11 Οκτ 2019

Πέρα απ΄την σκιά του στίγματος...


Εάν σε μια παρέα αναφέρεις ότι πάσχεις από ζαχαρώδη διαβήτη θα σε κοιτάξουν αδιάφορα ή με συμπάθεια. Εάν αναφέρεις όμως ότι πάσχεις από ψύχωση, διπολική διαταραχή ή κατάθλιψη, αμέσως τα βλέμματα θα στηθούν με απορία, καχυποψία και πολλές φορές υποτίμηση. Εάν βγάλεις να πιείς το χαπάκι της πιέσεως, θα κουνήσουν το κεφάλι με κατανόηση πάντες, εάν όμως αυτό το φάρμακο είναι για την αγχώδη διαταραχή, θα ξεροκαταπιούν στην παρέα και θα σε κοιτάζουν σαν τον «τρελό» του χωριού. Το στίγμα του της ψυχικής ασθένειες, περιφέρεται ως σκιά αιώνες τώρα πάνω από τα πρόσωπα των ψυχικά πασχόντων ακυρώνοντας και κατασυκοφαντώντας την ανθρώπινη αλήθεια τους. 
Μα και όταν αποφασίσουν να «ενδιαφερθούν» για τον πάσχοντα, θα αρχίσουν τα γνωστά και καταστρεπτικά, «δεν έχεις τίποτα, στο μυαλό σου είναι όλα, δεν έχεις ανάγκη τα φάρμακα, μην τα παίρνεις αυτά θα σε τρελάνουν… μπορείς και μόνος σου, είσαι δυνατός..» κ.α τέτοια που το μόνο που προσφέρουν είναι η πλήρης ισοπέδωση του ψυχισμού του πάσχοντος, αφού μέσα του ευλόγως αυξάνει η ενοχή που λέει, «τελικά είμαι για φτύσιμο, αφού είναι τόσα απλά τα πράγματα και εγώ τα κάνω χάλια, άρα δεν είμαι δυνατός, ούτε λογικός, ταλαιπωρώ και ταλαιπωρούμε άδικα, δεν είμαι σαν του άλλους που τα καταφέρουν μια χαρά….». 
Κι όμως ο ψυχικά πάσχω, δεν ζητάει τίποτε περισσότερο απ’ την αναγνώριση ότι είναι ασθενής όπως κάθε άλλος άνθρωπος που υποφέρει από μια ασθένεια. Τίποτε περισσότερο και τίποτε λιγότερο. Έχει την άμεση ανάγκη του γιατρού ή ψυχολόγου κι όταν χρειάζεται των φαρμάκων του, χωρίς να κρύβεται και να φοβάται ή να νιώθει ενοχές γι’ αυτό που του συμβαίνει. Να μπορεί ελεύθερα να μιλήσει για την ασθένεια του όπως όλοι οι άλλοι ασθενείς, δίχως την απειλή των επικριτικών και καχύποπτων βλεμμάτων. 
Δεν είναι τρελός, ούτε δαιμονισμένος, είναι απλά πάσχων. Δεν θέλει εξορκισμούς ούτε εγκλεισμό, αλλά αγάπη και αποδοχή. Σηκώνει ένα μεγάλο σταυρό και δεν χρειάζεται να του προσθέτουμε επιπλέον οδύνη, με τις προκαταλήψεις και τις φοβίες μας. Εαν μπορούμε ας ελαφρύνουμε το βαρύ σταυρό του, εαν δεν γνωρίζουμε ας σιωπήσουμε με αγάπη, είναι κι αυτό μια πράξη φιλανθρωπίας.

10 Οκτ 2019

Κάνε μας να ζήσουμε αληθινά...


