21 Σεπ 2018

Προβολές και παραστάσεις...


Συνήθως βλέπουμε και υποθέτουμε για τον "άλλον", αυτό που εμείς φοβόμαστε περισσότερο. Οι "άλλοι" ειναι καθρέπτες εκείνων που ζουν ακόμη μέσα μας. Ας το εξηγήσουμε λιγάκι. Κατηγορώ αυθαίρετα τον "άλλον" και διαβάζω την σκέψη του, για πράγματα που εγω ακόμη δεν εχω λύσει και τακτοποιήσει μέσα μου. Νομίζω οτι όλοι σκέφτονται και ενεργούν κατα τον δικό μου τρόπο ή πράττουν αυτό που θα έκανα εγω σε ανάλογες περιστάσεις. Οπότε βγάζω λάθος συμπεράσματα στις σχέσεις μου. Τέλος, δεν είναι λίγες οι φορές που κατηγορώ και επικρίνω στον "άλλον" εκείνα που θα επιθυμούσα κι εγώ να ζήσω, αλλα για διαφόρους συλλογικούς και ατομικούς λόγους δεν έζησα. Προβάλω στο "άλλον" δικές μου ταινίες και παραστάσεις.

20 Σεπ 2018

Το «δόσιμο» σου με πληγώνει…


Δεν φτάνει να με βοηθάς, θέλω να με αγαπάς. Μου "δίνεις", αλλά το δόσιμο σου με πληγώνει. Βλέπω στην ματιά σου, ένα οίκτο, μια λύπηση, πολλές φορές ίσως υποτίμηση. Στέκεσαι από την θέση του ισχυρού και εγώ του χαμένου. Το βλέπω στα μάτια, στις λέξεις, στις κινήσεις του κορμιού σου, αισθάνεσαι νικητής και με κοιτάς ως λάφυρο σου. Αρκετές δε φορές με χρησιμοποιείς για να νιώσεις καλός χριστιανός, γίνομαι «εισιτήριο στην τσέπη σου», για να μπεις στο παράδεισο. Το σκαλοπάτι είμαι που θα πατήσεις πάνω για να ανέβεις στην ουράνια μακαριότητα. Πιστεύω ο Θεός να λείπει από αυτήν. Μια και δεν είναι σίγουρα αυτό που θέλει Εκείνος. Δηλαδή μια κοινωνία αλαζόνων. 
Δεν με αγαπάς λοιπόν με λυπάσαι. Μα εγώ δεν ζητώ την συναισθηματική ανοχή σου, αλλά την αγάπη σου, την ενσυναίσθηση σου. Να έρθεις λιγάκι εδώ στα βρώμικα και σκοτεινά που κάθομαι, να δεις λίγο από τα δικά μου μάτια πόσο μαύρα φαίνονται όλα. Να νιώσεις ελάχιστα με το κορμί μου,πόσο πονάω. Να αναπνεύσεις έστω ένα λεπτό με τις λιγοστές ανάσες μου, και τότε εάν δεν μπορείς να με αγαπήσεις και να με νιώσεις, άσε με να πεθάνω. Γιατί ο τρόπος σου μυρίζει κόλαση.

14 Σεπ 2018

Ίδιοι άνθρωποι σε διαφορετικά στρατόπεδα….

Καθώς σαρκώνονται πάνω μου τα χρόνια αντιλαμβάνομαι όλο και περισσότερο ότι τελικά, το δίπολο άσπρο μαύρο δεν υπάρχει ως αλήθεια, σε κανένα χώρο ζωής, σε καμία ανθρώπινη συνθήκη. Κάθε υποκείμενο είναι ταυτοχρόνως πολλά πράγματα μαζί που καλείται να τα εναρμονίσει. Δεν υπάρχουν μονάχα καλοί άνθρωποι όπως δεν υπάρχουν και μονάχα κακοί. Το σκοτάδι και το φως, τα χαρίσματα και τα μειονεκτήματα διαχέονται στις υπάρξεις μας αναλογικά. Αποτελεί πλάνη να πιστεύει κανείς ότι σε χώρους προοδευτικούς υπάρχουν μονάχα άνθρωποι ανοιχτότητας και ανεκτικότητας του διαφορετικού. Όπως επίσης αποτελεί ψέμα ότι σε χώρους συντηρητικούς ενσωματώνονται μονάχα άνθρωποι σκληροί και φανατικοί. Σε όλους τους χώρους όπως και στο χώρο της θρησκείας μπορείς να βρεις τα πάντα. Μπορεί να είσαι φανατικός, δογματικός και απόλυτος, εριστικός και επιθετικός, και εσύ να πιστεύεις ότι ανήκεις στα προοδευτικά μέλη της εκκλησίας που κομίζουν το "αλλιώς". Μάλιστα να κατηγορείς την πλευρά των φονταμενταλιστών ως εκείνους που παραμορφώνουν και παραχαράσσουν την εκκλησιαστή ζωή, και όμως να έχεις τα ίδια ακριβώς χαρακτηριστικά με εκείνους, τον ίδιο ψυχισμό, τις ίδιες κρυφές ανείπωτες και ασυνείδητες ανάγκες. Το θέμα λοιπόν δεν είναι απλά και μόνο που θα δηλώσεις ή αισθάνεσαι ότι ανήκεις, αλλά ποιες ποιότητες και αξίες υπηρετείς. Γιατί μπορεί στην νεοελληνική πραγματικότητα, ακόμη να είσαι ότι δηλώσεις, αλλά στην ζωή δεν είσαι ότι δηλώσεις αλλά αυτό που φανερώνει και μαρτυρεί ο τρόπος του βίου σου. Δυστυχώς ο,τι λάμπει δεν είναι χρυσός και στην εκκλησία ότι λάμπει δεν είναι Χριστός.

