19 Ιαν 2021

Ο αμαρτωλός είναι πληγωμένος κι' οχι παλιάνθρωπος


                                                                               

                                                                             Πρωτ. Χαράλαμπος Λίβυος Παπαδόπουλος


 Όταν βλέπουμε έναν άνθρωπο να παιδεύεται στα πάθη και τις αμαρτίες, είναι σημαντικό πριν σηκώσουμε το δάκτυλο και τον καταδείξουμε ως αμαρτωλό ή παλιάνθρωπο, να δούμε βαθύτερα τι κρύβει αυτή η πάλη κι αγωνία του. Τότε εάν η Χάρις επιτρέψει την θέα της ψυχής του, θα δούμε ότι πίσω από κάθε αμαρτία ζει μια δίψα ελευθερίας. 

 

Διότι κάθε πάθος κρύβει μια κραυγή ελευθερίας. Δεν χωράει ο άνθρωπος στα στενά του χώρο και του χρόνου, δεν αντέχει στην σκιά του θανάτου, διψάει την ελευθερία και επειδή τις περισσότερες φορές δεν γνωρίζει τον τρόπο να την βρει δημιουργεί υποκατάστατα. Αυτά είναι τα πάθη μας, τα υποκατάστατα μιας μεγάλης απουσίας. Λείπει ο Θεός και με τις αμαρτίες γεμίζουμε τα κενά. 

 

Είναι κι κάτι άλλο. Ότι πολλά λάθη, αμαρτίες και πάθη γίνονται μόνο και μόνο για να αισθανθούμε ότι καταργούμε τα όρια, τους νόμους και κανόνες. Θέλουμε να πούμε με όλη την ύπαρξη μας, σωματικά, ψυχικά και νοητικά, ότι δεν αντέχω άλλο τα πρέπει και τις συμβάσεις. Τι είναι αυτό; Δίψα ελευθερίας. 

 

Οπότε όταν ο Χριστός μας ζητάει να μην κατακρίνουμε τον συνάνθρωπο μας, δεν το κάνει για λόγους ηθικής. Δηλαδή ως μια πράξη σωστής συμπεριφοράς και κοινωνικής αρμονίας. Αλλά για λόγους οντολογίας. Δεν μπορείς να κρίνεις γιατί δεν μπορείς να ξέρεις. Αγνοείς. 

 

Πρέπει να καταλάβουμε ότι ο άλλος είναι ένα τραύμα, το μέγα τραύμα κατά τους πατέρες της εκκλησίας. Ο αμαρτωλός είναι πληγωμένος όχι παλιάνθρωπος. Είναι ένα τραγικό πρόσωπο που έχει παρελθόν αλλά συγχρόνως και μέλλον. Το παρελθόν του δεν μπορείς να το κρίνεις γιατί αγνοείς τις αιτίες των πράξεων του. Το μέλλον του δεν το γνωρίζεις γιατί δεν μπορείς να δεις την μετάνοια του. Ο άνθρωπος ακόμη και στο μεγαλύτερο σκοτάδι του έχει μια λάμψη. Ένα φως ζει στην κόλαση μας και φωνάζει ηχηρά ότι είμαστε πλασμένοι για τον παράδεισο.

 

16 Ιαν 2021

Ευχαριστία, η πράξη που αντέχει πέραν του θανάτου


 

                                                                               Πρωτοπρ. Χαράλαμπος Λίβυος Παπαδόπουλος

 

Έχετε σκεφτεί αλήθεια τι θα αντέξει στα Έσχατα, δηλαδή στην Βασιλεία του Θεού, απ’ όλα αυτά τα πνευματικά παλαίσματα στα οποία ασκούμαστε; Στην Βασιλεία του Θεού άραγε θα νηστεύουμε; Θα προσευχόμαστε; Θα εγκρατευόμαστε; Θα κηρύττουμε ή θα κάνουμε κατηχητικό; Όχι, τίποτε από όλα αυτά. Τι θα μείνει απ’ ότι υπάρχει στην παρούσα φάση ζωής στην αιωνιότητα του Θεού; Η δοξολογία και ευχαριστία. Αυτή θα είναι η αιώνια γλώσσα μας, ο τρόπος κοινωνίας μας με τον Θεό. Η αγάπη που θα ξεσπά σε ατελεύτητη δοξολογία. 

 

Γι’ αυτό και στην εν Χριστώ ζωή η δοξολογία κατέχει την πιο υψηλή θέση των αρετών. Είναι η μόνη ανθρώπινη πράξη που αντέχει πέρα του θανάτου, που θα συνεχίσει να υπάρχει όταν όλα τα άλλα θα έχουν σταματήσει. 

 

Ο Άγιος Παϊσιος συνήθιζε να λέει, «Το «Δόξα σοι ο Θεός» να μη λείπει ποτέ από τα χείλη σας. Εγώ, όταν πονάω, το «Δόξα σοι ο Θεός» έχω για χάπι του πόνου, τίποτε άλλο δεν με πιάνει. Το «Δόξα σοι ο Θεός» είναι ανώτερο και από το «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με»…».

