20 Σεπ 2020

Από το κάδρο στην καρδιά μας....


Σκέφτεσαι να κοινωνήσεις και με ρωτάς τι πρέπει να κάνεις, εννοώντας βέβαια πόσο θα νηστέψεις και τι θα κάνεις με το σεξ. Ξεχνάς όμως το σημαντικότερο, ότι τον Χριστό δεν τον έχεις στην καρδιά και στην ζωή σου, αλλά στο τοίχο του σπιτιού σου.
Είναι ένα κάδρο κρεμασμένο που το κατεβάζεις στους φόβους και τις ανασφάλειες σου, και το κρεμάς πάλι όταν νιώσεις δυνατή και εξασφαλίσεις αυτό που ζήτησες.
Ο Χριστός δεν παίζει κανένα ρόλο στην καθημερινότητα σου. Τον έχεις στο κάδρο και τον ξεσκονίζεις μονάχα όταν έχεις ανάγκη.
Αυτό είναι και το μεγαλύτερο αμάρτημα σου. Ότι ζεις σαν να μην ήρθε ποτέ εκείνος στο κόσμο. Αυτό έλεγε ο μακαριστός π. Αλέξανδρος Σμέμαν, "Οι Χριστιανοί ζούμε σαν να μην ήρθε ποτέ ο Χριστός στο κόσμο. Αυτή είναι η μόνη ουσιαστική αμαρτία μας. Από εκεί ξεκινάνε και όλες οι άλλες".
Δηλαδή όταν θέλω να κοινωνήσω θα νηστεύσω; Θα ασκηθώ στην εγκράτεια; Σαφέστατα. Αλλά όλα αυτά δεν θα γίνουν αποσπασματικά. Δεν θα θυμάμαι την εγκράτεια, την νηστεία και προσευχή, όταν θέλω να λάβω την Θεία Κοινωνία και μετα θα τα εγκαταλείπω πάλι για την επόμενη φορά.
Η νηστεία, η προσευχή, ο καθημερινός αγώνας να πλησιάσω κατά το δυνατόν τις εντολές του Χριστού, η εγκράτεια και μετάνοια, είναι καθημερινός τρόπος ζωής. Έτσι ζω και υπάρχω. Έτσι μεταμορφώνομαι, μεταπλάθομαι και θεραπεύομαι ως ύπαρξη.
Η κοινωνία με τον Χριστό δεν είναι μια τυπική μαγική πράξη μερικών λεπτών στην Εκκλησία. Είναι ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΌΤΗΤΑ. Καθημερινά ζω μαζί Του.
Δηλαδή της ένωσης προηγείται η σχέση. Αυτό μην το ξεχνάτε ποτέ. Δεν μπορείς να ενωθείς με έναν άνθρωπο εάν δεν έχεις σχέση μαζί του. Δε μπορείς όλη μέρα να υποτιμάς τον σύντροφο σου, να αδιαφορείς για τις ανάγκες του, να τον ειρωνεύεσαι και βρίζεις και το βράδυ να επιζητείς την σεξουαλική συνεύρεση μαζί του. Δε μπορεί να γίνει αυτό, κι εάν γίνει θα είναι ψεύτικο. Διότι της ενώσεως προηγείται η σχέση.
Η μετάληψη του σώματος και του αίματος του Χριστού, είναι το αποτέλεσμα και η κορύφωση μιας καθημερινής σχέσης με τον Θεό. Αγαπώ τον Χριστό, θέλω να ζω μαζί του, να τον σκέφτομαι, να προσεύχομαι, να του μιλάω, να τον ακολουθώ, να τον κοινωνώ. Να βλέπω, να ακούω και να αισθάνομαι όπως εκείνος τα πάντα. Τους ανθρώπους, την φύση, τα ζώα, την κτίση ολάκερη. Όλα να τα βλέπω μέσα από την δική Του ματιά. Ο Χριστός να είναι η ζωή μου και όχι το κάδρο του σπιτιού μου.