12 Σεπ 2018

Ομιλία στην Θεσσαλονίκη:«Ἡ γερόντισσα τῆς χαρᾶς, μοναχή Γαβριηλία Παπαγιάννη»


Ομιλία στην Θεσσαλονίκη.
Θα μιλήσω στην ημερίδα με θέμα: «Ἡ γερόντισσα τῆς χαρᾶς, μοναχή Γαβριηλία Παπαγιάννη» που θα πραγματοποιηθεί τὴν Δευτέρα 17 Σεπτεμβρίου 2018 καὶ ὥρα 6 μ.μ. στό Συνεδριακό Κέντρο «Διακονία» (Νικ. Πλαστήρα 65, Χαριλάου)
Ὁμιλητὲς θὰ εἶναι οἱ:
  • Μητροπολίτης Ἀργολίδος κ.κ. Νεκτάριος, μέ θέμα: Γερόντισσα Γαβριηλία, μιά χαριτωμένη μοναχή.
  • Μοναχή Φιλοθέη, ἡγουμένη Ἱ.Ἡσυχ. «Παναγία τῶν Βρυούλων», μέ θέμα: Γερόντισσα Γαβριηλία καί τά σημερινά παιδιά.
  • π. Ἐφραίμ Τριανταφυλλόπουλος, Πρωτοσύγκελλος Μητροπόλεως Σιατίστης, μέ θέμα: Ἡ Γερόντισσα Γαβριηλία μέσα ἀπό τά ἀποφθέγματά της.
  • π. Χαράλαμπος Παπαδόπουλος (Λίβυος), κληρικός Μητροπόλεως Γορτύνης καί Ἀρκαδίας, μέ θέμα: Μάθε νά ἀφήνεσαι σ’ αὐτό πού σέ ξεπερνᾶ. Μορφές ἐμπιστοσύνης στό σχέδιο τοῦ Θεοῦ κατά τήν Γερόντισσα Γαβριηλία.
Τὴν ἐκδήλωση διοργανώνει ὁ Ἱ. Ν. Ἁγίου Γεωργίου Πανοράματος, ὑπὸ τὴν αἰγίδα τοῦ Παναγιωτάτου Μητροπολίτου Θεσσαλονίκης κ.κ. Ἀνθίμου καί σὲ συνεργασία μὲ πτυχιούχους καί φοιτητές διαφόρων σχολῶν τῆς Θεσσαλονίκης.
Ἡ πρόσβαση στήν «ΔΙΑΚΟΝΙΑ» γίνεται μέ τά λεωφορεῖα τοῦ ΟΑΣΘ 11 και 58 (στάση Παπανακλῆ). Τηλ. Πληροφοριῶν: 2310 397800

11 Σεπ 2018

Ο έρωτας είναι πρόγευση εκείνου που έρχεται...


Ξέρουμε ότι ο έρωτας θα προδώσει τις προσδοκίες μας. Γνωρίζουμε ότι η πραγματικότητα θα συνθλίψει το όνειρο και τα φιλιά μας θα ξεραθούν στην συνήθεια της γεύσης. Γνωρίζουμε οτι κάθε «βέβαιη» υπόσχεση θα ραγίσει και όλοι οι όρκοι αγάπης, θα κριθούν ως επίορκοι. Η ματιά μας θα σταματήσει με τον καιρό να εκπλήσσεται, οι αισθήσεις μας θα παύσουν να εορτάζουν την μοναδικότητα της συνάντησης του άλλου, μονάχα η καρδιά μας θα στήσει το αντάρτικό της επιμένοντας να κρατήσει την αγάπη μπροστά στην ροή των αλλαγών που φέρει το κτιστό και μεταβλητό της ύπαρξης. Παρά ταύτα, επιμένουμε να ερωτευόμαστε, να αγαπάμε, να ποθούμε αυτό το ιδανικά όμορφο και τέλειο που πάντα μας ξεφεύγει. Γιατί άραγε η αγάπη αργεί πάντα μια μέρα, γιατί γλιστρά μέσα από τα χέρια μας και λιποτακτεί από την καρδιά μας; Αισθάνομαι γιατί, αυτό που ζητάμε ανήκει στα έσχατα της ιστορία του κόσμου και στην φανέρωσει την βασιλείας του Θεού. Αυτό που ποθούμε ξεκινάει απο τα ανθρώπινα αλλά είναι ολότελα Θεϊκό. Ανήκει στο χρόνο μας ξεδιπλώνεται εν ετέρα μορφή στην αιωνιότητα. Η αγάπη στην πραγματικότητα είναι εσχατολογικό γεγονός, και εδω στην ζωή αυτή, μονάχα θα την προγευόμαστε, χωρίς ποτέ όμως να ξεπεινάμε…

7 Σεπ 2018

Η αγάπη δεν κουράζεται.

Η αγάπη είναι χαρά, θυσία και σταυρός. Σαν κατέβει από εκεί, παύει να είναι αγάπη, και γίνεται ένας ρομαντικός συναισθηματισμός. Γι αυτό σαν ακούσεις, "κουράστηκα", "βαρέθηκα" είναι η αρχή του τέλους. Συλλαβιστά «αντίο» τραυλίζει η σχέση. Για ένα απλό λόγο, ότι η αγάπη δεν κουράζεται ποτέ….