Ο δε μεγάλος όσιος ο Παπα-Τύχων της Καψάλας συμβούλευε : «Το «Κύριε ελέησον» έχει εκατό δραχμές, το «Δόξα σοι ο Θεός» έχει χίλιες δραχμές, είναι δηλαδή πολύ πιο ακριβό». «Ο Παπα-Τύχων είχε φθάσει στον χώρο της δοξολογίας, και αντί για την ευχή είχε την δοξολογία. Συνέχεια άκουγε κανείς από το στόμα του το «Δόξα σοι ο Θεός, δόξα σοι ο Θεός», και όλες σχεδόν οι ημέρες του χρόνου ήταν γι’ αυτόν Διακαινήσιμες, αφού ζούσε πάντα την πασχαλινή χαρά». 

 

Κι όμως οι άνθρωποι, περισσότερο απαιτούμε και ζητάμε, παρα δοξάζουμε και ευχαριστούμε. Το βλέπουμε ξεκάθαρα στο Ευαγγελικό ανάγνωσμα της Κυριακής ΙΒ Λουκά ( ιζ’ 12-19). Οι δέκα λεπροί όταν βλέπουν τον Χριστό στην περιοχή τους, σπεύδουν να ζητήσουν την θεραπεία τους. Ο Χριστός γεμάτος έλεος τους την προσφέρει. Κι όμως από τους δέκα αυτούς ανθρώπους που λαμβάνουν την θεραπεία, μονάχα ο ένας γυρνάει να πει ευχαριστώ. Οι άλλοι εννέα που είναι; Πήραν το δώρο της θεραπείας αλλά ξέχασαν ποιος τους το έδωσε. Ποιος τους το χάρισε. Το ίδιο πράττουμε και εμείς στην καθημερινότητα μας, γευόμαστε τα δώρα του Θεού, αλλά τα θεωρούμε αυτονόητα, τα εκλαμβάνουμε ως ατομικά μας δικαιώματα, ξεχνάμε ότι η πηγή της ζωής και κάθε αγαθού, δεν είμαστε οι ίδιοι αλλά κάποιος Άλλος. 

 

Έχει όμως τεράστια σημασία και δεν πρέπει να διαφύγει της προσοχής μας, το ποιος τελικά είναι αυτός ο άνθρωπος που επέστρεψε να ευχαριστήσει τον Χριστό για την θεραπεία. Είναι ένας αλλοεθνής. Ένας Σαμαρείτης. Μόνο τυχαίο δεν μπορεί να χαρακτηριστείς το γεγονός. Αυτός που δοξάζει τον Θεό, δεν είναι ένας ιουδαίος ένας «εκλεκτός», ένας άνθρωπος θα λέγαμε σήμερα της θρησκείας. Αλλά κάποιος που δεν ανήκε στην φυλή του Ισραήλ, σε εκείνους που πίστευαν ότι ο Θεός τους ανήκει και τον ορίζουν, ότι είναι δικός τους κατά αποκλειστικότητα. 

Η Ευαγγελική διήγηση βάζοντας έναν αλλοεθνή Σαμαρείτη, να επιστρέψει ως τον μόνο που ευχαριστεί τον Θεό για την θεραπεία, ουσιαστικά στέλνει ένα ηχηρό μήνυμα σε όλους εκείνους που πιστεύουν ότι υπάρχουν ιεροί λαοί και γλώσσες, ανώτερες και κατώτερες φυλές ή εκλεκτοί του Θεού. Για τον Θεό υπάρχει μονάχα ο άνθρωπος για τον οποίον ο Χριστός σταυρώθηκε και αναστήθηκε καταργώντας τον θάνατο. Τίποτε και κανένα εξωτερικό στοιχείο, καμία διάκριση ούτε ακόμη και η θρησκεία δεν μπορεί να μειώσει την μεγάλη και απροϋπόθετη αγάπη του Θεού για τον κάθε άνθρωπο. Για τον Θεό ο άνθρωπος είναι ο μεγάλος έρωτας του και θα κάνει τα πάντα αρκεί να τον ενώσει αιώνια μαζί Του. Στον άνθρωπο μένει ένα μονάχα, η δοξολογία και ευχαριστία σε αυτή την αγάπη που δεν γνωρίζει τέλος.

 

Κλείνοντας το κείμενο μας αξίζει να ακούσουμε τον Όσιο Πορφύριο να μιλάει για την εσχατολογική αξία της Δοξολογίας και Ευχαριστίας, τα ανώτερα μαθηματικά της εκκλησίας όπως έλεγε: 

"Ο Θεός θέλει να ομοιωθούμε με τους αγγέλους. Οι άγγελοι μόνο δοξολογούν τον Θεό. Αυτή είναι η προσευχή τους, μόνο η δοξολογία.

Είναι λεπτό πράγμα η δοξολογία· ξεφεύγει απ’ τα ανθρώπινα.

