31 Μαΐ 2020

Υπάρχει μια παρηγοριά που βλασταίνει στον πόνο...

Υπάρχουν δοκιμασίες που με τον Χριστό γίνονται ευλογίες.
Μένουμε κοντά Του, ακόμη και όταν νιώθουμε ότι δεν μας ακούει.
Λέμε την ευχή, «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον με…»,δίχως αναλύσεις, συναισθηματισμούς και ερμηνείες.
Δεν υπάρχει καλή και κακή προσευχή. Η αξία της προσευχής δεν είναι σε αυτό που λέμε αλλά σε εκείνο που πράττουμε. Αυτή η εσωτερική κίνηση προς τον Θεό έχει την αξία, το άνοιγμα στην παρουσία Του. Ότι θέλω να τον γνωρίσω. 
Κοινωνάμε το σώμα και το αίμα Του, κι ας επιμένει ο νους να τον καλεί απόντα στο προσκλητήριο της δοκιμασίας μας. Είναι εκεί ακόμη κι όταν δεν φαίνεται πουθενά.
Άσε να λέει το μυαλό. Άλλωστε πότε σε συμβούλευσε σωστά; Πάντα σου έπαιζε παιγνίδια μαζί με τις πληγές σου.
Εσύ μείνει μαζί Του ακόμη κι αν θες να φύγεις μακριά Του.
Μίλα του και λέγε Του τα πάντα.
Ότι σε νευριάζει η σιωπή του, ότι δεν αντέχεις την απουσία Του, ότι είναι άδικος και άκαρδος, ότι δεν έχει έλεος, ότι θέλεις πες του.
Μονάχα μην τα κρατάς μέσα σου, να του τα λες. Όταν την νύχτα του μιλάς το πρωί θα είσαι καλύτερα. 
Θα δεις ότι θα έρθει και θα σε γλυκάνει, θα σε μαλακώσει,
θα σου δώσει πίστη, ελπίδα, κουράγιο, χαρά, φως, εμπειρίες της χάριτος Του.
Θα ανοίξει δρόμους θα φωτίσει τα σκοτάδια σου.
Υπάρχει μια παρηγοριά που βλασταίνει από τον πόνο.
Μια βοήθεια που έρχεται μετα από μεγάλες θλίψεις.
Μια γλύκα στην καρδιά μετα από εσωτερικά γδαρσίματα.
Μια ζεστασιά μετα από κρύα βράδια.
Μια χαρά που έρχεται μετα από μια σκληρή δοκιμασία.
Μια ανάσταση που ακολουθεί πάντα τον Σταυρό.

28 Μαΐ 2020

Αμαρτία είναι η προδοσία του ουρανού μέσα στην ψυχή μας


Ο Θεός φανερώνει την μεγάλη του αγάπη για τον άνθρωπο στο πρόσωπο του Χριστού. Γίνεται άνθρωπος για να γίνουμε εμείς Θεοί. Έρχεται στην γη για να μπορούμε εμείς να πάμε στον ουρανό. Κοιτάει την γη μας για να κοιτάξουμε εμείς τον ουρανό που κουβαλάμε μέσα μας. 
Αυτό ακριβώς μας θυμίζει η σημερινή εορτή της Αναλήψεως. Ότι μέσα μας υπάρχει κάτι πέρα απο γη και χώμα. Γεννηθήκαμε για την αιωνιότητα κι ο θάνατος δεν μας ταιριάζει. 
«Αμαρτία είναι η προδοσία του ουρανού μέσα στην ψυχή μας». Και έχει δίκιο ο πατήρ Αλέξανδρος Σμέμαν, γιατί στην καθημερινότητα του βίου μας, ξεχνάμε που ανήκουμε και ποιος είναι ο προορισμός μας. 
Η εορτή της Αναλήψεως του Χριστού έρχεται να μας το θυμίσει. Να δείξει δηλαδή που μπορούμε να φτάσουμε ποια είναι η αληθινή αξία μας. 
Γιατί η αξία του ανθρώπου δεν κρίνεται στο παρελθόν του ούτε καν στο παρόν του, αλλά σε αυτό που μπορεί να γίνει στο μέλλον.
Μην ξεχνάμε ποτέ ότι η μεγαλύτερη προδοσία δεν είναι αυτή που έκαναν οι άλλοι σε εμάς αλλά εκείνη που εμείς κάνουμε στον εαυτό μας, όταν "θυσιάζουμε αυτό που μπορούμε να γίνουμε γι’ αυτό που είμαστε".

