Μέρες νόθες..

Πολλές φορές η ζωή γλιστράει μέσα από τα χέρια μας. Χάνεται σε ρόλους που ποτέ δεν μας ανήκαν. Αρκεί μια στιγμή, για να συνειδητοποιήσουμε ότι, το δώρο που μας χαρίστηκε το πετάξαμε. Το σκορπίσαμε σε μέρες νόθες.
Η ομορφιά της ζωής αδιάφορα κωπηλάτησε στο βλέμμα μας. Κοιτάξαμε αλλά δεν είδαμε. Λιποταχτήσαμε από την ευθύνη να χαρούμε την ύπαρξη. Διαλέξαμε την θλίψη φοβούμενοι την χαρά. Οικειοθελώς παραδοθήκαμε και αυτόβουλα σκλαβωθήκαμε γιατί δεν αντέξαμε το χρέος της ελευθερίας. Κλάψαμε μπροστά στο θάνατο αλλά και να ζήσουμε δεν θελήσαμε.

π.Λίβυος

Δημοσίευση Ποιημάτων

Σήμερα εκρίθηκαν και δημοσιεύθηκαν τα πρώτα μου ποιήματα στο έγκριτο ηλεκτρονικό λογοτεχνικό περιοδικό "ΠΟΕΙΝ".
Μπορείτε να τα διαβάσετε εδω http://www.poiein.gr/odhynio-anaaaitho
Ευχαριστώ πάρα πολύ τους εκδότες Σωτήρη Παστάκα και Σπύρο Αραβανή που και οι δυο είναι καταξιωμένοι ποιητές.

Το μοιρολόι...

Μια μάνα στην Κρήτη έχει μόλις χάσει το μεγαλύτερο της γιο από τα τέσσερα κοπέλια της. Κάθε αργά πηγαίνει στο κοιμητήριο του χωριού. Πέφτει κατά γης, σέρνεται δίπλα του και αγκαλιάζει το μνήμα του. Θέλει να κοιμηθούν αγκαλιά όπως τότε, τα χρόνια που ποτέ δεν έλειπε από τον ζεστό της κόρφο .

Μιλά ντου και ζεσταίνει με την ανάσα και τα χάδια της το παγωμένο μάρμαρο που σκεπάζει τον ανθό της καρδιάς της.

Σε κάποια στιγμή μέσα στα πολλά της μοιρολόγια ακούγεται να λέει:

«Ήσουν η κούκλα μου, παίζαμε και μεγαλώσαμε μαζί και τώρα δίχως σου πως θα βαστάξω το παιγνίδι της ζωής;».

Ήταν το πρώτο της παιδί, πρώτη φορά Μάνα στα δεκαπέντε της χρόνια.

π. Λίβυος

Όταν, εάν, τώρα...

Αφιερωμένο στα χρόνια που χάθηκαν...

Ένα μικρό κορίτσι με γιασεμιά στα μάτια,

συνάντησε το όταν και το ρώτησε,

Εσένα πια είναι η δουλειά σου ;

Εγώ του απάντησε το όταν, μεταθέτω συνεχώς τα πράγματα στο μέλλον,

τα μακραίνω τόσο πολύ που δεν προλαβαίνει ή ξεχνά κανείς στο τέλος

να ζήσει.

Δεν μου αρέσεις είπε το κορίτσι και σκόρπισε τα φύλλα του γιασεμιού.

Λίγο παρακάτω σε ένα δρόμο γεμάτο λάσπες,

είδε να περπατά σκυμμένο το εάν.

Εσένα πια είναι η δουλειά σου; το ρώτησε.

Εγώ του λέει, δεν σταματώ λεπτό να διηγούμαι το παρελθόν,

να θυμάμαι και να κλαίω, σκορπώντας τύψεις κι ενοχές.

Δεν μου αρέσεις, είπε το κορίτσι και κύλησε ενα δάκρυ.

Σε λίγη ώρα στο κάτω στενό του χωριού

εκεί που ανθούσαν βασιλικοί και κατνιφέδες, περνούσε το τώρα,

δεν το ρώτησε τίποτα απολύτως

απλά το ακολούθησε τώρα και χάθηκαν στην ομορφιά.

π. Λίβυος

Γεννήθηκε η ευσπλαχνία...

Αυτές τις μέρες μέσα σε μια κάρτα ευχών μου ήρθε αυτό το όμορφο ποίημα το οποίο χωρίς καμία δόση υπερβολής με συγκλόνισε. Ένιωσα την ανάγκη να το μοιραστώ μαζί σας. Και αυτό κάνω. Άλλωστε αυτό το νόημα έχει και το blogging να εκφράζουμε και να κοινωνούμε στο ποσοστό που ο χώρος αυτός μπορεί εισαγωγικά να διακονήσει. Γιατί οι αληθινές σχέσεις είναι σαφέστατα πρόσωπο προς πρόσωπο.
Ευχαριστώ τον blogger Γ.Καπετανάκης http://e-lithi.blogspot.com/

Εν’ άλλο βράδυ τον άκουσα να κλαίει δίπλα.

Χτύπησα την πόρτα και μπήκα.

Μου ’δειξε πάνω στο κομοδίνο ένα μικρό ξύλινο σταυρό.

«Είδες, μου λέει –γεννήθηκε η ευσπλαχνία.»

Έσκυψα τότε το κεφάλι κι έκλαψα κι εγώ,

γιατί θα περνούσαν αιώνες

και δε θα ’χαμε να πούμε τίποτα ωραιότερο απ’ αυτό.

Τ. Λειβαδίτης

Επί του Σταυρού....

Αυτός ο Σταυρός στην μέση της Εκκλησίας
στο κέντρο της ιστορίας
στα λόγια του αγωνιστή, στα βήματα του αντάρτη,
στο αίμα που κυλά δίπλα στον αγιασμένο ιδρώτα του εργάτη,
είναι μοίρα κοινή.
Δρόμος δίχως διαφυγή για όλους εκείνους που μύρισαν Ανάσταση
σε ομιχλώδη τοπία, πρώιμη άνοιξη.

Σφραγισμένα στόματα, και χέρια που αγκαλιάστηκαν συντροφικά,
ή υψώθηκαν σαν γροθιές σε πετρώδη μνήματα
απλώθηκαν στο ξύλο του σταυρού και καθηλώθηκαν
με καρφιά εξουσίας που μισούσε την αλήθεια και το φως.

Λιγοστοί έως ελάχιστοι παραμένουν έως το τέλος κάτω από τον Σταυρό.
Οι περισσότεροι σε αρνούνται μπροστά σε μια παιδίσκη
και οι υπόλοιποι στην τελευταία σταγόνα αίματος,
έχουν ήδη συμπράξει με τους εχθρούς σου.

Να ναι άραγε τυχαίο, ότι 2000 χρόνια τώρα
δε μπορέσαμε να σε κατεβάσουμε από τον Σταυρό,
να ξεκουραστεί και εσένα λίγο το κορμάκι σου το χαριτωμένο;
Ποιος άραγε θα θελήσει να ανέβει με το δικό σου τρόπο.....

π. Λίβυος