Εμείς είμαστε άνθρωποι πολύ υλικοί και χαμερπείς, γι’ αυτό και προσευχόμαστε στον Θεό ιδιοτελώς. Τον παρακαλούμε να μας τακτοποιήσει τα θέματά μας, να πάνε καλά τα καταστήματά μας, οι υποθέσεις μας, η υγεία μας, τα παιδιά μας. 

Προσευχόμαστε, όμως, ανθρώπινα και με ιδιοτέλεια.

Η δοξολογία είναι ανιδιοτελής προσευχή. 

Οι άγγελοι δεν προσεύχονται, για να κερδίσουν κάτι, είναι ανιδιοτελείς.

Ο Θεός έδωσε και σ’ εμάς αυτή τη δυνατότητα, να είναι η προσευχή μας μία διαρκής δοξολογία, προσευχή αγγελική.Εδώ βρίσκεται το μεγάλο μυστικό.

Όταν μπούμε σ’ αυτή την προσευχή, θα δοξάζομε τον Θεό συνεχώς, αφήνοντάς τα όλα σ’ Αυτόν, όπως εύχεται η Εκκλησία μας: «…πάσαν την ζωήν ημών Χριστώ τω Θεώ παραθώμεθα».

Αυτά είναι τα «ανώτερα μαθηματικά» της εκκλησίας μας...."

 

12 Ιαν 2021

Χριστιανός σημαίνει έσχατο φως....


Έχουμε μετατρέψει την χριστιανική ζωή σε μια μίζερη και φοβική πραγματικότητα. Γεμάτη ενοχές και άγχος τελειότητας. Ο χριστιανισμός όμως επικράτησε στις κοινωνίες των ανθρώπων διότι έφερε το μήνυμα της χαράς, της πίστης και ελπίδας. Μια χαράς που ερχόταν από ένα γεγονός και μια προσδοκία. Το γεγονός ότι ο Χριστός ήρθε στο κόσμο και η προσδοκία ότι θα έρθει και πάλι. Έτσι ο Χριστιανός ζούσε μέσα στην παρουσία αυτού που έχει ήδη γίνει και εκείνου που έρχεται από τα έσχατα, από την Βασιλεία του Θεού. 

 

Αυτή την χαρά της ελεύσεως του Χριστού, την χαρά της Βασιλείας του Θεού, την έχουμε ξεχάσει. Γινόμαστε όλο και πιο φοβικοί, μίζεροι και ενοχικοί. Παραληρούμε με τον κόσμο, εκκοσμικεύεται η ελπίδα και η πίστη μας, όχι γιατί οι γυναίκες φοράνε παντελόνι στην εκκλησία ή γιατί οι κληρικοί έχουν κοντά γένια, αλλά γιατί η πίστη μας έχει χάσει την χαρά και την ελπίδα, το φως της Αναστάσεως του Χριστού. 

 

Δεν ζούμε μέσα το φως της Βασιλείας του Θεού, δεν λαμβάνουμε χαρά από το μέλλον που είναι ήδη εδώ σε κάθε Θ. Λειτουργία, δεν βλέπουμε τον κόσμο μέσα φως της Παρουσίας Του. Το είδαμε και τώρα, στην κρίση της πανδημίας. Οι Χριστιανοί βουτηγμένοι στο μυαλό, στους λογισμούς και θορύβους του κόσμου. Φοβικές αναλύσεις, αγχώδεις σκέψεις, παρανοϊκές προβλέψεις, πλήρη ταύτιση με το κόσμο που ζει χωρίς ελπίδας, χωρίς το φως του Χριστού.

 

Χρειαζόμαστε ανθρώπους που θα ελπίσουν στο μέλλον χωρίς να εγκλωβίζονται στο παρελθόν. Που μπορούν να ονειρεύονται αυτά που ακόμη δεν έζησαν. Η ταυτότητα μας ως Χριστιανοί δεν είναι στο χθες αλλά στο αύριο που έρχεται. Όχι σε αυτό που είμαστε αλλά σε εκείνο που μπορούμε με την χάρη του Θεού να γίνουμε. Ο Χριστιανός είναι «καταδικασμένος» να ελπίζει σε εκείνα που έρχονται και όχι σε αυτά που συνέβησαν. Η βασιλεία του Θεού έρχεται είναι το έσχατο φως που φαίνεται στο βάθος κάθε ελπίδα μας.

7 Ιαν 2021

Η Θεία λειτουργία είναι η ταυτότητα μας…...

