2 Οκτ 2021

Μαθήματα χαράς....



 Δεν ξέρω εάν οι άνθρωποι που είναι γύρω μας, θέλουν την ευτυχία μας, επιθυμούν να μας βλέπουν χαρούμενος, αλλά γνωρίζω κάποιον που το θέλει πάρα πολύ, κι αυτός είναι ο Θεός. 

Παρόλο που αρκετοί στο όνομα του, φόβισαν και απείλησαν τους ανθρώπους, τους γέμισαν ενοχές και φόβους, ο ίδιος ο Θεός επιθυμεί να μας βλέπει χαρούμενος και ευτυχισμένους και μας το φωνάζει μέσα από τον Λόγο Του, «Να χαίρεστε πάντοτε με την χαρά που δίνει η κοινωνία με τον Κύριο. Θα το πω και πάλι: να χαίρεστε… Για τίποτε να μην σαν πιάνει άγχος, αλλά σε κάθε περίσταση τα αιτήματα σας να τα απευθύνετε στο Θεό με προσευχή και δέηση, που θα συνοδεύονται από ευχαριστία...» Φιλιππησίους 4: 4, 6. 

Δυστυχώς εδώ και αρκετά χρόνια πέρασε η αντίληψη ότι όσο πιο βλοσυρός και θλιμμένος φαίνεσαι τόσο περισσότερο άνθρωπος του Θεού είσαι. Αυτό όμως είναι ένα τεράστιο ψέμα. Εάν γνωρίσατε ή ίδιοι ή ρωτήσετε ανθρώπους που γνώρισαν τους συγχρόνους Αγίους μας, π.χ Παίσιο, Πορφύριο, Ιάκωβο κ.α θα διαπιστώσετε πόσο χαρούμενοι και κεφάτοι άνθρωποι ήταν. Γελούσαν, έκαναν αστεία, σκορπούσαν ελπίδα, έλαμπαν από χαρά και φως του Χριστού. Εμείς όμως σαπίζουμε στην σοβαροφάνεια και τον ηθικισμό μας. Έχουμε γεμίσει άγχος και ενοχές, νευρώσεις που εμποδίζουν στην ουσία τον Θεό να μας επισκεφτεί. 

Ένα από τα βασικά μαθήματα που μας διδάσκει ο λόγος του Θεού ώστε να αρχίσουμε να περπατάμε την οδό της χαράς, είναι να πάψουμε να ανησυχούμε. Είδατε πως το λέει; «Για τίποτε να μην σαν πιάνει άγχος, αλλά σε κάθε περίσταση τα αιτήματα σας να τα απευθύνετε στο Θεό με προσευχή και δέηση, που θα συνοδεύονται από ευχαριστία...». 

Πως θα έχουμε χαρά όταν είμαστε πνιγμένοι μέσα σε λογισμούς και σκέψεις ανησυχίας; Όταν αγωνιούμε για όλα και όλους; Έχετε σκεφτεί άραγε από που προέρχεται αυτό το άγχος και αγωνία; Σαφέστατα από τον εγωισμό μας να ελέγχουμε τα πάντα. Στην ουσία πρόκειται για μια μορφή απιστίας, αφού θεωρούμε ότι ο Θεός δεν ξέρει και δεν έχει προνοήσει για όλα. Είναι σαν να λέμε στο Θεό, «δεν τα έχει όλα υπό την πρόνοια σου, άσε να φροντίσω εγώ..» Γι αυτό και προσπαθούμε με το νου και τις σκέψεις μας να τα λύσουμε όλα. Αποτέλεσμα; Χάος εσωτερικό. Άγχος, νεύρα, ένταση, φόβος και ανασφάλεια. Πως μπορείς σε αυτές τις συνθήκες να είσαι ευτυχισμένος; Απλά δεν είσαι. Είσαι τρομοκρατημένος και βλοσυρός, αργά η γρήγορα και θλιμμένος. 

Και τώρα σας ερωτώ, ανησυχώντας λύσατε ποτέ κανένα πρόβλημα; Μάλλον χειρότερα τα κάναμε. Τι κερδίζουμε; Άγχος, απώλεια τεράστιας ενέργειας που μας κάνει να χάνουμε το χαμόγελο μας. Η αγωνία δεν μπορεί να αλλάξει το παρελθόν και δεν μπορεί να ελέγξει το μέλλον, μπορεί όμως να σου καταστρέψει το παρόν της ζωής σου. Ναι αυτό το κάνει περίτεχνα. 

Η προσευχή δεν είναι η έσχατη λύση αφού έχουμε δοκιμάσει τα πάντα. Η προσευχή για να γίνει πηγή χαράς και εσωτερική ειρήνης, πρέπει να είναι καθημερινός διάλογος με τον Θεό, άφημα και παράδοση στο θέλημα Του. Εμπιστοσύνη και βεβαιότητα ότι Εκείνος με αγαπά και δεν θα επιτρέψει τίποτε που θα είναι εναντίον μου ακόμη και εάν ο νους μου το ερμηνεύσει καταστροφικά. 

Δεν μπορείτε να ανησυχείτε και να είστε ευτυχισμένοι ταυτόχρονα. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο το πρώτο βήμα προς την ευτυχία είναι να σταματήσετε να ανησυχείτε - και να αρχίσετε να προσεύχεστε! Δεν είναι πάντα εύκολο να το κάνουμε αλλά ας ξεκινήσουμε, ας δοκιμάσουμε, αξίζει. 

Καθώς σταματάτε να ανησυχείτε και αρχίζετε να προσεύχεστε, θα βρείτε νέα δύναμη στη ζωή σας καθώς ζείτε για τους σκοπούς του Θεού κάθε μέρα.