12 Σεπ 2020

Κανείς δε μπορεί να κρύψει το Φως...


Στην φωτογραφία αυτή, είναι η γη και ουρανός που ζω και βλέπω κάθε μέρα.
Τα Αστερούσια Όρη, η θάλασσα του Λυβικού Πελάγους κι ο ουρανός της Κρήτης.
Η αληθινή φύση μας είναι σαν τον ουρανό αυτόν. Γεμάτη φως.
Είμαστε εικόνες του Θεού. Γεμάτοι από το φως και την Χάρη Του.
Που και πού έρχονται κάτι σύννεφα και καλύπτουν τον ουρανό μας, γκριζάρουν το νου, είναι οι σκέψεις και οι λογισμοί μας.
Κι άλλες φορές μαυρίζει τόσο πολύ, που αστραπές και κεραυνοί σκορπάνε τον φόβο και την ταραχή. Είναι τα δύσκολα συναισθήματα, οι πειρασμοί και οι δοκιμασίες, σκέψεις που σε τρελαίνουν.
Όμως η φύση που μας έδωσε ο Θεός είναι πιο δυνατή. Ο ουρανός όσο σύννεφα κι αν έρθουν όσο γκρίζο κι αν πέσει δεν μπορεί να χάσει την λάμψη του. Το μαύρο είναι φαινομενικό και παρωδικό, το φως αιώνιο. Πίσω από τα σύννεφα ότι κι αν γίνει θα υπάρχει πάντα φως και γαλάζιο.
Γι’ αυτό και πάλι το φως κερδίζει, ο ουρανός αδειάζει από τα λογής λογής σύννεφα και καταιγίδες και πάλι η ηρεμία απλώνεται στην ψυχή μας.
Τον Χριστό δεν μπορεί να τον κρύψει κανείς, ότι κι αν κάνουμε αυτός θα ζει μέσα μας, ήρθε για να μας σώσει κι αυτό δεν μπορεί κανείς να το αλλάξει.
...................................................................................................................
...................................................................................................................
*** Ζητώ συγνώμη που δεν έχω τον χρόνο να απαντώ στα μηνύματα σας.
 Όμως τα διαβάζω όλα. Σας ευχαριστώ για την συμμετοχή και στήριξη σας. 
 Ο Θεός να ευλογεί και να ομορφαίνει την ζωή σας.
π. Χαράλαμπος Λίβυος Παπαδόπουλος

10 Σεπ 2020

Μείνε αυθεντικός....


Σου φωνάζουν ότι ήσουν λάθος. Ίσως και να ήσουν. Αλλά πίστεψε με δεν είναι αυτό το σημαντικό. Υπάρχει κάτι άλλο σημαντικότερο. Εάν σε αυτό που έκανες ήσουν αληθινός και αυθεντικός.
Διότι τότε μονάχα μετανοούμε και αλλάζουμε στην ζωή μας όταν τα λάθη μας έχουν αυθεντικότητα. Όταν στις αποφάσεις και στις πράξεις μας κατοικούμε εμείς.
Ο μεγάλος γιός της παραβολής του Ασώτου υιού ήταν σωστός; Ναι. Αλλά όχι αληθινός, γι αυτό και ποτέ δεν κατάλαβε τον Πατέρα του (Θεό). Ο άσωστος υιός, ήταν σωστός; Όχι. Αλλά ήταν αληθινός μέσα στην αμαρτία του. Δηλαδή ήταν αυθεντικός σε αυτό που έκανε. Γι’ αυτό και μπόρεσε να γνωρίσει την αγάπη του πατέρα του.
Το θέμα λοιπόν δεν είναι να είσαι απλά σωστός, αλλά να είσαι αληθινός. Δεν σώζει η ορθότητα αλλά η αλήθεια.
Δηλαδή όταν όλοι θα σου φωνάζουν ησουν λάθος να μπορείς να απαντήσει «ναι αλλά ήμουν αληθινός.»
Κράτα αυτό στην ζωή σου. Τα άλλα αργά η γρήγορα θα τα βρεις. Οι δοκιμασίες θα σε ωριμάσουν, θα μάθεις από τα ίδια σου τα λάθη.
Το να γίνεις σωστός δεν είναι δύσκολο το να είσαι αυθεντικός πίστεψε με είναι σπάνιο.