 

Είναι φανερό από την ειδησιογραφία των ημερών, ότι θα προσπαθήσουν πάντες να αποδώσουν την αύξηση των επιδημικών κρουσμάτων στην Εκκλησία. Κι αυτό για να τιμωρήσουν την «απείθεια» της. Δεν είμαι βέβαια από εκείνους που θεωρούν ότι η Εκκλησία δεν κάνει ποτέ λάθη. Ωστόσο έχω την αίσθηση όπως κάθε λογικός άνθρωπος που βλέπει και ακούει τι συμβαίνει καθημερινά γύρω του, ότι είναι ελάχιστοι εκείνοι που πειθαρχούν στα υγειονομικά μέτρα. Μια βόλτα στις μεγαλουπόλεις των Αθηνών και Θεσσαλονίκης, στα μέσα μαζικής μεταφοράς και σούπερ μαρκετ, θα μας πείσει για του λόγου το αληθές. Βέβαια, σε όλα αυτά ας συνυπολογίσουμε και όλα τα κρυφά ρεβεγιόν των εορταστικών ημερών. Πάντως όπως κι εάν έχει, το μόνο σίγουρο είναι πως δεν θα ευθύνεται η εκκλησία με τις δυο ώρες λατρείας την ημέρα των Θεοφανείων για την αύξηση των κρουσμάτων. Είναι αστείο και μόνο να το λέμε. 

 

Ας έρθουμε τώρα στο θέμα που πάλιν και πολλάκις τίθεται στον δημόσιο διάλογο και έχει να κάνει με τον τρόπο μεταλήψεως της Θείας Κοινωνίας. Ας ξεκαθαρίσουμε εξ αρχής κάτι που είναι σημαντικό, μια και δίχως αυτή την κατανόηση δε μπορεί να υπάρξει καμία σοβαρή προσέγγιση στο θέμα.

 

Για την Ορθόδοξη εκκλησία και την θεολογία αυτής, το θέμα μετάδοσης της θείας κοινωνίας, μπορεί να μην είναι ζήτημα δογματικό, αλλά είναι θεολογικό και ανθρωπολογικό. Και τι εννοώ με αυτό. Η ορθόδοξη θεολογία, αναπτύχθηκε από λαούς που ανήκουν στην Ανατολή. Αυτό σημαίνει ότι πρακτικές και αντιλήψεις των λαών αυτών έχουν μεταφερθεί στην παράδοση της. 

 

Οι ιστορικές κοινωνίες της Ανατολής, θεωρούσαν ότι η μετοχή στο κοινό ποτήριο φανερώνει ένα άλλο τρόπο υπάρξεως και σχέσεως. Όταν πίνουμε από το ίδιο ποτήρι δηλώνουμε φιλία, οικειότητα και εγγύτητα. Μιλάμε με όρους κοινότητας και οικογένειας. Ήταν λοιπόν φυσιολογικό αφού η εκκλησία φανερώνεται μέσα στην Θεία Ευχαριστία ως σώμα Χριστού, ως κοινότητα πίστεως, να μετέχει με κοινό τρόπο στην μετάληψη του Σώματος και Αίματος του Χριστού. Οι κοινοτικές και αδελφικές σχέσεις των μελών της ταυτοποιούταν μέσα στην Θ. Λειτουργία στην μετοχή του κοινού ποτηρίου. 

Ας μην ξεχνάμε ότι θεολογικά η Θεία Ευχαριστία είναι η μετοχή στην δόξα της Βασιλείας Του Θεού. Τα πάντα και οι πάντες ενώνονται στο σώμα του Αναστημένου Χριστού. Η διασκορπισμένη και κατακερματισμένη από την αμαρτία και τον θάνατο ανθρωπότητα, ενώνεται και πάλι σε ένα σώμα, το σώμα της εκκλησίας, δηλαδη του Χριστού. Αυτή η ενοποίηση συμβολίζεται από την μετοχή στο κοινό ποτήριο. 

 

Είναι σημαντικό να καταλάβουν οι επικριτές της εκκλησίας την θεολογική και ανθρωπολογική αντίληψη που υπάρχει πίσω από την λατρευτική πράξη. Η Ορθόδοξη εκκλησία από τις απαρχές της μέχρι και σήμερα, δεν γνωρίζει άλλο τρόπο να πραγματώνεται σε σώμα και κοινότητα πίστεως πέρα από την τέλεση της Θείας Ευχαριστίας. Είναι ο τρόπος που λαμβάνει ταυτότητα μέσα στην ιστορία και πορεύεται στα έσχατα. 

 

Εδώ όμως τίθεται ένα σημαντικό ερώτημα. Ποιος αλήθεια είναι αυτός που ζητάει την αλλαγή αυτή; Οι πιστοί; Είναι θέμα της κοινότητας; Ζήτησε η Ευχαριστιακή κοινότητα από τους Επισκόπους και Πρεσβυτέρους, να αλλάξουν τον τρόπο μετάδοσης της Θείας Κοινωνίας; Όχι βέβαια. Δεν συνέβη ποτέ κάτι τέτοιο. Το αίτημα αυτό είναι στην συντριπτική του πλειοψηφία όλων εκείνων που είτε δεν έχουν καμία σχέση με την πίστη της λατρεύουσας κοινότητας, είτε αυτών που εθιμικά και απολύτως πολιτισμικά μετέχουν σε κάποιες εορτές αυτής. 


Κλείνοντας λοιπόν ας ξεκαθαρίσουμε λοιπόν κάποιες βασικές αρχές: 


1. Η Ορθόδοξη εκκλησία είναι συντριπτικά μια λατρεύουσα κοινότητα.