20 Μαΐ 2020

Η θεραπεία είναι ένα ταξίδι.......


Μην ακούς τον λογισμό που ακυρώνει κάθε προσπάθεια σου και λέει ότι "όλα τα κάνεις χάλια". Δεν είναι έτσι. Τα πας αρκετά καλύτερα από ότι πιστεύεις. Απλά οι αλλαγές στην ζωή γίνονται αργά και σχεδόν αδιόρατα.
Μη συγκρίνεις τον εαυτό σου με κάτι θαυμαστές και χαρισματικές περιπτώσεις. Αυτές είναι ένα ελάχιστο ποσοστό στο κόσμο. Οι υπόλοιποι θα αλλάξουμε, εάν το θέλουμε με την βοήθεια του Θεού και θα ξεπεράσουμε τα προβλήματα μας αργά, σταθερά, επίμονα και σε βάθος χρόνου.
Το ότι δεν συμβαίνουν αμέσως θεαματικές αλλαγές δεν σημαίνει ότι δεν αλλάζουμε. Κάθε μέρα κι' ένα βήμα πιο κοντά στο φως του τούνελ είμαστε.
Η ζωή και η θεραπεία των παθών μας, είναι ένα ταξίδι με πολλούς και διαφορετικούς σταθμούς. Να χαίρεσαι αυτό το ταξίδι με τις νίκες και ήττες του. Φτιάξε την βαλίτσα και ξεκίνα, ο Θεός ευλογεί τους «τρελούς» που τολμάνε.

14 Μαΐ 2020

Η ζωή είναι πολύ σύντομη για να είμαστε φυσιολογικοί....


Διάβασα κάτι πολύ έξυπνο και ουσιαστικό, που έλεγε ότι «η ζωή είναι πολύ σύντομη για να είμαστε φυσιολογικοί, παραμείνετε παράξενοι..». Ίσως κάποιοι αναρωτηθούν καλά τι μας προτείνετε να μην αλλάξουμε; Όχι δεν προτείνω αυτό. Αλλά σίγουρα δεν μπορεί η αλλαγή να γίνει εμμονή.

Εμένα προσωπικά με βοήθησαν οι εξής στάσεις ζωής να ξεμπλοκάρω την καθημερινότητα μου ώστε να ζω με όσο το δυνατό περισσότερη χαρά:


1. Δεν προλαβαίνεις σε αυτή την σύντομη ζωή να λύσεις όλα τα προβλήματα σου. Εδώ που τα λέμε δεν είναι και απαραίτητο. Μπορώ να είμαι χαρούμενος και δίχως την λύση τους. Δεν σκάω πλέον. Ότι πρέπει να λυθεί θα λυθεί, ότι παραμένει μας χρειάζεται για το ταξίδι μας.

2. Δέκα ζωές να ζήσω δεν θα μάθω ποιος είμαι. Είμαστε πλασμένοι ως ακατανόητο ως μέγα μυστήριο. Με γνωρίζω αλλά ποτέ απόλυτα.

3. Μπορώ να γελάω και να κλαίω. Τέλος στο φασισμό των συναισθημάτων. Δεν μπορώ να γελάω όλη μέρα λες και διαφημίζω οδοντόκρεμα.

4. Δεν θα θεραπευτούν όλα τα τραύματα και οι πληγές μου. Δεν το περιμένω, οπότε μαθαίνω να ζω με αυτό που είμαι. Διαχειρίζομαι το υλικό μου και δεν ζητάω ματαίως να τα αλλάξω όλα, αλλά μονάχα εκείνα που αλλάζουν. Τα άλλα τα αποδέχομαι και συμφιλιώνομαι μαζί τους.

5. Τέλος, ευτυχώς που ο Θεός έχει ελάχιστη ή καμία σχέση με αυτά που πιστεύουν οι άνθρωποι, γιατί έτσι μεγαλώνει η ελπίδα μου.



11 Μαΐ 2020

Προσευχή: Το δώρο της ζωής ......


