15 Δεκ 2018

Όταν σκοράρεις στις καθυστερήσεις...


Στην ζωή δεν πρέπει να τα παρατάμε ποτέ, ακόμη κι όταν βλέπουμε ή νιώθουμε ότι όλα "τελείωσαν" ή ότι ποτέ δεν θα είναι καλά και όμορφα όπως πριν. Αυτό ποτέ δεν το ξέρεις. Και τούτο διότι τόσο η ζωή, όσο κι ο εαυτός μας, μα πίσω κι' από τα δύο ο Θεός αγαπάει τις εκπλήξεις. Ιδιαιτέρως στο Θεό αρέσει να σκοράρει στα τελευταία λεπτά του αγώνα. Μη διερωτάσθε το γιατί. Είναι η δική του τακτική. Οπότε εμείς πρέπει να ελπίζουμε και να παίζουμε στον αγώνα της ζωής και τα 90’ λεπτά, γιατί το γκολ μπορεί να έρθει και στις καθυστερήσεις.

11 Δεκ 2018

Αλλαγή ημερομηνίας Βιβλιοπαρουσίασης....

Αλλαγή ημερομηνίας της εκδήλωσης στην Θεσσαλονίκη!!!

Το Σάββατο 15 Δεκ, 18:00 στο Βελλίδειο Συνεδριακό Κέντρο, θα πραγματοποιηθεί τελικά η προγραμματισμένη μας εκδήλωση για το νέο βιβλίο "Ζωή δίχως συνταγές...σκέψεις δίχως δίχτυ ασφαλείας", απο τις εκδόσεις Αρμός. Η παρουσία σας θα μας δώσει χαρά. Σας περιμένουμε.


