18 Ιουν 2018

Ο τρόπος που αγαπούσε τα σκοτάδια μας....


Κι όμως, ο σύντροφος με τον οποίο θα περνούσαμε ένα όμορφο(όχι τέλειο) γάμο, δεν είναι εκείνος με τον οποίο θα ταιριάζαμε απόλυτα σε όλα, γιατί όχι μόνο δεν υπάρχει αυτός, αλλά θα ήταν και καταστροφικό, μια και θα πλήτταμε αφόρητα με το ομοίωμα του εαυτού μας, αλλά εκείνος που μπορεί να διαχειριστεί με έξυπνο τρόπο τις αντιφάσεις μας. Αυτός που ξέρει να μαλώνει με σοφία και να αποδέχεται τα σκοτεινά μας σημεία με μια απίστευτη μαεστρία. Για σκεφτείτε το λιγάκι. Στο τέλος μας λείπει ο τρόπος που ο άλλος αγαπούσε τις πληγές μας, το πως διαχειριζόταν τα σκοτάδια μας, δηλαδή το ο τρόπος που μάλωνε μαζί μας....

14 Ιουν 2018

Εμπιστεύσου το σενάριο, και παίξε τον "ρόλο" της ζωής σου...


Στο ταξίδι της ύπαρξης που ονομάζεται ζωή, καλούμαστε να λάβουμε πολλά και διαφορετικά μαθήματα. Ένα από αυτά, είναι να εκπαιδεύσουμε το «εγω» μας, να ξεπεράσει μια απίστευτη καταστροφική συνήθεια, εκείνη που θέλει όλα να τα ελέγχει και να τα γνωρίζει. Πρέπει να καταλάβουμε ότι αυτό δεν είναι εφικτό, και ουτε προσφέρει κατι σημαντικό στην πνευματική μας ανάπτυξη. Και για να γίνει αυτό, δηλαδή να λυτρωθούμε από το βάσανο του απόλυτου ελέγχου, θα πρέπει να αποδεσμευτούμε από ολες εκείνες τις εικόνες και τα σενάρια που προβάλει ο νους μας για το "πως" θα έπρεπε να είναι τα πράγματα στην ζωή μας.
Δεν υπάρχει μεγαλύτερη παγίδα από το να προβάλεις στο παρόν σου, το δικό σου «σωστό» σενάριο για το πως θα έπρεπε να εχουν γίνει τα γεγονότα, και να ματαιώνεσαι εως θανάτου όταν αυτό δεν συμβαίνει. Αυτό μαρτυρεί μια τεράστια δέσμευση από εικόνες, παραστάσεις, αντιλήψεις και προσδοκίες, που δεν αφήνουν τον παραμικρό χώρο ώστε να αναπτυχθεί εμπιστοσύνη στην ροή της ζωής και την πρόνοια του Θεού. 
Όταν μέσα σου θεωρείς και πιστεύεις με απόλυτο τρόπο, ότι για να είσαι ευτυχισμένος και ικανοποιημένος θα πρέπει η ζωή να ρέει σύμφωνα με αυτό που εσύ πιστεύεις οτι θα έπρεπε να συμβαίνει στο βίο σου ώστε όλα να είναι καλά, τότε εχεις καταδικάσει απόλυτα τον ευατό σου για δυο σημαντικούς λόγους: 
α) δεν μπορείς να δεις και να φανταστείς ότι υπάρχουν κι άλλοι τρόποι που ο Θεός μέσα απο την ζωή σου δίνει αυτό που πράγματικά έχεις ανάγκη ως ύπαρξη. Οτι προσφέρονται κι άλλες λύσεις το ίδιο πρόβλημα ή αδιέξοδο. Δηλαδή το σενάριο της ζωής σου, θα μπορούσε να γραφτεί και διαφορετικά. Αυτό που φαντάζει στο νου σου ως το μόνο σωστό, μπορεί να είναι η απόλυτη καταστροφή σου. Αποδέξου ότι δεν μπορείς να τα ξέρεις όλα. 
β) ότι εάν έτσι απόλυτα σκέφτεσαι την ζωή σου, τότε αδυνατείς να διακρίνεις την παρουσία του Θεού, ο οποίος βηματίζει μέσα της, αλλά εσύ πιστεύεις ότι είναι μονάχα δικά σου τα βήματα. Κι όμως ο Θεός σκίζει και καίει πολλά σενάρια, μέχρι να βρει εκείνο που θα φανερώσει το ταλέντο, τα χαρίσματα και τις δυνατότητες σου. Εκείνο που σου πάει καλύτερα. Εάν θέλεις γίνεις πρωταγωνιστής στο μεγάλο «ρόλο» της ζωής σου, εμπιστεύσου τον σεναριογράφο….