Καταστρέφουμε Κύριε το δώρο της ζωής. Την τιμή που μας έκανες να μας φέρεις από μηδέν στην ζωή από το σκοτάδι στο φως. Την ατιμάζουμε καθημερινά, με πολλούς και διαφόρους τρόπους. Ο χειρότερος από όλους, η άρνηση να αφεθούμε στο σχέδιο σου, στην πρόνοια και σοφία σου. Αντιστεκόμαστε, παλεύουμε και στο τέλος πνιγόμαστε.
Εάν όμως Χριστέ μου, αφηνόμαστε, εάν χαλαρώναμε και σε εμπιστευόμαστε θα είμασταν ήρεμοι και ευτυχισμένοι. Αλλά θέλουμε όλα να τα λύσουμε εμείς, με την δική μας λογική, τους δικούς μας προγραμματισμούς. Δεν είναι κακό να σχεδιάζεις, αλλά είναι τραγικό να μην γνωρίζεις ότι στην ζωή δεν τα ελέγχεις όλα.

Στην πραγματικότητα το να ζητάς όλα να τα ελέγχεις είναι μίσος προς την ζωή. Διότι η ζωή είναι μυστήριο. Και τα μυστήρια δεν τα αναλύεις αλλά τα ζεις. Αφήνεσαι στην ομορφιά της αγνωσίας τους, στο μυστήριο του αύριο που δεν γνωρίζεις.
Κύριε όσο μεγαλώνω θέλω λιγότερο να καταλαβαίνω και περισσότερο να νιώθω. Θέλω να σου αντιστέκομαι κάθε μέρα και πιο λίγο, χώρο να κάνω να διαβείς με τα απαλά βήματα σου, σε κάθε μέρος του βίου μου. Φώτισε κάθε γωνιά της ύπαρξης μου, περπάτησε στην Γη του κορμιού μου, απλώσου στον ουρανό της ψυχής μου, όλος να γίνει φως.
Δεν θέλω άλλο Χριστέ μου να ερμηνεύω αλλά να ζω. Να ζω την Παρουσία σου μέσα σε κάθε μορφή και είδος ζωής. Να σε κοιτώ σε κάθε τι που με κοιτά, να σε ακούω σε ότι μου μιλά, να σ΄αγγίζω στο κάθε άγγιγμα της ζωής, να σε γεύομαι κάθε που τρώω και πίνω από τα δώρα Σου.
Είσαι παντού Κύριε και το γνωρίζω μα δεν φτάνει μόνο αυτό, πρέπει και να το δω, να το αισθανθώ, να το βιώσω. Γι’ αυτό χρειάζομαι την βοήθεια Σου, από το νου να κατέβω στην καρδιά, από τα λόγια στα έργα, από το φόβο στην χαρά. Δεν φτάνουν μόνο οι δικές μου προσπάθειες, δεν φτάνει μόνο να το θέλω, χρειάζομαι τα δικά σου χέρια να αγκαλιάσω τα συντρίμμια μέσα μου.
Χρειάζομαι το δικό σου λόγο να φτιάξω νέα γλώσσα να μιλούν τα όνειρα μου. Σε χρειάζομαι γιατί η σκάλα από την γή στον ουρανό, από την νου στην καρδιά, είναι ψηλή και έχει πολλά σκαλιά. Θέλω κάποιος να με κρατά όταν θα πέφτω, να ξέρω ότι κι αν γίνει υπάρχει κάπου η δική σου Αγκαλιά.

6 Μαΐ 2020

Ο Χριστός Είναι....


Ο Χριστός για μένα είναι ζωή. Είναι ο τρόπος που επέλεξα να κοιτάζω την ζωή, τους ανθρώπους, τα πράγματα, τα ζώα, την κτίση. 
Είναι ο τρόπος να βλέπω τα πάντα και τους πάντες. 
Ο Αγώνας μου είναι τούτος, βήμα βήμα να αποκτήσω το βλέμμα του Χριστού. Να βλέπω στην πόρνη την αγνότητα, στο ληστή την ειλικρίνεια, στο κάθε ανθρώπινο λάθος και πάθος ένα βαθύ τραύμα. Να μην κατακρίνω μα να κοιτώ πίσω από τα πάθη τις βαθιές ανθρώπινες ανάγκες. 

Ο Χριστός για μένα είναι ο τρόπος που λέω καλημέρα και καληνύχτα.
Ο τρόπος που ξυπνάω και την νύχτα πέφτω για ύπνο. 
Το πως μαθαίνω να σιωπώ, να αφήνομαι, να μην ελέγχω, να μην εξουσιάζω, να μην ορίζω και καθορίζω. 