2. Η Εκκλησία υπάρχει εκεί που τελείται Θεία Ευχαριστία. 

3. Για τον Ορθόδοξο χριστιανό η μετοχή στην Θ. Ευχαριστία είναι ταυτοτικό ζήτημα. Όταν του λες δεν μπορείς να μετέχεις στην Θεία Λειτουργία τον ακυρώνεις, διότι δεν γνωρίζει ιστορικά άλλο τρόπο να λαμβάνει εκκλησιολογική ταυτότητα. 

4. Μέλος της εκκλησίας δεν σε κάνει η ηθική αλλά η μετοχή στην Θεία Ευχαριστία. 

Η σωτηρία δεν νοείται ως ηθικό μέγεθος αλλά ως οντολογική αλλαγή. Γι΄ αυτό και η μετοχή στα δυο μυστήρια της εκκλησίας Βάπτισμα και Ευχαριστία, δεν είναι πράξη ηθική ή ψυχολογική αλλά οντολογική. Συντελείται μια νέα γέννα που ξεπερνάει την βιολογική. Η βιολογικότητα οδηγεί στον θάνατο, ενώ η εκκλησιαστικότητα την υπέρβαση του θανάτου. 

5. Ο τρόπος μετάδοσης του σώματος και αίματος του Χριστού, μπορεί να μην είναι θέμα δογματικό, αλλά έχει θεολογικές και ανθρωπολογικές διαστάσεις. Μπορεί να αλλάξει ο τρόπος μετάδοσης, αλλά μονάχα εάν αυτό είναι αίτημα της κοινότητας των πιστών δια των πρεσβυτέρων και του Επισκόπου τους και σε καμία περίπτωση όλων εκείνων που ονειρεύονται την περιθωριοποίηση της εκκλησίας από το δημόσιο βίο.

6 Ιαν 2021

Η δίψα του ανθρώπου και η βάπτιση του Χριστού......


"Οι πάντες μπορούν να καθαριστούν, να εξαγνιστούν, να ανανεωθούν, να αναγεννηθούν, και αυτό ανεξάρτητα από το πόσο βρώμικη και σκεπασμένη με λάσπη έχει γίνει η ζωή μας, άσχετα μέσα σε ποιον βούρκο έχουμε κυλιστεί, έχουμε πάντα την δυνατότητα εισόδου σ’ ένα εξαγνιστικό ρεύμα ζωηφόρου ύδατος, επειδή  η δίψα της ανθρωπότητας για τον ουρανό, το καλό, την τελειότητα και την ομορφιά δεν έχει πεθάνει, ούτε μπορεί ποτέ να πεθάνει........"

***Όλο το κείμενο εδώ....


4 Ιαν 2021

Όσιο Νικηφόρος ο λεπρός....


Απόψε γιορτάζει ένας αγαπημένος μου άγιος. Ο όσιος Νικηφόρος ο Λεπρός. Από μικρό παιδί στιγματισμένος από την αρρώστια, όλη η ζωή του σε λεπροκομεία και νοσοκομεία. Χαμένος και αδικημένος στην ζωή απόλυτα. Θα μπορούσε να τα έχει όλα και δεν είχε τίποτε. Όμως βρήκε αυτό που σε κάνει χαρούμενο, που αισθάνεσαι ότι έχεις τα πάντα, που νιώθεις ο πιο πλούσιος άνθρωπος του κόσμου. Τον Χριστό. Αυτός είναι η χαρά μας. 
Όλες οι χαρές, ακόμη και όταν δεν το καταλαβαίνουμε, ακόμη και όταν 
δεν το αισθανόμαστε έχουν αιτία τον Χριστό.
Αναφέρει ο π. Αλέξανδρος Σμέμαν, « «Ο κόσμος ήταν σκοτεινός και κάποιος έφερε φως και ζεστασιά. Ο κόσμος ήταν θλιβερός επειδή είχε γίνει ένα νεκροταφείο, και κάποιος είπε «δεν υπάρχει πλέον θάνατος». Αυτό ήταν που έκανε ο Χριστός σε αυτό τον κόσμο. Ήταν κρύος, αμαρτωλός και σκληρός, και ήρθε και είπε «χαίρετε». Η πασχαλινή χαρά αποτελεί την αρχή της χριστιανικής εμπειρίας.»
Ο Όσιος Νικηφόρος, είχε όλους τους λόγους και τις αιτίες, να γκρινιάζει, 
να διαμαρτύρεται, να απογοητεύεται και απελπίζεται στην ζωή του. Όμως επέλεξε τον δρόμο του Χριστού, της χαράς, του φωτός. Θα μου πείτε μα καλά αυτός από μικρό παιδί λεπρός, άρρωστος, αδικημένος, δεν παραπονέθηκε, δεν λύγισε, δεν απελπίστηκε; Ναι, θα συνέβη κι αυτό. Όμως προσέξτε την διαφορά.

