30 Οκτ 2020

ΣΤΟ ΠΟΝΟ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΔΩΣΕΙΣ ΟΝΟΜΑ


Μπορεί κανείς να πει ότι δεν φοβήθηκε, δεν πόνεσε ή ακόμη οργίστηκε, όταν ήρθε στην ζωή του μια σκληρή δοκιμασία; Νομίζω εάν είμαστε ειλικρινείς κανείς δεν μπορεί να το πει. Όλοι φοβόμαστε και ταραζόμαστε σε γεγονότα που φέρνουν τα πάνω κάτω στον βίο μας. Η αντίδραση είναι ανθρώπινη.
Όμως σαν συνέλθουμε από το πρώτο σοκ, πρέπει να δούμε τι θα κάνουμε με αυτή την δοκιμασία που ήρθε στην ζωή μας. Τι νόημα θα της δώσουμε. Γιατί από μόνη της δεν έχει νόημα. Εμείς πρέπει να της βρούμε. Στο Άγιον Όρος λένε, «όταν ο διάβολος σου πετάει πέτρες πάρε τις πέτρες και κτίσε εκκλησία». Αποφάσισε δηλαδή τι θα κάνεις. Θα μείνεις εκεί να σε χτυπάνε οι πέτρες έως θανάτου ή θα τις πάρεις και θα κτίσεις εκκλησιά; Με λίγα λόγια δώσε νόημα σε αυτό που συμβαίνει.
Πρέπει να αντιδράσουμε, να πάρουμε θέση, να δώσουμε νόημα στο πόνο που χτύπησε την πόρτα μας. Τα μάτια που θα κοιτάξουν την ασθένεια, τον χωρισμό, το πένθος, την αποτυχία κ.ο.κ είναι τα δικά μας. Εμείς πρέπει να δώσουμε ένα όνομα στην δοκιμασία που ήρθε. Θα την ονομάσεις κατάρα ή ευλογία; Τέλος ή αρχή; Μήπως ευκαιρία για ζωή ή παιγνίδι με τον θάνατο στην αγκαλιά της απόγνωσης;
Τον δρόμο που θα διαβεί μέσα μας η σκληρή δοκιμασία θα τον ανοίξουμε εμείς με τα τρεμάμενα χέρια μας. Η βραχνιασμένη φωνή μας από τα ουρλιαχτά της μοναξιάς πρέπει να δώσει όνομα σε αυτό που μας βρήκε.
Πως θα το πει; Δρόμο προς τον Θεό; Μονοπάτι προς τον αληθινό εαυτό; Ξεκαθάρισμα από σχέσεις που μας έπνιξαν και κούρασαν και στο τέλος μας παρέδωσαν στην αρρώστια; Μήπως ήρθε η ώρα να ζήσεις κι εσύ για σένα; Μήπως πρέπει να κοιτάξεις τις βασικές σου ανάγκες που μένουν χρόνια πεινασμένες γιατί διαρκώς μαγειρεύεις και ταΐζεις τους άλλους;
Πρέπει να καταλάβεις ότι εάν εσύ δεν είσαι καλά αργά η γρήγορα κανείς δεν θα είναι καλά κοντά σου. Για να δίνεις με αγάπη τον εαυτό σου πρέπει να τον έχεις. Εάν δεν τον έχεις τι θα δώσεις; Γι’ αυτό οι πατέρες της εκκλησίας επιμένουν, «πρώτα να καθαρισθείς και μετα να καθαρίσεις, πρώτα να φωτιστείς και έπειτα να φωτίσεις…»
Πλέον αρχίζω να πιστεύω ότι στην ζωή μας ότι έρθει έχει ένα βαθύτερο σκοπό. Κάτι το χρειαζόμαστε. Κάποιο μάθημα ήρθε να μας δώσει. Κάπου θέλει να μας πάει και κάτι να μας πεί, αρκεί να είμαστε ανοιχτοί να το ανακαλύψουμε. Ας ακούσουμε τον βιωματικό λόγο μιας γυναίκας που γνώρισε το σκοτεινό πρόσωπο του καρκίνου αλλά τόλμησε να παλέψει μαζί του και να του δώσει νόημα:
Λέει λοιπόν η Τασούλα Επτακοίλη ««Τέσσερα χρόνια μετά, ειλικρινά σου το λέω, αισθάνομαι ότι ο καρκίνος ήταν η σημαντικότερη εμπειρία της ζωής μου. Με άλλαξε, με έκανε να συνειδητοποιήσω πράγματα που αγνοούσα για τους άλλους και τον εαυτό μου. Προσάρμοσα τη ζωή μου στα νέα δεδομένα, έγινα πιο επιλεκτική, πιο ουσιαστική, πιο δυνατή, πιο αποφασιστική αλλά ταυτόχρονα και πιο τρυφερή. Είμαι ευγνώμων γιατί μου δόθηκε η ευκαιρία για ένα reset – για επανεκκίνηση. Ποτέ δεν είπα “γιατί να συμβεί σε εμένα;”, ούτε μία στιγμή δεν θυμάμαι να θύμωσα. Η μάχη που έδωσα με έφερε πιο κοντά σε πολλούς ανθρώπους, με γέμισε συναισθήματα: χαρά, αγάπη, πολλή αγάπη, συγκίνηση, ελπίδα και πίστη. Έμαθα να εμβαθύνω στα πράγματα, να συμφιλιώνομαι και να συγχωρώ. Κυρίως, έμαθα ότι η δύναμή μας δεν βρίσκεται στο τρωτό σώμα μας αλλά στην ψυχή μας: το σώμα μας είναι απλώς το όχημα που χρησιμοποιούμε. Δεν θέλω να ακουστεί ως ύβρις, γιατί καθημερινά άνθρωποι πεθαίνουν από αυτή την ασθένεια και κανείς δεν μπορεί να πει ότι είναι νικητής, αλλά άξιζε τον κόπο αυτό που μου συνέβη. Ήταν μια αφορμή να προχωρήσω κάνοντας πιο σίγουρα και σταθερά βήματα, βάζοντας καθετί στη σωστή του διάσταση. Ο καρκίνος μου ήταν ένα ξύπνημα, μια πορεία προς την ωριμότητα, προς μια βαθύτερη κατανόηση του κόσμου, του εαυτού μου και του αληθινού σκοπού στη ζωή μου».

