 
Τι θαρρείς ότι επειδή λάμπουν μέσα στα φωτοστέφανα ποτέ δεν χλώμιασαν; 
Επειδή ψάλουμε και πανηγυρίζουμε τα πρόσωπα τους, δεν ένιωσαν μοναξιά, πόνο και θλίψη; 
Αυτοί κι αν ένιωσαν τι θα πει παγωνιά της ύπαρξης.  
Όμως γι’ αυτό κι μπορούν να μας νιώσουν απόλυτα. Να κατανοήσουν όχι μόνο τις χαρές μα κυρίως τις θλίψεις μας. Όχι τις επιτυχίες μα πρωτίστως τις αποτυχίες μας. 
Γι΄ αυτό μην ακούς εκείνους που λένε ότι ο Θεός ντρέπεται, φεύγει και χάνεται από την ζωή σου, όταν κάνεις λάθη και αμαρτίες, όταν πονάς και κλαις. Τότε είναι μαζί σου, όσο ποτέ άλλοτε. Όσο καμιά άλλη στιγμή. Όταν σε βλέπει λίγο πριν το κενό και την απόλυτη απελπισία. 
Ο Χριστός γι’ αυτό ήρθε στο κόσμο, να κατέρχεται στο Άδη της καρδιάς μας και να ανασύρει τα συντρίμμια μας, να πεθαίνει Εκείνος για να ζήσουμε εμείς….

15 Νοε 2019

Εάν αποφασίσεις να νηστέψεις, να θυμάσαι....


Να νηστέψεις μα να μην κοροϊδέψεις, τον Θεό, τους ανθρώπους και πρωτίστως το εαυτό σου. 
Δεν είναι νηστεία απλά μια διατροφική αλλαγή, μα οι μικρές ποσότητες. Το λίγο που γίνεται πολύ στην ψυχή. Να σηκώνεσαι από το τραπέζι και λίγο να πεινάς ακόμη, ώστε να θυμάσαι ότι η τροφή ποτέ δεν χορταίνει εάν η ψυχή δεν γεμίσει Χριστό. 

Να νηστέψεις τις τροφές αλλά πρόσεξε μην τρως τις σάρκες των συνανθρώπων σου. Λίγο να μιλάς και πολύ να προσεύχεσαι, να μην κατακρίνεις μα να κατανοείς και να σκεπάζεις τα λάθη των ανθρώπων. 

Δεν είναι νηστεία ο στόχος να χάσω κιλά μα να αλλάξω μυαλά. Νου. Λογισμούς. Καρδιά. 
Σαν τελειώσει η νηστεία, να είσαι λιγάκι καλύτερος ως άνθρωπος. Να αγαπάς περισσότερο και να κατακρίνεις λιγότερο. Να βλέπεις τον άλλο ως παράδεισο και όχι ως απειλή και κόλαση. Να λαχταράς την παρουσία του και να πονάς στην απουσία του. 
Δεν είναι νηστεία να διορθώσω την υγεία μου, μα να φωτίσω την ψυχή μου. Να της δώσω νόημα να ζει και να υπάρχει. Και όταν ένας άνθρωπος είναι χαρούμενος που ζει, τότε και η υγεία μου σαφώς θα είναι καλύτερη. 
Να νηστεύεις και να είσαι χαρούμενος, όχι γεμάτος νεύρα και θυμό, για κάτι που κάνεις αλλά δεν το θέλεις με το βάθος της καρδιάς σου. Δεν φτάνει απλά να υπακούς σε ένα κανόνα χρειάζεται να αγαπάς και Εκείνον για τον οποίο το εφαρμόζεις. 
Μέρες μπορώ να μην φάω, να μην πιω, να μην κοιμηθώ να κουραστώ και να αγωνιστώ, για να σε δω, να σε αγγίξω να σε χαρώ. Κι όλα τούτα γιατί σε ποθώ, γιατί σ' αγαπώ. Γιατί τελικά μονάχα οι ερωτευμένοι νηστεύουν αληθινά...

6 Νοε 2019

Δεν γίνεται πάντα να γελάς....



