14 Ιαν 2020

'Όταν η αρρώστια μιλάει την γλώσσα της υγείας...



«Μην ζητάς από το Θεό να σε κάνει καλά αλλά καλό», έλεγε ο Άγιος Πορφύριος. Και εγώ στα λόγια αυτά διαβάζω, μην ζητάς να γίνεις καλά χωρίς πρώτα να ακούσεις τι θέλει να σου πει το τραύμα, η πληγή, η ασθένεια σου. 
Πολλές φορές μια αρρώστια είναι η τελευταία προσπάθεια της ψυχής σου να σου πει μια μεγάλη αλήθεια που δεν θέλεις ή δεν αντέχεις να ακούσεις. Το σώμα μιλάει. Η ψυχή γράφει την ιστορία των τραυμάτων μας πάνω στο ευάλωτο κορμί μας. Η ασθένεια σχεδιάζει πάνω στα σώματα μας, εκείνα που δεν θελήσαμε ποτέ να δούμε, και μας φωνάζει «κοίταξε», «δες» καταρρέεις και χάνεσαι, άλλαξε, μεταπλάσου, μεταμορφώσου, μετανόησε. 
Η αρρώστια μιλάει την γλώσσα της υγείας. Καμία σκιά δεν υπάρχει δίχως φως. Κανένα τραύμα δίχως να κρατάει δώρο. Μα και κανείς σταυρός δε μένει χωρίς Ανάσταση.

11 Ιαν 2020

Ο Θεός "γιορτάζει" κάθε μέρα...


Είπαμε τα εόρτια θεολογικά μας, μιλήσαμε με υψηλές πνευματικές κορώνες, εκφράσαμε τις ποιητικές ευχές μας, ώρα τώρα να κρατήσουμε την ουσία των Χριστουγέννων, που δεν είναι άλλη από την καλοσύνη, την κατανόηση και την επιείκεια απέναντι στον άλλο. Εγώ θα πρόσθετα και στο ίδιο μας τον εαυτό που τόσο τυραννούμε με τις ενοχές και εμμονικές υψηλές προσδοκίες μας. 
Είναι νομίζω ώρα να πούμε ένα σ’ αγαπώ και να το πιστεύουμε, να πάρουμε τον άλλο μια αγκαλιά και να θέλουμε πραγματικά να τον ζεστάνουμε, μα και να ζεσταθούμε. Η συνθήκη της ζωής είναι τόσο παγερή και μοναχική που δεν πρέπει να μένει κανείς δίχως μια αγκαλιά που νικά τον θάνατο. Και τις γιορτές πιστέψτε με έμειναν πολύ δίχως αγάπη. 
Όπως λέει και μια όμορφη παρεξηγημένη ψυχούλα, «το καλύτερο δώρο για τις γιορτές είναι να βρεις έναν άνθρωπο που περνάει ζόρια και να του κάνετε παρέα». 
Θα πρόσθετα, ότι ίσως μια αγκαλιά μετα τις γιορτές να έχει και πιο μεγάλη αξία. Διότι αυτές τις μέρες, υπάρχει και ένα μεγάλο «εορταστικό πρέπει» σε όλα. 
Έχει όμως τεράστια σημασία, να μάθουμε να αγκαλιάζουμε και να αγαπάμε δίχως να κοιτάμε ημερολόγια. Ο Θεός γιορτάζει κάθε μέρα. Κι όταν γιορτάζει ο Θεός ο άνθρωπος δεν μπορεί παρά να γεύεται τον παράδεισο.


**παλαιότερο κείμενο μου, που επεξεργάστηκα εκ νέου.

7 Ιαν 2020

Στα 'Ακρα | 25/12/2019 | ΕΡΤ





Για όσους δεν κατάφεραν να δουν την νέα εκπομπή με την κ. Βίκυ Φλέσσα, "Στα Άκρα", μπορούν να την δουν εδώ.
Επίσης να ευχαριστήσω και δημόσια την αγαπητή μου κ. Φλέσσα, επιτυχημένη, δημιουργική και ευφυέστατη δημοσιογράφο που για ακόμη μια χρονιά με προσκάλεσε στην σημαντική εκπομπή της. Είναι τιμή, χαρά και όφελος να συνομιλείς με ανθρώπους αυτής της ποιότητας και εσωτερικής καλλιέργειας.

6 Ιαν 2020

Αντί να σκαλίζεις το σκοτάδι φέρε το Φως...