Ο Χριστός είναι ο τρόπος να αγαπώ τον εαυτό μου ώστε να αγαπήσω τον συνάνθρωπο μου. Ο τρόπος που σηκώνομαι όταν πέφτω και μαζεύω τα συντρίμμια μου, δίχως να τα βρίζω και να τα κακολογώ αλλά αγαπώντας τα, άλλωστε μονάχα έτσι μπορώ να αγκαλιάσω την θρυμματισμένη εικόνα το πλησίον μου. 
Ο Χριστός είναι ο τρόπος που μυρίζω, ακούω, γεύομαι, αγγίζω, περπατώ και νιώθω. Είναι ο τρόπος που σκέφτομαι και αισθάνομαι. Είναι η ζωή η ίδια. 
Δεν μπορώ πλέον τα μεγάλα λόγια και υψηλές αναλύσεις ακόμη και τις θεολογικές. Τις έφαγα με το κουτάλι μα έμεινα νηστικός. Τι σχέση μπορεί να έχει ο Χριστός με όλα αυτά. Εκείνος ζούσε, ένιωθε, ακουμπούσε, μιλούσε, έκλαιγε, φοβόταν και πίστευε. Ήταν τόσο ανθρώπινος και τόσο θεϊκός συγχρόνως. Απόλυτα άνθρωπος απόλυτα Θεός. 

Δε σε γέμιζε ενοχές, φόβους, απειλές. Δεν είχε σχέση με όλο αυτό το θρησκευτικό σκοτάδι του φόβου και των ενοχών. Που τρομοκρατεί τους ανθρώπους για να τους ελέγχει. Που περιορίζει τον Θεό σε κουτάκια, νόμους, διατάξεις και τυπολατρίες. Που καμώνεται πως ξέρει όλες τις απαντήσεις δίχως ποτέ να έχει πραγματικές ερωτήσεις. 
Ο Χριστός σιωπούσε αυτοί μόνο μιλάνε, σκορπώντας φόβο για τα πιο απλά και φυσικά ανθρώπινα στοιχεία. Μιλάνε περισσότερο για τον διάβολο και τον αντίχριστο παρα για Θεό. Περισσότερο για την κόλαση από ότι για τον παράδεισο. Περισσότερο για την αμαρτία από ότι για την Χάρη και την ελευθερία. Ασχολούνται με την σεξουαλικότητα των ανθρώπων γιατί φοβούνται την αγάπη. 

Τελικά είναι αληθινά τα λόγια του ιερού Αυγουστίνου, «ο Θεός έχει πολλούς που δεν έχει η εκκλησία κι η εκκλησία έχει πολλούς που δεν έχει ο Θεός….». 
Ας κλείσουμε με τα λόγια του μεγάλου Αγίου Πορφυρίου ώστε να γλυκάνουν τα μέσα μας, « «O Χριστός είναι φίλος και το φωνάζει: «Βρέ, σας έχω φίλους! Σας Αγαπάω! Δεν κρατάω την κόλαση στο χέρι. Δεν σας φοβερίζω... Σας θέλω να χαίρεστε μαζί μου τη ζωή…»