Δεν γίνεται πάντα να γελάς επειδή το ζητάει η μόδα της «θετικότητας». Υπάρχουν και στιγμές που τα μέσα σου ζητούν να ουρλιάξουν και να κλάψουν. Κι αυτό δεν είναι αρρώστια, αλλά συναισθηματική υγεία. Δεν μπορείς πάντα να είσαι ήρεμος και νηφάλιος, είσαι μεταβλητός και ευάλωτος γιατί πολύ απλά είσαι άνθρωπος. Δεν είναι έλλειψη πίστης ο φόβος, γιατί και ο Χριστός φοβήθηκε και δάκρυσε.
Δεν αλλάζουν όλα στην ζωή μας, υπάρχουν κι εκείνα που θέλουν χρόνο, υπομονή και αποδοχή. Στο τέλος μαθαίνουμε να τα διαχειριζόμαστε και παύουν να βάζουν τρικλοποδιές στην χαρά μας. 
Στο κάτω κάτω κανείς δεν έφτασε στην δοξολογία δίχως να βραχνιάσει στην γκρίνια, μήτε μπήκε στο παράδεισο χωρίς να θρηνήσει στην κόλαση.

4 Νοε 2019

Το πανωφόρι της Μητέρας...



Μέσα σε εμβατήρια και παρελάσεις, μέσα σε επισήμους και άρματα, χάθηκε η Μητέρα με το πανωφόρι. Εκείνη που φανερώθηκε σε αγίους και απλούς ανθρώπους της πίστεως να κρατάει ένα ρούχο και να τους σκεπάζει.
Μα υπάρχει αλήθεια πιο όμορφη εικόνα από εκείνη της Παναγίας που κρατά στα χέρια της ένα ζεστό ρούχο και μας σκεπάζει; Είναι η μάνα που σαν δει το παιδί της γυμνό σπεύδει να το σκεπάσει, να μην κρυώσει από την παγωνιά του κόσμου.
Είναι η Παναγία που τρέχει να κρύψει την γύμνια μας, από όλους εκείνους που δεν σεβάστηκαν ποτέ ότι σταθήκαμε «γυμνοί» ενώπιων τους και εξομολογηθήκαμε κορμί και ψυχή, όλα εκείνα που μάτωσαν μέχρι να γίνουν λέξεις στα χείλη μας. 
Γι αυτό Παναγία μου σκέπασε με, κάνει τόση παγωνιά στο κόσμο μας, κι εγώ από μικρό παιδί είχα την κακή συνήθεια να ξεσκεπάζομαι τις νύχτες…

27 Οκτ 2019

Τον αμαρτωλό τον αγαπάς, δεν τον πετροβολάς...



Πάντως ώρες ώρες έχω την εντύπωση ότι ορισμένοι άνθρωποι της "θρησκείας", όχι απλά δεν θα άφηναν κάτω την πέτρα στην προτροπή του Χριστού «ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθον βαλέτω…», αλλά θα έπιαναν την πιο μεγάλη και βαριά πέτρα που θα έβρισκαν μπροστά τους και θα την πετούσαν με μανία στο αμαρτωλό άνθρωπο. 

Άλλωστε γι’ αυτούς είναι εχθρός, γιατί κάνει κάτι «απαίσιο», τους θυμίζει όλα εκείνα που θα ήθελαν και αυτοί να ζήσουν και τα έχουν θάψει. Την πέτρα την πετάς πάντα στο καθρέπτη σου, ώστε να σπάσει και να μην σου θυμίζει εσένα.

Γι αυτό ο Χριστός ενώ καταδίκαζε την αμαρτία, τον αμαρτωλό τον αγκάλιαζε ως πληγωμένο και πάσχοντα. Προσπαθούσε να ακούσει την πιο βαθιά κραυγή του μέσα στην νύχτα της ζωής....

25 Οκτ 2019

Ο Θεός είναι η "ξεκούραση" μας...