Το να διαμαρτύρεσαι για το σκοτάδι που συναντάς γύρω σου, δεν αλλάζει τίποτε απολύτως. Αντιθέτως αυτή η συνεχής γκρίνια το βαθαίνει και το αυξάνει. Το ζητούμενο δεν είναι να κλαις για το σκοτάδι αλλά να εργάζεσαι για το φως. 
Να είσαι έτοιμος να ανοίξεις την πόρτα της ψυχής σου και να επιτρέψεις στο φως να κατακλύσει τους ψυχικούς σου χώρους, να τους φωτίσει, να τους τακτοποιήσει. Μην ξεχνάς ότι δεν είναι πάντα εύκολο, γιατί όταν για χρόνια ζει κάποιος στο σκοτάδι έπειτα δεν αντέχει το φως. Τον καίει, υποφέρει, ενοχλείται. 
Τώρα θα μου πεις και πως θα φύγει το σκοτάδι. Κατά αρχάς το σκοτάδι δεν φεύγει, γιατί ποτέ δεν υπήρχε. Το σκοτάδι είναι απουσία φωτός. Μόνο το φως υπάρχει. Άρα για να μπει το φως σε ένα σκοτεινό δωμάτιο τι πρέπει να κάνουμε; Απλά να ανοίξουμε τα παράθυρα. Δεν διώχνουμε κάτι. Απλά επιτρέπουμε να μπει το φως στο χώρο.

Το ίδιο και στην ζωή μας. Δεν είναι ανάγκη να κάνουμε αγώνα να φύγει το σκοτάδι, αλλά προσπάθεια να αγαπήσουμε το Φως, τον Χριστό δηλαδή. Εμείς τι κάνουμε; Ασχολούμαστε αρκετά με το διάβολο, την κόλαση, τον αντίχριστο, τα πάθη, τις σκέψεις και λογισμούς μας, και ελάχιστα με τον Χριστό. Ολημερίς σκαλίζουμε το σκοτάδι μας αντί να ανοιγόμαστε στο Φως. Αντί να λες πόσο χάλια είσαι κάνε κάτι να νιώσεις όμορφα. 
Δεν προσπαθώ λοιπόν να διώξω το κακό και το σκοτάδι από μέσα μου, θα με καταπιεί εάν το κάνω αυτό. Δε μπορώ να το διώξω μόνος μου. Στόχος μου είναι να αγαπήσω τον Χριστό, να φέρω το Φως Του μέσα μου, και τότε το σκοτάδι απλά δεν θα υπάρχει. Όπως έλεγε ο Άγιος Πορφύριος ανοίγουμε μια τρυπίτσα να μπει το φως. «Μην πολεμάτε να διώξετε το σκοτάδι απ ́’ το δωμάτιο της ψυχής σας. Ανοίξτε μια τρυπίτσα, για να έλθει το φως, και το σκοτάδι θα φύγει..».

2 Ιαν 2020

Ο πραγματικός χρόνος κυλάει στις ψυχές μας....