π. Χαράλαμπος Λίβυος Παπαδόπουλος

27 Οκτ 2020

Κάθε στάση δηλώνει μια κατάσταση .... (Σώμα και προσευχή α' μέρος)


Τ
ο σώμα μας είναι η γη πάνω στην οποία ανθίζει το πνεύμα μας. Κάθε σωματική στάση περιγράφει μια κατάσταση. Κάντε το πολύ απλό, σηκώστε το κεφάλι σας ψηλά, να κοιτάει τον ουρανό και προσπαθήστε να κλάψετε. Σχεδόν αδύνατο. Τώρα αντιστρέψτε το, κοιτάξτε χαμηλά την γη, με κατεβασμένο κεφάλι και προσπαθήστε να χαρείτε. Δύσκολο και πάλι. Διότι κάθε σωματική στάση δηλώνει μια ψυχική κατάσταση.
Δες τους ώμους σου πως είναι, η πλάτη ή το στέρνο σου, η μέση ή τα πόδια σου, όλα δηλώνουν μια κατάσταση στην οποία βρίσκεται η ψυχή σου. Το σώμα μιλάει, ακούει, κοινωνεί και συμπορεύεται με την ψυχή.
Γι’ αυτό δεν είναι τυχαίο οπου οι ησυχαστές πατέρες της νηπτικής παραδόσεως αναφέρονται στην σωματικότητα της προσευχής. Δηλαδή το σώμα μετέχει στην διαδικασία της κοινωνίας μετα του Θεού. Ξέρουν καλά οι ασκητές της ερήμου, εκείνοι που κατέβηκαν βαθιά μέσα στην ανθρώπινη συνείδηση, ότι η στάση που θα πάρει το σώμα μας οδηγεί σε μια κατάσταση τον νου μας.
Πολλοί ρωτάνε μα γιατί στην προσευχή πρέπει να είμαστε ακίνητοι ή να λαμβάνουμε μια στάση. Διότι δηλώνουμε σωματικά που θέλουμε να πάμε. Δηλαδή σε τι κατάσταση ζητάμε να βρεθεί ο νους μας. Σταματάμε την κίνηση του σώματος γιατί με αυτόν τον τρόπο στέλνουμε το μήνυμα στο νου να παύσει την πολυλογία του. Να σταματήσει να κινείται όπως σταμάτησε και το κορμί μας. Σκύβουμε τους ώμους μας, κοιτάμε μέσα στην καρδιά μας, ώστε να εισέλθουμε βαθύτερα μέσα στο πνεύμα μας. Κάνουμε μετάνοιες για να εκφράσουμε την αλλαγή που θέλουμε να πετύχουμε στην ζωή μας. Το σώμα μετέχει στην λατρεία του Θεού, μετέχει στην αλλαγή του νου, της καρδιάς.
Κλείνουμε τα μάτια δηλώνοντας στο νου μας, ότι δεν χρειαζόμαστε την διάσπαση και διάχυση, αλλά την κατάδυση εντός της ύπαρξης. Όχι έξω από αυτήν μέσα μας πρέπει να κατέβουμε. «Σπούδασον να εισέλθης εντός του ταμείου της καρδίας σου και θέλεις ιδή το ταμείον το ουράνιον. Διότι ένα είναι και τα δύο και δια μιας εισόδου συγχρόνως βλέπονται• επειδή η κλίμαξ εκείνη της Βασιλείας είναι εντός σου κεκρυμμένη» (Άγιος Ισαακ Σύρος, Λογος Λ´).
Δεν χρειάζεται να μετακινηθώ για να βρω αυτό που ζητάω, το πνεύμα του Θεού είναι εδώ, μέσα μου. Δεν χρειάζεται μετακίνηση αλλά κατάδυση από νου στην καρδιά. Η φύση μου είναι γεμάτη Θεό. Με την βάπτιση ο Χριστός είναι σε ολάκερη την ψυχή και το κορμί μου. Σε κάθε κύτταρο μου, σε κάθε φτερούγισμα της ψυχής μου.
Είμαι πλασμένος «κατ΄εικόνα και καθ' ομοίωσιν» δική Του και κανένας διάβολος ή αμαρτία δε μπορεί αυτό να το καταστρέψει. Αλίμονο εάν το κακό μπορούσε να με χωρίσει οριστικά από τον Θεό. Τότε θα του δίναμε τεράστια δύναμη απέναντι στην δημιουργία του Θεού. Χωρίζομαι απ τον Θεό μονάχα εάν τον θέλω εγώ. Η κόλαση είναι αυτοεξορία και όχι τιμωρία.
Ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς έλεγε ότι στην προσευχή ο ησυχαστής μαζεύει τον όλον άνθρωπο μέσα στο σώμα του. Η προσευχή ενώνει τον άνθρωπο. Ο Χριστός είναι το Αρχέτυπο μας. Η αιτία και ο σκοπός της δημιουργίας μας, οπότε όταν τον επικαλούμαστε συναντάμε την αληθινή φύση μας, αυτό για το οποίο πλαστήκαμε και εκεί που οδεύουμε να πάμε.