«Σε παρακαλούμε Κύριε, κάνε μας να ζήσουμε αληθινά…» *Επίσκοπος Σεραπίων 4ος αιώνας. 
Αυτή είναι μια αρχαία προσευχή της εκκλησίας. Ζητούμενο ο πόθος του ανθρώπου να αληθεύει ο βίος του, να ζει και όχι απλά να επιβιώνει. Αλήθεια πόσες φορές δεν μονολογήσαμε ή δεν μοιραστήκαμε με τους φίλους μας αυτήν την υπαρξιακή απορία και καημό «τι ζούμε και κάνουμε; Τι νόημα έχει η ζωή μας; Αβάσταχτη καντήτησε…». Δεν έχουμε και άδικο εάν σκεφτούμε ότι η ζωή αυτή, η γεμάτη θάνατο, δίχως Χριστό δεν παλεύεται. 
Όταν λέμε όμως Χριστό, δεν εννοούμε, απλά μια λεκτική ομολογία του «Πιστεύω..» ή μια τυπική συμμετοχή στον εκκλησιασμό της Κυριακής. Ούτε σαφέστατα μια νομικού τύπου ηθική συμμόρφωση σε κανόνες και εντολές. 
Χωρίς Χριστό, σημαίνει να ζεις δίχως τις ποιότητες και τις αξίες που ο Χριστός φανέρωσε ως αλήθειες ζωής. Ο Χριστός όταν αποκαλύπτει τον Πατέρα Του «εν τοις ουρανοίς», φανερώνει ένα τρόπο ζωής. 
Ζω με τον Χριστό, σημαίνει ζω με αγάπη, κατανόηση, αποδοχή και επιείκεια. Γεύομαι με χαρά και ευχαριστία τα δώρα αυτού του κόσμου, προετοιμαζόμενος για την μέλλουσα ολοκλήρωση της ζωής. 
Είμαι άνθρωπος που ζητά το όμορφο, το αγαθό, ζουμάρει στο θετικό, ξέρει να λέει λόγια αγάπης και ενίσχυσης προς τον άλλο, δεν τον απογοητεύει, δεν τον καταδικάζει, τον αγκαλιάζει και τον κρατά μέχρι να σηκωθεί ξανά στα δικά του πόδια. Οι άλλοι κοντά μου χαίρονται, ανοίγονται, γελούν, δεν σφίγγονται δεν μελαγχολούν. Είναι ο εαυτός τους, γιατί αυτό κάνει το Αγιο Πνεύμα, μας κάνει πρόσωπα μοναδικά και ιδιαίτερα. Μας κάνει να είμαστε εμείς και όχι η ζωή των άλλων. 
Μου έκανε τεράστια εντύπωση όταν προσφάτως διάβασα στο γεροντικό, ότι κάποιος ρώτησε τον αββά Ποιμένα, «τι είναι πίστη;», Και ο αββάς είπε, «να ζεις πάντοτε με αγάπη, καλοσύνη και ταπεινοφροσύνη, πράττοντας το καλό στον πλησίον σου…». Και στην συνέχεια άλλος γέρων έλεγε, «κανείς δε μπορεί να διώξει τους δαίμονες, παρα μονάχα η καλοσύνη…».
Αυτό σημαίνει να ζεις αληθινά, να ζεις με τον Χριστό, όταν μπορείς να χαίρεσαι την ζωή, τους άλλους, εσένα, ακόμη κι όταν είσαι πάνω στο σταυρό σου. Γιατί μονάχα εκεί που είναι η χαρά και ζει η αγάπη, είναι ο Θεός. «Ό Θεός αγάπη εστί και ό μένων εν τη αγάπη εν τω Θεώ μένει και ό Θεός εν αύτώ» (Α' Ίωάν. δ' 16).

9 Οκτ 2019

Η αμαρτία να αρνείσαι την ζωή....


