Δεν πειράζει...

 Τον Νικήτα Καυκιό τον γνώρισα πριν αρκετά χρόνια, μέσα από την περιήγηση μου στο κόσμο του διαδικτύου. Ήταν θυμάμαι η εποχή εκείνη όπου η ψυχή μου είχε τερματίσει τις αντοχές της μέσα σε ένα θεολογικό και φιλοσοφικό λόγο, όπου έλειπε η ζωή. Η ζωή ως πόνος αλλά και ως έκσταση και θαύμα. Εποχή όπου οι μύθοι είχαν λιώσει στις κόγχες των ματιών. Αναζητούσα κάτι πιο αληθινό, γνήσιο, βιωματικό, οξυδερκές αλλά σε επαφή με την καρδιά, συναισθηματικό αλλά με μορφή και λόγο, λογικό αλλά όχι δίχως καρδιά και ψυχή. Ήταν τόσο πολύ γνωστά και επαναλήψιμα όλα αυτά που ακούγονταν, όπου ειχα χαθεί η έκπληξη και ο θαυμασμός, και αυτό είναι θάνατος.

Έτσι μέσα στην περιήγηση μου και επειδή «τω κρουωντι ανοιγήσεται» έπεσα πάνω στο site Ψυχολογία και Θρησκεία http://www.psyche.gr/ , όπου ανήκει στο Καυκιό.

Πραγματική όαση. Θυμάμαι ότι εισήλθα σε αυτό με τόση δίψα και θαυμασμό, ώστε δεν άφησα δημοσίευση για δημοσίευση, ανάρτηση για ανάρτηση, εκπομπή για εκπομπή που να μην διαβάσω και ακούσω.

Αργότερα γνωριστήκαμε από κοντά και αναπτύξαμε μια πολύ ανθρώπινη και όμορφη σχέση. Λίγο βέβαια αντίρροπη και άδικη για εκείνον μια και μονομερώς έπαιρνα πράγματα από αυτόν χωρίς εγώ ποτέ να μπορέσω να του δώσω κάτι σημαντικό. Όχι γιατί δεν ήθελα αλλά γιατί δεν μπορούσα. Με στήριξε και με βοήθησε σε οριακά δύσκολες στιγμές και αυτό οφείλω να το ομολογήσω δημόσια ώστε να του εκφράσω ένα μεγάλο ευχαριστώ.

Όλα αυτά τα χρόνια, τόσο εγώ, όσο και πολλοί άλλοι φίλοι και θαυμαστές της σκέψης του, επιμέναμε και πολλές φορές γινόμαστε φορτικοί, ώστε να τον πείσουμε να εκδώσει κάποια κείμενα του, κάποιες από τις τόσο ουσιώδεις σκέψεις του. Άλλωστε γνωρίζαμε βιωματικά ότι αυτές, είχαν πολλάκις λειτουργήσει αφυπνιστικά για δεκάδες εκατοντάδες επισκέπτες του site αλλά και του προσωπικού του λογαριασμού στο facebook.

Τελικά, με την φιλόξενη διάθεση του εκδοτικού οίκου «Αρμός», πραγματοποιήθηκε η επιθυμία δεκάδων φίλων και αναγνωστών του Νικήτα Καυκιού, και σήμερα μπορούμε πλέον να κρατάμε στα χέρια μας ένα μικρό θησαυρό, από τις σκέψεις του.

Γιατί όπως και να το κάνουμε το βιβλίο έχει άλλη δύναμη και γοητεία. Θεωρώ καθήκον μου λοιπόν να προβάλω σήμερα από το διαδικτυακό μου χώρο, αυτό το βιβλίο με τίτλο «Δεν Πειράζει…» εκδόσεων «Αρμός» του Νικήτα Καυκιού, όχι γιατί μόνο είναι καλός φίλος, όχι γιατί μου έχει σταθεί ως αδελφός, αλλά γιατί πραγματικά το βιβλίο αυτό αξίζει, οι σκέψεις αυτές έχουν να δώσουν άρωμα ζωής και εσωτερικού βίου. Εάν το διαβάσετε θα καταλάβετε γιατί έγραψα την σημερινή ανάρτηση και γιατί επιμένω να το προμηθευτείτε διαβάζοντας το.