π. Χαράλαμπος Λίβυος Παπαδόπουλος


*** στην εικόνα απεικονίζεται ο Άγιος Εφραίμ Κατουνακιώτης

έργο του π. Σταμάτη Σκλήρη

 

 

21 Σεπ 2021

Στην αναμονή, υπάρχει ευλογία



Υπήρξαν προσευχές στις οποίες ο Θεός απάντησε αμέσως στην ζωή μου. Υπήρξαν όμως και προσευχές στις οποίες ο Θεός έκανε μέρες, μήνες, ακόμη και χρόνια να απαντήσει. Κι όμως αυτός ο χρόνος της αναμονής είχε το δικό του νόημα, το δικό του δρόμου μέσα στην ψυχή μου. Τότε δεν καταλάβαινα γιατί αργούσε τόσο πολύ. Θύμωνα, φοβόμουν, λιγοψυχούσα. Θλίψη και πανικός καταλάμβανε τα σπλάχνα και την καρδιά μου. Μοναξιά και αγωνία έλουζε με κρύο ιδρώτα την ύπαρξη μου. Όμως ο Θεός όσο κι ας σας φανεί παράδοξο, στην σιωπή αυτή εργαζόταν εντός μου. Ο Θεός όταν σιωπά εργάζεται μέσα μας. 

 

Στην αναμονή, υπάρχει ευλογία. Μια από τις ευλογίες είναι ότι μαθαίνεις περισσότερα για τον εαυτό σου όταν δεν παίρνεις αμέσως όλα όσα θα ήθελες. Όταν δεν σου κάνουν όλα τα χατίρια βγαίνουν πτυχές του εαυτού σου που ούτε εσύ δεν γνώριζες ότι έκρυβες μέσα σου. Σκιές και σκοτάδια αναδύονται στην ψυχή μας όταν μας πουν «όχι». Δεν είναι τυχαίο ότι οι άνθρωποι ακόμη και οι φίλοι μας, μας αγαπούν όσο τους λέμε «ναι», όταν αρχίζουμε να βάζουμε όρια, όταν εξελισσόμαστε και ζητάμε σεβασμό τότε αρχίζουν να μας λένε «μα πως άλλαξες τόσο; Δεν ήσουν έτσι… χάλασες», και σαφέστατα στο «χάλασες» εννοούν ότι δεν κάνεις πια τα θελήματα τους. Οπότε το πιο πιθανό είναι να μην χάλασες εσύ, αλλά να χαλάστηκαν εκείνοι διότι δεν είσαι πλέον το παιδί για όλες τις δουλειές ή ο μεγάλος γελωτοποιός της παρέας. 

 

Ας εμπιστευτούμε λοιπόν τον Θεό που ως πατέρας και μέγας παιδαγωγός, ξέρει τι και πότε χρειαζόμαστε το καθετί. Γνωρίζει πότε να μας δώσει και πότε να μας αρνηθεί αυτό που ζητήσαμε στην προσευχή μας. Ας δεχθούμε την "σιωπή" του Θεού. Όταν υπάρχει ησυχία ακούμε τους θορύβους των παθών μας, ξεμυτίζουν τα σκοτάδια μας και ο Θεός τα μεταπλάθει σε φως....

 

π. Χαράλαμπος Λίβυος Παπαδόπουλος 

15 Σεπ 2021

Θεέ μου τι θέλεις να μάθω απ΄ αυτό;




Όταν συμβαίνουν δύσκολα πράγματα στην ζωή μας, δεν μας βοηθάει σε τίποτα να ρωτάμε, «Γιατί αυτό σε εμένα;..» Αντιθέτως το όφελος είναι τεράστιο όταν μάθουμε να ρωτάμε, «Θεέ μου τι θέλεις να μάθω απ΄ αυτό;». Η ζωή αυτή είναι ένα τεράστιο σχολείο, που συνεχώς καλούμαστε σε υπαρξιακά μαθήματα. Ότι δεν μαθαίνουμε ο Θεός επιτρέπει να το συναντάμε μπροστά μας, μέχρι να το μάθουμε, να το ξεπεράσουμε ή να το διαχειριστούμε. Κανείς πειρασμός δεν θα περάσει, κανένα πάθος δεν θα εξαφανιστεί εάν η ύπαρξη μας δεν λάβει το μάθημα που είναι απαραίτητο για την συνέχεια του αιώνιου ταξιδιού της. 

Οπότε όταν έρχονται πειρασμοί και δοκιμασίες, ας μην μένουμε στην άρνηση και τον θυμό. Ας προχωρήσουμε στην ωφέλεια που μπορεί αυτές να μας δώσουν. Ας σκεφτόμαστε τον Σταυρό του Χριστού μας. Ας θυμόμαστε ότι μέσα από αυτήν την δοκιμασία, την υπακοή στο θέλημα του Θεού, ο Χριστός μεταμόρφωσε το σκοτάδι και την κακία του κόσμου σε ευλογία και φως. Ότι ενώ ο κόσμος θέλησε να τον εξοντώσει εκείνος όχι μόνο έζησε αλλά νίκησε τον ίδιο τον Θάνατο. Γιατί ο Θεός μπορεί να μεταμορφώνει όλες τις ήττες σε νίκες, τα σκοτάδια σε φως, κάθε σταυρό μας σε Ανάσταση. 

Ο Σταυρός του Χριστού είναι ένα τεράστιο μάθημα ζωής και θανάτου, διότι: 

• Φανερώνει το πόσο πολύ μας αγαπάει ο Θεός, αφού πεθαίνει για να ζήσουμε εμείς. 

• Ότι η ζωή αυτή, έχει πάντα μια γλυκόπικρή γεύση. Η υφή της είναι σταυροαναστάσιμη. Θα χρειαστεί να σταυρωθούμε πολλές φορές αλλά και να αναστηθούμε άλλες τόσες. 

• Ότι δεν υπάρχει κακό, που να μπορεί να νικήσει την απέραντη αγάπη του Θεού. 

• Ότι ο Θεός είναι Εκείνος που μπορεί να μετατρέψει κάθε κακό και σκοτάδι, σε φως. 

• Ότι για έναν άνθρωπο που πιστεύει στον Χριστό, δεν υπάρχει τέλος, δεν υπάρχει οριστική ήττα, αλλά εκεί που όλα μοιάζουν να τελειώνουν αρχίζουν και πάλι από την αρχή. 