2 Δεκ 2018

Όσιος Πορφύριος, ένα ευαίσθητο παιδί του παραδείσου-


 Ο άγιος Πορφύριος δεν είναι γενικά και αόριστα ένας πνευματικός άνθρωπος, αλλά ένας χριστιανός. Αγαπάει και αφιερώνει όλη του την ζωή στον Χριστό. Ο άγιος Πορφύριος δεν είναι γενικά ένας άνθρωπος αγάπης, αλλά διάκονος και φορέας της αγάπης που έφερε ο Χριστός στον κόσμο και την ιστορία για πρώτη φορά, εκείνης που συγχωρεί ακόμη και τον εχθρό μας. Για πρώτη φορά στην ανθρώπινη ιστορία, φανερώνεται μια αγάπη που αγκαλιάζει τον μη αξιαγάπητο, εκείνον που δεν «αξίζει» συμπόνοια. Για πρώτη φορά ο Χριστός χαρίζει στην ανθρωπότητα την πράξη του ελέους. Δηλαδή να δίνεις μέσα σου χώρο να υπάρξει εκείνος που όχι απλά δεν τα κατάφερε καλά στην ζωή του κάνοντας λάθη πολλές φορές φρικτά, αλλά προσπάθησε να σου κάνει και κακό. Εάν οι δυτικές κοινωνίες έχουν αυτό τον υψηλό νομικό πολιτισμό, την έννοια της αλληλεγγύης και κοινωνικής συμπερίληψης, οφείλεται στην Χριστιανική τους καταβολή, την οποία σήμερα αρνούνται και τα καταστροφικά αποτελέσματα σύντομα θα κληθούν να διαχειριστούν. 
Ο άγιος Πορφύριος από νεαρός μοναχός δέχεται πλούσια την έλευση της Χάριτος του Θεού. Ο Χριστός σαρκώνεται σε όλη του την ύπαρξη. Σε κάθε κύτταρο του είναι του. Γι αυτό και κάθε του πράξη, σκέψη και λόγος είναι Χριστός. Αγαπά τους πονεμένους, τους αμαρτωλούς και αποτυχημένους. Ότι πετάνε οι άλλοι το μαζεύει αυτός, το αγαπά και το θεραπεύει. Μπορεί να δει εκείνο που οι άλλοι δεν αντιλαμβάνονται. Την ομορφιά και την αγωνία των ανθρώπων. Δεν αποδοκιμάζει κανένα, δεν καταδικάζει κανέναν πληγωμένο άνθρωπο, «οι ψυχές οι πονεμένες, οι ταλαιπωρημένες, που ταλαιπωρούνται από τα πάθη τους, αυτές κερδίζουν πολύ την αγάπη και την χάρι του Θεού. Κάτι τέτοιοι γίνονται άγιοι και πολλές φορές εμείς τους κατηγορούμε[1]». «Παρηγορεῖ καὶ γιάζει τος πάντες. Φτάνει μέχρι καὶ τν «οκο νοχς» -ταν γίαζε κατὰ τΦτα. Δν παραξενεύεται. Χαίρεται. Ψάλλει μ ᾿λη του τν καρδιὰ τ«ν ορδάνῃ βαπτιζομένου σου, Κύριε…». Καλεῖ καὶ ατὰ τὰ πονεμένα πλάσματα νὰ φιλήσουν τν Σταυρὸ καὶ νὰ παρηγορηθῇ «ἡ ψυχούλα τους ἡ ταλαιπωρημένη[2]».
Η αγάπη του προς τον Χριστό είναι ξεκάθαρη και ολοκληρωτική. Λέει, «Δεν με ενδιαφέρει κανένας παράδεισός, με ενδιαφέρει μόνο ο Χριστός». Έχει διώξει κάθε ίχνος ιδιοτέλειας. Δεν ζητάει ανταλλάγματα για την αγάπη και τις θυσίες του. Δεν θέλει την περιουσία αλλά τον ίδιο τον Νυμφίο. 
Γι αυτόν ο Χριστός δεν απειλεί, δεν τιμωρεί και δεν φοβίζει τον κόσμο. Είναι φίλος του ανθρώπου και ιδιαιτέρως του πάσχοντος και ταλαιπωρημένου από τους καημούς της ζωής, « τσι πρέπει νάβλέπουμε τόν Χριστό. Εναι φίλος μας, εναι δελφός μας, εναι ,τι καλό καί ραο. Εναι τό πν. Εναι φίλος καί τό φωνάζει· «Σς χω φίλους, βρέ, δέν τόκαταλαβαίνετε; Εμαστε δέλφια. γώ, βρέ, δέν βαστάω τήν κόλαση στό χέρι, δέν σς φοβερίζω, σς γαπάω. Σς θέλω νά χαίρεσθε μαζί μου τή ζωή». τσι εναι ὁ Χριστός. Δέν εναι κατήφεια, οτε μελαγχολία, οτε νδοστρέφεια. Ὁ Χριστός εναι ἡ ζωή... εναι τό πν. Εναι χαρά, εναι τό φς τό ληθινό πού κάνει τόν νθρωπο νά χαίρεται, νά πετάει, νά βλέπει λα νά βλέπει λους, νά πονάει γιά λους, νά θέλει λους μαζί του, λους κοντά του..»
Θα φύγει από τον κόσμο για να πεθάνει στο Αγιον Όρος, στα Καυσοκαλύβια. Εκεί όπου ξεκίνησαν όλα. Μα και τότε θα φανερώσει τις υψηλές ψυχικές ποιότητες του. Θα ζητήσει να μην μάθει κανείς για την εκδημία του. Δεν θέλει να μαζευτεί κόσμος. Φεύγει από την εικόνα και το θέαμα στην σιωπή και την προσευχή.  «Ζήτησε νὰ ταφῇ στν τάφο που εχαν βάλει νωρίτερα να χοντρὸ καγελαστὸ μοναχό, γιὰ νὰ πάρῃ κάτι πὸ τν γιότητά του. Μετὰ τν κταφὴ τοῦ πατρς Πορφυρίου, τάφη στν διο χρο ὁ Γέροντας πάπα-Νικάνωρ. γινε δη καὶ κείνου ἡ κταφή. Τώρα δν θὰ βρς πουθενὰ προσωπικὸ τάφο τοῦ Γέροντα Πορφυρίου. Κα τὰ στᾶ του χάθηκαν, κατὰ τν παραγγελία του, στὸ δάσος τς Κερασις [3]».
Ο όσιος Πορφύριος ήταν και παραμένει να είναι ένα παιδί του παραδείσου, μια ευαίσθητη ποιητική ύπαρξη, στην οποία ο Χριστός έδωσε πλούσια τα σημεία της παρουσίας Του. Ξέρει ο Θεός, έλεγε ο ίδιος ο όσιος Πορφύριος, κατα χρονικά διαστήματα, θα φανερώνει ένα ή πολλούς αγίους, να λαμβάνουν δύναμη οι ταλαιπωρημένοι άνθρωποι απο τα βάσανα της ζωής και να γεμίζουν ελπίδα για την Βασιλεία του Θεού, που φανερώθηκε στο πρόσωπο του Χριστού και λίγο λίγο την γευόμαστε μέχρι να γίνει η μόνιμη πατρίδα της ύπαρξης μας. 