Σκέφτηκα τι θα μπορούσα να γράψω απόψε με την αλλαγή ενός ακόμη χρόνου που πέρασε πάνω από το κορμί και την ψυχή μας. Πολλά τα κλισέ και οι κονσερβοποιημένες ευχές. Μας κούρασαν κι αυτές. Ένιωσα ότι θα ήταν καλύτερα να σας μιλήσω ως φίλος και αδελφός. Και να πω δόξα τω Θεώ που ζούμε και υπάρχουμε. Που είμαστε ακόμη ζωντανοί με τις χαρές και τις πίκρες του βίου μας, ωστόσο όμως είμαστε εδώ, «στην σκηνή….».Αυτό είναι το μέγιστο δώρο.
Η αλήθεια είναι πως δεν το εκτιμούμε, και κάνουμε τα πάντα ώστε καθημερινά να γίνεται η ζωή μας βάσανο. Η πιο ψεύτικη ευχή είναι εκείνη που τις ημέρες αυτές θα ειπωθεί χιλιάδες φορές από τα χείλη όλων μας, «στην υγεία μας, εις υγεία, πρώτα υγεία….». Κι όμως κανείς δεν είναι ευτυχισμένος που έχει την υγεία του, γι’ αυτό κάνει τα πάντα ώστε να την καταστρέψει. 
Γιατί; Μα γιατί δεν αγαπάμε αυτό που είμαστε, εκείνο που μας έκανε ο Θεός, αυτά που μας χάρισε. Πάντα θέλουμε αυτό που δεν έχουμε. Ποτέ εκείνο που κρατάμε στα χέρια μας. Μισούμε τον εαυτό μας, κατ’ επέκταση την ζωή μας. Την πετάμε ως δολοφονημένο πτώμα από εδώ κι εκεί, ατιμάζοντας της. Και πότε ατιμάζεται μια ζωή; Όταν δεν την ζεις αλλά την αφήνεις να κυλά δίχως νόημα. Όταν την νύχτα κλείνοντας την μέρα σου δεν λες «δόξα τω Θεώ», αλλά αντιθέτως «ουφ πέρασε κι αυτή η ημέρα». Λες και ήταν βάσανο, βάρος, κάτι που πρέπει να ξεφορτωθείς και όχι να ζήσεις. 
Πρέπει να καταλάβουμε ότι ο πραγματικός χρόνος δεν κυλά στα ρολόγια και τα ημερολόγια μα στις ψυχές μας. Πρωτού γεράσουν τα σώματα μας, έχουν ασπρίσει τα όνειρα μας. Πρωτού παραιτηθεί το κορμί μας, έχουν κυρτώσει οι επιθυμίες και η απελπισία μοιάζει πιο φοβερή κι από το θάνατο. 
Ευχή λοιπόν για το νέο έτος 2020 να ζήσουμε. Ναι αυτό, να ζήσουμε με ότι αυτό σημαίνει. Δηλαδή να ρισκάρουμε, να μετανοήσουμε ανατρεπτικά, να φέρουμε αλλαγές στο βίο μας, να βρούμε τα σωστά χωρίς να φοβόμαστε τα λάθη, να ποθήσουμε την αρετή δίχως τον φόβο της αμαρτίας, να ζητήσουμε τον Θεό χωρίς την απειλή της κολάσεως. Να αγαπήσουμε κι ας πονέσουμε, να τολμήσουμε κι ας αποτύχουμε, να εκτιμήσουμε και να δοξολογήσουμε. Να κλάψουμε και γελάσουμε. Να προσευχηθούμε και να σιωπήσουμε, να κάνουμε την στιγμή αιωνιότητα, το χρόνο δικό μας, φίλο και όχι εχθρό μας. Αυτό σημαίνει χρόνος αναστημένος. 
Χρόνια πολλά, καλά κι ευλογημένα.

  

30 Δεκ 2019

Ηρώδης, ο εσωτερικός μας εφιάλτης..


Εάν ο Ηρώδης παραμείνει μονάχα στην ιστορικότητα του, δεν έχει να μας πει τίποτε, πέρα απ' ότι κάποτε υπήρξε ένας κακός άνθρωπος. Εάν όμως γίνει το σύμβολο και το κλειδί, για μια βαθύτερη κατανόηση του εαυτού και της ζωής μας, τότε έχει πάρα πολλά να μας δώσει σε νόημα. 
Διότι ο Ηρώδης πρέπει να κατανοηθεί ψυχικά σε εκείνο το μέρος της ψυχής μας, που ζητά να σκοτώσει την αθωότητα μέσα μας. Ζητάει να θανατώσει ότι ζωντανό, γνήσιο, αυθεντικό, παιδικό, αθώο και θεϊκό υπάρχει στην ψυχή μας. 
Ο Ηρώδης δεν αντέχει το φως, είναι εγκλωβισμένος στο σκοτάδι του, γι αυτό και δεν μπορεί να χαρεί την γέννησή ενός παιδιού που είναι ο ίδιος ο Θεός. Αυτή είναι και η κόλαση του κακού ανθρώπου, ότι δε μπορεί να χαρεί. 
Δε μπορεί να κοιτάξει το φως. Ότι όμορφο αντικρύσει στην ζωή, το ζηλεύει και επιζητεί την καταστροφή του. Είναι προτιμότερο για εκείνον, ο φίλος, ο γνωστός, ο οποιοσδήποτε να έχει προβλήματα ώστε να του εκφράσει την λύπη του, παρα να έχει χαρές και επιτυχίες ώστε να του δώσει τον έπαινο του. Προτιμά την δυστυχία του άλλου από την προκοπή του, διότι στην δυστυχία θα τον λυπηθεί, στην χαρά όμως πρέπει να τον συγχαρεί κι αυτό είναι η κόλαση του. 

Ο Ηρώδης λοιπόν δεν είναι ένα πρόσωπο του χθες, αλλά ένας καθημερινός εσωτερικός μας εφιάλτης. Όπου για να διατηρήσει την εξουσία του μέσα μας, θα θυσιάσει πολλά αθώα «παιδιά», πολλές δηλαδή αγνές και αυθεντικές πλευρές του εαυτού μας. Όμως ο Θεός εάν πραγματικά το θέλουμε έχει σχέδιο διαφυγής «εις Αίγυπτον». Πάντα το «παιδί» θα σώζεται μέσα μας, εάν επιτρέπουμε στο Θεό να μιλά στα όνειρα μας.