9 Ιουν 2018

Κρατάει χρόνια αυτή η κολώνια...


«Κρατάει χρόνια αυτή η κολώνια», Με αυτά τα λόγια, προσπάθησε μια κυρία να μου περιγράψει το πόσο την είχαν κουράσει τα πάθη της και μάλιστα ένα συγκεκριμένο που την είχε εξουθενώσει. «Κουράστηκα πάτερ μου, να λέω από αύριο τέλος, και όχι μόνο αυτό να μην έρχεται αλλά το πάθος μου να μεγαλώνει, λες και το κάνει επίτηδες να με τρελάνει..». Και έλεγε την αλήθεια. Είναι φανερό ότι η επιμονή του συγκεκριμένου πάθους κάλυπτε μια βαθύτερη ανάγκη που δεν είχε βρει ένα υγιή τρόπο να εκφραστεί. 
Τα πάθη παίρνουν πάντα την θέση μιας βασικής ανθρώπινης ανάγκης που δεν βιώθηκε σωστά. Τι κάνουν όταν δεν ικανοποιούνται; Μασκαρεύονται. Λαμβάνουν διάφορες μορφές και με έναν άλλο τρόπο κυρίως καταστροφικό ζητάνε την ικανοποίηση τους. Όταν λείπει το πραγματικό, βρίσκουμε υποκατάστατα. Όταν μας δυσκολεύει η αλήθεια ζούμε με ψέματα. Τα πάθη είναι το ψέμα του εαυτού μας σε μια αλήθεια που κραυγάζει.
Πως λύνονται; Δεν ξέρω εάν λύνονται, εάν ξεπερνιούνται ή εάν τελικά μεταμορφώνονται με την Χάρι του Θεού. Εγώ προσωπικά πιστεύω πολύ στην τελευταία εκδοχή. Εκείνη της μεταμόρφωσης και όχι κατάργησης, αλλά με την συνεργία της ανθρώπινης ρακένδυτης θέλησης και της Χάρις του Θεού.  
Ο άνθρωπος τις περισσότερες φορές φαντάζει αδύναμος να τα ξεπεράσει τα πάθη του, για ένα πολύ απλό λόγο, που δυστυχώς μας διαφεύγει. Ότι για να ξεπεράσει κάποιος ένα πάθος, που έστω ψευδώς και καταστροφικά κάτι του δίνει, πρέπει να βρει ένα άλλο τρόπο να καλύψει την ανάγκη του. Με κενά δεν έζησε ποτέ κανείς, ή τα γέμισε ή τον άδειασαν…