[1]Ένας ησυχαστής του Αγίου Όρους, στην καρδιά της πόλης. Όσιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης. Σελ.35 

[2]Το Κάλλος Θα Σώση Τον Κόσμο, Έκδ. Ι. Μ. Ιβήρων, Άγ. Όρος, Αρχι. Βασιίλειος Γοντικάκης 


[3]Ένας ησυχαστής του Αγίου Όρους, στην καρδιά της πόλης. Όσιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης. Σελ.42 

25 Νοε 2018

Η επιτυχία χτίζεται πάνω στις ήττες...


Θαυμάζουμε και συγχρόνως αισθανόμαστε ντροπή και ενοχή, νιώθουμε λίγοι μπροστά στην επιτυχία εκείνου που βρήκε και πέτυχε τον στόχο του. Όμως κανείς δεν σκέφτεται ούτε καν αναφέρει, μια αλήθεια, μια παρηγορητική πραγματικότητα, για όλους εμάς που ακόμη δεν τα καταφέραμε. Ότι πριν υπάρξει αυτή η επιτυχής βολή προς τον στόχο, υπήρξαν εκατοντάδες αποτυχημένες προσπάθειες σε ικανό χρόνο. Οπότε όταν εκθειάζουμε την επιτυχία κάποιου, και λανθασμένα συγκρινόμαστε μαζί του, δεν θα βγάζουμε έξω από την ιστορία τις πολλές και σημαντικές ήττες που προηγήθηκα. Διαφορετικά διαβάζουμε με λάθος τρόπο την επιτυχία που δεν υπάρχει δίχως την αποτυχία. Γιατί στα λαβωμένα μονοπάτια φτιάχνονται οι ωραιότεροι δρόμοι....

22 Νοε 2018

Ομιλία....

Το Σάββατο 24 Νοεμβρίου, στις 6:00μ.μ στην Ενορία Άνω Αρχανών, Ηρακλείου Κρήτης, και συγκεκριμένα στην (αίθουσα παλαιού δημοτικού σχολείου), με θέμα: "Πόσο δύσκολη είναι η χαρά; Παρανοήσεις και παρεξηγήσεις γύρω απο το θέμα της χαρας στην ζωή μας"....."


14 Νοε 2018

Ομιλίες...

Ομιλίες: 
1. Μαρκόπουλο, Κυριακή 18 Νοε. Ι.Ν.Αγ. Νικολάου, 6:30μ.μ. 
2. Πειραιάς, Δεύτέρα 19 Νοε,Ενοριακό Αρχονταρίκι Ευαγγελίστριας, 7:30μ.μ




9 Νοε 2018

«Όταν το τραύμα γίνεται ευλογία…» (σκέψεις εξ αφορμής της εορτής του αγίου Νεκταρίου)


«Δεν μπορείς να ελέγξεις το είδος της κριτικής που θα έχεις αλλά μπορείς να ελέγξεις τον τρόπο που θα αντιδράσεις…» Austin Kleon. Αισθάνομαι ότι αυτό ακριβώς έπραξε ο άγιος Νεκτάριος. Δηλαδή ο τρόπος με τον οποίο αντέδρασε όχι απλά στην κριτική αλλά στις συκοφαντίες, δηλ, στην παθολογική και αρρωστημένη μορφή της «κριτικής», ήταν τέτοιος που μεταμόρφωσε μια καταφανή αδικία σε ευλογία και πηγή αγιασμού. 
Ξέρετε το μυστικό των αγίων, που δυσκολευόμαστε εμείς να εφαρμόσουμε στην ζωή μας, είναι ακριβώς αυτό, ότι δια της Χάριτος, αποδέχονταν και μεταμόρφωναν την πληγή, το τραύμα και το άδικο της ζωής, σε δοξολογία, ευχαριστία και δρόμο κοινωνίας με τον βαθύτερο ευατό τους και τον Θεό. Αυτό έπραξε ο άγιος Νεκτάριος. Ίσως είναι ο περισσότερο συκοφαντημένος άγιος της εποχής μας. Κι όμως, όλο αυτό το κακό το μεταλλάσσει σε καλό. Πώς; Με το να μην αποδεχθεί τον σκοπό του κακού και των ανθρώπων του, που δεν είναι άλλος από το να ακυρώσει και να ματαιώσει την ζωή μέσα μας. 
Ο κακός θέλει να σε βλέπει να υποφέρεις, να απογοητεύεσαι, να εγκαταλείπεσαι και να φτάνεις στην απόγνωση, δηλαδή στην κόλαση. Ο κακός χαίρεται όταν σε βλέπει να πεθαίνεις, δηλαδή να μην ζεις το δώρο της ζωής. 
Ο άγιος Νεκτάριος δεν θα τους κάνει αυτή την χάρη. Με την δύναμη της πίστεως στον Θεό αλλά και την αδιαφορία του για τον ανθρώπινο έπαινο, δεν θα παίξει το παιγνίδι των κατηγόρων του. Δεν ακυρώνει την ζωή του, δεν καταθέτει τα όπλα, και το κυριότερο δεν θα τους αφήσει να αναστείλουν εντός του την χαρά του Πνεύματος. Δεν θα παίξει το ρόλο του κακόμοιρου και αδικημένου. Όχι. Θα σταθεί πιο πάνω από το τραύμα. 
Σαφέστατα και η αγία ευαίσθητη καρδιά του πονάει, αλλά δεν θα μείνει εκεί. Αγκαλιάζει την δοκιμασία του και μαζί με τον σταυρό του επιμένει να ζει προς δόξα του Θεού και της εκκλησίας του. Δεν περιμένει να πάνε όλα καλά για να ζήσει. Δεν τρέφει αυταπάτες ότι θα τελειώσουν ποτέ τα βάσανα και οι καημοί, γι’ αυτό δεν περιμένει να κοπάσει το κύμα αλλά μαθαίνει να κολυμπά ακόμη και μες στις τρικυμίες. 
Ο άγιος Νεκτάριος, επιλέγει παρα τις σκιές που έρχονται στον ορίζοντα της ζωής του, να κοιτά το φως πίσω από τα σύννεφα, το μπλε στο βάθος του γκρίζου. Αυτή ήταν η τέχνη των αγίων, να μεταλλάσσουν το τραύμα σε ευλογία.