π. Χαράλαμπος Λίβυος Παπαδόπουλος

22 Οκτ 2020

Τα παιδιά γράφουν και ζωγραφίζουν για τον Χριστό.....


Σήμερα είμαι ιδιαίτερα χαρούμενος. Ο λόγος; Έλαβα ένα μήνυμα που μου γνωστοποιούσε ότι ο Θεολόγος καθηγητής του 1ου Πρότυπου Λυκείου Θεσσαλονίκης κ. Τσιρέβελος Νικόλαος, στα πλαίσια του μαθήματος του, έδωσε σε μαθητές της Α΄Λυκείου δυο μικρά κείμενα μου με τα οποία ζητούσε να εμπνευστούν και να δημιουργήσουν ζωγραφιές, ποιήματα και διηγήματα. Το αποτέλεσμα ήταν θαυμαστό.
Ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου τον καθηγητή κ. Τσιρέβελο που επέλεξε τα ταπεινά κείμενα μου ώστε να εμπνεύσει τα παιδιά της Α΄Λυκείου σε ένα γόνιμο προβληματισμό και τόσο θαυμαστή δημιουργία. Ευχαριστώ όμως και συγχαίρω και τα παιδιά μας, που μέσα από τα κείμενα εξέφρασαν την ομορφιά που κρύβουν μέσα τους. Γιατί πάντα ένας ήχος, μια εικόνα, ένα κείμενο, γίνεται αφορμή να φανερωθεί αυτό που ήδη υπάρχει μέσα μας. Και στους μαθητές αυτούς όπως θα δείτε υπάρχει πολύ φως και Θεός.
Δείτε τι δημιούργησαν τα παιδιά στα linκs που παραθέτω…..