Το πρόβλημα δεν είναι εάν στην ζωή μας κάποτε πέσουμε ψυχολογικά, νιώσουμε απογοήτευση και θλίψη. Το πρόβλημα ξεκινάει όταν η μιζέρια και η δυστυχία, γίνεται ο κεντρικός ρόλος της ζωής μας. Όταν μεταμορφώνεσαι σε θύμα και ζητάς πάντες να σε λυπούνται και υπηρετούν. Ο όσιος Νικηφόρος, έκανε το αντίθετο, μετέτρεψε το τραύμα του σε θαύμα. Αυτό είναι το μυστικό των αγίων, ότι οι πληγές και ρωγμές μας μπορούν να γεμίσουν από φως.

2 Ιαν 2021

Συνέντευξη....



Αύριο στην εφημερίδα Κυριακάτικο " ΤΟ ΒΗΜΑ", δημοσιεύεται η συνέντευξη μου στο Γρηγόρη Μπέκο. Τον οποίο και ευχαριστώ θερμά για την όμορφη συζήτηση........
«Αλήθεια είναι ότι αυτό που σήμερα ονομάζουμε “χριστιανική ανθρωπολογία” δεν είναι κάτι ξεκάθαρο. Υπάρχουν πάρα πολλές παρανοήσεις και παραμορφώσεις. Πώς φτάσαμε σε αυτές τις 
παραχαράξεις του ευαγγελικού και πατερικού ήθους είναι μια μεγάλη κουβέντα.
Εγώ αυτό που προσπαθώ να κάνω είναι να υποστηρίξω τη φιλάνθρωπη ανθρωπολογία του ευαγγελίου, εκείνη δηλαδή που δεν εξαντλεί τον άνθρωπο σε αυτό που ήταν ή είναι, αλλά κυρίως σε αυτό που μπορεί να γίνει. Κοιτάω τον άνθρωπο από το μέλλον του και όχι από το παρελθόν του. Ο άνθρωπος είναι μεγαλύτερος από τις αμαρτίες και πάθη του, ευρύτερος και σπουδαιότερος από τις αστοχίες και τα λάθη της ζωής του.
Η χριστιανική ανθρωπολογία διακρίνει, με απόλυτο σεβασμό και ιερότητα, την αμαρτία από το πρόσωπο. Ο άνθρωπος δεν είναι μονάχα οι πράξεις του, αλλά κάτι βαθύτερο, οι πόθοι του»

31 Δεκ 2020

"Ο Άγιος Πορφύριος και η ροδιά......" (σκέψεις για την εν Χριστώ ζωή....)



Η εν Χριστώ ζωή δεν είναι μια φαντασία, μια ωραία ιδέα ή ιδεολογία. Είναι ζωή. Αυτό πρέπει να το αντιληφθούμε, να το βάλουμε βαθιά μέσα μας, να εισέλθει στο μεδούλι της ύπαρξης μας. Ο Χριστός είναι ζωή και τον συναντάμε όταν δεν φοβόμαστε να ζήσουμε.
Είναι τόσο εύκολο να χανόμαστε στην φαντασία επειδή δεν αντέχουμε την πραγματικότητα μας. Αλλά οι πατέρες της εκκλησίας μας φωνάζουν, «μείνε στο κελί σου…» μην φεύγεις από τα προβλήματα, δες τα, κοίταξε τα, αυτά θα σε οδηγήσουν στις λύσεις, «μείνε στο κελί σου κι αυτό θα σε διδάξει…..».
Η ζωή είναι ένα δώρο του Θεού στον άνθρωπο. Δεν μπορούμε να το πετάμε, να το υποτιμάμε, να το βλέπουμε μέσα από ενοχές και μίσος. Ακούς πολλούς Χριστιανούς να υποτιμάνε και να περιφρονούν την ζωή αυτή χάρι μιας άλλης. Μα εάν έχουμε δικαίωμα μετοχής στην Βασιλεία του Θεού, τούτο οφείλεται στο γεγονός ότι γεννηθήκαμε και ήρθαμε στην ζωή. Από εδώ ξεκινάμε για την αιωνιότητα.
Γι’ αυτό πρέπει να σεβόμαστε την ζωή, να την αγαπάμε, τον εαυτό μας, τους ανθρώπους, το σώμα μας, την κτίση, τα ζώα όλη την δημιουργία του Θεού.
Η άλλη ζωή όπως συνηθίσαμε να την ονομάζουμε, είναι η συνέχεια αυτής, η ζωή είναι ενιαία δεν τεμαχίζεται και δεν διαμελίζεται. Απλά στο τέλος μας περιμένει ένα τεράστιο υπέρλογο δώρο, η Ανάσταση, η Βασιλεία του Θεού, εκεί που τα πάντα θα ανακαινιστούν, θα γίνει ένας νέος κόσμος, μια νέα γη, ένας νέος άνθρωπος. Το Άγιο Πνεύμα θα ανακαινίσει τα πάντες και τους πάντες.
Είναι λοιπόν σημαντικό η εν Χριστώ ζωή, ο αγώνας που κάνουμε να έχει σχέση με την πράξη της καθημερινής ζωής. Ξέρεις τι είναι πνευματική ζωή; Ο τρόπος που μιλάς, ακούς, περπατάς, τρως, κοιμάσαι, σηκώνεσαι να καθίσει ο άλλος, κάνεις χώρο να περάσει, τα πάντα που κάνεις και παράγουν ζωή. Εκεί πρέπει να φανερώνεται η άσκηση σου, ο αγώνας σου, η πίστη και σχέση σου με τον Χριστό.
Θα σας πω ένα ωραίο παράδειγμα που άκουσα από την ζωή ενός υποτακτικού του Άγιου Πορφύριου: είχε έρθει λέει ο Άγιος Πορφύριος επίσκεψη από την Αθήνα στα Καυσοκαλύβια. Βγήκαν οι μοναχοί να του υποδεχθούν γεμάτοι χαρά. Όπως τον πλησίαζαν λέει ο Άγιος προς ένα μοναχό, «αυτή η ροδιά γιατί είναι τόσο χάλια; Δεν βλέπεις ότι θα ξεραθεί;», «Δεν την είδα γέροντα…» απάντησε ο υποτακτικός, και ο Άγιος Πορφύριος τον κοίταξε λέγοντας, «καλά δεν είδες, δεν πρόσεξες ότι αυτή η ροδιά υποφέρει, διψάει, έχει ανάγκη από νερό και θες να κάνεις πνευματική ζωή, θέλεις να δεις τον Χριστό; Φέρτε να την ποτίσετε…».....