7 Σεπ 2020

Οι κακομοιριές δεν φτάνουν στον ουρανό….



Η ζωή με τον Χριστό δεν έχει κακομοιριά αλλά λεβεντιά. Είναι φως όχι γκρίνια και μιζέρια.
Έχει έρωτα, έκταση και έκπληξη, θαυμασμό και πάθος ιερό.
Ζεις και χαίρεσαι. Είσαι χαρούμενος που είσαι Χριστιανός και ζεις κατά Θεό. Σε αναπαύει αυτή η ζωή μαζί Του ακόμη κι εάν είναι επάνω στο σταυρό. 
Οι σταυρωμένοι γελάνε βαθιά και με νόημα.
Όταν είσαι με τον Χριστό, δεν είσαι στερημένος, δύστροπος και κακόμοιρος. Φοβισμένος για όλα και για όλους. Κρυμμένος από την ζωή. Δεν είναι η κρυψώνα μας ο Θεός αλλά ζωή και φως.
Δεν θα πας στο παράδεισο επειδή είσαι φοβισμένος, ενοχικός και θλιμμένος. Αλλά επειδή αγαπάς και χαίρεσαι να ζεις με τον Χριστό, την Παναγία και τους Αγίους της εκκλησίας. Επειδή χαίρεσαι τα δώρα και τις ευλογίες του Θεού.
Ζεις με ευγνωμοσύνη και δοξολογία. Ζουμάρεις στα όμορφα και ευλογημένα που έχεις και όχι σε εκείνα που σου λείπουν. Γιατί τότε 
δεν έχεις τίποτα. Ξεχνάς τι κρατάς και ψάχνεις τι λείπει.
Εκτός εάν πάσχεις από ψυχική ή άλλη βαριά ασθένεια που σε δυσκολεύει στην χαρά. Τότε αλλάζει. Σε καταλαβαίνω όταν δεν μπορείς να γελάσεις 
και δεν εχεις κέφι. Να ξέρεις όμως πως η υπομονή στην ασθένεια σου,
στο ψυχικό σου πόνο και σταυρό θα σε πάει στον παράδεισο. Αυτοί που πάσχουν από ασθένειες και μάλιστα ψυχικές θα λάβουν στέφανο μάρτυρα.
Ο Χριστιανός δεν αρνείται την ζωή αλλά την μεταμορφώνει. Την αμαρτία δεν την θέλουμε αλλά την ζωή την χαιρόμαστε. Όσο μπορούμε και αντέχουμε. Η ζωή είναι δώρο Θεού να το ζήσουμε όχι να το πετάξουμε. 
Η Βασιλεία του Θεού δεν είναι απ’ αυτό τον κόσμο, λέει ο Χριστός. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι ακυρώνει την ζωή αυτή, αλλά ότι δεν εξαντλείται η Βασιλεία Του στο χώρο και τον χρόνο της φθοράς. Ξεκινάει από εδώ αλλά εκτείνεται και πραγματώνεται απόλυτα έξω χώρο και τον χρόνο, στην αιωνιότητα.
Αποφεύγουμε την αμαρτία αλλά δεν την φοβόμαστε. Δεν μας πανικοβάλει, δεν μας κάνει εμμονικούς και υποχόνδριους απέναντι στην ζωή και τις ευλογίες του Θεού.
Δεν είναι πιο δυνατή η αμαρτία από το έλεος και την αγάπη του Θεού. 
Όλες οι αμαρτίες ακόμη και οι πιο μεγάλες και φοβερές είναι μια σταγόνα στο πέλαγος της αγάπης του Θεού. Αρκεί να μετανοούμε και να ζητάμε τον Χριστό στην ζωή μας.
Δεν μπορεί η ζωή του Χριστιανού παραμορφώνεται σε μια εμμονική νεύρωση μεταξύ το «μη» και του «πρέπει». Μια ζωή γεμάτη ενοχές και άγχος δεν είναι η ζωή που θέλει ο Θεός για εμάς. Έλεγε ο μακαριστός Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης, «η ζωή μου πρέπει να είναι δυνατή, γεμάτη ένταση και δύναμη, να μην είναι κάτι το ασθενικό, μια κακομοίρα ζωή. Κακομοιριές δεν φτάνουν στον ουρανό…..».