Ο Γάλλος ψυχαναλυτής Λακάν έλεγε, «υπάρχει μόνο μια αμαρτία, ένα δικαιολογημένο αίσθημα ενοχής: να υποχωρήσεις με την έννοια του να κάνεις πίσω όσον αφορά την επιθυμία σου». Αυτή όμως είναι μια εξίσου μεγάλη θεολογική αλήθεια. Δηλαδή ότι, η άρνηση να ζήσεις την ζωή που σου χάρισε ο Θεός, είναι αμαρτία. Ο Θεός μας "καλεί" και εμείς κρυβόμαστε από τα όνειρα, τις επιθυμίες και τα χαρίσματα μας. 
Ας θυμηθούμε την παραβολή των ταλάντων. Κρίνονται αυστηρά εκείνοι που αρνήθηκαν να ζήσουν την μοναδικότητα του πρόσωπο τους, την κλήση και τα χαρίσματα που τους έδωσε ο Θεός. Ο Χριστός μας ζητάει να ζήσουμε και όχι να κρυφτούμε, πίσω απο συμβάσεις, ιδεολογήματα και στερεότυπα, πίσω απο την αρρώστια και τα συμπτώματα της. Οτι δεν ζεί με αλήθεια αρρωσταίνει. 
Ο Χριστός ελέγχει το δέντρο της Συκής για την ακαρπία της, την απουσία δηλαδή "επιθυμίας", «που είναι ο καρπός σου; Σε έκανα δέντρο, σου έδωσα όλες τις δυνατότητες να δημιουργήσεις και εσύ δεν καρπίζεις…» Σε έκανα άνθρωπο σε έφερα από το μηδέν στην ύπαρξη και εσύ δεν ζείς απλά επιβιώνεις σέρνοντας το πτώμα σου που μυρίζει θάνατο. Το τραγικότερο, φτιάχνεις ψεύτικους παραδείσους για να μην δεις ποτέ την κόλαση σου. Μένεις στην κόλαση σου γιατί δεν τολμάς να κοιτάξεις τον παράδεισο που κρύβεις μέσα σου.

2 Οκτ 2019

Είναι ο σύντροφος της ζωής σου...


Ο άλλος δεν μπορεί ποτέ να ικανοποιήσει την πείνα και την δίψα μας για το τέλειο και απόλυτο. Ο άλλος είναι ο σύντροφος της ζωής μας και σε καμία περίπτωση ο Θεός μας. Όταν ζητάς την τελειότητα στην συντροφική σου ζωή δεν κάνεις τίποτε άλλο παρά να την καταστρέφεις. 
Ο σύντροφος σου δε μπορεί να είναι τέλειος, γιατί απλά είναι άνθρωπος. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να βρεις την ομορφιά του, μακριά από παραμυθένιες και φαντασιακές διηγήσεις. Να δεις και να αγαπήσεις το όμορφο χωρίς να είναι τέλειο. 
Μπορείς να αγαπάς τον άλλο όταν δακρύζει; Όταν πέφτει και ραγίζει; Όταν γελά και φωνάζει δυνατά παρόν στην ζωή; Μα κι όταν φοβάται και κρύβεται στην μοναξιά και την σιωπή; Μπορείτε και οι δυο να διαχειριστείτε λειτουργικά τις σκιές και τα σκοτάδια σας; Τότε θα ζήσετε μαζί πολλά και όμορφα χρόνια. Τους ανθρώπους δεν τους ενώνουν οι νίκες αλλά οι αγώνες τους. 
Άλλωστε η αγάπη έχει πάντα ένα μεταφυσικό βάθος. Δεν αγαπώ με το μυαλό, αλλά με την καρδιά. Σ’ αγαπώ γιατί είσαι εσύ. Γιατί η απουσία σου με πονάει πολύ περισσότερο από τα λάθη σου. Γιατί μπορώ να σε συγχωρήσω αλλά δεν μπορώ να μην σε έχω. Είναι η μοναδικότητα της παρουσίας του άλλου που τρέφει την αγάπη και όχι η τελειότητα. Άλλωστε ο Χριστός και το είπε και το φανέρωσε, η αγάπη είναι σταυρός με γεύση αναστάσεως.