Ο Θεός σίγουρα δεν δημιουργεί το κακό, όμως μπορεί να το χρησιμοποιήσει πάντα προς όφελος μας. Δεν μας οδηγεί αυτός στον Σταυρό, αλλά όμως μπορεί να μας Αναστήσει….

 

11 Σεπ 2021

Σπάσε, ράγισε κι αγίασε.



Καθημερινά φοράμε πολλές και διαφορετικές μάσκες. Υποδυόμαστε αρκετούς ρόλους, σε σημείο στο τέλος να χάνουμε την επαφή με τον πραγματικό εαυτό μας και τις κρίσιμες αληθινές ανάγκες μας. Δημιουργούμε ένα ψευδή εαυτό που έχει ψευδείς ανάγκες. Κι εάν αυτό το παιγνίδι ρόλων και εξουσίας μπορεί να μας κάνει να επιβιώνουμε στην ζούγκλα της καθημερινότητας, δεν μας βοηθάει καθόλου να ζήσουμε στην χαρά της μακαριότητας του Θεού. Δεν μας βοηθάει να γνωριστούμε με τον Θεό. Διότι ο Θεός ως ακέραιο και αληθινό πρόσωπο ζητάει το ατόφιο και αυθεντικό κομμάτι της ύπαρξης μας για να συναντηθεί μαζί του. 

 

Θα μου πείτε, «μα ποιος άνθρωπος είναι απόλυτα αληθινός;». Κανείς. Αυτή είναι η αλήθεια. Κανείς άνθρωπος δεν είναι απόλυτα ακέραιος. Είμαστε ελλειμματικοί, αδύναμοι, αμαρτωλοί όπως λέει η εκκλησία. Έτσι ερμηνεύεται η ουσία του Αγιογραφικού λόγου, όταν λέει ότι και μια μόνο ημέρα να ζήσει ο άνθρωπος είναι αμαρτωλός. Δηλαδή είναι τραυματισμένος, πληγωμένος, αδύναμος κι ελλιπής. Ποιο είναι το τραύμα του; Ο θάνατος, ο κατακερματισμός, είναι κομμάτια. Μην ακούτε όλους εκείνους που ενοχοποιούν την ζωή των ανθρώπων θέλοντας να παραμορφώσουν την έννοια της αμαρτίας ως ποινική παράβαση που επισύρει την εξ ουρανού ποινή. Καμία σχέση δεν έχει με την ορθόδοξη θεολογική παράδοση, που ξεκάθαρα στην αμαρτία βλέπει μια υπαρκτική αστοχία, μια αδυναμία και ένα τραύμα που χρειάζεται θεραπεία και όχι δικαστήριο. 

 

Οπότε ο καλός Θεός, μέσα στο σχέδιο και την πρόνοια του, για να μας φέρει σε συνάντηση με τον βαθύτερο εαυτό μας, που ζει και υπάρχει κάτω από τα δεκάδες προσωπεία μας, επιτρέπει και ποτέ δεν δημιουργεί, τους πειρασμούς και τις δοκιμασίες. Δηλαδή επιτρέπει να έρθουμε αντιμέτωποι με τα αποτελέσματα των επιλογών μας ή των επιλογών κάποιον άλλων. Διότι η ανθρώπινη φύση ως καθολική επηρεάζεται και επηρεάζει την ζωή των άλλων. Το κακό μπορεί να έρθει από εμένα προς τον εαυτό μου, αλλά και από το άλλον προς εμένα ή από εμένα προς τον άλλον. Μπορεί να έρθει και από το διάβολο. Ο Θεός ποτέ δεν είναι αίτιος του κακού, αυτό ας το βάλουμε καλά στο μυαλό μας, ώστε να μην υποκύπτουμε σε πειρασμούς θεοκατηγορίας. 

 

Γιατί θα πει τώρα κάποιος ο Θεός επιτρέπει τις δοκιμασίες και τους πειρασμούς; Ακριβώς για να μας οδηγήσει στην αλήθεια μας. Στην πραγματική μας ταυτότητα. Κι αυτό για να γίνει πρέπει να γκρεμιστούν οι αυταπάτες. Να σπάσουν οι βιτρίνες του εγώ. Να τσαλακωθεί το είδωλο μας, και να ραγίσουν τα συμπαγή μέτωπα του εγωισμού μας. Όταν έχεις τόση σκληρή επιφάνεια, αλήθεια πες μου, πως θα εισέλθει το φως του Θεού; Σπάσε, ράγισε κι αγίασε. Να χαίρεσαι όταν πέφτεις και τσακίζεσαι, όταν σαπίζει κάθε παλιό και ψεύτικο μέσα σου, διότι μονάχα στην σαπίλα του χθες ανθοφορεί το αύριο του Θεού.

 

2 Σεπ 2021

Τίποτα δεν υπάρχει έξω από την πρόνοια του Θεού...


