13 Σεπ 2017

Χάνομαι στην απουσία σου....








**απο το νέο μου βιβλίο που θα κυκλοφορήσει σύντομα απο τις εκδόσεις "Αρμός"

Αυτή, Κύριε, αυτή η σιωπή Σου πόσο με τυράννησε! Πόσες φορές με εκνεύρισες, Κύριε, που έμεινες σιωπηλός όταν εγώ χανόμουν σε δρόμους που δεν ήξερα πού οδηγούν, σε μονοπάτια που για πρώτη φορά ρακένδυτος περπάτησα. Τότε χρειάστηκε να αμαρτήσω πολλές φορές για να νιώσω ότι «υπάρχω», να αισθανθώ ότι «ζω». Όχι, δεν αμαρτάνουν όλοι για την ηδονή, για να κάνουν το κέφι τους και να χαρούν με ψεύτικα αποκαΐδια μιας φωτιάς που ποτέ δεν άναψε μέσα τους.
Υπάρχουν κι εκείνες οι ταλαίπωρες και αναγκεμένες ψυχές, που κάθε μέρα παλεύουν να κρατηθούν στην ζωή ένα βήμα μόλις πριν τον θάνατο και την ολική έκλειψη του βλέμματός τους.
Υπάρχουν κι αυτοί που η ζωή τούς δυσκολεύει αφάνταστα και τα μεταξωτά σωθικά τους σκίζονται εύκολα στα σκληρά βλέμματα του κόσμου. Όλοι εκείνοι που οι μέρες και οι νύχτες τους δεν είναι ξέγνοιαστες, κι ας πρέπει να γελούν για να καλύψουν τα ανείπωτα δά- κρυά τους. Μια στιγμή μονάχα εάν αφήσουν να φανεί το δράμα της ψυχής τους, θα χαθεί μονομιάς όλο το μπλε της γης.
Τέτοιες στιγμές, Χριστέ, Σε φώναξα με ότι φωνή μού είχε απομείνει. Μα η σιωπή Σου με ράγισε, κι ας ήξερα στα βάθη της ψυχής μου ότι είσαι εκεί. Δεν έφτανε όμως αυτό για να σωπάσει ο καημός μου.
Ξέρεις καλά Εσύ, Χριστέ μου, δεν ήταν άπιστοι, προδότες και εχθροί όσοι δεν άντεξαν σε αυτή την σιωπή και χάθηκαν στους λογισμούς τους. Ήταν τα πιο αδύναμα δικά Σου παιδιά, που κύρτωσαν οι αντοχές τους στην απουσία Σου. Αυτό φοβάμαι κι εγώ, εκείνες τις ώρες που φρικτά μού λείπεις, μην χαθώ και ξενιτευτώ από την πίστη.
Μα ύστερα πάλι, στον κήπο της Γεθσημανή, σε σκέφτομαι εκείνο το φρικτό το βράδυ που επίμονα ζητούσες την συντροφιά των μαθητών. Τα δάκρυα και τους ιδρώτες συλλογιέμαι, τον φόβο και την αγωνία Σου, κι αυτό το μαρτύριο που ζήτησες από τον Θεό να Σε απαλλάξει. Κι όμως, στο τέλος έκανες αυτό που ήθελε Εκείνος.
Αυτή είναι η ελπίδα μου, ότι ενώ πιστεύω δεν με εμποδίζεις να αμφιβάλλω, να ρωτώ, να ψάχνω να σε βρω κομματιασμένος. Είναι του έρωτα καμώματα κι αυτά, να φεύγω σαν δεν μου μιλάς. Να χάνομαι στην απουσία Σου, κι όταν αργείς τα βράδια να μην κοιμάμαι... Κι είναι κάτι νύχτες, Κύριε, που αργούν πολύ να ξημερώσουν...

3 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Καλέ μου πάτερ, το άρθρο σου με έκανε να νιώσω τη μίμηση Κυρίου των Αγίων μας όχι μόνο εν ζωή αλλά και μετά την κοίμηση τους. Κατά αναλογία Χριστός (όπως λέει ο πάτερ Ανανίας), ο Άγιος μας (προσωπικά πιστεύω και ο πνευματικός μας) είναι πιο κοντά μας όταν μας λείπει. Κατά βάθος το γνωρίζουμε αλλά χρειάζεται και η Αγία ταπείνωση (το πλήρες άφημα στο Χριστό σύμφωνα με τον άγιο Πορφύριο) για να το νιώσουμε. Αυτό ίσως μας προσφέρει με την 'απουσία' του.
Ψελλίσματα που γέννησε το άρθρο σου, η αγάπη μου για σένα και η ευγνωμοσύνη μου για την βοήθεια σου με τη δύναμη του Θεού.

Ανώνυμος είπε...

Εξαιρετικό δείγμα γραφής του νεογέννητου βιβλίου! Αναμένουμε με ανυπομονησία να εκδοθεί!!!

ευλογειτε είπε...

Παγώνει κανείς μπροστά στην ισχύ του πόνου,
και ξεροκαταπίνει ,
γιατί αυτό το ενισχυτικό της ταπείνωσης
χτυπάει σε απρόσμενους καιρούς
σε απίθανους ανθρώπους,
με μία γοητεία πάντοτε στο ενεργητικό του,
να νικήσει ή να νικηθεί!
Η γοητεία έγκυται στο ότι και στις δύο εκδοχές
ο πονεμένος μετράει μετάλλεια'
Σας τα εύχομαι
να τα αποκτάτε με χαρά και ειρήνη!

https://www.youtube.com/watch?v=locW-9S00VU&list=RDAsjeBeymsFM&index=6