π. Λίβυος 

***Περιγραφή

Μπορείς να αγαπήσεις πραγματικά ή απλά ψάχνεσαι για συνεξάρτηση;
Όταν αναγκάζεις τον άλλο να υποχωρεί τραυματίζεις τη σχέση σου.
Αγάπη είναι να αγκαλιάζεις το σφάλμα και την αδυναμία του άλλου.
Ένα δάκρυ έχει πολύ μεγαλύτερο νόημα από ένα ηχηρό γέλιο.
Η σημερινή καταχνιά μας προετοιμάζει ώστε αύριο να απολαύσουμε καλύτερα τη λιακάδα.
Αν έχεις χαρά και εσωτερική ισορροπία, επιλέγεις το "καλύτερο". Αν δεν έχεις, επιλέγεις το "καλύτερο" που μπορείς.
Τα αρνητικά βιώματα του παρελθόντος μας προσδιορίζουν. Είμαστε όμως ελεύθεροι να βελτιώσουμε τον εαυτό μας. Σε μεγάλο βαθμό. Βοηθάμε με καθε τρόπο το αδύνατο, φοβισμένο και ανασφαλές κομμάτι του εαυτού μας. Διεκδικούμε δυναμικά έναν καλύτερο εαυτό.
 http://www.armosbooks.gr/product_info.php/products_id/157365?sid=95c46fde4fbbe7a5d965edbcdf0c30bb

Η αγιότητα δεν βγαίνει στο παζάρι ή χτυπά κουδούνια...

Γέροντας Μακάριος του Μαρουδά

…Και ψάχνουμε να βρούμε έναν Γέροντα φωτισμένο. Γράφει ένας ηγούμενος γι αυτούς τους αναζητητές επισκέπτες του Αγίου Όρους: «Ζώντας στο Άγιον Όρος αρκετά χρόνια έχω διαπιστώσει αρκετές φορές την διάθεση των επισκεπτών ή προσκυνητών να συναντήσουν μια φωτισμένη μορφή, αποβλέποντας ωστόσο να συναντήσουν έναν μάγο ή έστω έναν θαυματουργό ή διορατικό ή προορατικό, περιορίζοντας ή μάλλον υποτιμώντας και αχρειώνοντας έτσι πολύ το πεδίο της εν Χριστώ αγιότητος». Δεν φαίνεται με την έρευνα και σχέση αυτή να επιδιώκουμε τόσο την κάθαρση των παθών μας, όσο το να χορτάσουμε την εγωιστική περιέργειά μας, που αν δεν το πετύχουμε, αρχίζουμε να αμφιβάλλουμε για την δυνατότητα της ύπαρξης σήμερα αγίων, και μπορεί να καταλήξουμε στην βλασφημία του Αγίου Πνεύματος, ισχυριζόμενοι ότι χάθηκαν σήμερα οι Άγιοι, λες και η αγιότητα βγαίνει στο παζάρι ή χτυπά κουδούνια -όπως έλεγε ένας μοναχός.

Πηγή: http://agioritikesmnimes.blogspot.gr/2012/11/2279.html

Εχθές μου ευχήθηκε το "Τραύμα" μου.

Εχθές το βράδυ είχα μια επίσκεψη. Γυρω στα ξημερώματα με θυμήθηκε το "τραύμα" μου. Είπα γιατί σήμερα. Έπειτα κοίταξα το καινούργιο ημερολόγιο που κρεμόταν ατάραχο και παθητικό μα απειλητικό στον τοίχο, έτοιμο να κατασπαράξει στιγμές και ώρες στις σελίδες του κορμιού του, να λέει 1-1-2013.

Τότε κατάλαβα ότι ήταν απλά μια υπενθύμιση. Ένα καλοσόρισμα. Τα χρόνια πολλά βρε αδελφέ.

-Εεεεε που είσαι φιλαράκο, δεν σε ξέχασα, παρέα θα κάνουμε και πάλι τον νέο χρόνο. Είσαι έτοιμος να πονέσεις;  Ξέρεις εσύ όπως τόσο χρόνια τώρα. Και πάλι μαζί θα είμαστε.

Δεν του αρνήθηκα γιατί η αλήθεια είναι ότ,ι όσο κι αν με πόνεσε, με πλήγωσε, με μάτωσε χρόνια τώρα από εκείνη την στιγμή που δεν θήλασα αγάπη, στην πραγματικότητα υπήρξε ο μοναδικός μου δάσκαλος ή πιο μεγάλη προίκα της υπάρξεως μου, το ωραιότερο μονοπάτι που βάδισαν ποτέ τα τρεμάμενα πόδια μου, το πιο όμορφο τοπίο που είδαν τα δακρυσμένα μάτια μου και το πιο γλυκό πρόσωπο που φίλησαν τα ξεραμένα χείλη μου. Γιατί το τραύμα δεν το πολεμάς απλά το αγαπάς και συμφιλιώνεσαι μαζί του. Το αγκαλιάζεις και βηματίζεις μαζί του ως νήπιο που ζητά ενηλικίωση.

Το τραύμα που κουβαλάς σαν ουλή στα στήθη από την μέρα που γεννήθηκες στα στήθη που δεν θήλασες αγάπη και ασφάλεια, στα χείλη που δεν σε φίλησαν με πάθος και πόθο απρουπόθετης αγάπης, μην του κακιώνει αποδέξου το και αγκάλιασε το.

Δεν φταις εσύ που υπάρχει. Μη τα βάζεις με τον εαυτό σου. Ούτε είναι εύκολο να μην υπάρχει. Μην αυτομαστιγώνεσαι γιατί δεν τα κατάφερες ή δεν τα καταφέρνεις πάντα με την ίδια επιτυχία.