Εάν νομίζουμε ότι υπάρχει κάτι που είναι έξω από την πρόνοια του Θεού κάνουμε τεράστιο λάθος. Δεν δημιουργεί, ούτε είναι αίτιος ο Θεός των πειρασμών και δοκιμασιών που περνάμε, ωστόσο δεν είναι έξω από την πρόνοια του. Προγνωρίζει και δεν καθορίζει, επιτρέπει αλλά δεν ευδοκεί το κακό. Ο Θεός ακόμη και το μεγαλύτερο λάθος μας, την μεγαλύτερη αμαρτία και αστοχία μας, δεν θα την αφήσει δίχως να την αξιοποιήσει προς το συμφέρον μας. Χαριτωμένα λένε στο Άγιον Όρος οι πατέρες, «όταν ο διάβολος σου πετάει πέτρες ο Θεός κτίζει εκκλησίες…». Κι αυτό φανερώνει ακριβώς αυτή την μεγάλη αλήθεια, ότι κανείς πειρασμός και δοκιμασία που θα περάσουμε στην ζωή μας, δεν θα μείνει αναξιοποίητη από τον Θεό. Κανείς Γολγοθάς δεν θα μείνει δίχως Ανάσταση, εάν βεβαίως και εμείς το θέλουμε και συνεργαστούμε αγαπητικά με τον Θεό.
Μπορεί να αντιμετωπίζουμε αδιέξοδο αυτή τη στιγμή - οικονομικό, συναισθηματικό, φιλικό, ιατρικό κ.α. Αλλά αν εμπιστευτούμε τον Θεό και σχετιστούμε, κοινωνήσουμε μαζί του, μέσα από την προσευχή, την Θεία Κοινωνία και τις εντολές του, τότε ακόμη και εκεί που εμείς δεν βλέπουμε τρόπο διαφυγής από το πρόβλημα μας, Εκείνος θα μας ανοίξει δρόμο.
Όμως ας προσέξουμε μια λεπτομέρεια, ο δρόμος φωτίζεται όσο περισσότερο προχωράμε προς το Φως. Τι σημαίνει αυτό; Ότι ξεκινάς να περπατάς κι ας είναι ακόμη σκοτάδι. Δηλαδή κι ας μην είναι όλα τέλεια και ξεκάθαρα. Προχωρώντας αρχίζει ο ήλιος να φωτίζει όλο και περισσότερο, πέφτει το πρώτο φως και βλέπεις λιγάκι καλύτερα. Να, ένα μονοπάτι υπάρχει μπροστά σου που πριν στο σκοτάδι δεν το έβλεπες. Και καθώς προχωράς και εμπιστεύεσαι τον Θεό, ο ήλιος σηκώνεται όλο και πιο ψηλά, ο δρόμος γίνεται πιο ξεκάθαρος και τα βήματα σου πιο σταθερά, μέχρι να λάμψει ολότελα και να δεις μπροστά σου τον προορισμό σου αποκαλυπτικό και όμορφο.
Οπότε μην περιμένεις να γίνεις τέλειος ή όλα ιδανικά στην ζωή σου, για να ξεκινήσεις να εμπιστεύεσαι και να περπατάς την οδό του Κυρίου. Ξεκίνα, και ο Θεός θα σου φανερώνει κάθε τόσο στην ζωή σου πως θα φτάσεις στον προορισμό σου.
Κάνε υπομονή. Ο Θεός ξέρει τι κάνει. Ξέρει τι είναι καλύτερο για εμάς. Εμπιστεύσου Τον.
Μπορεί να μην μπορείτε να δείτε το τελικό αποτέλεσμα, αλλά ο Θεός μπορεί. Όλα εκείνα τα προβλήματα, οι πόνοι και οι δυσκολίες - όλα αυτά που σε κάνουν να ρωτάς «γιατί» - μια μέρα θα είναι ξεκάθαρα υπό το φως της αγάπης του Θεού.
Αλλά προς το παρόν, μαθαίνετε να εμπιστεύεστε τον Θεό. Προχωρήστε λοιπόν και συνεχίστε να ακολουθείτε αυτόν τον δρόμο που έχει χαράξει για εσάς.

14 Αυγ 2021

"Τι μάνα είναι αυτή...!!!"



Η Παναγία δέχεται να ζήσει στην αφάνεια. Να γίνει η πιο ταπεινή των ταπεινών. Να μην ζητήσει τίποτε δικό της, τίποτε για τον εαυτό της, να τα δώσει όλα στον Θεό. Νιάτα, ζωή, μητρότητα, το παιδί της. Να δεχθεί τα πάντα, όλες τις δοκιμασίες της γης, αρκεί να πραγματωθεί το θέλημα του Θεού, το σχέδιο της σωτηρίας μας. Μένει πάντα στην άκρη για να φαίνεται μονάχα Εκείνος. Κρύβεται να μην τον κρύψει ούτε στιγμή. Ζει ως να μην υπήρχε, από έσχατη ταπείνωση και υπακοή στο θείο θέλημα Του. 

 

Για αιώνες γράφονται ελάχιστα για εκείνη και το έργο της, την μετοχή της στο σχέδιο της Θείας οικονομίας, μέχρι που ο Θεός την δοξάζει απόλυτα, βάζοντας την στο κέντρο της λατρευτικής ζωής της εκκλησίας. Αυτή δεν διαμαρτυρήθηκε ποτέ, δεν γόγγυξε, δεν λιγοψύχησε, έζησε στην σιωπή, την προσευχή και την ταπείνωση. Από εκεί, από θέση ταπεινή και σιωπηλή δεν σταμάτησε λεπτό να βοηθάει το ανθρώπινο γένος, να στηρίζει, να παραμυθεί και να οδηγεί. Μάνα γλυκιά, αγκαλιά μεγάλη και πλατιά, στήριγμα κραταιό, σκέπη και παρηγοριά, στους ταπεινούς και αβοήθητους, στους απελπισμένους και ταλαιπωρημένους της ζωής. Ποτέ δεν αρνήθηκε την βοήθεια της, ποτέ δεν μάλωσε κανέναν, σκέπαζε και σκεπάζει τα λάθη και τις ανοησίες μας, τις αμαρτίες και αστοχίες μας. Εκεί δίπλα μας να περιμένει πότε θα μεγαλώσουμε και θα ωριμάσουμε, πότε θα καταλάβουμε, πότε θα νιώσουμε και θα μετανοήσουμε. 

 

Είναι αδύνατον ανθρώπινη καρδιά με έμπονη προσευχή να ζητήσει την Παναγία και εκείνη να μην έρθει. Προσέξτε όμως αυτό που υπογραμμίζω, να ζητήσει την Παναγία, όχι δώρα και χατίρια, αλλά πρώτα την παρουσία της, πρώτα την φιλία της, πρώτα την σχέση μαζι της και τότε να δείτε τι δώρα κάνει τι χαρές μας προσφέρει. 

Αναφέρει ένα όμορφο περιστατικό ο Όσιος Παίσιος, που φανερώνει τι θα πει προστασία και παρουσία της Παναγίας. Τι θα πεί μάνα του Θεού και όλων των ανθρώπων, αναφέρει λοιπόν ο Αγιος: 

Η Παναγία, όποτε έχουμε ανάγκη, απαντά αμέσως στην προσευχή µας∙ όποτε δεν έχουµε, µας αφήνει, για να αποκτήσουμε λίγη παλληκαριά.