4 Σεπ 2020

Μείνε "ξένος"......


Προσθήκη λεζάντας

Εντάξει είχες χθες όλη μέρα πονοκέφαλο είναι ανάγκη να το κουβεντιάζεις σήμερα όλη μέρα; Το πρωί πόνεσε το στομάχι σου θα το λες μέχρι αύριο; Είχες μια αποτυχία μέχρι πότε θα κλαις; Σε όλη σου την ζωή θα μιλάς για τα άσχημα παιδικά σου χρόνια; Για το πόσο σε αδίκησε ο πατέρας και η μητέρα σου; Μεγάλωσες πλέον, θα παραμείνεις εκεί στην παιδική ηλικία φοβισμένος και διαμαρτυρόμενος; Έχεις μια επιτυχία, θα την διατυμπανίζεις και θα επαίρεσαι για αρκετό καιρό; Μόνος σου καταστρέφεσαι αφού περιφέροντας τις επιτυχίες σου προσελκύεις την ζήλια, το φθόνο και κακία των ανθρώπων. Πέρα ότι εσύ ο ίδιος εγκλωβίζεσαι στην φούσκα της αλαζονείας. 


Μάθε να μην εξαρτάσαι και παγιδεύεσαι από τα εξωτερικά γεγονότα. Διότι σήμερα μπορεί να ήρθε μια χαρά αλλά αύριο θα έρθει μια λύπη. Τι θα κάνεις εάν εξαρτάς την ηρεμία και ησυχία της καρδιάς σου από τα εξωτερικά γεγονότα και μόνο; Σήμερα σε επαίνεσαν αλλά αύριο σε κατηγόρησαν. Σήμερα σε τίμησαν μα αύριο σε συκοφάντησαν. Η ζωή, οι άνθρωποι, τα γεγονότητα είναι απόλυτα ρευστά. Εάν εσύ εξαρτάσαι από αυτά και τους δίνεςι το δικαίωμα να καθορίζουν την εσωτερική σου ζωή, την σχέση σου με τον Χριστό και τον εαυτό σου, τότε ανάπαυση δεν θα βρεις ποτέ. Κράτα το νου σου λοιπόν μονάχα στο Χριστό και όχι στα ρευστά ανθρώπινα γεγονότα. 


Μάθε να παίρνεις αποσπάσεις από αυτό που συμβαίνει. Μάθε να λες αντίο στο χθες και να καλημερίζεις το αύριο. Να ζεις το σήμερα, το παρόν. Να κάνεις όνειρα αλλά κι να αφήνεσαι στην πρόνοια του Θεού. 


Να χαίρεσαι, να κλαις, να βιώνεις τα συναισθήματα σου, να δοξάζεις τον Θεό για όλα, για εκείνα που καταλαβαίνεις αλλά και για εκείνα που δεν μπορείς να ερμηνεύσεις γιατί συμβαίνουν στην ζωή σου. Κάποιος ξέρει καλύτερα από εσένα, εμπιστεύσου Τον. 

Μην μένεις και μην κολλάς σε κάτι που σου συνέβη. Μην λαμβάνεις ταυτότητα από τα γεγονότα. Δεν είσαι ο πόνος ή η χαρά. Δεν είσαι η επιτυχία ή η αποτυχία σου. Είσαι κάτι βαθύτερο. Έχεις μέσα σου τον Θεό. 