Πάντα θα στέκει εκεί. Δεν φεύγει αυτή η παρθενική και πρώιμη βαθιά ουλή. Εσύ μονάχα μπορείς να αλλάξεις την ματιά σου και να το δεις ως ευκαιρία και ευλογία. Εσύ μονάχα με την Χάρι του Θεου, μπορείς να δεις «αλλιώς» τα καρφιά σου. Το θάνατο να τον κάνεις σχέση και το μηδέν αρχή.

Πες του είσαι εδώ σε ξέρω, είσαι η προίκα μου, είσαι ο δρόμος μου, το μονοπάτι μου, είσαι ο Θεός που περπατά μαζί μου.

π. Λίβυος

Μην δολοφονείς τον χρόνο, απλά Ανάστησε τον...

      

Φεύγει πάλι αυτός ο χρόνος εεε; Ναι θυμάμαι αυτό το τραγουδάκι « παει ο παλιός ο χρόνος ας γιορτάσουμε παιδιά……» Αλλά σκέφτομαι πλέον και που πάει; Ταξιδεύει; Κινείται; Υπάρχει μάλλον καλύτερα ο χρόνος ή είναι μια δική μας επινόηση; Μήπως το φτιάξαμε εμείς για να μετράμε το άγχος και τον φόβο μας, την ανασφάλεια και την αβεβαιότητα μας;

Μήπως εγώ μέσα στην ονειρική μου γλώσσα φαντάζομαι και θέλω να υπάρχει. Και που θέλω να πάει να φύγει να τελειώσει; Να τελειώσει τι; Σε σχέση με ποιον;

Ο άνθρωπος ξέρετε καλοί μου φίλοι, έχει μια πολύ κακή σχέση με τον χρόνο. Ενώ ο Θεός στο πρόσωπου του Χριστού, μας τα «φτιάχνει» με τον χρόνο, εμείς όλο τα χαλάμε και μετράμε με ώρες θανάτου και όχι ζωής.

Τι κάνουμε λοιπόν, καθημερινά προσπαθούμε να «σκοτώνουμε» τον χρόνο μας. Να δολοφονούμε τις στιγμές μας.

Τι λέμε όταν τελειώνει μια μέρα; «Αχ πάει και αυτή η μέρα», λες και έφυγε από πάνω μας το μεγαλύτερο βάρος. Αντί να κλαίς όπως έλεγε και ο μακαριστός Χρόνης Μισσιος για ακόμη μια μέρα που χάθηκε, εσύ χαίρεσαι που έφυγε σκορπώντας ευκαιρίες.

Δολοφόνοι είμαστε όλοι. Της ίδιας μας της ζωής, της ύπαρξης που μας δωρίστηκε.

Ο Χριστός μέσα από την παρουσία του στον κόσμο και ιδιαίτερα με την Ανάσταση του, ουσιαστικά δίνει αξία στην ζωή, στις στιγμές, και εγκαινιάζει την περίοδο ενός νέου χρόνου. Το τέλος που γίνεται διαρκώς αρχή. Της αρχής που δεν γνωρίζει τέλος. Του παρόντος που γίνεται η σημαντικότερη και ίσως μοναδική ευκαιρία ζωής και ύπαρξης. Γιατί ο κατακερματισμένος χρόνος, εκείνος που σε κυνηγούσε με τον θάνατο, αποκτά νόημα με ένα Θεό που εισέρχεται σε αυτόν και του δίνει αιώνιες διαστάσεις.

Με τον Χριστό ο χρόνος πλέον «μεταμορφώνεται από ένα παγιωμένο πεδίο καταστάσεων και σχέσεων και ανοικτό πεδίο δυνατοτήτων».

Εκείνο λοιπόν που ίσως θα μπορούσε να είναι ένα νέο στοίχημα για την ζωή μας και τον «χρόνο» μας, είναι, ο χρόνος να μεταμορφωθεί σε πλαίσιο ευκαιριών και εμπειριών ζωής. Να μην το κυνηγάμε να φύγει, να χαθεί, να περάσει, αλλά να τον διψάμε ως ζωής, εμπειρία, επικοινωνία, δημιουργία, έκφραση, σχετισμό με πράγματα και πρόσωπα, χαρά και ευλογία.

Γιατί μονάχα το νόημα που αποδίδεις εσύ στις στιγμές κάνει τους δείχτες να γυρίζουν χαρμόσυνα και ουσιαστικά.  
Γιατι ο χρόνος δεν υπάρχει για να τον ξεφορτωνόμαστε "ουφφφ παει και αυτή η μερα.... πέρασε και αυτό..... " αλλα για να τον ζούμε, με δοξολογία και ευχαριστία, μονάχα ως ευκαιρία. Να λες ευχαριστώ και να κυλούν τα ρολόγια της ζωής στην αγκαλιά της θάλασσας σου. 

Καλή χρονιά!!!!!

π. Λιβυος