18 Οκτ 2020

ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΘΕΑΜΑ ΑΛΛΑ ΘΕΑ ΘΕΟΥ


Πάντως ο Χριστός δεν φαίνεται να ενθουσιάζεται από τα "θαύματα" και έχει τον λόγο του. Στο σημερινό Ευαγγέλιο που διαβάσαμε στην Θεία Λειτουργία, οι μαθητές χαίρονται διότι έχουν επιτελέσει κάποια θαύματα στον όνομα του Χριστού. Νιώθουν μια ικανοποίηση και έρχονται μετα χαράς μεγάλης να το αναγγείλουν στο Χριστό. Αλλά ο Χριστός φαίνεται να μην μετέχει σε αυτόν τον ενθουσιασμό τους. «Μην χαίρεστε που υποτάσσεται τα κακά πνεύματα, αλλά να χαίρεστε εάν τα ονόματα σας γραφτούν στην βίβλο της Βασιλεία του Θεού..».
Τώρα βέβαια ευλόγως κάποιος θα αναρωτηθεί, «καλά ο Χριστός γιατί δεν χαίρεται που οι μαθητές του έκαναν θαύμα;». Πρώτον διότι γνωρίζει ότι δεν το έκαναν αυτοί με τις δικές τους δυνάμεις, αλλά ο Θεός. Δεύτερον γιατί για τον Χριστό το θαύμα δεν είναι θέαμα αλλά θέα. Θέα σε μια άλλη κατανόηση της ζωής.
Στο θαύμα αλλάζει η εσωτερική σου ματιά. Δεν βλέπεις πλέον όπως έβλεπες τον εαυτό σου, τους άλλους, την ζωή. Θα δείτε ότι σε όλα τα θαύματα του Χριστού οι θεραπευόμενοι αλλάζουν τρόπο ζωής. Στα θαύματα του Χριστού το σημαντικό δεν είναι η θεραπεία ενός μέλους του σώματος, αλλά η αλλαγή του όλου ανθρώπου. Αλλάζουν ζωές, μεταμορφώνονται ψυχές, τα πάντα αποκτούν νόημα, χαρά και φως.
Το σημαντικότερο όμως το οποίο κάνει τον Χριστό να μην μετέχει σε αυτή την χαρά, είναι διότι γνωρίζει ότι το θαύμα στην παραμορφωμένη ερμηνεία του, μπορεί να γίνει μια τεράστια φυλακή. Δηλαδή να εγκλωβίσει τον άνθρωπο στην αλαζονεία των κατορθωμάτων του. Εκεί δηλ. που τα πάντα δεν είναι Χριστός αλλά ένα μεγάλο «Εγώ» που μπορεί να φοράει ράσα και να πηγαίνει στην εκκλησία.
Η μεγάλη πνευματική παγίδα είναι όταν ο άνθρωπος παραμορφώνει το θαύμα του Θεού από δώρο σε κατόρθωμα του. Γι’ αυτό ο Χριστός φωνάζει στους μαθητές του και διαχρονικά σε όλους εμάς, μη χαίρεστε για τα θαύματα εάν αυτά δεν σας μεταμορφώνουν εσωτερικά.
Τα θαύματα του Χριστού δεν είναι φτηνό θέαμα δύναμης και εξουσίας, αλλά σημάδια και σημεία της Βασιλείας Του. Στον κάθε άνθρωπο που θεραπεύει ο Χριστός, συναντάμε τα έσχατα της Βασιλείας Του. Δηλαδή τον κόσμο που έρχεται, «ἔνθα οὐκ ἔστι πόνος, οὐ λύπη, οὐ στεναγμός, ἀλλὰ ζωὴ ἀτελεύτητος…». Εκεί όπου τα πάντα και οι πάντες θα γίνουν Χριστός.

π. Χαράλαμπος Λίβυος Παπαδόπουλος

16 Οκτ 2020

-ΜΙΛΑ ΚΙ ΑΣ ΕΙΝΑΙ ΣΤΟ ΑΕΡΑ -



Μην μιλάς δεν ξέρεις.
Μην μιλάς λες πολλά.
Μην μιλάς λες βλακείες.
Μην μιλάς δεν πρέπει.
Μην μιλάς δεν κάνει.
Μην μιλάς με ταράζεις.
Μην μιλάς κάνεις λάθη.
Μην μιλάς είναι αμαρτία.
Όλες οι παραπάνω βίαιες προσταγές ηχούν μέσα μας από τα παιδικά χρόνια έως την ενήλικη ζωή μας. Είναι η βία πάνω στα συναισθήματα μας, στο αυθορμητισμό και την παιδικότητα μας. Στο παιδί που ζει μέσα μας και το έχουμε φιμώσει νιώθοντας ενοχές που υπάρχει. Ενώ ο Χριστός επέμενε να τονίζει γίνεται σαν τα παιδιά γιατί σε αυτά ανήκει η Βασιλεία των Ουρανών.
Δεν τον ακούσαμε όμως. Αλλά θα μου πείτε και σε τι τον έχουμε ακούσει. Παραμορφώσαμε και παραχαράξαμε το μήνυμα Του. Η ζωή μας δίχως αυτόν γίνεται κάθε μέρα κόλαση, αφού μονάχα μαζί Του, ζώντας όπως μας υπέδειξε έχουμε πληρότητα και ολοκλήρωση.
Όταν λοιπόν με πολλούς και διαφόρους τρόπους σου επιβάλλεται να μην μιλάς και να εκφράζεσαι, τότε σειρά παίρνει το σώμα. Αυτό κανείς δεν μπορεί να το κάνει να σωπάσει. Το σώμα δεν ξέρει από συμβιβασμούς ούτε γνωρίζει από ψέματα. Έχεις μια συνάντηση που δεν επέλεξες και δεν σου αρέσει. Ο νους θα βρει χίλιες δυο δικαιολογίες ώστε να συμβιβάσει την παρουσία σου εκεί που κατά βάθος δεν ήθελες να πας. Το σώμα δεν ξέρει από τέτοια τερτίπια. Σε λίγη ώρα θα αρχίσει να πονάει το κεφάλι ή να σφίγγεται το στομάχι σου. Το σώμα λέει πάντα την αλήθεια, ο νους ελάχιστες φορές έως καθόλου.
Όταν δεν μιλάς και δεν εκφράζεται, όλα αυτά τα ανείπωτα μαζεύονται μέσα σου ως ψυχική φλεγμονή. Τότε το σώμα αρχίζει να διηγείται όλα εκείνα που εσύ κατάπιες αμάσητα. Και το σώμα έχει μονάχα ένα αλφάβητο, τα συμπτώματα.
Κάθε σωματικό σύμπτωμα είναι κι ένα ερώτημα προς την αλήθεια μας. Πως έζησε σήμερα; Πόσο αληθινός ήσουν; Πόσο κοντά σε αυτό που είσαι; Πόσο ικανοποίησες λειτουργικά τις βασικές σου ανθρώπινες ανάγκες;
Γι αυτό να μιλάς. Να μιλάς και ας κάνεις και λάθη, ας κάνεις και φάουλ ας βάλεις και αυτογκόλ. Δεν πειράζει. Είναι προτιμότερο να μιλάς και να κάνεις λάθη παρά να αρρωσταίνεις κάνοντας το «σωστό». Ας ακούσουμε τον Άγιο Γρηγόριο Θεολόγο, ο οποίος αρκετά ευαίσθητος ως ψυχισμός ο ίδιος συμβούλευε, «να μιλάτε, να μιλάτε κι ας είναι και στον αέρα….»…
****ΥΓ.. ομιλία εννοούμε κάθε μορφή έκφρασης: λέξεις, ήχους, κίνηση, κ.α καθώς και κάθε μορφή τέχνης. Κάποιος μπορεί να σιωπά αλλά να μιλάει χορεύοντας ή ζωγραφίζοντας, κ.ο.κ Ο Άγιος Σωφρόνιος Σαχάρωφ έλεγε ότι η πιο υψηλή μορφή τέχνης και έκφρασης είναι η Προσευχή.


