Δεν πειράζει...

 Τον Νικήτα Καυκιό τον γνώρισα πριν αρκετά χρόνια, μέσα από την περιήγηση μου στο κόσμο του διαδικτύου. Ήταν θυμάμαι η εποχή εκείνη όπου η ψυχή μου είχε τερματίσει τις αντοχές της μέσα σε ένα θεολογικό και φιλοσοφικό λόγο, όπου έλειπε η ζωή. Η ζωή ως πόνος αλλά και ως έκσταση και θαύμα. Εποχή όπου οι μύθοι είχαν λιώσει στις κόγχες των ματιών. Αναζητούσα κάτι πιο αληθινό, γνήσιο, βιωματικό, οξυδερκές αλλά σε επαφή με την καρδιά, συναισθηματικό αλλά με μορφή και λόγο, λογικό αλλά όχι δίχως καρδιά και ψυχή. Ήταν τόσο πολύ γνωστά και επαναλήψιμα όλα αυτά που ακούγονταν, όπου ειχα χαθεί η έκπληξη και ο θαυμασμός, και αυτό είναι θάνατος.

Έτσι μέσα στην περιήγηση μου και επειδή «τω κρουωντι ανοιγήσεται» έπεσα πάνω στο site Ψυχολογία και Θρησκεία http://www.psyche.gr/ , όπου ανήκει στο Καυκιό.

Πραγματική όαση. Θυμάμαι ότι εισήλθα σε αυτό με τόση δίψα και θαυμασμό, ώστε δεν άφησα δημοσίευση για δημοσίευση, ανάρτηση για ανάρτηση, εκπομπή για εκπομπή που να μην διαβάσω και ακούσω.

Αργότερα γνωριστήκαμε από κοντά και αναπτύξαμε μια πολύ ανθρώπινη και όμορφη σχέση. Λίγο βέβαια αντίρροπη και άδικη για εκείνον μια και μονομερώς έπαιρνα πράγματα από αυτόν χωρίς εγώ ποτέ να μπορέσω να του δώσω κάτι σημαντικό. Όχι γιατί δεν ήθελα αλλά γιατί δεν μπορούσα. Με στήριξε και με βοήθησε σε οριακά δύσκολες στιγμές και αυτό οφείλω να το ομολογήσω δημόσια ώστε να του εκφράσω ένα μεγάλο ευχαριστώ.

Όλα αυτά τα χρόνια, τόσο εγώ, όσο και πολλοί άλλοι φίλοι και θαυμαστές της σκέψης του, επιμέναμε και πολλές φορές γινόμαστε φορτικοί, ώστε να τον πείσουμε να εκδώσει κάποια κείμενα του, κάποιες από τις τόσο ουσιώδεις σκέψεις του. Άλλωστε γνωρίζαμε βιωματικά ότι αυτές, είχαν πολλάκις λειτουργήσει αφυπνιστικά για δεκάδες εκατοντάδες επισκέπτες του site αλλά και του προσωπικού του λογαριασμού στο facebook.

Τελικά, με την φιλόξενη διάθεση του εκδοτικού οίκου «Αρμός», πραγματοποιήθηκε η επιθυμία δεκάδων φίλων και αναγνωστών του Νικήτα Καυκιού, και σήμερα μπορούμε πλέον να κρατάμε στα χέρια μας ένα μικρό θησαυρό, από τις σκέψεις του.

Γιατί όπως και να το κάνουμε το βιβλίο έχει άλλη δύναμη και γοητεία. Θεωρώ καθήκον μου λοιπόν να προβάλω σήμερα από το διαδικτυακό μου χώρο, αυτό το βιβλίο με τίτλο «Δεν Πειράζει…» εκδόσεων «Αρμός» του Νικήτα Καυκιού, όχι γιατί μόνο είναι καλός φίλος, όχι γιατί μου έχει σταθεί ως αδελφός, αλλά γιατί πραγματικά το βιβλίο αυτό αξίζει, οι σκέψεις αυτές έχουν να δώσουν άρωμα ζωής και εσωτερικού βίου. Εάν το διαβάσετε θα καταλάβετε γιατί έγραψα την σημερινή ανάρτηση και γιατί επιμένω να το προμηθευτείτε διαβάζοντας το.