Έρχεται ο άλλος λαβωμένος από την ζωή, τις δοκιμασίες, τις αρρώστιες, τα πάθη, τα λάθη, και όλα τα ζόρια του βίου, και αντί να τον αναπαύσεις και ξεκουράσεις, τον γεμίζεις ενοχές. 
Του λες ότι ο Θεός είναι θυμωμένος, ότι δεν τον αγαπάει όπως πριν, και για ότι κακό και δύσκολο του συμβαίνει φταίει ότι είναι «αμαρτωλός». 
Δηλαδή πάνω στον ήδη βαρύ σταυρό του πας και του καρφώνεις ακόμη ένα καρφί. Κι αυτός αιμορραγεί περισσότερο. 
Μοιάζει με ένα παιδί που κάνει λάθος ή χτυπάει και κλαίει, πονάει και υποφέρει, και από πάνω πας εσύ και το δέρνεις. Τι καταφέρνεις; Απλά προσθέτεις πόνο στον πόνο του. 
Ποιος Θεός το θέλει αυτό; Ποιανού Θεού θέλημα λες να είναι; Σαφέστατα όχι εκείνου που μας αποκάλυψε ο Χριστός, ο άγιος Ισαάκ ο Σύρος, ο άγιος Πορφύριος και τόσοι άλλοι. 
Αυτός ο Θεός αγαπά, συγχωρεί, κατανοεί, δεν σε εγκαταλείπει, δεν στέκεται απέναντι σου, δεν φεύγει στα δύσκολα και πολύ περισσότερο δεν χαίρεται με τις δυσκολίες και δοκιμασίες της ζωής σου. Είναι εκεί σιωπηλός και ενεργών πάντα με το δικό του τρόπο, μα ποτέ απέναντι με σηκωμένο το δάκτυλο. Τα «χέρια» του Θεού ποτέ δεν στιγματίζουν, ούτε χαστουκίζουν, μόνο αγκαλιάζουν και ζεσταίνουν στο ψύχος της ζωής.

23 Οκτ 2019

Πρόταση βιβλίου...

Αρχιμ. Βαρνάβα Γιάγκου

ΜΑΚΑΡΙΣΜΟΙ. Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ

Να ποιό είναι το παράδοξο της πνευματικής ζωής: Αυτό που ο κόσμος το αποφεύγει ως οδύνη και δυστυχία, εμείς το επιδιώκουμε ως ευλογία! 
Ο λόγος των Μακαρισμών του Χριστού είναι ανατρεπτικός, είναι η πεμπτουσία της ζωής! Ενώ η κοσμική λογική λέει «να σε νικήσω, για να είμαι εγώ ο δυνατός», στην πνευματική ζωή ισχύει «να ηττηθώ εγώ, για να ζήσεις εσύ»! Το δικό μας πάθος να γίνει πόθος και δύναμη ζωής τού άλλου. Τον νικούμε καταθέτοντας τα όπλα μας. Τον νικούμε γκρεμίζοντας τα δικά μας τείχη!
Μπορεί οι ομιλίες του π. Βαρνάβα να πήραν τον δρόμο της γραφής, αλλά δεν έχασαν τον αέρα, τον δυναμισμό και τη ζωντάνια του προφορικού του λόγου που είναι αληθινά μοναδικός!

Εκδόσεις «Αρχονταρίκι»

22 Οκτ 2019

Θρηνείς στην κόλαση όταν έχεις χάσει ένα παράδεισο...



Υπάρχουν άνθρωποι, που μας μιλούν μέσα από την κόλαση τους, κι όμως η φωνή τους μυρίζει παράδεισο. Υπάρχουν άνθρωποι που οι λέξεις τους είναι ραγισμένες, μα τι θαυμαστό σε εμάς φτάνουν σας κρυστάλλινες αφυπνιστικές προτάσεις. 
Τελικά για την αλήθεια των πραγμάτων μιλούν καλύτερα οι «στερημένοι». Εκείνοι που δεν αγαπήθηκαν ή έχασαν νωρίς την αγάπη, που προδόθηκαν ή γελάστηκαν από τον ίδιο τους τον εαυτό. Που έχασαν την υγεία τους και πένθησαν μεγάλες απώλειες ζωής. Αυτοί που υπερασπίστηκαν το δικαίωμα στο λάθος και την μετάνοια. Που ρίσκαραν, έχασαν και βρήκαν. 
Κανείς δε θα μπορούσε να φτιάξει καλύτερους ήλιους από εκείνους του Βαν Γκονγκ, εάν ο ίδιος δεν βίωνε ένα βαρύ ψυχικό χειμώνα (διπολικός). Κανείς δε μπορεί να θρηνήσει στην κόλαση εάν δεν έχει χάσει ένα παράδεισο.