16 Φεβ 2020

Το περιοδικό και η υποκρισία...


Πρωινό ταξίδι με τρένο. Δυο κυρίες κάθονται στα μπροστινά από μένα καθίσματα. Άγνωστες μεταξύ τους. Ωστόσο σε λίγα λεπτά έχουν αρχίσει να ανταλλάσσουν πληροφορίες και να στήνουν μια χαριτωμένη συζήτηση. 
Κάποια στιγμή η νεότερη σε ηλικία προτείνει στην άλλη, να διαβάσει ένα περιοδικό που κρατούσε. Από εκείνα που ασχολούνται με την showbiz για να εισπράξει μια αυστηρή απάντηση για το πόσο απαίσια είναι αυτά τα περιοδικά και ότι δεν πρέπει να ασχολούμαστε με κουτσομπολιά. 

Θα πρέπει να πέρασε κανένα μισάωρο. Η νεαρή κυρία απολαμβάνει ένα όμορφο ήσυχο ύπνο. Η μεγαλύτερη ρίχνει ματιές για να βεβαιωθεί ότι όντως η συνεπιβάτης της έχει κοιμηθεί. 
Αφού βεβαιώθηκε, με ένα πολύ ήσυχο και διακριτικό τρόπο παίρνει το κουτσομπολίστικο έντυπο που πριν απο λίγο με οργή αποστρεφόταν και επιτημούσε την συνεπιβάτιδα της που διάβαζε, και αρχίζει να το ξεφυλλίζει με ιδιαίτερο ενδιαφέρον και περιέργεια. 
Τελικά πόσο μας αρέσει να κρυβόμαστε. Να φαινόμαστε κάτι άλλο από εκείνο που στην πραγματικότητα είμαστε. Πόσο δύσκολο είναι να αποδεχθούμε, οτι μέσα μας ταυτοχρόνως συνυπάρχουν ο ενήλικος με το παιδί, ο ώριμος με τον ανώριμο, ο σκεπτόμενος με τον συναισθηματικό, ο άγιος με τον αμαρτωλό....Πόσο δύσκολο είναι να αποδεχθούμε το σύνολο της ύπαρξης μας, δηλαδή ότι όσο φως είμαστε άλλο τόσο σκοτάδι κουβαλάμε. Οτι τα δάκρυα μας έχουν νερό και αλάτι...

7 Φεβ 2020

Αυτοέπαινος και αυτοκατηγορία ίδια παγίδα...


Υπάρχουν κάποιες εικόνες, λέξεις ή φράσεις που κατακτούν μέσα μας μια ιδιαίτερη θέση. Τις θυμάσαι για χρόνια ολάκερα, σε επηρεάζουν στην ζωή σου. Μια τέτοια υπήρξε η φράση του Αγίου Ιωάννου της Κλίμακος, που λέει «ότι οι κακίες μας ντύνονται το ένδυμα των αρετών». Δηλαδή ότι πολλές φορές πίσω από μια συμπεριφορά που μπορεί να θαυμάζουμε κρύβεται κάτι άλλο πολύ βαθύτερο και σκοτεινό. 

Αυτή την μεγάλη αλήθεια την συνάντησα πολλές φορές στη ποιμαντική μου διακονία. Γνώρισα ανθρώπους που παρουσιάζονταν ως πράοι και ταπεινοί να μεταμορφώνονται σε άγρια θηρία, βγάζοντας απίστευτη κακία κι επιθετικότητα όταν τους έθιγες τον εγωισμό και τα μικροσυμφέροντα τους.

Πλέον μέσα μου έχω απόλυτα κατανοήσει, ότι τόσο εκείνος που αισθάνεται ότι είναι ο καλύτερος όλων όσο και εκείνος που δηλώνει ο χειρότερος, είναι το ίδιο βαθιά νάρκισσοι. 

Δεν έχει σημασία εάν λες ότι είσαι τέλειος ή χειρότερος, σημασία έχει ότι μέσα από αυτό τον ρόλο ζητάς να πέσουν όλα τα βλέμματα και τα φώτα του κόσμου πάνω σου. Ζητάς οι άλλοι να υπηρετήσουν τον μεγαλείο σου ή την αδυναμία σου. 
Γι΄αυτό στην πνευματική ζωή ότι λάμπει δεν είναι Χριστό ή όπως έλεγε και ο Άγιος Πορφύριος, «άλλο πράγμα η ταπείνωση και άλλο το κόμπλεξ…»


6 Φεβ 2020

Παρουσίαση βιβλίου π. Βαρνάβα Γιάγκου.....