π. Λίβυος 

***Περιγραφή

Μπορείς να αγαπήσεις πραγματικά ή απλά ψάχνεσαι για συνεξάρτηση;
Όταν αναγκάζεις τον άλλο να υποχωρεί τραυματίζεις τη σχέση σου.
Αγάπη είναι να αγκαλιάζεις το σφάλμα και την αδυναμία του άλλου.
Ένα δάκρυ έχει πολύ μεγαλύτερο νόημα από ένα ηχηρό γέλιο.
Η σημερινή καταχνιά μας προετοιμάζει ώστε αύριο να απολαύσουμε καλύτερα τη λιακάδα.
Αν έχεις χαρά και εσωτερική ισορροπία, επιλέγεις το "καλύτερο". Αν δεν έχεις, επιλέγεις το "καλύτερο" που μπορείς.
Τα αρνητικά βιώματα του παρελθόντος μας προσδιορίζουν. Είμαστε όμως ελεύθεροι να βελτιώσουμε τον εαυτό μας. Σε μεγάλο βαθμό. Βοηθάμε με καθε τρόπο το αδύνατο, φοβισμένο και ανασφαλές κομμάτι του εαυτού μας. Διεκδικούμε δυναμικά έναν καλύτερο εαυτό.
 http://www.armosbooks.gr/product_info.php/products_id/157365?sid=95c46fde4fbbe7a5d965edbcdf0c30bb

Αγάπη για πάντα

"Αγάπη για πάντα" αυτός είναι ο τίτλος απο το νέο βιβλίο, του καλού αδελφού και αγαπητού φίλου π. Ανδρέα Κονάνου.
Πρόκειται για τον δευτερο τόμο επιλεγμένων απομαγνητοφωνημένων ομιλιών του χαρισματούχου ομιλιτού π. Ανδρέα Κονάνου, που τόσο χρόνια μας εισάγει στον λογο του Θεού μεσα απο την μοναδική χαρασματική ματιά του.

Θα ήθελα και δημοσίως να τον ευχαριστήσω για την τιμή που έκανε στην ελαχιστότητα μου, να προλογίσω το νέο του βιβλίου.

Ευχόμαστε στον π. Ανδρέα να είναι καλοτάξιδο και αυτό το βιβλίο του με την ευχή να ξεκουράσει όπως και ο προφορικός του λόγος τις ψυχές των αναγνωστών του.

Λίγα απο την εισαγωγή του βιβλίου:

"Αγάπη για πάντα. Ό, τι κι αν γίνει στη ζωή, μη χάσεις την αγάπη. Στην κρίση που περνάμε, μα και στην κρίση του Θεού που έρχεται, αλλά και ¨νυν εστί¨ παρούσα, η αγάπη θα μας βγάλει σε λιμάνια και θα μας βρει λύσεις σωτήριες. Αυτή θα μας παρηγορεί, θα μας ενώνει, θα μας ταΐζει. Λέει κάπου στον Ευεργετινό πως σε περίπτωση ¨λιμού¨, η αγάπη είναι κάτι που μπορεί ακόμα και να φαγωθεί: ¨φάγε αγάπην¨.

Μπορεί να πεινάς λίγο, μα αν έχεις κάποιον να σου λέει ¨σ’ αγαπώ¨, σίγουρα νιώθεις πιο χορτάτη την ψυχή σου. Δεν έχεις βρει δουλειά ακόμα, μα αν αγαπάς τον ίδιο σου τον εαυτό και την αξιοπρέπειά σου, θα αντέξεις της ύπαρξης το μόχθο και δε θ’ αυτοκτονήσεις. Είσαι μόνος τα βράδια, μα η αγάπη σου σε κάνει πλούσιο και παγκόσμιο. Και μ’ όλους νιώθεις μια συγγένεια παράξενη, παρηγορητική.

Λένε οι άγιοί μας πως όποιος όλα αυτά τα ζει, δε μιλά πολύ. Εγώ διαρκώς μιλώ. Άρα, ακόμα κυνηγώ : το νόημα, μια απάντηση στα τόσα ¨γιατί¨, την ουσία πέρα απ’ τον τύπο, το Χριστό, την αγάπη. Όλα τα ξέρω κι είναι ήδη μέσα μου. Μα και διαρκώς μου φεύγουν. Κρατώ άλλωστε Αυτόν που ¨έρχεται και φεύγει¨. Δεν έγινε ακόμα μέσα μου μόνιμη η εγκατάστασή του. Μα σαν κι εσένα κι εγώ, ελπίζω. Και διαρκώς μετανοώ. Κι αγαπώ. Και θέλω το αύριο της ψυχής μου και του κόσμου μας, να ‘ναι κάπως αλλιώς. Πιο ήρεμο, πιο αγαπητικό. Έτσι που τα παιδιά μας να ‘χουν όρεξη να ζήσουν και ν’ αγαπήσουν. Κι όχι επιχειρήματα για να παραιτηθούν ή να αυτοκτονήσουν."