27 Δεκ 2019

Αγαπά ακόμη και το σκοτάδι μας...


Δεν ξέρω εάν εσύ αισθάνεσαι πάντα δυνατός και χαρούμενος, εγώ πάντως δεν αισθάνομαι. Υπάρχουν στιγμές που πέφτω, κάνω λάθη και αμαρτίες, χάνω την ελπίδα και νιώθω τα χνώτα της θλίψης στην ψυχή και το κορμί μου. Πίστεψε με είναι ότι πιο δυσώδες.
Όμως πες μου σε παρακαλώ, πως να μην γεμίσεις ελπίδα όταν βλέπεις τον ίδιο τον Θεό να ταπεινώνεται, να κενώνεται και να καταδέχεται όχι μόνο να γίνει άνθρωπος αλλά να γεννηθεί σε ένα στάβλο, σε μια φάντη; Είναι δυνατόν να μην νιώσεις δύναμη γνωρίζοντας ότι ο Θεός δεν ντρέπεται, δεν σιχαίνεται και δεν αποστρέφεται το σκοτάδι και την βρωμιά σου; Δεν φοβάται να λερωθεί αρκεί να ξέρει ότι θέλεις να ζήσεις;
Γι’ αυτό μην ακούς όλους εκείνους τους γδάρτες ονείρων, που σε γεμίζουν ενοχές λέγοντας σου ότι ο Θεός σιχαίνεται εσένα και τα λάθη σου. Όχι μόνο δεν σε αποστρέφεται αλλά ακριβώς γι΄αυτό ήρθε στο κόσμο, για να συναντήσει όλους εκείνους που ενώ νιώθουν μηδενικά λαχταρούν να γίνουν φάντες. Άλλωστε δεν θα κριθούμε από αυτό που είμαστε αλλά από εκείνο που λαχταρήσαμε να γίνουμε.

22 Δεκ 2019

Καρδιές ερμητικά κλειστές...


Γιατί λέτε να αρνήθηκαν στην Παναγία κατάλυμα οι άνθρωποι της Βηθλεέμ; Ολόκληρη πόλη δεν βρέθηκε κάποιος να πάρει στο σπίτι του, μια μικρή έγκυο γυναίκα; Νομίζω ότι αυτή η άρνηση φιλοξενίας, κρύβει κάτι βαθύτερο. Κρύβει την άρνηση αυτού το κόσμου, να φιλοξενήσει την αγνότητα, την αθωότητα και καθαρότητα. Στο πρόσωπο της Παναγίας, οι άνθρωποι αρνούνται το θαύμα του Θεού στην ζωή. 
Μην μας προκαλεί εντύπωση, διότι αυτή η άρνηση είναι και δική μας. Καθημερινά αρνούμαστε στο Χριστό να γεννηθεί μέσα μας. Του κλείνουμε όλες τις πόρτες κατάμουτρα. Τον πετάμε έξω από την ζωή μας. Δεν θέλουμε να αναλάβουμε το κόστος της φιλοξενίας, δηλαδή των αλλαγών που πρέπει να γίνουν στο βίο μας. 

Εκείνη την νύχτα στην Βηθλεέμ δεν αρνούνται μονάχα κάποιοι κακοί άνθρωποι της πόλης και εποχής εκείνης. Όχι. Είναι πολύ εύκολο να πεις, «πόσο κακοί ήταν αυτοί οι άνθρωποι, εάν ήμουν εγώ θα του έδινε το πιο ζεστό δωμάτιο του σπιτιού μου…». Δεν είναι αλήθεια. Είναι ψέματα. Γιατί ο Χριστός δεν σταμάτησε να ζητάει κατάλυμα αιώνες τώρα στις ανθρώπινες ψυχές, και δεν ξέρω πόσοι από εμάς είμαστε έτοιμοι και διατεθειμένοι να του το προσφέρουμε. 
Κάθε συνάντηση με τον Θεό είναι μια κρίση, του τρόπου, των αντιλήψεων, των σκέψεων και λογισμών μας, ολάκερης της ζωής μας.

Συναισθηματικά φορτισμένοι μπορεί να λέμε μεγάλα λόγια, «αχ Χριστέ μου, να γεννιόσουν μέσα μου…», αλλά δεν ξέρω κατά πόσο εσωτερικά είμαστε έτοιμοι να τον υποδεχθούμε. Δεν φτάνει να προσκαλείς κάποιον στο σπίτι σου, πρέπει να χάσεις κάτι από σένα, από την βόλεψη σου, για να τον φιλοξενήσεις. Και μονάχα στο ποσοστό που είσαι έτοιμος να χάσεις μπορείς να βρεις τον Χριστό.