Την Παρασκευή 14 Φεβρουαρίου 2020 στις 7 το απόγευμα στην "Στοά του βιβλίου"(Πεσματζόγλου 5) Αθήνα .Θα πραγματοποιηθεί η παρουσίαση του νέου βιβλίου του π.Βαρνάβα Γιάγκου "Μακαρισμοί η απάντηση στον κόσμο "των εκδόσεων Αρχονταρίκι .

Για το βιβλίο θα μιλήσουν:

-Μητροπολίτης Ιλίου,Αχαρνών και Πετρουπόλεως ΑΘΗΝΑΓΟΡΑΣ. 
-Πρωτοπρ. ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΣ ΜΠΙΘΑΣ,Θεολόγος,Συγγραφέας 
-Πρωτοπρ. ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ (ΛΙΒΥΟΣ),
Θεολόγος,Συγγραφέας.
Συντονίζει ο ΗΛΙΑΣ ΛΙΑΜΗΣ Δρ θεολογίας,καθηγητής Μουσικής, Συγγραφέας.
Χαιρετισμό θα απευθύνει ο συγγραφέας του βιβλίου.
ΕΙΣΟΔΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗ

31 Ιαν 2020

Ευτυχία ή ευχαρίστηση;


Πολλοί άνθρωποι μπερδεύουμε την ευτυχία με την ευχαρίστηση. Κι όμως είναι δύο διαφορετικά πράγματα. Όταν ταυτίζουμε την χαρά με την ευχαρίστηση τότε την βάζουμε να τρέχει λαχανιασμένη πίσω από το χρόνο και το χώρο. Την ταυτίζουμε δηλαδή με κάτι που συμβαίνει έξω από εμάς. Τρώω μια πίτσα, βλέπω μια ταινία και νιώθω μια ευχαρίστηση. 
Άλλα αυτό συμβαίνει μονάχα όση ώρα τρώω ή βλέπω την ταινία. Μόλις τελειώσει δεν υπάρχει καμία χαρά μέσα μου. Αντιθέτως το κενό μεγαλώνει αφού για ακόμη μια φορά το αντικείμενο που πίστεψα ότι θα καλύψει το κενό μου, φάνηκε πολύ αδύναμο. 
Η αληθινή χαρά μπορεί να παίρνει αφορμές από την πραγματικότητα της ζωής μας, αλλά δεν εξαντλείτε πάντα σε αυτή. Γι’ αυτό μπορεί εξωτερικά να έχουμε προβλήματα και όμως μέσα μας, να υπάρχει χαρά, φως και πίστη. 
Η χαρά έχει δυο πηγές: 
1. Την παρουσία του Θεού στην ζωή μας. Όπου υπάρχει χαρά υπάρχει Θεός, είτε το ονοματίζουμε είτε όχι. 
2. η χαρά επιλέγεται και κτίζεται, έρχεται δε ως εκπλήρωση και αποτέλεσμα ενός τρόπου ζωής. Οι αξίες που επιλέγουμε να ζήσουμε, να αγωνιστούμε και να πονέσουμε, θα φέρουν την ευτυχία στην ζωή μας Πχ Δεν μπορώ να έχω υγεία χωρίς άσκηση, κέρδος χωρίς εργασία, εκπληκτικό σώμα χωρίς γυμναστήριο, καλή σχέση, αλλά όχι κουβέντες, σιωπές, πληγωμένα συναισθήματα, αγιότητα και χαρίσματα δίχως άσκηση κ.α .
Γι αυτό έχει μεγάλη σημασία ο πόνος που επιλέγουμε ώστε να δούμε τι χαρά θα γευτούμε.

 π. λίβυος


27 Ιαν 2020

Η αγάπη ξέρει να σκεπάζει....