29 Δεκ 2020

"Οι λογισμοί και το Ελεφαντάκι…."


Εάν προσπαθήσεις να εμπλακείς σε μάχη με τον νου σου, έχεις χάσει. Αυτό θέλει και ο διάβολος, να σε βάλει σε κουβεντούλα μαζί του. Γι’ αυτό και οι πατέρες της εκκλησίας επιμένουν στην περιφρόνηση των λογισμών. Δηλαδή να μην πιάνουμε κουβέντα με τις σκέψεις μας. Και πρόσεξε όχι μόνο με τις κακές μα ούτε και τις καλές. Διότι κι αυτές σκέψεις είναι. Μην πλανάσθε.
Το μυστικό είναι μέσα από ησυχία και την προσευχή να αδειάσουμε το νου, κατά το ανθρώπινο δυνατό και τα υπόλοιπα θα τα κάνει ο Θεός. Δηλαδή έπειτα ο Θεός γεμίζει με την Χάρη του την ύπαρξη μας.
Ξέρω ότι το ακούς και σου φαίνεται βουνό. Λες μέσα σου «αδύνατον», «ακατόρθωτο». Αλλά αυτό είναι και το πρόβλημα μας. Ότι είμαστε εκπαιδευμένοι με βαθιές πεποιθήσεις ανικανότητας και ανημπόριας.
Ξέρετε όλα αυτά τα «δεν μπορείς», «δεν θα τα καταφέρεις», « εσύ δεν ξέρεις» κ.α. που ακούσαμε στην παιδική ηλικία μας έχουν καταγραφεί βαθιά και ηχηρά μέσα μας και παίζουν σαν κασέτες. Κάθε φορά που ακούς κάτι διαφορετικό αρχίζουν να παίζουν και να υψώνουν νοητικά τείχη μέσα σου. Έτσι εμποδίζουν οτιδήποτε νέο, δυναμικό και μεταμορφωτικό ηχήσει στην ζωή μας.
Θυμηθείτε την ωραία αυτή ιστορία με το Ελαφαντάκι που μας διηγείται ο Μπουκάι:
Όταν ήμουν μικρός μου άρεσε πολύ το τσίρκο, και στο τσίρκο μου άρεσαν πιο πολύ τα ζώα. Μου έκανε τρομερή εντύπωση ο ελέφαντας που, όπως έμαθα αργότερα, είναι το αγαπημένο ζώο όλων των παιδιών. Στην παράσταση, το θεόρατο ζώο έκανε επίδειξη του τεράστιου βάρους του, του όγκου και της δύναμής του...
Όμως, μετά την παράσταση και λίγο προτού επιστρέψει στη σκηνή, ο ελέφαντας στεκόταν δεμένος συνεχώς σ΄ ένα μικρό ξύλο μπηγμένο στο έδαφος. Μια αλυσίδα κρατούσε φυλακισμένα τα πόδια του. Ωστόσο, το ξύλο ήταν αληθινά μικροσκοπικό κι έμπαινε σε ελάχιστο βάθος μέσα στο έδαφος.
Μολονότι η αλυσίδα ήταν χοντρή και ισχυρή, μου φαινόταν ολοφάνερο ότι ένα ζώο που μπορούσε να ξεριζώνει δέντρα με τη δύναμη του, θα μπορούσε εύκολα να λυθεί και να φύγει. Το θεωρούσα αληθινό μυστήριο. Μα τι τον κρατάει; Γιατί δεν το σκάει;
Όταν ήμουν πέντε ή έξι ετών πίστευα ακόμα στη σοφία των μεγάλων. Ρώτησα τότε κάποιον δάσκαλο ,τον πατέρα μου ή ένα θείο μου, για το μυστήριο του ελέφαντα. Κάποιος μου εξήγησε ότι ο ελέφαντας είναι δαμασμένος. Έκανα τότε την προφανή ερώτηση: Κι αφού είναι δαμασμένος, γιατί τον αλυσοδένουν;
Δε θυμάμαι να πήρα κάποια ικανοποιητική απάντηση. Με τον καιρό, ξέχασα το μυστήριο του ελέφαντα με το παλούκι, και το θυμόμουν μόνο όταν βρισκόμουν με κάποιους που είχαν αναρωτηθεί κάποτε πάνω στο ίδιο θέμα
Πριν από μερικά χρόνια ανακάλυψα - ευτυχώς για μένα - ότι κάποιος είχε αρκετή σοφία ώστε ν΄ ανακαλύψει την απάντηση.
Ο ελέφαντας του τσίρκου δεν το σκάει γιατί τον έδεναν σ΄ ένα παρόμοιο παλούκι από τότε που ήταν πολύ, πολύ μικρός.
Έκλεισα τα μάτια και φαντάστηκα τον νεογέννητο ανυπεράσπιστο ελέφαντα δεμένο στο παλούκι. Είμαι βέβαιος ότι τότε το ελεφαντάκι είχε σπρώξει, τραβήξει και ιδρώσει πασχίζοντας να λευτερωθεί. Μα, παρόλες τις προσπάθειές του, δεν τα είχε καταφέρει, γιατί το παλούκι ήταν πολύ γερό για τις δυνάμεις του.
Φαντάστηκα ότι θα κοιμόταν εξαντλημένο και την επόμενη μέρα θα προσπαθούσε ξανά, και τη μεθεπόμενη το ίδιο... Ώσπου μια μέρα, μια φρικτή μέρα για την ιστορία του, το ζώο θα παραδεχόταν την αδυναμία του και θα υποτασσόταν στη μοίρα του.
Αυτός ο πανίσχυρος και θεόρατος ελέφαντας που βλέπουμε στο τσίρκο δεν το σκάει γιατί νομίζει ότι δεν μπορεί, ο δυστυχής. Η ανάμνηση της αδυναμίας που ένιωσε λίγο μετά τη γέννησή του είναι χαραγμένη στη μνήμη του. Και το χειρότερο είναι ότι ποτέ δεν αμφισβήτησε σοβαρά αυτή την ανάμνηση. Ποτέ μα ποτέ δεν ξαναπροσπάθησε να δοκιμάσει τις δυνάμεις του..."