20 Δεκ 2019

Να σ' αγαπά γι' αυτό που είσαι....


Εάν βρεις έναν άνθρωπο να σ αγαπήσει γι΄ αυτό που είσαι είναι μέγα θαύμα. Εάν βρεις κάποιον που μπορεί να νιώθει πολλά για σένα χωρίς εσύ να πρέπει να εξηγείς με τις ώρες και δίχως αποτέλεσμα, είναι Θεού δώρο. 
Να μπορεί κάποιος να βλέπει τον αγώνα σου, την αγωνία σου, το δάκρυ που κρύβει το χαμόγελο σου, την αγκαλιά που ζητούν τα νεύρα σου, το φιλί που λαχταρά η φλυαρία σου, το ναι που κρύβει το όχι σου. Να μπορεί να κοινωνάει την σιωπή σου και να αισθάνεται το κορμί σου που λαχταρά ανθρώπινη ζεστασιά. 
Σου φαίνονται ονειρικά όλα αυτά ε; Κι όμως υπάρχουν και γίνονται, όταν ο Χριστός κυλάει στην ύπαρξη μας, όταν στο κάθε άνθρωπο, ζώο και φυτό βλέπουμε Εκείνον. Όταν στο κάθε βήμα και κίνηση μας σκεφτόμαστε, «τι θα ήθελε τώρα να πω και να πράξω ο Χριστός..." όταν δηλαδή Χριστοποιείται η ζωή μας. Να βγάλουμε τον Χριστό από το κάδρο που είναι στο τοίχο και να το εναποθέσουμε στην καρδιά μας, στην καθημερινή ζωή. μας. 
Το ξέρω, πάλι θα μου πεις είναι δύσκολα. Μα δεν ξέρω κάτι στην ζωή αυτή που να είναι πραγματικά αληθινό και όμορφο, ποιοτικό, γνήσιο και σημαντικό που να μην έχει αγώνα, κόπο και προσπάθεια. 
Στην ζωή αυτή το ερώτημα δεν είναι εάν θα πονέσει ή θα παλέψεις, αυτό είναι δεδομένο. Το ερώτημα είναι για ποια πράγματα επιλέγεις ότι αξίζει να παλέψεις. Στον Σταυρό θα ανέβεις το θέμα είναι να εισέλθεις και στο παράδεισο…

16 Δεκ 2019

«Να κάνεις κέφι την Πίστη σου...»



Αυτή είναι μια φράση του Ν.Γ.Πεντζίκη, που συνοψίζει μια μεγάλη αλήθεια, ότι εάν η πίστη σου και η σχέση σου με τον Θεό δεν έχει χαρά τότε είναι ένα μεγάλο ψυχικό βάσανο. Η πίστη δεν είναι ψυχαναγκασμός αλλά οξυγόνο για την ζωή μας. 

Διαφορετικά γεμίζεις ενοχές, φόβο και μεταφυσική ανασφάλεια. Έχεις νεύρα, γίνεσαι δύστροπος και μίζερος. Σου φταίνε οι πάντες και τα πάντα. Ιδιαιτέρως δε εκείνοι που δεν πάνε εκκλησία και κάνουν ότι θέλουν στην ζωή τους. 

Αυτούς δεν τους αντέχεις γι’ αυτό και τους πολεμάς. Όχι βέβαια όπως θέλεις να φαίνεται, ως αρνητές της πίστεως, άλλωστε δεν έχει ανάγκη ο Χριστός από συνηγόρους, αλλά διότι σου θυμίζουν εκείνα που ζουν ακόμη μέσα σου και ξεροσταλιάζουν στην θέα του ανικανοποίητου.  

Θυμάμαι που έλεγε ο Άγιος Πορφύριος, «ότι κάνεις με αγγαρεία κλωτσάει η ψυχή, αντιδρά… Όσο μπορείτε να νηστεύετε, όσες μετάνοιες μπορείτε να κάνετε, όσες αγρυπνίες θέλετε ν’ απολαμβάνετε, αλλά να είστε χαρούμενοι. Να έχετε την χαρά του Χριστού…».

Την πίστη λοιπόν και την σχέση με τον Θεό, πρέπει να την κάνεις κέφι, να την χαίρεσαι. Να λάμπει το πρόσωπο σου, το σώμα σου να σκιρτά, στο βλέμμα σου οι άνθρωποι να συναντούν την αγάπη, την κατανόηση, την ελπίδα και το φως. Να σε κοιτούν και να λένε, "πόσο θα ήθελα να έχω το κέφι αυτού του ανθρώπου . Που είπαμε ότι πιστεύει ; …. "