«Άπλωσον το φόρεμα σου και σκέπασον τον πταίοντα…» Πόσο όμορφα και γλυκά παρουσιάζει μέσα από μια εικόνα ο Αββάς Ισάακ Σύρος, την αγάπη και την κατανόηση που πρέπει να έχουμε στο λάθος και το σφάλμα του συνανθρώπου μας. Μας προτρέπει να σκεπάζουμε τον άνθρωπο που πέφτει σε αμαρτίες, λάθη και αστοχίες. Να τον προστατεύουμε από τα απειλητικά βλέμματα των άλλων, εκείνων που καβάλα στο άρμα της "αρετής" τους, είναι έτοιμοι να διαπομπεύσουν τις πληγές του. 
Το ήθος του Χριστιανού δεν είναι να σχολιάζει και να φανερώνει τις αδύναμες πλευρές της ζωής του άλλου ανθρώπου. Αντιθέτως ο Χριστιανός σκέπει και φροντίζει τα τραύματα και τις πληγές που κρύβονται κάτω από τις αμαρτίες του άλλου, μια και κανείς δεν αμαρτάνει χάριν γούστο αλλά γιατί βαθιά μέσα στου υποφέρει από μια απώλεια και έλλειψη. 
Δυστυχώς όμως αρκετές φορές, άνθρωποι που θέλουν να λέγονται Χριστιανοί, δεν έχουν αυτό το φιλάνθρωπο ήθος. Αντιθέτως σκαλίζουν τις ζωές των άλλων και όχι μόνο δεν σκεπάζουν τα λάθη τους, αλλά με ιδιαίτερη χαιρεκάκια τα διατυμπανίζουν και τα περιφέρουν στην αρένα ενός κόσμου που διψάει για το αίμα του άλλου. 
Να γνωρίζουμε όμως, ότι με το μέτρο που μετράμε τα λάθη των άλλων με αυτό και οι ίδιοι θα κριθούμε από το Θεό. Η σκληρότητα αργά η γρήγορα θα γίνει η πέτρα πάνω στην οποία θα τσακιστεί το ψέμα της ζωή μας.

14 Ιαν 2020

'Όταν η αρρώστια μιλάει την γλώσσα της υγείας...



«Μην ζητάς από το Θεό να σε κάνει καλά αλλά καλό», έλεγε ο Άγιος Πορφύριος. Και εγώ στα λόγια αυτά διαβάζω, μην ζητάς να γίνεις καλά χωρίς πρώτα να ακούσεις τι θέλει να σου πει το τραύμα, η πληγή, η ασθένεια σου. 
Πολλές φορές μια αρρώστια είναι η τελευταία προσπάθεια της ψυχής σου να σου πει μια μεγάλη αλήθεια που δεν θέλεις ή δεν αντέχεις να ακούσεις. Το σώμα μιλάει. Η ψυχή γράφει την ιστορία των τραυμάτων μας πάνω στο ευάλωτο κορμί μας. Η ασθένεια σχεδιάζει πάνω στα σώματα μας, εκείνα που δεν θελήσαμε ποτέ να δούμε, και μας φωνάζει «κοίταξε», «δες» καταρρέεις και χάνεσαι, άλλαξε, μεταπλάσου, μεταμορφώσου, μετανόησε. 
Η αρρώστια μιλάει την γλώσσα της υγείας. Καμία σκιά δεν υπάρχει δίχως φως. Κανένα τραύμα δίχως να κρατάει δώρο. Μα και κανείς σταυρός δε μένει χωρίς Ανάσταση.

11 Ιαν 2020

Ο Θεός "γιορτάζει" κάθε μέρα...


Είπαμε τα εόρτια θεολογικά μας, μιλήσαμε με υψηλές πνευματικές κορώνες, εκφράσαμε τις ποιητικές ευχές μας, ώρα τώρα να κρατήσουμε την ουσία των Χριστουγέννων, που δεν είναι άλλη από την καλοσύνη, την κατανόηση και την επιείκεια απέναντι στον άλλο. Εγώ θα πρόσθετα και στο ίδιο μας τον εαυτό που τόσο τυραννούμε με τις ενοχές και εμμονικές υψηλές προσδοκίες μας. 
Είναι νομίζω ώρα να πούμε ένα σ’ αγαπώ και να το πιστεύουμε, να πάρουμε τον άλλο μια αγκαλιά και να θέλουμε πραγματικά να τον ζεστάνουμε, μα και να ζεσταθούμε. Η συνθήκη της ζωής είναι τόσο παγερή και μοναχική που δεν πρέπει να μένει κανείς δίχως μια αγκαλιά που νικά τον θάνατο. Και τις γιορτές πιστέψτε με έμειναν πολύ δίχως αγάπη. 
Όπως λέει και μια όμορφη παρεξηγημένη ψυχούλα, «το καλύτερο δώρο για τις γιορτές είναι να βρεις έναν άνθρωπο που περνάει ζόρια και να του κάνετε παρέα». 
Θα πρόσθετα, ότι ίσως μια αγκαλιά μετα τις γιορτές να έχει και πιο μεγάλη αξία. Διότι αυτές τις μέρες, υπάρχει και ένα μεγάλο «εορταστικό πρέπει» σε όλα. 
Έχει όμως τεράστια σημασία, να μάθουμε να αγκαλιάζουμε και να αγαπάμε δίχως να κοιτάμε ημερολόγια. Ο Θεός γιορτάζει κάθε μέρα. Κι όταν γιορτάζει ο Θεός ο άνθρωπος δεν μπορεί παρά να γεύεται τον παράδεισο.