25 Δεκ 2020

Τι να σου προσφέρουμε Χριστέ.....


Τι να σου προσφέρουμε Χριστέ, που φανερώθηκες επάνω στη γη ως άνθρωπος για εμάς; γιατί το κάθε κτίσμα που δημιούργησες σου προσφέρει την ευχαριστία του· οι Άγγελοι τον ύμνο, οι ουρανοί τον Αστέρα, οι Μάγοι τα δώρα, οι Βοσκοί το θαύμα, η γη το σπήλαιο, η έρημος την φάτνη· και εμείς την Παρθένο Μητέρα· ο πρό αιώνων Θεός ελέησε μας.
-Ιδιόμελον Εσπερινού Χριστουγέννων (ήχος β')-

Ἐλᾶτε λοιπὸν νὰ γιορτάσουμε! Ἐλᾶτε νὰ πανηγυρίσουμε! Εἶναι παράξενος ὁ τρόπος τῆς γιορτῆς -ὅσο παράξενος εἶναι κι ὁ λόγος τῆς γεννήσεως τοῦ Χριστοῦ.
Σήμερα λύθηκαν τὰ μακροχρόνια δεσμά.
Ὁ διάβολος καταντροπιάστηκε.
Οἱ δαίμονες δραπέτευσαν.
Ὁ θάνατος καταργήθηκε.
Ὁ παράδεισος ἀνοίχτηκε.
Ἡ κατάρα ἐξαφανίστηκε.
Ἡ ἁμαρτία διώχτηκε.
Ἡ πλάνη ἀπομακρύνθηκε.
Ἡ ἀλήθεια ἀποκαλύφθηκε.
Τὸ κήρυγμα τῆς εὐσέβειας ξεχύθηκε καὶ διαδόθηκε παντοῦ.
Ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν μεταφυτεύθηκε στὴ γῆ.
Οἱ ἄγγελοι συνομιλοῦν μὲ τοὺς ἀνθρώπους.
Ὅλα ἔγιναν ἕνα.
Γιατί;
Γιατί κατέβηκε ὁ Θεὸς στὴ γῆ κι ὁ ἄνθρωπος ἀνέβηκε στοὺς οὐρανούς.

-Αγίου Ιωάννου Χρυστοστόμου-