π. Χαράλαμπος Λίβυος Παπαδόπουλος

12 Οκτ 2020

'Έλεγε ο Άγιος Πορφύριος.....


Έλεγε ο Άγιος Πορφύριος το εξής: "Σας το έχω πει πολλές φορές. Το χάρισμα το διορατικό, ούτε το περίμενα, ούτε το ήθελα."
Κατ' αρχάς να ξέρουμε ένα πράγμα. Όταν περιμένουμε το θαύμα, αυτό δεν γίνεται. Όταν περιμένουμε το χάρισμα δεν το δίνει ο Θεός. Όταν περιμένουμε να βρούμε την ειρήνη, 
δεν τη βρίσκουμε.
Μου λέει κάποιος, "Μα θέλω, επιτέλους, να χαλαρώσω". Επειδή το θες, δεν χαλαρώνεις. Ξέχασε το και θα χαλαρώσεις. Άμα πει κάποιος "θέλω να παω τώρα να χαλαρώσω, να κοιμηθώ", το πιο πιθανό είναι ότι δεν θα τα καταφέρει.
Γιατί; Διότι βάζει μέσα του έναν στόχο, και ο στόχος τι κάνει; Δημιουργεί άγχος γιατί πρέπει να τον πετύχεις. Μπαίνει στο μυαλό σου ότι "πρέπει να πετύχω αυτό. Αν δεν το πετύχω, είμαι αποτυχημένος. Αν δεν το πετύχω, δεν επετεύχθη αυτό το οποίο ήθελα". Οπότε δημιουργώ άγχος και πολλές φορές δημιουργώ και εμμονή.
Οι άνθρωποι που ταλαιπωρούνται με αυτά τα θέματα πότε κοιμούνται; Όταν αφεθούν.... Δεν κοιμάμαι εάν λέω συνέχεια, "τι ώρα είναι, τι ώρα είναι;".
Πρέπει να αφήνεσαι!! Μπλοκάρει αλλιώς το σύστημα λέει ο Άγιος Πορφύριος. "Όταν κάνετε αγώνα πνευματικό μην πιέζετε υπερβολικά τον εαυτό σας, γιατί αντιδράει το νευρικό σύστημα και δεν σε αφήνει να προχωρήσεις πνευματικά...".
Το μυστικό είναι αυτό, προσέξτε το, είναι μυστικό πνευματικής ζωής... Στην πνευματική ζωή πρέπει να ξεχνάτε τι θέλετε να νικήσετε. Λέει ο Άγιος Πορφύριος ότι όσο σκέφτεσαι 
ότι θέλεις, ας πούμε, να νικήσεις το πάθος του θυμού, αυτό γίνεται άγχος και εμμονή. 
Δεν φεύγει. Ξέχασε το και θα φύγει.
Μάλιστα έλεγε και αυτό που λέει ο Χριστός, "Μη γνώτω η αριστερά σου τι ποιεί η δεξιά σου" Αυτός το έλεγε και το μετέφερε και εκεί. "Να μην ξέρει κανείς, ούτε εσύ να ξέρεις, 
ότι θες να αλλάξεις. Μην το λες. Το ακούει ο αντίθετος εαυτό σου. Το ακούει το αντίθετο πνεύμα. Θα σου βάλει τρικολοποδιές, θα σε εμποδίσει. Τίποτα. Πήγανε στην εκκλησία, κοινώνησε απλά, προσευχήσου, μη λες τίποτα...".
**από το νέο μου βιβλίο, "Ότι λάμπει δεν είναι Χριστός" εκδόσεις "Αρχονταρίκι".