Κράτα απόσταση και μην παίζεις ρόλους, το θύμα, ο δυνατός, ο αδύναμος, ο επιτυχημένος ή αποτυχημένος. Γίνε ξένος. Ξένος από ρόλους και μάσκες. Μείνε μονάχα αυθεντικός, όσο είναι ανθρωπίνως δυνατό ειλικρινής με τον εαυτό σου, τον Θεό, τους άλλους. 


Δείτε τι αναφέρει ο μακαριστός όσιος Γέροντας Αιμιλιανός Σιμονοπετρίτης γι’ αυτό ακριβώς το θέμα, : «μην πάρεις είδηση ότι σε ζημίωσαν, ότι σε συκοφάντησαν ή σε καταδίωξαν, να μην νιώσεις ότι κινδύνευσες, επειδή είχε τρικυμία. Να μη σε στεναχωρεί το ότι πονούσε εχθές το κεφάλι σου, η το στομάχι σου, το ότι απέτυχες ή επέτυχες κάπου, να μην νιώσεις ότι θετικό ή αρνητικό συνέβη. Σε τίποτε να μην συμμετέχεις, να είσαι ξένος. Προ πάντων, να είναι ξένος ο νους σου, να μην άπτεται κάτι από αυτή την ζωή, ούτε να επιχειρείς κάτι κατά την ανθρώπινη λογική. (Περί Προσευχής σελ.274)

 

31 Αυγ 2020

Ποτέ δεν τονίζουμε σε κάποιον την αδυναμία του...


Καλύτερα να φας την γλώσσα σου, παρά να του μιλήσεις έτσι.
Ουδέποτε προσβάλλομε ή λυπούμε άνθρωπο, ουδέποτε τον κάνουμε να νιώσει στερημένος, ελαττωμένος, να νιώσει κατωτερότητα, διότι του σκοτώνουμε την ψυχή.
Αυτός ο άνθρωπος θα τραυματιστεί και δεν θα μπορεί να επιτύχει στην ζωή του......
Ποτέ δεν τονίζουμε σε κάποιον την αδυναμία του, το πρόβλημά του. Ποτέ δεν του υπενθυμίζουμε την κακία του, την αμαρτία του. Μόνον τον έπαινο χρησιμοποιούμε, αλλά τον ευγενή έπαινο, όχι τον αφελή.
Διότι ο άνθρωπος ουδέποτε διορθώνεται με ονειδισμό, όπως και με παρατήρηση. Πρέπει να είναι πολύ άγιος, για να δεχθεί να διορθωθεί με τον ονειδισμό, την υπόδειξη ή την παρατήρησή σου. Αλλά, εάν ήταν τόσο άγιος, δεν θα είχε αυτό το ελάττωμα, για το οποίο χρειάσθηκε να του κάνεις παρατήρηση εσύ.
Αφού λοιπόν το έχει, το μόνο που χρειάζεται, είναι ο άκρος σεβασμός σου, για να μπορέσει κάποτε να ταπεινωθεί και να διορθωθεί, βλέποντας την δική σου ειρήνη, πραότητα, ταπείνωσι, αγάπη, μακροθυμία, χρηστότητα, επιείκεια, γλυκύτητα…
Μόνον όποιος έχει αυτές τις αρετές μπορεί να διορθώσει κάποιον άλλον….
**Μακαριστού Γέροντα Αιμιλιανού Σιμωνοπετρίτου.
«Νηπτική ζωή και ασκητικοί κανόνες».

30 Αυγ 2020

Το ταξίδι στην Βασιλεία του Θεού.....


