19 Νοε 2016

Όταν σε συκοφαντούν...


Σε κατηγορούν, σου φέρονται αχάριστα και σε αδικούν; μην απαντάς. Σιώπα. Δείξει ότι δεν ζητάς καμιά δικαίωση από τον κόσμο της ψευτιάς και της υποκρισίας τους. Θυμίσουν ότι κανείς ποτέ δεν ξεχώρισε δίχως να λασπωθεί και ότι δεν μπορείς να αναστηθείς εάν δεν σταυρωθείς. Οπότε όσο σε λασπολογούν εσύ θα ανθίζεις και όσο σε βρίζουν θα μοσχοβολάς. Τότε θα νιώσεις μια βαθιά ηρεμία και γαλήνη. Μια γλυκιά αίσθηση αγκαλιάς θα κυκλώσει το κορμί σου και η καρδιά σου θα πλημμυρίσει από φως. Είναι η Χάρις του Θεού, που αγκαλιάζει ό,τι ο κόσμος αφήνει ορφανό...

π.λιβυος

3 σχόλια:

Elena Elenas είπε...

Πατερ μου καλη σας μερα. Περνω το θαρρος να σας στειλω να μοιραστω μαζι σας καποιες σκεψεις.
Με εχουν απογοηυτευσει οι ανθρωποι γενικα. Ο τροπος που σκεφτονται και ζουν. Εχουν κανει το χρημα Θεο! Δυστυχως :( ψαχνω να βρω δουλεια. Ετυχε και πηγα χθες σε ενα αναρρωτηριο-στεγη ηλικιομενων. Εγω εκφραστηκα σαν ελενα ηθελα να ειμαι ο εαυτος μου. Και αναφερα πολλες φορες την λεξη αγαπη. Μαρεσει να δινω αγαπη να προσφερω να δινω τον εαυτο μου να κανω τον αλλον να χαμογελα. Ιδιαιτερα ηλικιομενους.μαρεσει η επαφη μαζι τους αν και νεαρη που ειμαι. Μια απο τις απαντησεις τους ηταν οτι εχω ελλειψη αγαπης απο την οικογενεια και μιλω συνεχεια για αυτη. Ναι μπορει να περασα καποια δυσκολα χρονια αλλα αντι να ενθαρρυνουβ καποιον νεο μου εκοψαν τα ποδια. :( λυπαμαι για την καταντια μας. Ομως καταλαβα οτι πισω απο τις κουρτινες ακομα και σε νοσοκομεια κτλ ολοι ειναι σαν ρομποτ που παραγουν χρημα. Κανω λαθος που θελω να δινω αγαπη? Σημασια περιποιηση? Κανω λαθος που νιωθω τον πονο του αλλου και θελω να το παρηγορισω? Δεν εχω δουλεια εφυγα απο την προηγουμενη μου δουλεια γιατι ενιωθα εκμεταλευση. Ειμαι ανθρωπος εχω αξιοπρεπεια αγαπω τον εαυτο μου και καθε μερα προσπαθω να μαθω πως να το κανω σωστα. Ακομα και για τα λεφτα δεν μπορω και δεν θελω να εργαζομαι με ανθρωπους που δεν ειναι ανθρωποι πρωτα απο ολα! Λυπαμαι που χασαμε το νοημα. Αλλα αρνουμε να γινω ενα με την μαζα. Το να διαφερεις πληγωνει τελικα. Αλλα εκανα μια σκεψη. Αν οντως πιστευαν πραγματικα στο Θεο μας θα επρεπε να ενθυμηθουν πως οσοι μιλησαν για αγαπη βασανιστηκαν πονεσαν εξευτελιστικαν σταυρωθηκαν και εγιναν Αγιοι. Ποσο λαθος πορευομαστε. Εφυγα απο το ιντερβιου και δακρυσα και πονεσα μεσα στη ψυχη μου.λυπηθηκα εκεινους. Οχι εμενα. Προχωρω ακομα και μονη. Πισω δεν ξαναπαω. Ακομα και μονη . Ο Θεος να μας λυπηθει. Ποσο ευχομαι να ξαναρθει ο Χριστος. Ποσο νιωθω οσους πονουν. Μιλησα για αγαπη και φοβηθηκαν την λεξη μονο που την ακουσα. Ηταν ταχυποπτη. Με εθιξαν οτι εχω θεματα με τον εαυτο μου. Ειμαι περηφανη που ειμαι 26 χρονων και σκεφτομαι ετσι . Αλλα ειναι τοσο μικρη η δυναμη μου που δεν μπορω να αλλαξω τον κοσμο αλλα Δεν θα επιτρεψω να με αλλαξουν αυτοι. Κι ασ μην εχω λεφτα. Ειμαι ενας ανθρωπος με ολη την σημασια της λεξης ουτε κατωτερη ουτε ανωτερη. Απλα Ανθρωπος!!!! Χωρις πτυχια χωρις ακριβο αμαξη χωρις αλλαζονια με χωρισμενους γονεις με λαθη πολλα και καποια μεγαλα. Ειμαι ανθρωπος. Ενα τιποτα" αλλα Ολα. Ευχαριστω

giorgosklias είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.
ο καρβουνιάρης είπε...

δύσκολα μπορεί κάποιος να συγκρατηθεί σε τέτοιες δύσκολες και προσβλητικές για το ατομό του στιγμές πάτερ....
χρειάζεται οπωσδήποτε μεγάλο πνευματικό βάθος και αυτό που λένε οι Γραφές σχετικά με την αγάπη και προς τους εχθρούς...