9 Οκτ 2020

Δώσε και θα λάβεις, κράτα και θα χάσεις…


Ο πραγματικά ταπεινός δεν είναι αυτός που κακολογεί και μαστιγώνει τον εαυτό του για αυτά που δεν κατάφερε ή δεν πέτυχε. Αλλά εκείνος που βλέπει τι μπορεί να γίνει και που μπορεί να φτάσει με την βοήθεια Του Θεού. Ταπείνωση σημαίνει να πιστεύω ότι τα πάντα, όσα έχω και δεν έχω είναι του Θεού.
Ο ταπεινός ζει με ευχαριστία και ευγνωμοσύνη. Ρουφά την κάθε στιγμής της ζωής ως δώρο και όχι ως αυτονόητο. Κανείς δεν του χρωστάει τίποτα, τα πάντα είναι δωρεές που ζητούν να τις ζήσουμε και να ευχαριστήσουμε γι΄ αυτές τον Θεό.
Η γκρίνια είναι κατάρα, η ευχαριστία είναι ευλογία. Όταν μάθεις να λες ευχαριστώ στα λίγα θα έρθουν τα πολλά. Η αφθονία κρύβεται στην ευγνωμοσύνη.
Ο Χριστός πολλαπλασιάζει τους πέντε άρτους και τα ψάρια, τρώνε πάντες και περισσεύει διότι ούτε μια στιγμή δεν σκέφτηκε όπως οι μαθητές του, ότι «είναι λίγα ας τα κρατήσω για μένα….». Ότι δίνεις επιστρέφει πίσω σε εσένα. Το λίγο γίνεται πολύ όταν ξέρεις να το μοιράζεσαι. Δώσε και θα λάβεις, κράτα και θα χάσεις…

3 Οκτ 2020

Οι θυρωροί του κακού...




Υπάρχουν άνθρωποι που ζουν από το πόνο των άλλων; Ναι υπάρχουν. Υπάρχουν άνθρωποι που η μόνη τους χαρά είναι να καταστρέφουν τις ζωές των άλλων; Δυστυχώς υπάρχουν, και είναι πάρα πολύ κοντά μας. 

Εχθές βράδυ είδα την ισπανική ταινία «Ο Θυρωρός». Ένας νεαρός άνδρας διακατέχεται από έλλειψη αισθήματος χαράς. Η ζωή του είναι μια κόλαση απουσίας νοήματος. Το μόνο που του δίνει ικανοποίηση είναι να προκαλεί πόνο στους άλλους ανθρώπους. Δηλαδή τρέφεται με την δυστυχία των άλλων. Δεν αντέχει να βλέπει χαρούμενους και επιτυχημένους ανθρώπους. Όπου συναντάει το γέλιο και την ομορφιά επιθυμεί να την εξοντώσει. Κάνει τα πάντα αρκεί να δει το δάκρυ στα μάτια του άλλου, αρκεί να αντικρύσει διαλυμένη την ζωή του άλλου ανθρώπου. 


Μη μου πείτε ότι δεν αναγνωρίζεται αυτόν τον ρόλο σε πολλούς ανθρώπους δίπλα σας; Ίσως και μέσα σας. Γιατί δεν είναι πάντα οι άλλοι που κάνουν κακό σε εμάς αλλά και εμείς που κάνουμε κακό στους άλλους. 

Υπάρχουν άνθρωποι εντός της εκκλησίας, που χαίρονται με το λάθος του άλλου. Που η πτώση και η αμαρτία του αδελφού τους όχι μόνο δεν τους οδηγεί σε προσευχή και δάκρυα αλλά αντιθέτως τους προσφέρει χαρά και ικανοποίηση. Γλυκαίνονται περισσότερο στην κόλαση του άλλου παρα στο δικό τους παράδεισο. 


Είναι οι άνθρωποι που σε κατηγορούν, σε συκοφαντούν, σε περιμένουν στην γωνία με το δάκτυλο στην σκανδάλη και στο πρώτο λάθος σε εκτελούν. Σκαλίζουν την ζωή σου, ξεσκεπάζουν τα αμαρτήματα σου αδιαφορούν για τον πόνο που θα σου προκαλέσουν με σχόλια και κείμενα τους, με φαιδρές τοποθετήσεις και ψευδείς ειδήσεις, όλα εκφορές ενός διαστρεμμένου ψυχισμού, που ζει και τρέφεται από την ταραχή, την ένταση, το κακό και τον πόνο. Το σκοτάδι που ζει μέσα τους, απλώνεται σε κάθε ενέργεια τους όσο καλά κι εάν προσπαθούν να τακτοποιήσουν στην βιτρίνα του δημόσιου βίου τους. 