2 Μαΐ 2020

Επιστολή σε ψυχή που υποφέρει από ψυχική ασθένεια…


"Το φως εισέρχεται μέσα από τις ρωγμές της ψυχής μας..."
Μου γράφεις ότι από μικρό παιδί είχες φοβίες, πανικούς, και αργότερα ως ενήλικας έχεις πλέον κατάθλιψη. Συγχρόνως αναφέρεις ότι έχεις τον πόθο της πνευματικής ζωής. Ότι θέλεις να ομοιάσεις σε ασκητές και ανθρώπους που βίασαν και πάλεψαν σκληρά με τον εαυτό τους, ώστε να συναντήσουν τον Θεό. Αλλά ενώ το θες συγχρόνως δεν μπορείς να το καταφέρεις και αυτό σε απογοητεύει αυξάνοντας την θλίψη σου, τις ενοχές και εμμονές σου. Ζητάς από μένα μια απάντηση. Αυτό λοιπόν που ταπεινά έχω να σου πως όχι ως σοφός αλλά ως πάσχων, όχι μέσα από την αρετή μου αλλά μέσα από τις συνεχείς πτώσεις μου είναι τα εξής:
1. Ο Θεός είναι πρόσωπο και συνάπτει μοναδικές και ανεπανάληπτες σχέσεις με κάθε άνθρωπο. Όταν διαβάζουμε τους βίους των αγίων θαυμάζουμε το έλεος του Θεού. Βλέπουμε ότι η σχέση με τον Θεό είναι υπαρκτή και κατορθωτή. Εμπνεόμαστε από την αγάπη και τον πόθο των αγίων να βρουν τρόπους μέσα από τους οποίους θα γευτούν την παρουσία του Θεού στην ζωή τους. Αυτό όμως είναι άλλο και άλλο να θέλουμε να μιμηθούμε των δικό τους τρόπο. Αυτό δεν γίνεται. Γιατί ο τρόπος τους ήταν προσωπικός.
2. Ο Θεός ζητάει από σένα κάτι μοναδικό. Ο δρόμος που σου ανοίγει για να συναντηθείτε και τα ραντεβού που σου δίνει είναι μοναδικά. Ταιριάζουν σε εσένα, στην ιστορία σου, στα βιώματα και εμπειρίες σου. Ο Θεός ποτέ δεν θα ζητήσει κάτι που δεν έχεις ή που γνωρίζει καλύτερα από σένα ότι δε μπορείς και δεν αντέχεις. Οπότε μην πιέζεις εγωιστικά τον εαυτό σου. Δέξου αυτό που είσαι, εκείνο που μπορείς και αντέχεις, κι αυτό δώσε μόνο στο Θεό.
3. Τέλος ας έρθουμε στο θέμα της δοκιμασίας σου. Οι άνθρωποι που έχουν κάποιες ψυχικές δοκιμασίες, δεν μπορούν και δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να καταπονούν το νευρικό τους σύστημα. Γιατί είναι ήδη κουρασμένο και παιδιόθεν τραυματισμένο. Πρέπει να κάνουν λίγα, απλά, και χαρούμενα πράγματα.
Η πνευματική ζωή δεν είναι καταπίεση, άγχος, ψυχαναγκασμός, πίεση και θλίψη. Ο Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης, μιλούσε για τη «χαρούμενη άσκηση». Και ο Άγιος Πορφύριος επίσης, για μια πνευματική ζωή που δεν έχει χαρακτηριστικό στοιχείο την βία αλλά τον έρωτα και την χαρά.
Γι’ αυτό μην εξαντλείς τον εαυτό σου να κάνει πράγματα που τον ξεπερνούν. Που δεν είναι για την δική σου ιδιοσυγκρασία, δεν σου «πάνε». 
Εσύ αυτό που πρέπει να κάνεις είναι να σηκώσεις το σταυρό της ασθενείας. Να πεις «Ειη το όνομα κυρίου ευλογημένο», και τότε θα δεις ότι ο Θεός θα γεμίσει την ύπαρξη σου Χάρη.