6 Νοε 2018

Οι μεγάλες αγάπες ζουν στην "σιωπή"....



Οι μεγάλες αγάπες δεν έχουν μεγάλα λόγια. Τα λόγια χρειάζονται εκεί που ο ένας προσπαθεί να πείσει τον άλλο. Στην αγάπη δεν πείθουμε αλλά δίνουμε, όχι πράγματα αλλά εμάς. Η αγάπη δεν χρειάζεται εξηγήσεις γιατί ειναι βιώμα και εμπειρία, πέρα του λόγου. 
Κανένας λόγος δεν έδωσε απαντήσεις όσο μια αγκαλιά ή ένα φιλί. Γι αυτό κι οταν βρούμε τον άνθρωπο μας, το καταλαβαίνουμε, γιατί ένω του λέμε λίγα εκείνος νιώθει πολλά περισσότερα. Οση αγάπητική σιωπή αντέχεται μεταξύ σας, τόσο πιο μεγάλη αγάπη έχετε. "Όσο χρειαζόμαστε λόγια και έργα και χειροπιαστές αποδείξεις, σημαίνει ότι δε φτάσαμε στο βάθος και στην πληρότητα που αποζητάμε. Δεν έχουμε βιώσει τη σιωπή που τυλίγει δύο ανθρώπους σε θερμή οικειότητα". Αυτό βέβαια το γνωρίζουν όσο κανείς άλλος, οι εραστές του Απολύτου, του Θεού, γιατί ξέρουν οτι η προσευχή είναι η εμπειρία της πιο βαθιάς σιωπής που γίνεται Συνάντηση. Όταν πλέον δεν έχεις να πεις τίποτα, τότε αρχίζει να τα "λεει" όλα ο Θεός.

31 Οκτ 2018

Ο πόνος μας συνδέει...


Η αλήθεια είναι ότι τελικά μας συνδέουν οι αδυναμίες μας. Σίγουρα και οι χαρές, αλλά στις δοκιμασίες κάτι βαθύτερο συμβαίνει. Όταν είσαι βαθιά πληγωμένος μυρίζεις το αίμα της πληγής από χιλιόμετρα. Ψάχνεις και αναζητάς να βρεις έναν άνθρωπο που ξέρει τι νιώθεις και τι περνάς. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ανακούφιση, παρηγοριά και χαρά, όταν συναντήσεις έναν άνθρωπο που είναι κι αυτός πονεμένος. Γι΄ αυτό πρέπει να μοιραζόμαστε και να μιλάμε για τις εμπειρίες μας. Για τα βάσανα και όλα εκείνα που μας πληγώνουν. Ποτέ δεν ξέρεις ποιος είναι ο απέναντι ή διπλανός σου συνομιλητής, μπορεί να είναι εκείνος που θα σου πει μια τόση δα κουβέντα που χρόνια ψάχνεις να ακούσεις, ίσως σου δώσει μια αγκαλιά που χρόνια λαχταράς στην βαρυχειμωνιά σου, αλλά γιατί όχι να΄ναι Εκείνος, με την μορφή κάποιου άλλου και να σε αναστήσει. Άλλωστε στο Θεό αρέσει να εμφανίζεται στην ζωή μας, πάντα από εκεί και από εκείνους που δεν το περιμένουμε…