"Αγάπης επαίτης στη ζωή μου ξένος"

Σίσσυ Κόσσυβα- Διηγήματα Στα δεκαεννέα διηγήματα του βιβλίου αυτού, πρωταγωνιστές είναι οι αφανείς ήρωες της ζωής. Άνθρωποι που έρχονται αντιμέτωποι με τα όρια της ζωής, τον πόνο, τον θάνατο, άνθρωποι – «επαίτες» της προσοχής και της αγάπης μας. Στην Ελλάδα του σήμερα, άνθρωποι διπλανοί μας, ιστορίες καθημερινές που χτυπούν τις πόρτες μας, και μας κάνουν να μάθουμε το μεγαλείο της ανθρώπινης ψυχής. Η συγγραφέας, μέσα από τις γνώσεις και τις εμπειρίες της, μεταφέρει από καρδιάς ιστορίες ανθρώπων ξεχωριστών, που παλεύουν με το μεγαλείο της ψυχής τους και βγαίνουν νικητές! Η Μάρω Βαμβουνάκη γράφει στον πρόλογο: «Οι ήρωες της Σίσσυς είναι πλάσματα διαλεγμένα και διαλεχτά από χώρους δύσκολους, όπου η ίδια καθημερινά κινείται και εργάζεται, καταφύγια ψυχών γονατισμένων, αποθήκες βίων […], πλάσματα άγια και δαιμονισμένα, στην άκρη της καταστροφής που γίνεται και άκρη του μεγάλου άλματος, μισοχαμένα και μισοσοφά, κανείς μας δεν είναι ολάκαιρος και σώος στον κόσμο τούτο, όλοι μονάχα δυνάμει είμαστε ακέραιοι. Μας ξεναγεί σε κόσμους σκιερούς με φως, φωτεινούς με σκιές, σε χορό μαρτύρων ή μασκαράδων, που μοιάζει μεν από την επιπολαιότητά μας πάντα για πρόβα, αλλά που εντέλει Ζωή, η μόνη!»

Ενα γράμμα για τον "Κινέζο....."

Πάτερ Χαράλαμπε .

Όταν έμαθα ότι έγραψες ένα βιβλίο, επειδή σε γνωρίζω αρκετά χρονιά και από το χωριό μας είχα την επιθυμία αλλά και την περιέργεια να το διαβάσω. Άκουγα ομολογουμένως από όλους πολύ καλά σχόλια αλλά δεν μου αρκούσε. Ήταν όλα για εμένα "δι εσοπτρου εν αινίγματι"(Α Κορ. Ιγ.12).

Το βρήκα, το διάβασα και η αρχική μου εντύπωση ότι φαίνεται σαν να μην είναι γραμμένο από κληρικό γρήγορα ,καθώς προχωρούσα , ανασκευάστηκε και θα έλεγα ότι είναι γραμμένο από κάποιο χριστιανό κληρικό όχι ζηλωτή αλλά με ένθεο ζήλο.

Και χωρίς να θέλω να σε κολακεύσω αλλά να σε παρακινήσω να συνεχίσεις να γράφεις, έχει ακτίνες θεοπνευστίας ως βιβλίο .Είναι βιβλίο καθαρά θεολογικό αν και στο Βιβλιοπωλείο που το αγόρασα το έχουν στο ράφι των διηγημάτων.

Πιστεύω ότι τα συναισθήματα είναι κλιμακωτά και ποικίλουν όσο προχωρείς. Αποκαλύπτεσαι σε όποιον σε ξέρει.

Νομίζω ότι οι δυο μεγάλες πρωταγωνίστριες του βιβλίου ,η Ζωή ως άπαξ δοσμένο δώρο από το Θεό και η Μοναξιά ως κατάσταση μεταπτωτική δίνουν μάχη. Η Ζωή παλεύει με το Θάνατο και η Μοναξιά ψάχνει πρόσωπα να επι-κοινωνήσει.

Κάθε διήγημα δίνει το μήνυμα του άλλοτε φανερά και άλλοτε κρυφά. Άλλοτε περιγράφεις και άλλοτε στηλιτεύεις.