Δηλαδή το γεγονός ότι από μικρό παιδί είσαι σταυρωμένος δεν αφήνει αδιάφορο στον Θεό. Αποδεχόμενος την πληγή κατά ένα παράδοξο τρόπο την θεραπεύεις. Την μαλακώνεις. 
Ο κανόνας της προσευχή σου, είναι η υπομονή και η αποδοχή της ευαλωτότητας και ευθραυστότητας του ψυχισμού σου. Αυτό σε πάει στην ταπείνωση, στην αγάπη και από εκεί στην δοξολογία και βαθιά προσευχή. 
Γιατί ένα «δόξα σοι ο Θεός» που θα πει ένας άρρωστος άνθρωπος υπερβαίνει κατά πολύ, τα εκατοντάδες κομποσχοίνια και μετάνοιες, ενός μοναχού που έχει την ελευθερία της υγείας του.
Εάν το κρίνει ο γιατρός, να πάρεις με ταπείνωση και δοξολογία στον Θεό την φαρμακευτική αγωγή σου, και να θυμάσαι ότι μεγάλοι άγιοι και ασκητές δέχονταν φαρμακευτικές αγωγές. Εάν πρέπει να δουλέψεις και ψυχοθεραπευτικά τις σκέψεις και συναισθήματα σου να το πράξεις. Η ιατρική και ψυχολογική βοήθεια δεν αναιρεί την πνευματική εν Χριστώ ζωή. Είναι άλλη η αναφορά της ψυχιατρικής στην «ψυχή» ως νευροβιολογική δομή και άλλη της εκκλησίας ως εικόνα Θεού και υπαρξιακό κέντρο του ανθρώπινου είναι. Μην μπερδεύεσαι.
Επίσης μην μπερδεύεσαι όταν διαβάζεις πατέρες της εκκλησίας που αναφέρονται στην θλίψη. Είναι άλλο πράγμα η δυσθυμία, η ακηδία, η περιοδική και παροδική φάση θλίψης που περνάμε όλοι οι άνθρωποι, και άλλο πράγμα η κλινική κατάθλιψη. Οι πατέρες αναφέρονται στην θλίψη και δυσθυμία, όχι στην κατάθλιψη, ακόμη και όταν αναφέρουν τον όρο δεν το χρησιμοποιούν όπως η επιστήμη. Θέλει διάκριση και να προσέχεις τι ακούς και διαβάζεις γύρω από το θέμα αυτό.
Να προσπαθείς απλά, ήσυχα, και απαλά να εφαρμόζεις το θέλημα του Θεού που είναι η αγάπη, η συμπόνια, η συγνώμη και επιείκεια προς όλους. Λέγε την ευχή του Ιησού, ήσυχα δίχως πρόγραμμα, απλά για να μάθει ο νους σου να τρέχει μόνος του στον Χριστό. Όχι όμως με πίεση ή ψυχαναγκασμό. Μόλις αισθάνεσαι πνιγμό να την αφήνεις. 
Να ζεις με χαρά την καθημερινότητα, με πράγματα που σε ευχαριστούν, με φίλους, μόνος, όπως αισθάνεσαι καλύτερα. Εκφράσου, δημιούργησε, κινήσου, αγάπα και επέτρεψε να σε αγαπήσουν. Όχι ενοχές, είναι του παθολογικού εαυτού μας, ρίξουν στο πέλαγος της αγάπης του Θεού και τότε θα δεις ότι οι αμαρτίες σου είναι σταγόνα στον ωκεανό. Μην σκαλίζεις το χθες, ζήσε το σήμερα και ονειρεύσουν το αύριο.
Η υπομονή και η αποδοχή που θα δείξεις στην κατάσταση σου, στο τέλος θα αποδειχθεί το λίπασμα καλλιέργειας της ύπαρξης σου ώστε να φανερωθεί ο Χριστός γεμίζοντας με φως και χαρά την ζωή σου. Δεν είναι απαραίτητο να εξαφανισθούν τα προβλήματα μας, όταν έλθει η Χάρις να πάντα ντύνονται στην χαρά του Πνεύματος. Ζεί Εκείνος μέσα σου και όλα τα κάνει Αυτός.
παπά Χαράλαμπος Λίβυος Παπαδόπουλος

27 Απρ 2020

Όταν επιλέγεις το φως...


Δεν είναι φίλος μου με την βαθιά έννοια της λέξεως. Είναι γνωστός μου. Δεν έχουμε κοινές εμπειρίες ζωής. Δεν έχει κανένα όφελος από μένα. Κι όμως συχνά πυκνά βρίσκω στο inbox μου, μηνύματα του, «Μην σταματάς να γράφεις, συνέχισε……». 
Ξέρετε τι με συγκινεί στην περίπτωση του; Η ποιότητα της ψυχής του. Το παράδειγμα ζωής που μου δίνει. Δεν λυπάται και δεν τσιγκουνεύεται τον έπαινο, τον καλό και όμορφο λόγο, να στηρίξει και να ενδυναμώσει τον συνάνθρωπο του. Βάζει πάντα τον καλό λογισμό. Το όμορφο λόγο. 

Μου θύμισε τώρα αυτή την ιστορία με την υπέργηρη ετοιμοθάνατη γιαγιά. Βρισκόταν στο κρεβάτι της, στα τελευταία της. Παιδιά και εγγόνια, πήγαν να την δουν. Κάτι σαν τελευταίος ασπασμός εν ζωή. 
Όταν πλησιάσει μια από τις εγγονές της, σκύβοντας να την φιλήσει, η γιαγιά της είπε, «τι ωραίο χρώμα που έχει το φουλάρι σου, είσαι πανέμορφη…». 
Αυτή η γιαγιά ήταν ετοιμοθάνατη κι όμως επέμενε να επιλέγει το φως, την χαρά, το χρώμα, την ομορφιά της ζωής. Θα μπορούσε να μείνει στους πόνους και φόβους της, πέθαινε και το γνώριζε καλά. Κι όμως ενώ πέθαινε εκείνη συνέχιζε να σκορπάει γύρω της καλοσύνη, φως και χαρά. 