Όταν ήµουν στην Μονή Φιλοθέου, µια φορά, αµέσως µετά την αγρυπνία της Παναγίας µε έστειλε ένας Προϊστάμενος να πάω ένα γράµµα στην Μονή Ιβήρων. Ύστερα έπρεπε να πάω κάτω στον αρσανά της µονής και να περιµένω ένα γεροντάκι που θα ερχόταν µε το καραβάκι, για να το συνοδεύσω στο µοναστήρι µας – απόσταση µιάµιση ώρα µε τα πόδια.

 

Ήµουν από νηστεία και από αγρυπνία. Τότε την νηστεία του Δεκαπενταυγούστου την χώριζα στα δύο∙µέχρι της Μεταµορφώσεως δεν έτρωγα τίποτε, την ηµέρα της Μεταµορφώσεως έτρωγα, και µετά µέχρι της Παναγίας πάλι δεν έτρωγα τίποτε. Έφυγα λοιπόν αµέσως µετά την αγρυπνία και ούτε σκέφθηκα να πάρω µαζί µου λίγο παξιµάδι. Έφθασα στην Μονή Ιβήρων, έδωσα το γράµµα και κατέβηκα στον αρσανά, για να περιµένω το καραβάκι. Θα ερχόταν κατά τις τέσσερις το απόγευµα, αλλά αργούσε να έρθη.

 

Άρχισα εν τω µεταξύ να ζαλίζωµαι. Πιό πέρα είχε µια στοίβα από κορµούς δένδρων, σαν τηλεγραφόξυλα, και είπα µε τον λογισµο µου: «Ας πάω να καθήσω εκεί που είναι λίγο απόµερα, για να µη µε δει κανείς και αρχίσει να µε ρωτάει τι έπαθα». Όταν κάθησα, µου πέρασε ο λογισµός να κάνω κοµποσχοίνι στην Παναγία να µου οικονοµήσει κάτι.

 

Αλλά αµέσως αντέδρασα στον λογισµο και είπα: «Ταλαίπωρε, για τέτοια τιποτένια πραγµατα θα ενοχλείς την Παναγία;». Τότε βλέπω µπροστά µου έναν Μοναχό. Κρατούσε ένα στρογγυλό ψωµι, δύο σύκα και ένα µεγάλο τσαµπι σταφύλι. «Πάρε αυτά, µου είπε, εις δόξαν της Κυρίας Θεοτόκου», και χάθηκε. Ε, τότε διαλύθηκα∙ µε έπιασαν τα κλάµατα, ούτε ήθελα να φάω πιά … Πα, πα! Τι Μάνα είναι Αυτή! Να φροντίζει και για τις µικρότερες λεπτοµέρειες! Ξέρεις τι θα πει αυτό!.....»

13 Αυγ 2021

Η πιο μεγάλη αμαρτία, είναι η απελπισία.....



Έχουμε πει πολλές φορές φορές ότι πιο φοβερή από την αμαρτία είναι η απελπισία. Γι’ αυτό η εκκλησία προσπαθεί να μας προφυλάξει από αυτήν με κάθε τρόπο, μια και ξέρει καλά ότι ο άνθρωπος είτε έτσι είτε αλλιώς θα αμαρτήσει. Δεν γίνεται να μην συμβεί αυτό. Εκείνο όμως που πρέπει να αποφευχθεί είναι η απελπισία από την πτώση. Ο Θεός δεν ζητάει, πολύ περισσότερο δεν χαίρεται με τις ενοχές και την απελπισία του ανθρώπου που λάθεψε στην ζωή του. Πολύ προτού εμείς πέσουμε σε μια αμαρτία γνωρίζει ότι αυτό θα συμβεί, γι’ αυτό για τον καθένα από εμάς έχει σχέδιο σωτηρίας. Αρκεί εμείς να ευχαριστιακά να το αποδεχθούμε. Τίποτα ούτε η πτώση μας δεν μένει αναξιοποίητη από τον Θεό, για όλα έχει το σχέδιο του. 

 

Γι αυτό καμία αμαρτία δεν μπορεί πλέον να σταθεί αιτία και εμπόδιο χωρισμού μας από το Θεό. Παρα μόνο εκείνη που δεν την μετανοούμε και δεν ζητάμε το έλεος του Θεού. Καμία αμαρτία και λάθος δε μπορεί να σταθεί μεγαλύτερο από το άπειρο αγαπητικό έλεος Του. Ο Θεός μας αγαπάει παράφορα, μανικά, με πάθος και ερωτική φορά έως σταυρού και θανάτου, θανάτου που γεννά την ζωή. Δεν υπάρχει περίπτωση να αφήσει κανέναν πλάσμα του έξω απ την αγκαλιά του έστω κι εάν μια φορά του απλώσαμε το χέρι μας ακόμη και με δισταγμό. Αυτό το χέρι ο Θεός δεν θα το αφήσει ποτέ από το την αγαπητική παλάμη του. Αυτό ας μην το ξεχάσουμε ποτέ. Χέρι που απλώθηκε στο Θεό, εκείνος το κρατάει αιώνια. 

 

Αναφέρεται στο βίο του Οσίου πατρός Ιωσήφ του Ησυχαστού, ότι κάποτε είχε πέσει σε θλίψη. Ένας μεγάλος πειρασμός και μια σκληρή δοκιμασία, τον είχαν καταβάλει. Τόσο πολύ δε είχε ψυχικά κλονισθεί, που έκλαιγε σαν μικρό παιδί. Μα θα πει κάποιος, «κλαίνε και οι άγιοι;». Βεβαίως και κλαίνε, και πονάνε, και λυπούνται και λιγοψυχούν. Είναι άνθρωποι καθόλα. Δεν είναι ούτε φαντασιακά είδωλα, ούτε σουπερήρωες, άνθρωποι με σάρκα και οστά είναι, με ψυχή και συναισθήματα. Με αρετές αλλά και αμαρτίες. Ούτε τέλειοι είναι, ούτε αμόλυντοι, ούτε τα ξέρουν ή τα λύνουν όλα. Παλληκάρια της πίστεως είναι που παλεύουν γενναία και ειλικρινά. 