30 Σεπ 2019

Τα μεγάλα χαρίσματα έχουν και μεγάλες δοκιμασίες...



Τα μεγάλα χαρίσματα συνοδεύονται πάντα από μεγάλες δοκιμασίες, και πριν και μετά την έλευση τους. Και τούτο διότι ο καλός Θεός γνωρίζει τον αρρωστημένο ναρκισσισμό μας, που θέλει όλα να τα προσεταιρίζεται προς ίδιον όφελος. Γι αυτό μαζί με το χάρισμα και την δωρεά επιτρέπει και την δοκιμασία. 
Με αυτό τον τρόπο, μας κρατάει ταπεινούς, ώστε να μην πάρουν τα μυαλά μας αέρα, μας θυμίζει ότι το χάρισμα είναι δωρεά και όχι ατομικό κατόρθωμα.
Γι αυτό και ο Απόστολος Παύλος που είχε μεγάλο πειρασμό και παρακαλούσε τον Θεό να του τον πάρει, άκουσε την απάντηση του ουρανού, που έλεγε, «σου αρκεί η χάρις μου». Τι σημαίνει αυτό; Ότι έχεις την Χάρι, μην θες να εξαφανιστούν όλα τα προβλήματα από την ζωή σου, διότι δεν σε συμφέρει. Το συμφέρον της ύπαρξης σου είναι να υπάρχει η σκιά, γιατί μονάχα έτσι θα ζητάς με πάθος το φως. Άλλωστε το μυστικό δεν είναι η εξαφάνιση των προβλημάτων, αλλά η μεταμόρφωση τους...

27 Σεπ 2019

Ο Θεός είναι αίσθηση χαράς...


Ο Θεός είναι μια βαθιά αίσθηση χαράς, αγάπης και ειρήνης. Δεν μπορεί να ερμηνευτεί, γιατί δεν είναι μια χαρά ενδοκοσμική, δεν είναι μια χαρά αντικειμένου. Η χαρά αυτή δεν ήλθε στην ζωή σου, γιατί πέτυχες, πλούτησες, κατέκτησες, κατάφερες, πήρες και αγόρασες ένα αντικείμενο που τόσο πολύ ήθελες. Άλλωστε κι αυτό σε λιγάκι όσο κι αν το πόθησες, δεν θα σε εκπλήσει πια. 
Η παρουσία του Θεού είναι μια βαθιά αίσθηση συγκίνησης και κατάνυξης, δίχως λόγια και προφανείς αιτίες. Απλά ήρθε. Απλά συνέβη. Απλά σε πλησίασε η αιωνιότητα σε συνθήκες θανάτου. 
Εισήλθε στην καρδιά σου, στην όλη ύπαρξη και ζωή σου, και σε πλημύρισε φως. Και ξέρεις το θαυμαστό είναι, ότι αυτό το φως του Θεού, δεν εισήλθε μέσα από τις επιτυχίες σου ή τα κατορθώματα σου, αλλά από τις ρωγμές σου. 
Από εκεί εισέρχεται ο Θεός, από τα πιο βαθιά τραύματα σου. Γι αυτό όταν η ζωή σε ραγίζει μην βιάζεσαι με άχρηστα υλικά να μπαλώνεις τις ρωγμές, γιατί απ’ εκει θα εισέλθει το φως.

17 Σεπ 2019

Να αγαπάς τον πραγματικό άλλον....