Η αγωνιά των ηρώων σου να ρουφήξουν τη ζωή αρπάζοντας ακόμα και στιγμές ,ρισκάροντας, ψάχνοντας και δοκιμάζοντας είναι φανερή. Μπορεί για κάποιους το τέλος να είναι τραγικό αλλά είναι "όντως ελεύθεροι"(Ιωάννης 8 ,36 )

Τόση δίψα για ζωή, μου θύμισε το Ιωάννης(10,10 )"εγω ηλθον ίνα ζωην έχωσι και περισσόν έχωσιν".

Τόση δίψα για αλήθεια μου θυμίζει το "πάντας ανθρώπους θέλει σωθηναι και εις επίγνωσιν αληθείας ελθειν" (Α Τιμ. β.4).

Τόση δίψα για ειλικρίνεια μου θυμίζει τον Ψαλμό από την Λειτουργιά Των Προηγιασμένων Δώρων "μη εκκλίνεις την καρδίαν σου εις λόγους πονηρίας του προφασίζεσθαι προφάσεις εν αμαρτίες".

Τόση δίψα για ελευθερία μου θυμίζει το αγαπημένο μου από το το Ιωάννης(8,32) "γνωσεσθαι την αλήθειαν και ή αλήθεια ελευθερώσει υμάς".

Τόση αγάπη για τη φύση γιατί και αυτή "συστενάζει και συνωδινει" με εμάς(Ρωμ η,22).

Όποιος αποφασίσει να αρνηθεί τη ζωή προσβάλει το Θεό ως Δημιουργό και Αυτοζωή. Εκενώθηκε,επτώχευσε, γεννήθηκε ,μορφή δούλου έλαβε, περιτμήθηκε, βαπτίστηκε και έφυγε στην έρημο, κήρυξε ,ραπίστηκε σταυρώθηκε, αναστήθηκε, μας άφησε Παράκλητο και μας έδωσε Ελπίδα Αναστάσεως και όχι "Πνεύμα δουλείας"(Ρωμ. η,15).

Όλα αυτά υπάρχουν μέσα "πολυμερώς και πολυτρόπως"(Εβρ. α,1).

Την ημέρα που το άρχισα ήταν του Αγίου Αντωνίου και το ολοκλήρωσα του Οσίου Μακαρίου του Αιγυπτίου.

Και μου ήρθε συνειρμικά στο μυαλό η εικόνα του Αγίου Αντωνίου να παίζει μακριά γαϊδούρα με τους μαθητές του αλλά και η εικόνα του που γράφει σε πάπυρο τα τελευταία λόγια του "είδα τις παγίδες του Διαβόλου απλωμένες στη γη". Απλώθηκε το κακό και η πλάνη όχι τόσο με την έννοια του τόπου αλλά ως κατάσταση.

Μετά, επειδή και κάποιοι ήρωες σου υποφέρουν από τη μοναξιά μου ήρθε η περιγραφή της κόλασης από τα Αποφθέγματα του Όσιου Μακαρίου(PG 257CD-260A):"Είναι τόπος α-φιλίας και α-κοινωνησιας ,τα κεφάλια των ανθρώπων είναι κολλημένα ανάποδα και δεν υπάρχει επαφή ούτε μπορεί να δει ο ένας τον άλλο". Έτσι την περιγραφεί το πεταμένο κρανίο ενός αιρεσιάρχη την κόλαση στον όσιο Μακάριο και του ζήτησε να προσευχηθεί για να δει έστω λίγο ο ένας το πρόσωπο του άλλου. Μάλιστα η ψυχή του αγαλλίασε στη κόλαση όταν ο Όσιος ακούμπησε με το ραβδί του το κρανίο του.

Για εμένα προσωπικά του μήνυμα των διηγημάτων είναι στην σελίδα118 "ο Θεός είναι ζωή και τον συναντάς μοναχά όταν ζεις".

Ζει ο Θεός μας και μάλιστα του αρέσει και η παρέα γιατί είναι Τριαδικός.

Σε ευχαριστούμε για τις σύγχρονες παραβολές σου.

Και για όσους δεν το έχουν διαβάσει ακόμη μια φιλική παραφρασμένη Ευαγγελική συμβουλή δίνω "δέυτε προς αυτό πάντες οι κοπιώντες και πεφορτισμένοι και αυτό αναπαύσει υμάς"(Ματθ. Ια,28).

Την ευχή σου.

Κων/νος Καπετανάκης- Θεολόγος

Ηλιούπολη Αττικής.