Έτσι λοιπόν ο Όσιος Ιωσήφ, ευρισκόμενος μέσα στο μικροσκοπικό εκκλησάκι της καλύβης του, άρχισε να προσεύχεται κι από ανθρώπινο πόνο και παράπονο να κλαίει. Και εκεί, στα δάκρυα και την θλίψη, στην σιωπή της αγιορείτικης ησυχίας, εμφανίζεται η Παναγία. Έτσι κάνει ο Θεός, εμφανίζεται όταν φτάσουμε στο μηδέν των αντοχών μας, και μας λέει ο λογισμός πάει τελείωσε. Αμ δε, τίποτε δεν τελειώνει για τον Θεό, όλα τα κάνει νέα και ευλογημένα, ακόμη και τα πιο δύσκολα. 

 

Και του λέει η Παναγία μας, "Δεν σου είπα να έχεις την ελπίδα σου σε μένα; Γιατί απελπίζεσαι;" Και αυτός έσκυψε κάτω και άρχισε να κλαίει. Και του λέει η Παναγία: "Να ελπίζεις σε μένα και να μη χάνεις το θάρρος σου."Και του λέει: "Έλα πάρε το Χριστό" και του έδωσε το Βρέφος. Αυτός, λέει ο γέροντας, τόσο πολύ συνεστάλει, ντράπηκε που δεν τόλμησε να πάρει το Βρέφος. Και το μικρό παιδάκι, το Βρέφος, έφυγε από την αγκαλιά της μητέρας Του και τον αγκάλιασε και τον χάιδεψε τρεις φορές. 

Αυτός ο τόπος μέχρι σήμερα, εκεί που στάθηκε η Παναγία και του είπε αυτά τα λόγια, αυτός ο τόπος ευωδιάζει. Πέρασαν τόσα χρόνια που κοιμήθηκε ο Άγιος, η σπηλιά δεν ξανακατοικήθηκε από τότε κι εκεί ο χώρος της Εκκλησίας που στάθηκε η Παναγία μέχρι σήμερα εκπέμπει άρρητον ευωδία. …..

3 Αυγ 2021

Να γίνεσαι μικρό παιδί......

 

Πέρα από όλα τα θεολογικά σπουδαία που οφείλει και μπορεί να πει κανείς για την Παναγία μας, χρειάζεται και μια προσωπική γνωριμία μαζί της. Μια σχέση, ένα βίωμα οικείωσης της ελπιδοφόρας και παραμυθητικής Παρουσίας της. Τι χρειάζεται θα ρωτήσει κανείς για να αρχίσει να γνωρίζει και να γεύεται την αισθητή παρουσία της; Πίστη θα απαντήσει κάποιος. Σωστά. Να νηστέψει και να προσεύχεται θα μας πουν κάποιοι άλλοι, και πάλι σωστά. Όμως μαζί με όλα αυτά θα προσθέσω τρία ακόμη που για μένα είναι πάρα πολύ σημαντικά. 


Πρώτον να αγαπήσει κανείς με πάθος και έρωτα τον Υιό της, τον Χριστό μας. 

Δεύτερον, να επιτρέψει στο εαυτό του να γίνει και πάλι παιδί. 

Τρίτον να έχει ταπείνωση και απλότητα. 


Όταν αγαπάς τον Χριστό η Παναγία χαίρεται. Ποια μάνα δεν θέλει να αγαπάνε το παιδί της, πόσο δε μάλλον όταν γνωρίζει ότι αυτός είναι ο σωτήρας μας. Η ζωή και η ανάσταση μας. 


Όταν επιτρέπεις στον εαυτό σου να γίνει παιδί, στην πραγματικότητα του επιτρέπεις να γευθεί το θαύμα. Άλλωστε μια πλευρά του εαυτού μας ποτέ δεν μεγάλωσε, έμεινε αθώα, αγνή γεμάτη επιθυμία για ζωή. Επίτρεψε στο παιδί που ζει μέσα σου να εκδηλωθεί, να μιλήσει, να ζητήσει το παιγνίδι, την χαρά και την ζωή. 


Δεν το κάνουμε όμως, γιατί έχουμε εγωισμό. Έχουμε χάσει την απλότητα μας. Δεν ενεργούμε φυσικά και αυθόρμητα, καρδιακά και αγαπητικά. Δεν είμαστε εμείς αλλά οι σοβαροί κύριοι και κυρίες που κλεισμένοι μέσα στα πρέπει και μη, χάσαμε την άμεση επαφή με την ζωή, τον εαυτό μας και τον Θεό. 

Ας δούμε λοιπόν ένα τεράστιο ασκητή, έναν σκληρό αγωνιστή, πως μέσα στην σκληρή άσκηση του, διατηρούσε την απλότητα και παιδικότητα της καρδιας του, την ταπείνωση και την αγάπη, τον σφοδρό έρωτα στον Χριστό και την Παναγία. Δείτε πόσο απλά, ανθρώπινα, παιδικά και ουσιαστικά της μιλούσε σε δύσκολες κι ευχάριστες στιγμές της ζωής του, κι ας παραδειγματιστούμε, σε έναν Αύγουστο όλο Παναγία..... 


«..Γίνου λοιπόν ένα παιδάκι μικρόν, με την παιδικήν του απλότητα, και ρίξου στους πόδας της γλυκιάς σου Μανούλας, της Παναχράντου Μητρός Του, όπου βαστάζει ως βράφος μικρόν, τον Μέγαν Θεόν.

Και κλάψε και φώναζε με αγάπη πολλήν:

«Γλυκιά μου Μανούλα, βοήθησέ με, οδήγησέ με πως να σωθώ! Μεσίτευσε, Μάνα μου, εις τον Υιόν σου να με οδηγήσει πως να σωθώ. Τι είναι το θέλημά Του να κάνω, και τι από Αυτόν να ζητώ.