Να αγαπάς τον πραγματικό άλλον. Τις καλές και κακές στιγμές του, τους χειμώνες και τα καλοκαίρια του. Τις φωνές και την σιωπή του. Το γέλιο και το δάκρυ του, το φως και το σκοτάδι του. Τότε μονάχα δικαιούσαι να πεις ότι στην ζωή αυτή κατάφερες να αγαπήσεις, όχι αυτό που εσύ ήθελες ή περίμενες να συναντήσεις, αλλά εκείνο που πραγματικά ήταν ο άλλος. Άλλωστε η ζωή είναι ωραία μονάχα όταν θρυμματίζεις καθρέπτες που σε κρατάνε εγκλωβισμένο στο αυτοείδωλο σου. Κι η αληθινή αγάπη είναι ακριβώς αυτό, μια έξοδος συνάντησης με το διαφορετικό.

14 Σεπ 2019

Ο σταυρός ως κριτήριο αγάπης και πίστης...


Πόσο φορές είπαμε ή ακούσαμε την λέξη «σ αγαπώ» ; Πόσες φορές μας έδωσαν ή δώσαμε όρκους αγάπης; Κι όμως χορτάσαμε από φιλιά προδοσίας. Και τούτο διότι η αγάπη δεν είναι απλά ένας φτηνός συναισθηματισμός, αλλά μια πράξη θυσίας. Δεν υπάρχει αγάπη εκεί που δεν υπάρχει σταυρός. 
Ο Θεός δεν μιλάει απλά για αγάπη, αλλά πεθαίνει από αγάπη. Ο Σταυρός είναι το σύμβολο της αγάπη του Θεού για τον άνθρωπο, για ολάκερη την κτίση. Μιας αγάπης που θυσιάζεται για να ζήσει ο άλλος. Που κενώνεται και αδειάζει για να χωρέσει ο άλλος. 
Ο Σταυρός όμως του Χριστού δεν κρίνει μονάχα την ποιότητα της αγάπης μας, αλλά και της πίστεως μας. Είναι πολύ εύκολο να αναφέρεσαι στον Θεό με υψηλές θεολογικές κορώνες και μεγάλες δηλώσεις, αλλά είναι αρκετά δύσκολο να αφεθείς με απόλυτη εμπιστοσύνη στην πρόνοια Του για σένα, ιδιαιτέρως όταν αυτά που συμβαίνουν δεν ταυτίζονται με τα δικά σου σχέδια και επιθυμίες. 
Να σκεφτούμε μονάχα, πόσοι ήταν εκείνοι που δεν εγκατέλειψαν τον Χριστό, όταν τον είδαν γυμνό, αδύναμο και νεκρό επι του σταυρού; Ελάχιστοι, σχεδόν κανείς. Σκέφτηκαν, «αυτό ήταν, πάει τελείωσαν όλα…». Πάντες εγκατέλειψαν.
Όμως ο Θεός δεν είχε πει την τελευταία λέξη. Δεν είχε τελειώσει το έργο Του. Είχε κι άλλα επεισόδια. Πίσω από το σκηνικό του Γολγοθά ακολουθούσε η ανάσταση. Πίσω από την θλίψη η χαρά, το φως, πίσω από το φαινομενικό τέλος μια νέα αρχή. 
Αυτή είναι η πίστη στον Θεό, να πιστέψεις ότι το αδύνατο μπορεί να γίνει δυνατό. Να εμπιστευθείς το σχέδιο Του. Να μην χαθείς μέσα τις δικές σου ερμηνείες, και να πιστέψεις ότι πίσω από την δοκιμασία σου, τον σταυρό που σηκώνεις, ξημερώνει η ανάσταση. Γιατί θα ξημερώσει.

11 Σεπ 2019

Με τα πρόβλημα ζούμε κοιτώντας την Ανάσταση...