Συνήθως έχουν το προφίλ του «καλού παιδιού» ή «ανθρώπου», απαραίτητο για να ενεργήσουν το σχέδιο της εξόντωση των άλλων. Ποιος θα άνοιγε την πόρτα σε κάποιον που θα κρατούσε μαχαίρι; Τις περισσότερες φορές ο εκτελεστής σου κρατάει λουλούδια και ο δήμιος πριν ρίξει την τελευταία μαχαιριά, σου χαμογελά ηδονικά. 

Τους καταλαβαίνεις όμως από το βλέμμα, στην «λάμψη» του υπάρχει ένα βαθύ σκοτάδι. Είναι εμμονικοί, σχεδόν παραληρηματικοί και συχνά επαναλήψιμοι. Μια κι αυτό που φωνάζουν δεν είναι η αλήθεια αλλά η αρρώστια τους. 


Έχουν ζωή αντιφατική, ψευδή και απόλυτα συγκρουσιακή. Γι’ αυτό χτυπάνε αλύπητα τους άλλους γιατί δεν αντέχουν τον εαυτό τους. Το μίσος προς τους άλλους, είναι το μίσος προς τον εαυτό τους, που ποτέ δεν αποδέχθηκαν και δεν αγάπησαν. 

Μη νομίσεις όμως ότι αυτοί οι άνθρωποι είναι κάποιοι αιμοβόρα τέρατα. Όχι. Αντιθέτως φοράνε κοστούμι και γραβάτα, ταγιέρ και γόβες, είναι στην πόλη και το χωριό μας, στην γειτονιά και μέσα στο σπίτι και στους ναούς μας. Πολλές φορές μέσα στο ίδιο μας τον εαυτό. 


Ούτε είναι οι άλλοι, αυτοί οι κοσμικοί «αμαρτωλοί» άνθρωποι οι μακράν της εκκλησίας. Αντιθέτως πολλοί από αυτούς είναι μέσα στην εκκλησία και κρατάνε ψηλά την σημαία της. Είναι λόγιοι και συγγραφείς, ψάλτες και θεολόγοι, κληρικοί και λαϊκοί, άνθρωποι των γραμμάτων και της πίστεως, αλλά στερημένοι της Χάριτος του Θεού.

Για τον Χριστό δεν αρκεί να πηγαίνεις στην εκκλησία, δεν αρκεί να τηρείς τους κανόνες και τους νόμους της, εάν όλα αυτά δεν σε μεταμορφώνουν σε άνθρωπο φωτός, χαράς και αγάπης. 


Το ότι πας στην εκκλησία δεν σημαίνει ότι έγινες και μέλος της. Δηλαδή σώμα Χριστού. Η εκκλησία για να υπάρχει πρέπει να συγκροτείται. Γι αυτό και δεν θα βρείτε ούτε ένα ορισμό από τους Αγίους Πατέρες, για το τι σημαίνει εκκλησία. Διότι δεν ορίζεται αλλά βιώνεται. Έτσι δεν πάμε στην εκκλησία αλλά στο ναό για να πραγματώσουμε μέσα στην Θεία Ευχαριστία την εκκλησία. Η εκκλησία πραγματώνεται στην Θεία Λειτουργία, στην Χάρη του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, στην αγάπη του Πατρός και κοινωνία του Αγίου Πνεύματος. Εκεί μαθαίνουμε ο ένας να αγαπάει τον άλλον και οι ζωές μας να κοινωνούνται. «Ἀγαπήσωμεν ἀλλήλους, ἵνα ἐν ὁμονοίᾳ ὁμολογήσωμεν». Ἄς ἀγαπήσουμε ὁ ἕνας τόν ἄλλο, γιά νά ὁμλογήσουμε ὅλοι μαζί…. «Πατέρα Υιόν και Αγιον Πνευμα Τριάδα Ομοούσιον και αχώριστον…». 


Δεν μπορείς να ομολογείς ότι πιστεύεις στον Θεό εάν δεν αγαπάς τον συνάνθρωπο σου. Γι αυτό το μόνο κριτήριο για την εκκλησιαστική μας ταυτότητα είναι η Αγάπη. Μονάχα αυτός που αγαπά κοινωνεί του μυστηρίου της εκκλησίας και του Θεού. Η εκκλησία δεν είναι μια ιδέα που υπερασπιζόμαστε αλλά μια Παρουσία που γευόμαστε. Είναι ο Χριστός που φανερώνει την μόνη αλήθεια, ότι ο Θεός δεν έχει αλλά είναι Αγάπη. Όποιος δεν γεύτηκε την αγάπη δεν γεύτηκε ποτέ τον Θεό. 