Να μου ανοίξει τους οφθαλμούς της ψυχής, όπου είναι κλειστοί και δεν Τον βλέπω, όταν εκείνος με βλέπει εις κάθε στιγμή, αλλά συνεχώς τον λυπώ...

29 Ιουλ 2021

Ξεκίνα από εκείνα που μπορείς.....



Μια από τις μεγαλύτερες αιτίες που ταλαιπωρούμαστε στην ζωή μας, είναι ότι σκεφτόμαστε με όρους, «όλα ή τίποτα». Δηλαδή η σκέψη μας, ο λογισμός μας κινείται στα άκρα και ποτέ στην μέση οδό. Ότι κι εάν συμβεί στην καθημερινότητα μας, ότι και εάν σκεφτούμε μέσα στο μυαλό μας, το τραβάμε στα άκρα, «όλα ή τίποτα», π.χ κάνουμε ένας λάθος σε μια σχέση μας, αντί να πούμε, «αυτό που έκανα ήταν λάθος, δεν χρειαζόταν…», λέμε «είμαι ανάξια για σχέσεις, δεν ξέρω να κάνω σχέσεις.. τι θέλω εγώ με αυτά αφού δεν το έχω…». Η άλλο παράδειγμα, έρχεται κάποιος χωρισμός από μια σχέση, και αντί να πούμε ότι αυτό συμβαίνει στην ζωή, μπορεί και οι δυο άνθρωποι να είναι υπέροχοι αλλά στο τέλος να μην τα βρίσκουν, χωρίς να σημαίνει ότι σώνει και καλά πρέπει να υπάρχει ένα κάθαρμα στην υπόθεση, ή ότι ενδεχομένως εγώ ή αυτός δεν εκτιμήσαμε καλά τον σύντροφο μας, αρχίζουμε.. «καμία σχέση δε μου πάει καλά, δεν πρόκειται ποτέ να κάνω μια καλή σχέση, δεν αξίζω τίποτα…». Ούτε καν περνάει από το μυαλό μας, ότι μπορεί ο άλλος να μην κατάφερε να εκτιμήσει αυτό που είσαι, γιατί σώνει και καλά πρέπει να φταις εσυ και μάλιστα να μην αξίζεις κατι καλό; 

 

Αυτές οι σκέψεις όμως και οι λογισμοί είναι ακριβώς οι ίδιοι και στην πνευματική ζωή. Στην εν Χριστώ προσπάθεια μας. Δηλαδή, έχεις ένα πάθος και επειδή σε αυτό το πάθος πέφτεις κατά καιρούς ή ακόμη και συχνά, ακυρώνεις όλη την άλλη προσπάθεια. Λες, «δεν αξίζω τίποτα, δεν μπορώ να τα καταφέρω, είμαι άχρηστος, θα πάω στην κόλαση….». Μα γιατί επειδή δεν μπορείς να νικήσεις ένα πάθος; Κατά αρχήν, τα πάθη ενώ εμείς κάνουμε τον αγώνα μας απέναντι τους κατά τις δυνάμεις μας, δεν είναι δική μας δουλειά εάν θα φύγουν ή θα μείνουν, αλλά ολότελα του Θεού. Ο Θεός δια της Χάριτος του μεταμορφώνει τα πάθη μας, βλέποντας την καλή αγωνιστική μας διάθεση και από την άλλη το βαθύτερο συμφέρον μας. Διότι εάν η απεξάρτηση από ένα πάθος μας γεμίσει εγωισμό και φιλαυτία, τότε δεν θα επιτρέψει ο Θεός να το ξεπεράσουμε, εως ότου ωριμάσουμε και ενηλικιωθούμε πνευματικά. 

 

Από την άλλη πρέπει να καταλάβουμε κάτι σημαντικό το οποίο θα μας επιτρέψει να ελευθερωθούμε από ενοχές και υπεργενικεύσεις άχρηστων λογισμών. Κανείς άνθρωπος δεν υπάρχει που να έχει ξεπεράσει όλα τα πάθη του. Ούτε οι άγιοι, οπότε τι ζητάμε εμείς; Έπειτα, έχεις ένα πάθος που σε τυραννάει, άστο, κοίταξε τα υπόλοιπα, κάνει ότι μπορείς στα αλλα θέματα της πνευματικής σου ζωής και εξέλιξης. Τα έχεις κάνει όλα τα άλλα, και εχεις κολλήσει σε αυτό το πάθος; 

 

Άρχισε, ξεκίνα από αυτά που μπορείς να κάνεις και όχι από εκείνα που δεν αντέχεις ακόμη να αποβάλεις. Διαβάστε μια απίστευτη ιστορία από την ζωή του Οσίου Παισίου που εμένα προσωπικά με συγκλόνισε και ωφέλησε πολύ. 

«…Μιά φορά είχε έρθει στο Καλύβι ένα νέο παιδί απελπισμένο, γιατί έπεφτε σέ σαρκική αμαρτία καί δέν μπορούσε νά απαλλαγή άπό αυτό τό πάθος. Είχε πάει σέ δυο πνευματικούς πού προσπάθησαν μέ αυστηρό τρόπο νά τό βοηθήσουν νά καταλάβη ότι είναι βαρύ αυτό πού κάνει. Τό παιδί απελπίσθηκε. Άφού ξέρω ότι αυτό πού κάνω είναι αμαρτία, είπε, καί δέν μπορώ νά σταματήσω νά τό κάνω καί νά διορθωθώ, θά κόψω κάθε σχέση μου μέ τόν Θεό. 