Η Θεία Λειτουργία είναι εμπειρία Θεού. Είναι ένα ταξίδι στην Βασιλεία Του.
Εκεί αντιλαμβάνεσαι ότι η πίστη μας δεν είναι μια ωραία ιδέα αλλά η όντως αλήθεια της ζωής.
Στην Θεία Λειτουργία ο ίδιος ο Χριστός είναι παρών αγγίζοντας την ύπαρξη μας.
Και ότι αγγίζει ο Θεός μεταμορφώνεται σε φως. Αλλάζει και φωτίζεται.
Δεν αλλάζουν τα προβλήματα αλλά εμείς. Αυτό είναι το μυστικό που πρέπει να καταλάβουμε, ότι δεν χρειάζεται να αλλάξει η ζωή αλλά το πως εμείς την βλέπουμε και την ζούμε.
Κάποτε πέρασα ένα μεγάλο πειρασμό. Από εκείνους που δεν σου αφήνουν καμία ανάσα και παρηγοριά μέσα σου. Γεύθηκα την κόλαση κοιτώντας με πόθο τον παράδεισο.
Η πρόταση του πνευματικού μου ήταν, «θέλω να τελείς την Θεία Λειτουργία κάθε μέρα». Έκανα υπακοή. Πήγα την πρώτη μέρα, αλλά το μυαλό μου δεν μαζευόταν με τίποτα στην λατρεία του Θεού. Το δε σώμα μου, ράθυμο και απρόθυμο να κάνει το οτιδήποτε. Τελείωσε η Θεία Λειτουργία και έφυγα απογοητευμένος.
Μίλησα ξανά με τον πνευματικό ο οποίος και πάλι μου είπε «συνέχισε να λειτουργείς, να ζεσταθούν τα λάδια της μηχανής…», αυτό και έκανα. Μα κι δεύτερη ημέρα ήταν πολύ χειρότερη της πρώτης.Ήμουν αλλού, χαμένος στην δίνη της απόγνωσης. Ξέρεις τι σημαίνει απόγνωση; Ο όσιος Εφραίμ Κατουνακιώτης έλεγε, «Κόλαση».
Πήγα και την τρίτη ημέρα. Λειτούργησα και πάλι με απίστευτη δυσκολία. Μα σαν τελείωσα και δίπλωνα τα άμφια μου μονολογώντας ότι "τσάμπα τα κάνω όλα αυτά αφού είμαι χαμένος", ένα φως, μια ανεκλάλητη χαρά, μαζί με ελπίδα αγκάλιασαν όλη την ύπαρξη μου. Χαρά που ένιωθες ότι δεν θα την αντέξεις από την ένταση του βιώματος.
Χαμογέλασα, ήλπισα, φωτίσθηκα, έφυγαν οι αρνητικές σκέψεις, η καρδιά μου ελευθερώθηκε. Μια βαθιά κατάνυξη απλώθηκε σε όλο το είναι μου. Χαρά και φως, ελπίδα και πίστη, αγάπη προς όλους και όλα. Κατανόηση και συμπάθεια, αποδοχή και συγχωρητικότητας. Όλα φως, "τα πάντα πεπλήρωτε φωτός".
Όχι δεν είχε εξαφανιστεί το πρόβλημα που με απασχολούσε, η σκληρή δοκιμασία ήταν εδώ, μα ωστόσο δε μου φαινόταν βουνό, δεν με απογοήτευε, δεν αισθανόμουν φυλακισμένος στην παρουσία της.
Μπορούσα να σκεφτώ και να δω λύσεις. Είχα κουράγιο να το αντιμετωπίσω, να κάνω υπομονή, και ελπίδα να προχωρήσω την ζωη μου. Τα καρφιά του σταυρού δεν με πλήγωναν πλέον.
Αυτή είναι η Θεία Λειτουργία, η παρουσία του ίδιου του Χριστού, ένα ταξίδι ψηλά στον ουρανό, που σαν βγεις εκεί ψηλά:
Όταν κοιτάς από ψηλά
μοιάζει η γη με ζωγραφιά
κι εσύ την πήρες σοβαρά
κι εσύ την πήρες σοβαρά
Κι ό,τι σε πλήγωσε ή σε θάμπωσε
από ψηλά αν το κοιτάξεις
θα σου φανεί τόσο ασήμαντο
που στη στιγμή θα το ξεχάσεις

28 Αυγ 2020

"Δε σε αντέχουμε Χριστέ μου..."