Σίγουρα υπάρχει γύρω μας και μέσα μας, πολλή γκρίνια, μουρμούρα, μαυρίλα και απελπισία, μα υπάρχουν και κάποιοι άνθρωποι που στέκονται πάνω από τις πληγές τους, και επιλέγουν να σκορπάνε φως. Κι εμένα μου αρέσει σαν μαυρίζει το τοπίο μου να κοιτώ τα δικά τους παραδεισένια μάτια…

20 Απρ 2020

Ανάσταση σημαίνει.......


Ανάσταση σημαίνει να μπορώ να σ’ αγκαλιάζω δίχως ο θάνατος να τρυπώνει από τις χαραμάδες των χεριών μου.
Ανάσταση σημαίνει το φιλί να πάρει και πάλι την γεύση που είχε πριν την προδοσία.
Ανάσταση σημαίνει να μην έχουν ρυτίδες οι αντοχές και οι ελπίδες μου και τα βράδια να μπορώ να πω καληνύχτα δίχως να φοβάμαι τις απώλειες που θα φέρει το ξημέρωμα. 
Ανάσταση σημαίνει να πάρουμε πίσω ότι ύπουλα ο θάνατος έκλεψε από το βλέμμα μας. Όλους εκείνους και εκείνα που βίαια μας στέρησε, πρόσωπα και πράγματα, στιγμές και σιωπές, δειλινά και χαραυγές. 
Ανάσταση σημαίνει δικαιοσύνη για όλους τους σταυρωμένους της γης.
Ανάσταση σημαίνει να μην μπορώ να ζήσω δίχως την παρουσία του άλλου.
Ανάσταση σημαίνει να επιλέγω το φως, την χαρά και όχι την γκρίνια και μιζέρια. Να μένω στην ουσία της ζωής και όχι στην επιφάνεια της επικαιρότητας.
Ανάσταση σημαίνει χαίρομαι και να αξιολογώ αυτά που έχω δίχως να ζουμάρω σε εκείνα που λείπουν. Πριν ψάξω τι μου λείπει ας κοιτάξω τι έχω.
Ανάσταση σημαίνει, να ζω με ευχαριστία και δοξολογία ακόμη κι όταν αυτά που συμβαίνουν ξεπερνάνε τις δικές μου ερμηνείες. 
Ανάσταση σημαίνει να κατεβαίνω στην καρδιά μου που είναι γεμάτη φως Θεού και όχι να εγκλωβίζομαι στο νου και στις σκέψεις μου.
Ανάσταση σημαίνει να ησυχάζω, να βαθαίνω στην χαρά που μου χαρίζει η προσευχή και να μην σκορπάω δίχως επίγνωση την ζωή μου.
Ανάσταση σημαίνει να είμαι παρόν σε ότι κάνω. Να αισθάνομαι, να ακούω, να γεύομαι, να μυρίζω, να αγγίζω, να υπάρχω. 
Ανάσταση σημαίνει να βιώνω την νίκη επι του θανάτου, το πέρασμα στην ζωή του Θεού, στο φως, στην βασιλεία της αγάπης, κάθε μέρα λίγο λίγο, στην καθημερινότητα μου. 
Ανάσταση σημαίνει να βλέπω από τώρα μέσα στο φως της αιωνιότητας, στο φως της Αγάπης του Θεού, τα πρόσωπα των αγαπημένων μου που έφυγαν νωρίς και άδειασε η αγκαλιά μου. Αργά ή γρήγορα θα είμαστε για πάντα μαζί. 
Ο Χριστός σκορπά το φως και την ελπίδα σε στήθη βαριά ως μνήματα. Κατεβαίνει στο άδη της καρδιάς, στην πιο σκοτεινή ώρα της ψυχής μας, λιγο πριν την ολική απόγνωση, και κηρύτει οτι η ζωή κέρδισε τον θάνατο.
Ο Χριστός γίνεται η απαρχή της βασιλείας Του Θεού. «Χριστός Ανέστη» θα ακουστεί ως ιαχή αιώνιας νίκης απέναντι στο θάνατο, που πλέον δεν θα μπορεί να χαλάσει τα πιο όμορφα ταξίδια της ψυχής μας.