**παλαιότερο κείμενο μου, που επεξεργάστηκα εκ νέου.

7 Ιαν 2020

Στα 'Ακρα | 25/12/2019 | ΕΡΤ





Για όσους δεν κατάφεραν να δουν την νέα εκπομπή με την κ. Βίκυ Φλέσσα, "Στα Άκρα", μπορούν να την δουν εδώ.
Επίσης να ευχαριστήσω και δημόσια την αγαπητή μου κ. Φλέσσα, επιτυχημένη, δημιουργική και ευφυέστατη δημοσιογράφο που για ακόμη μια χρονιά με προσκάλεσε στην σημαντική εκπομπή της. Είναι τιμή, χαρά και όφελος να συνομιλείς με ανθρώπους αυτής της ποιότητας και εσωτερικής καλλιέργειας.

6 Ιαν 2020

Αντί να σκαλίζεις το σκοτάδι φέρε το Φως...


Το να διαμαρτύρεσαι για το σκοτάδι που συναντάς γύρω σου, δεν αλλάζει τίποτε απολύτως. Αντιθέτως αυτή η συνεχής γκρίνια το βαθαίνει και το αυξάνει. Το ζητούμενο δεν είναι να κλαις για το σκοτάδι αλλά να εργάζεσαι για το φως. 
Να είσαι έτοιμος να ανοίξεις την πόρτα της ψυχής σου και να επιτρέψεις στο φως να κατακλύσει τους ψυχικούς σου χώρους, να τους φωτίσει, να τους τακτοποιήσει. Μην ξεχνάς ότι δεν είναι πάντα εύκολο, γιατί όταν για χρόνια ζει κάποιος στο σκοτάδι έπειτα δεν αντέχει το φως. Τον καίει, υποφέρει, ενοχλείται. 
Τώρα θα μου πεις και πως θα φύγει το σκοτάδι. Κατά αρχάς το σκοτάδι δεν φεύγει, γιατί ποτέ δεν υπήρχε. Το σκοτάδι είναι απουσία φωτός. Μόνο το φως υπάρχει. Άρα για να μπει το φως σε ένα σκοτεινό δωμάτιο τι πρέπει να κάνουμε; Απλά να ανοίξουμε τα παράθυρα. Δεν διώχνουμε κάτι. Απλά επιτρέπουμε να μπει το φως στο χώρο.

Το ίδιο και στην ζωή μας. Δεν είναι ανάγκη να κάνουμε αγώνα να φύγει το σκοτάδι, αλλά προσπάθεια να αγαπήσουμε το Φως, τον Χριστό δηλαδή. Εμείς τι κάνουμε; Ασχολούμαστε αρκετά με το διάβολο, την κόλαση, τον αντίχριστο, τα πάθη, τις σκέψεις και λογισμούς μας, και ελάχιστα με τον Χριστό. Ολημερίς σκαλίζουμε το σκοτάδι μας αντί να ανοιγόμαστε στο Φως. Αντί να λες πόσο χάλια είσαι κάνε κάτι να νιώσεις όμορφα. 
Δεν προσπαθώ λοιπόν να διώξω το κακό και το σκοτάδι από μέσα μου, θα με καταπιεί εάν το κάνω αυτό. Δε μπορώ να το διώξω μόνος μου. Στόχος μου είναι να αγαπήσω τον Χριστό, να φέρω το Φως Του μέσα μου, και τότε το σκοτάδι απλά δεν θα υπάρχει. Όπως έλεγε ο Άγιος Πορφύριος ανοίγουμε μια τρυπίτσα να μπει το φως. «Μην πολεμάτε να διώξετε το σκοτάδι απ ́’ το δωμάτιο της ψυχής σας. Ανοίξτε μια τρυπίτσα, για να έλθει το φως, και το σκοτάδι θα φύγει..».