Κύριε, εκείνο το παγερό βράδυ δεν βρέθηκε κατάλυμα να σε φιλοξενήσει. Ένας χώρος να στεγάσει την αγάπη σου. Μία γωνιά να ζεστάνει την νεαρή μητέρα σου. Μικρό παιδί μες στην αθωότητα μου, απορούσα, «μα γιατί δεν βρέθηκε κανείς να σε φιλοξενήσει; Βρέφος, μωρό παιδί, μιας ξένης κοπέλας χαμένης μέσα στην νύχτα με την αγωνία στα μάτια». 

Τώρα που μεγάλωσα και η αθωότητα έδωσε την θέση της στην εμπειρία του κακού, έμαθα το «γιατί». Γιατί αυτός ο κόσμος δεν αντέχει Χριστέ μου την ομορφιά της αγνότητας σου. Κόσμος ψεύδους και υποκρισίας, μίσους και αδικίας, δεν έχει χώρο για σένα. Είμαι πλέον βέβαιος, ότι όσες φορές κι αν ξανάρθεις σε αυτή την γη, πάλι σε φάτνη θα γεννηθείς, γιατί δεν σε αντέχουν.

Δεν μπορούν την αγάπη και την ελευθερία σου. 

Τους παιδεύεις Χριστέ μου, τους μπερδεύεις. Αυτοί διψάνε για εξουσία και δύναμη και εσύ έρχεσαι ταπεινός και αδύναμος. Αυτοί διψάνε για απειλές και τιμωρίες και εσύ συγχωρείς και ανέχεσαι. Αυτοί θέλουν «νόμους» και «δικαιοσύνη» και εσύ τους δίνεις αγκαλιές και φιλιά, την κόλαση ποθούν και τους χαρίζεις τον παράδεισο.

Γι αυτό σου λέω, και σήμερα πάλι να ερχόσουν σε σκοτεινό και παγερό δρόμο θα σε πετούσαν. Πρόσφυγα θα σε έκαναν, ζητιάνο και ρακένδυτο, τρελό θα σε ονόμαζαν, ως ασεβή και αιρετικό θα σε καταδίκαζαν, έξω από τις θρησκείες τους θα σε πετούσαν ως επικίνδυνο.

Είναι αλήθεια Χριστέ μου, ότι ποτέ δεν σε κατάλαβαν οι ισχυροί και «δίκαιοι», οι «ικανοί» και επιτυχημένοι, οι καθώς πρέπει και «τέλειοι». Μονάχα εκείνοι οι ταπεινοί και τσαλακωμένοι της ζωής, οι απογοητευμένοι και πονεμένοι, οι αμαρτωλοί, οι πόρνες και τελώνες της ιστορίας, όλοι εκείνοι που ποτέ δεν θεώρησαν ότι αξίζουν την Βασιλεία σου, μονάχα εκείνοι Κύριε, σε αναγνώρισαν και σε δέχθηκαν, γιατί πρώτα είχαν αποδεχθεί την αποτυχία και την αδυναμία τους, το πυκνό σκοτάδι της δικής τους παγερής νύχτας.

Είναι Χριστέ μου που αιώνες τώρα επιμένεις να αγαπάς τους "κολασμένους" που μυρίζουν παράδεισο. Είναι Κύριε που αγαπάς εκείνους που δεν αγάπησε κανείς…


π.λίβυος 

26 Αυγ 2020

Δεν θα μας "κρίνει" ο φόβος μα η Αγάπη....