18 Απρ 2020

Πως απαντάει ο Θεός στο κακό..


Εκείνο που με συγκλονίζει όλο και περισσότερο καθώς μετρώ χρόνια ζωής στην πλάτη μου, είναι η σοφία του Θεού να μεταπλάθει και μεταμορφώνει το κακό. Το κακό όπως γνωρίζουμε από την Αγ. Γραφή δεν είναι έργο του Θεού. Ωστόσο βλέπουμε ότι ο Θεός όταν το συναντά χωρίς φαινομενικά να το καταργεί το μεταβάλει. 
Κοιτάξτε τι γίνεται την Μ. Εβδομάδα. Ο κόσμος όπως άλλωστε ήταν αναμενόμενο δεν άντεξε το φως και την αποκαλυπτική παρουσία του Χριστού. Και όταν κάποιος μας λέει την αλήθεια, στο κόσμο αυτό δεν έχει μακροημέρευση «η τον τρελαίνουμε ή στο σκοτώνουμε». 

Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ο Χριστός είναι καθρέπτης. Τα μάτια του, η μορφή του, η όλη παρουσία Του είναι συγκλονισμός, βαθύς καθρεπτισμός που δεν χωράνε μασκαρέματα και υπεκφυγές. Εκεί συναντάς τον εαυτό τόσο βαθιά και αληθινά που ή αγιάζεις ή τα τινάζεις. 

Ο κόσμος λοιπόν ετοιμάζει με όλες τις μεθοδεύσεις του την εξόντωση του Ιησού. Θα τα καταφέρει. Συκοφαντίες, ψευδομάρτυρες, δικαστήρια, ατίμωση, βασανιστήρια, σταυρός και θάνατος. Και εκεί που όλα εισέρχονται σε ακόμη μια φαινομενική νίκη του κακού, ο Θεός απαντά μετα από τρεις ημέρες με την Ανάσταση. Δηλαδή με την οριστική νίκη του κακού, την ακύρωση του Θανάτου ως μηδενισμού της ύπαρξης. 

Έχει σημασία να δούμε, ότι ο Θεός δεν εμπόδισε την Σταύρωση, δεν ακύρωσε τον θάνατο του Ιησού. Δηλαδή άφησε το κακό να πιστεύει ότι έχει κερδίσει. Και τότε το πλήττει απόλυτα. Μεταβάλει οριστικά τον θάνατο σε Πάσχα, πέρασμα δηλαδή σε μια νέα πραγματικότητα ζωής. 

Αυτή η τελευταία κουβέντα του Θεού, η λυτρωτική έκπληξη μετά την σιωπή του πόνου, δεν δόθηκε μονάχα στην ιστορία του Χριστού, αλλά φανερώνεται καθημερινά στην ζωή του καθένα από εμάς. 
Όταν εμείς κουρασμένοι και απελπισμένοι από τις δοκιμασίες και τον πόνο φτάνουμε στο σημείο της απόλυτης σιωπής και παραίτησης. Όταν λέμε δεν αντέχω άλλο, δεν με βαστάω, δεν έχω ανάσες να προσευχηθώ, να μιλήσω, να ζήσω, τότε ο Θεός ετοιμάζει την δική του απάντηση. 

Ο Θεός, εχει ένα μοναδικό τρόπο να μεταβάλει το τέλος σε αρχή. Τον πόνο σε σοφία, ωριμότητα, και αγιότητα. Το θάνατο σε Πάσχα. Καμία δοκιμασία, κανένασ πόνος όσο σκληρός και αν φαίνεται ή βιώνεται, δεν μένει δίχως την απάντηση του Θεού. Αρκεί να καταλάβουμε ότι ο Θεός έχει ένα δικό του χρόνο και τρόπο να απαντάει. Δεν είναι πάντα βολικός ή αρεστός σε εμάς, πολλές φορές φαίνεται σκληρός, αλλά σίγουρα είναι απόλυτα λυτρωτικός. Γιατί όταν ο Θεός μιλάει κάθε αδιέξοδο γεμίζει φως και κάθε μορφή θανάτου Ανάσταση.