........................................................................

η φωτογραφία είναι από την ταινία ο "Θυρωρός".

 

2 Οκτ 2020

'Άγιοι παντού...


Βλέπεις τον άλλον με τόσα προβλήματα, βάσανα και δοκιμασίες και σου χαμογελάει. Ε αυτό είναι μορφή αγιότητας. Διότι αυτός ο άνθρωπος έχει μέσα του τον Θεό.
Δε μπορεί να χαμογελάς ενώ είσαι πάνω στον Σταυρό. Όταν αυτό συμβαίνει τότε η Χάρις ενεργεί εντός σου, είτε την αναγνωρίζεις είτε όχι. Διότι όπως έλεγε και ο Μακαριστός Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπτερίτης, πολλές φορές δεν αντιλαμβανόμαστε την ενεργούσα χάρις εντός της ύπαρξης μας.
Ήξερα έναν άνθρωπο που δεν κατέκρινε ποτέ. Όταν σε άκουγε να μιλάς για τα λάθη και τις αμαρτίες των άλλων, προσπαθούσε να σου αλλάξει κουβέντα, «λοιπόν πάμε παρακάτω», αυτό έλεγε και σου χαμογελούσε. Όταν του ζητούσες μια χάρη δεν χρειαζόταν να το πεις δεύτερη φορά. Εκεί στην γειτονιά δεν υπήρχε κανένα αδέσποτο ζώο να πεινάει. Όλα τα μάζευε και τα τάιζε. Και όπου μάθαινε ότι υπάρχει κάποια γιαγιά ή παππούς κατάκοιτος και με δυσκολίες, δήλωνε πρόθυμος να βοηθήσει, να μαγειρέψει, να καθαρίσει, να φροντίσει. Κι όμως αυτός ο άνθρωπος δεν πήγαινε στην εκκλησία. «Εγώ πάτερ, με τον Χριστούλη δεν έχω πρόβλημα», έλεγε, «αλλά δεν αντέχω τους ανθρώπους της θρησκείας. Με κουράζει και θυμώνει πολύ η σκληρότητα και υποκρισία τους».
Μιλήσαμε και κατάλαβα ότι είχε πολύ αρνητικά βιώματα από τους λεγομένους ανθρώπους της εκκλησίας. Μίσος, ζήλια, κακία, κουτσομπολιό, εγωισμός και πολύ βιτρίνα. Του είχαν μάθει ότι ο Θεός αστυνομεύει την ζωή των ανθρώπων, περιμένει το λάθος τους για να τους τιμωρήσει. Θυμώνει, εκδικείται και βασανίζει στην κόλαση εκείνους που δεν το ακούνε κι άλλα πολλά τέτοια θρησκόληπτα και άρρωστα.
Ε αυτόν τον Θεό καλά έκανε και δεν τον πίστευε γιατί πολύ απλά δεν υπάρχει. Του εξήγησα ότι όλα αυτά δεν ισχύουν. Του μίλησα για τον Θεό που μας αποκάλυψε ο Χριστός, για την Παναγία τους αγίους, και γενικά για το ορθό βίωμα κι εμπειρία της πίστεως μας. Κατάλαβε κι αυτός αυτό που κατάλαβα κι εγώ από την αρχή, ότι ήταν Χριστιανός χωρίς να το γνωρίζει. Διότι το Πνεύμα όπου θέλει πνει και σίγουρα ή μάλλον ευτυχώς ο Θεός δεν μας ρωτάει, σε ποιον θα δώσει την Χάρη του.
Την ερχόμενη Κυριακή ήρθε στην Λειτουργία. Πλέον δεν λείπει ποτέ. 
Ήρθε να μείνει για πάντα. Διότι εδώ που τα λέμε δεν πιστεύω ότι είχε φύγει και ποτέ από την εκκλησία του Χριστού, ήταν πάντα εκεί ακόμη κι όταν έλειπε…
Όταν κι εάν πάμε στον παράδεισο θα βιώσουμε τρεις εκπλήξεις:
1.Δεν θα δούμε αυτούς που είμαστε σίγουροι ότι θα βλέπαμε.
2. Θα δούμε εκείνους που δεν περιμέναμε να δούμε.
3. και αιωνίως διερωτόμαστε πως βρεθήκαμε εμείς εκεί μέσα.

30 Σεπ 2020

Νέο βιβλίο......

 

Κυκλοφόρησε το νέο μου βιβλίο "Ότι λάμπει δεν είναι Χριστός".
Μπορείτε να το βρείτε σε όλα τα ενημερωμένα βιβλιοπωλεία, καθώς δε και στις εκδόσεις "Αρχονταρίκι", στο τηλ: 210 9310605.
Εύχομαι να το αγαπήσετε και να φανεί ωφέλιμο στην ζωή σας.
Ευχές πολλές και καλή ανάγνωση.