4 Ιουν 2018

Ο φασισμός του «χαμόγελου»….α΄


Μπορεί ο ουρανός να είναι πάντα γαλάζιος δίχως σύννεφα; Μπορεί ο άνθρωπος είναι πάντα χαρούμενος και ευδιάθετος, δίχως τις κλειστές και μαύρες του μέρες; Σαφέστατα και όχι. Κι όμως αυτό ζητάνε όλοι στις μέρες μας. Από τον σύντροφό μας, τους φίλους και την παρέα μας, εως την δουλειά, το αφεντικό και την θρησκεία. Ο ένας μας θέλει θετικούς για να μην του χαλάμε το κέφι, ο άλλος για να μην διώχνουμε τους πελάτες και ο έτερος για να επιβεβαιώνεται ο κανόνας ότι ο πιστός άνθρωπος δεν έχει ποτέ μεταπτώσεις και δυσκολίες. Γνωστό το σύνθημα «με τον Χριστό όλα τα μπορείς…» Και όταν δεν τα μπορώ όλα; Όταν δεν έχω καμία όρεξη να κάνω τίποτα ή τα κάνω χάλια; Όταν η ψυχή μου ζητάει να κλάψει και καμία αγκαλιά δεν με αναδέχεται γιατί της φέρνω αρνητική ενέργεια ή διώχνω την Χάρι του Θεού με τις αμαρτίες μου και τα λάθη μου;
Τι γίνεται τότε; Μπορώ να είμαι πάντα τέλειος, άψογος, αλάνθαστος και ατσαλάκωτος; Το λάθος είναι μια απευκταία παρεκτροπή ή τελικά δικαίωμα της ύπαρξης στην περιπέτεια της ελευθερίας; Η αμαρτία είναι απειλή και ενοχή; Παραβίαση δικανικών κανόνων όπου επιβάλλεται στον παραβάτη μεταφυσική ποινή ή φανέρωση της ελλειμματικότητας και θνητότητας μου; Και εάν δεν έχω δικαίωμα στο λάθος ή στην πτώση, τότε που είναι η ελευθερία που μου εμπιστεύτηκε ο Θεός; 
Έχω δικαίωμα να μην είμαι πάντα καλά και χαμογελαστός; Ευδιάθετος και θετικός; Μπορώ να γκρινιάσω; Να φωνάξω, να θυμώσω, να κραυγάσω, να οργιστώ, να φοβηθώ, να πέσω και να σηκωθώ; Να είμαι δηλαδή άνθρωπος μπορώ; Γιατί ακόμη και οι άγιοι στον οποίων τον βίο διαβάζουμε για την δοξολογική και ευχαριστιακή διάθεση ζωής, ξέρετε πόσες ώρες και μέρες γκρίνιας ξόδεψαν για να φτάσουν στο «Δόξα σοι ο Θεός»; Πόσο φόβο βιώσαν, πανικό, μοναξιά και δάκρυ ώστε να φτάσουν να ψελλίζουν με παρρησία, «γεννηθήτω τω θέλημα σου..»;
Αισθάνομαι, ότι όλα είναι ένα. Σημεία, περάσματα, μονοπάτια που συνδέονται βαθιά στο κοινό προορισμό τους. Το λάθος δεν είναι τίποτε άλλο παρα οι πρόβες του σωστού. Η αμαρτία οι συνεχείς άστοχες προσπάθειες πριν να βρεις κέντρο και στόχο. Η γκρίνια το ξέσπασμα πριν την δοξολογία, το αρνητικό, ο χώρος που εργάζεται η θετικότητα, η ασθένεια μια άλλη γλώσσα υγείας, οι δοκιμασίες ο Θεός που ανοίγει δρόμους, το σκοτάδι η πιο βαθιά στιγμή πριν ξεχυθεί το Φως.

1 Ιουν 2018

Οι φωνές που μας συγκλόνισαν ηταν βραχιασμένες...


Οι φωνές που μας συγκλόνισαν στην ζωή μας ήταν βραχνιασμένες. Τα κορμιά που τυλίχτηκαν πάνω μας με αγάπη ήταν λαβωμένα, και εκείνοι που μας είπαν τα πιο μεγάλα «σ΄αγαπώ» μιλούσαν με τρεμάμενες φωνές, από ταπείνωση και δέος στο μεγαλείο της αγάπης. Στην ζωή διαλέγουμε να είναι κοντά μας, όχι εκείνοι που γνωρίζουν αλλά αυτοί που νιώθουν, όχι αυτοί που ξέρουν μα εκείνοι που έπαθαν, κυρίως δε, αυτοί που σαν τους λες κρυώνω σε σκεπάζουν με σιωπή…