Η σχέση μας με τον Θεό δεν καθορίζεται από το φόβο ή την απειλή. Δεν πάω στον Χριστό για να μην πάω στην κόλαση ή για να κερδίσω τον παράδεισο. Όπως δεν αγαπώ τον πατέρα ή την μητέρα μου, για να μου γράψουν το σπίτι τους.
Ο Χριστός είναι ο δρόμος μου, είναι το φως και η ζωή μου. Ο έρωτας και η αγάπη της ύπαρξης μου. Αυτόν ζητώ και όχι τα δώρα Του.
Κάνω άσκηση και προσπαθώ να βάλω στην ζωή μου τις εντολές Του, την αγάπη, την κατανόηση, την ταπείνωση και συγνώμη κ.α όχι γιατί πρέπει, μα γιατί έτσι νιώθω ότι μεγαλώνω, ωριμάζω, πλαταίνω, αυξάνω, κοινωνώ και σώζομαι. Γίνομαι ολόκληρος όπως με «ονειρεύτηκε» ο Θεός.
Αποφεύγω την αμαρτία όχι γιατί θα με τιμωρήσει ο Θεός, αυτό δεν θα γίνει έτσι κι αλλιώς, μα διότι δεν θέλω να χαλάσω την σχέση μαζί του, δεν αντέχω να ζω δίχως την γλύκα της παρουσίας Του.
Δεν είναι ότι φοβάμαι αλλά ότι με πονάει η Απουσία Του. Όταν τα κάνω θάλασσα κι Εκείνος κρύβεται για να με μάθει να κολυμπάω, εγώ ματώνω και μου λειπει πολύ. Όπως ο Άγιος Σιλουανός που είχε γευτεί την παρουσία του Χριστού και μετα έκλαιγε και έλεγε, «δεν μπορώ Χριστέ μου να ζήσω δίχως να σε βλέπω και να σε ζω, έλα, έλα ξανά».
Ένα πράγμα δεν πρέπει να ξεχάσουμε βαδίζοντας προς τον Χριστό, ότι δεν θα κριθούμε από τα λάθη ή αμαρτίες μας, δεν θα κριθούμε από το φόβο που νιώσαμε για τον Θεό αλλά από το πόσο βαθιά τον αγαπήσαμε.

24 Αυγ 2020

Φρόντισε να λαμβάνεις για να μπορείς να δίδεις....


Να μαθαίνεις να λες «όχι» σε αυτό που σε κουράζει, δε σου πάει και δεν σου ανήκει.
Μονάχα έτσι θα πεις «ναι», και θα φανείς χρήσιμος σε εκείνους που πραγματικά σε έχουν ανάγκη.
Δεν μπορείς πάντα να είσαι «το καλό παιδί» γιατί έτσι σύντομα θα κάνεις κακό στους άλλους και σε εσένα. Ένας κουρασμένος και ψυχικά μπερδεμένος άνθρωπος δε μπορεί να βοηθήσει κανέναν, ούτε τον ίδιον του τον εαυτό.
Η αγάπη του άλλου περνάει μέσα από την υγιή αγάπη του εαυτού μας. Μονάχα κάποιος που σεβάστηκε τον εαυτό του, το σώμα και την ψυχή του, τις ανάγκες και επιθυμίες του, μπορεί να αναγνωρίσει στο άλλον το δικαίωμα της χαράς και της ζωής. Οι στερημένοι συνήθως είναι επιθετικοί, δύστροποι και εκδικητικοί. «Δεν χάρηκα εγώ κανείς να μην χαρεί». Ο χριστιανός όμως δεν είναι έτσι. Δεν είναι στερημένος αλλά μεταμορφωμένος. Είναι άνθρωπος που θέλει να χαίρονται πάντες. Γι’ αυτό φροντίζει για την χαρά την δική του και των άλλων.
Ας μην ξεχνάμε ότι για να δώσουμε πρέπει να έχουμε. Αυτό που είμαστε σκορπάμε γύρω μας. Εάν είσαι φως θα φωτιστούν οι γύρω σου, εάν έχεις χαρά θα μοιράσεις χαμόγελα, εάν έχεις ελπίδα θα δώσεις κουράγιο, εάν αναπνέεις πνεύμα Άγιο θα πάρουν ανάσες όλοι δίπλα σου. Φρόντισε λοιπόν λαμβάνεις για να μπορείς να δίδεις. Φρόντισε τον εαυτό σου για να φροντίσεις την γη ολάκερη.