 

Όταν άκουσα τό πρόβλημα του, τό πόνεσα τό καημένο καί τού είπα: Κοίταξε, ευλογημένο, ποτέ νά μήν ξεκινάς τον αγώνα σου άπό αυτά πού δέν μπορείς νά κάνης, άλλά άπό αυτά πού μπορείς νά κάνης. Γιά νά δούμε τί μπορείς νά κάνης, καί νά άρχίσης άπό αυτά. Μπορείς νά εκκλησιάζεσαι κάθε Κυριακή;. Μπορώ, μού λέει. Μπορείς νά νηστεύης κάθε Τετάρτη και Παρασκευή;. Μπορώ. Μπορείς νά δίνης ελεημοσύνη τό ένα δέκατο άπό τόν μισθό σου ή νά επισκέπτεσαι άρρωστους καί νά τούς βοηθάς;. Μπορώ. Μπορείς νά προσεύχεσαι κάθε βράδυ, έστω κι άν αμάρτησες, καί νά λές «Θεέ μου, σώσε τήν ψυχή μου»;. Θά τό κάνω, Γέροντα, μού λέει. Άρχισε λοιπόν, του λέω, άπό σήμερα νά κάνης όλα αυτά πού μπορείς, καί ό παντοδύναμος Θεός θά κάνη τό ένα πού δέν μπορείς. Τό καημένο ηρέμησε καί συνέχεια έλεγε: Σ’ ευχαριστώ, πάτερ. Είχε, βλέπεις, φιλότιμο καί ό Καλός Θεός τό βοήθησε…..»

 

26 Ιουλ 2021

Άγιοι, οι φίλοι των ανθρώπων....


Είναι όμορφοι φίλοι οι άγιοι της εκκλησίας μας. Κοντινοί μας, δίπλα στην καθημερινότητα μας. Εάν το θελήσουμε, εάν το ποθήσουμε, εάν έχουμε ταπείνωση και απλότητα, αγάπη και καρδιά οικτιρμών, τότε τους νιώθουμε τόσο μα τόσο κοντά μας. Τους αισθανόμαστε να μας στηρίζουν και παρηγορούν, αλλά όχι μόνο, πολλές φορές εμφανίζονται ολοζώντανοι μπροστά μας και μας προσφέρουν το δροσερό νερό της παραμυθίας. Ξέρετε ποιο είναι αυτό το νερό, πως το λένε; Ελπίδα, αυτό είναι το όνομα του. 

Δεν υπάρχει πιο μεγάλη δροσιά για μια ανθρώπινη ψυχή όταν καίγεσαι μέσα στο καμίνι του πόνου απ εκείνη της ελπίδας. Να βρεθεί, κάποιος να σου δώσει ελπίδα όταν χάνεσαι είναι όλα τα λεφτά, σε έσωσε, κι αυτός σώθηκε. Γιατί ο Θεός δεν ξεχνάει ποτέ τι κάναμε για τους άλλους και μάλιστα σ΄εκείνους τους αναγκεμένους και ταλαιπωρημένους αδελφούς μας. Έδωσες ελπίδα και κουράγιο σ έναν άνθρωπο; Του χάρισες τον παράδεισο και μπήκες και εσύ μέσα σ' αυτόν. 


Αναφέρει ο Μητροπολίτης Λεμεσού Αθανάσιος, για ένα γεροντάκι στο Αγιος Όρος, που ήταν αμελής μοναχός. Δεν έκανε σωστα τα μοναχικά του καθήκοντα. Όταν όμως ήρθε η ώρα να φύγει απ τον κόσμο αυτόν, βίωσε την αφοβία του θανάτου. Δηλαδη στην ψυχή του υπήρχε θάρρος και ελπίδα, κατάσταση αγιοπνευματική. Τον ρώτησαν λοιπόν πως είχε φτάσει σε αυτή την κατάσταση του πνευματος. Κι εκείνος με ταπείνωση παραδέχτηκε ότι οντως δεν υπήρξε υπόδειγμα μοναχού. Παρα ταύτα όμως, είχε αγάπη για τους άλλους. Νοιάξιμο και ενδιαφέρον. Τι έκανε λοιπόν επι χρόνια. Πήγαινε οπου μάθαινε ότι υπαρχουν μοναχοί εγκατελημένοι στο Ορος. Δηλαδή διχως συνοδεία, γεροντάκια μόνα τους, υπέργηρα και ανήμπορα. Και τους ελεγε, τι θέλετε να σας μαγειρέψω σήμερα; Τι θέλει ο παππούλης να φάει; Ο ενας έλεγε ψαρι, ο άλλος έλεγε ένα ρυζόγαλο, ο άλλος το ένα ο άλλος το άλλο, κι εκείνος εκανε χιλιομεττρα με τα πόδια σε κρύα και ζέστες, να τα βρει και να τους τα φτιάξει, να τους ταίσει και περιποιηθεί. Ε αυτά τα χιλιομετρα και τα ρυζόγαλα αγάπης, του έδωσαν την χαριν που δεν μπόρεσε να βρει από την εξάσκηση των μοναχικών του καθηκόντων. Αγάπησε τους αδελφούς του, και τον αγάπησε πολύ ο Θεός. 


Οπότε ας μην ξεχνάμε ότι οι άγιοι είναι οι φίλοι μας, οι συνοδοιπόροι της ζωής μας. Έζησαν και πέρασαν μέσα από όλες τις μπόρες της ζωής, πολλές φορές βράχηκαν και πάγωσαν μέσα στις αμαρτίες τους, αλλά και πολλές φορές ζεστάθηκα και λιάστηκαν στο φως της πλούσιας Χάρις του Θεού. Μην κάνεις το λάθος να τους θεωρήσεις υπερήρωες, ξένους από την ζωή και τα ανθρώπινα. Όχι. Ήταν απόλυτα άνθρωποι, με λάθη και σωστά, πάθη και αρετές, φόβους και πίστη. Έπεφταν και σηκωνόντουσαν, ήλπιζαν και απογοητευόντουσαν , είχαν όμως ταπείνωση και αγάπη στον Θεό και τους ανθρωπους. Γι αυτό ξέρουν, νιώθουν και μπορούν να μας καταλάβουν. Μην διστάζουμε να τους μιλάμε και να τους ζητάμε να έρχονται στην ζωή μας, η ζωή είναι τόσο ωραία όταν έχουμε την παρέα τους....