Στην ζωή μετα από αρκετές μάχες με το εαυτό μας, τους άλλους και τον ίδιο το Θεό, θα καταλάβουμε ότι κάποια προβλήματα αλλάζουν, μερικά πολύ λίγο και ορισμένα καθόλου. Αυτά τα τελευταία, που είναι και εκείνα που μας παιδεύουν περισσότερο, θα χρειαστεί να τα αποδεχθούμε, να τα αγκαλιάζουμε και να μάθουμε να ζούμε μαζί τους. 
Πιστέψτε με δεν είναι καθόλου απλό, και δεν θα γίνει εξ αρχής με χαμόγελο και χαρές. Καθ’ άλλο. Θα προηγηθεί φόβος, άρνηση, αμέτρητες προσπάθειες άρνησης και αλλαγής, γεμάτες πόνο και αγωνία μέχρι να έρθει η ώρα της συνειδητοποίησης, «θα πρέπει να μάθω να ζω με τον σταυρό μου…». Άλλωστε Ανάσταση προσδοκά μονάχα εκείνος που είναι σταυρωμένος. Η ανάσταση προϋποθέτει σταυρό και στην ζωή αυτή δεν γνώρισα κανένα άνθρωπο που να μην ανέβηκε στο Γολγοθά. 
Μην κάνετε το λάθος, να συγκρίνεται και να μετράτε με ανθρώπινες λογικές μεζούρες αυτό που σας συμβαίνει. Ειλικρινά δεν βγαίνει πάντοτε νόημα και ούτε ερμηνεύονται όλα, με τα δικά μας μέτρα και αντιλήψεις. Σε ότι μας ξεπερνάει πρέπει να μάθουμε να αφηνόμαστε. Δηλαδή να εμπιστευόμαστε τον Θεό και την ροή της ζωής. 
Για να είμαι ειλικρινής με αρκετά από τα προβλήματα μας, θα περάσουμε όλη τη ζωή μας παρέα. Θα συγκατοικήσουμε. Οπότε ας κοιτάξουμε τουλάχιστον να περάσουμε ωραία. Άλλωστε εκείνοι που έζησαν χαρούμενοι δεν είχαν λύσει όλα τα προβλήματα τους, απλά είχαν πάρει την απόφαση να μην αφήσουν το σταυρό να κρύψει την ανάσταση.

4 Σεπ 2019

Προσωπεία αποκρουστικά...


Για σκεφτείτε να μην είχαμε τίποτα να κρύψουμε πόσο ευτυχισμένοι θα είμαστε; Φοβόμαστε μήπως πληγώσουμε και πληγωθούμε, δεν λέμε αυτό που νιώθουμε και αισθανόμαστε, αποφεύγουμε τα οδυνηρά συναισθήματα, και έτσι αρρωσταίνουμε, αφού αναγκαζόμαστε να καταπίνουμε αμάσητα όλα εκείνα που μας ενοχλούν. 
Κυρίως όμως ο φόβος μας είναι μήπως οι άλλοι, ανακαλύψουν ποιοι είμαστε και όχι ποιοι φαινόμαστε πως είμαστε. Πανικός απέναντι στην αποκάλυψη της πραγματικότητας μας. 
Ο Χριστός επάνω στο Όρος Θαβώρ, την ημέρα της μεταμορφώσεως του, φανερώνει το πραγματικό του πρόσωπο και κανείς δεν θέλει να φύγει από κοντά του. 
Αλήθεια, εάν εμείς φανερώσουμε το πραγματικό πρόσωπο μας, πέρα από τους ρόλους και τις μάσκες που φοράμε καθημερινά, πόσοι θα ήθελαν να μείνουν μαζί μας; Είναι σίγουρο ότι αυτοί που τώρα είναι δίπλα μας θα παραμείνουν; Και ξέρετε εκείνο που τρομάζει δεν είναι η αμαρτία αλλά η υποκρισία. Ο αμαρτωλός, ο αδύναμος και ραγισμένος άνθρωπος, είναι συμπαθής, αγαπητός πολλές φορές φωτεινός μέσα στα τραύματα του. Εκείνος που είναι αποκρουστικός, είναι ο ψεύτης και υποκριτής. Αυτός που την κακία του την βαπτίζει αρετή και ζητά ή επιβάλει σε όλους να υποκλίνονται στο ψέμα του.